III SA/Wa 1279/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 stycznia 2015 r. nr IPPP1/443-1366/14-2/IGo w przedmiocie podatku od towarów i usług uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną Skarżąca – C. S.A. z siedzibą w W. , zwróciła się w dniu 21 listopada 2014 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług. Z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że Skarżąca świadczy - na podstawie umów - na rzecz emitentów instrumentów finansowych usługi, które są związane z obsługą wypłat kwot dwojakiego rodzaju. W pierwszym przypadku Skarżąca realizuje wypłaty dywidend od akcji materialnych, zaś w drugim przypadku wypłaca tzw. dopłaty, które są związane z wyrównywaniem wartości akcji w przypadku łączenia/przejmowania spółek akcyjnych. W obu przypadkach wypłaty dywidend lub dopłat mogą być realizowane: a) w formie gotówkowej, poprzez wykorzystanie własnego Punktu Obsługi Klienta i punktu kasowego w oddziale banku, b) w formie bezgotówkowej, poprzez dokonanie przelewu z rachunku bankowego Skarżącej na rachunek bankowy osoby uprawnionej lub na rachunek inwestycyjny osoby uprawnionej. Wykonywane przez Skarżąca usługi finansowe mają na celu (w obu przypadkach) przekazanie środków pieniężnych należnych uprawnionemu akcjonariuszowi i są zlecane przez spółki zobowiązane do wypłaty. W obu przypadkach Skarżąca pośredniczy w transferze środków pieniężnych między spółką akcyjną, a uprawnionym akcjonariuszem. W każdym przypadku, oprócz dokonania finalnej wypłaty lub przelewu z rachunku własnego, Skarżąca wykonuje czynności pomocnicze, które ściśle wiążą się z kontrolą całego procesu: przygotowuje listy uprawnionych, oblicza wartość należnych kwot w oparciu o ilość posiadanych akcji I jednostkową wartość należności, wystawia asygnaty itd. Czynności te jednak są podporządkowane realizacji usługi zasadniczej, która polega na pośredniczeniu w transferze dywidendy lub dopłaty gotówkowej ze spółki do uprawnionego akcjonariusza. W związku z powyższym Skarżąca zapytała, czy świadczenie usługi polegającej na wypłacie uprawnionym akcjonariuszom kwot dywidendy lub dopłaty gotówkowej jest zwolnione z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej "u.p.t.u."? Zdaniem Skarżącej treść zwolnienia zawartego w powołanym przepisie uprawnia do zastosowania go w przypadku świadczenia usługi finansowej, polegającej na pośredniczeniu w transferze dywidendy lub dopłaty gotówkowej ze spółki do uprawnionego akcjonariusza. Zdaniem Skarżącej, po pierwsze, przesądza o tym zasadnicza część procesu dokonywania wypłaty, polegająca na tym, że Skarżąca otrzymuje od spółki środki pieniężne, które następnie, poprzez własny rachunek bankowy, transferuje do poszczególnych akcjonariuszy. Powołany przepis stanowi zaś, że zwolnieniu podlegają m.in. usługi "wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych (...) oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług". Po drugie, zakres czynności pomocniczych związanych z wypłatą służy jedynie obliczeniu prawidłowej wartości kwoty dywidendy lub dopłaty (kwoty wypłacanej) i wykonaniu ostatecznego transferu. Jeśli Spółka wypłacająca wykonałaby tę część czynności, to zasadnicze zadanie wypłaty w gotówce lub na rachunki bankowe czy inwestycyjne, spoczywające na Skarżącej, zostałoby wykonane w ten sam sposób. Według Skarżącej tak opisana usługa wpisuje się w zakres zwolnienia opisanego w art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u., który to przepis - jak każde inne zwolnienie podatkowe - należy interpretować ściśle, zgodnie z jego gramatycznym brzmieniem oraz w zestawieniu z treścią Dyrektywy 2006/112/WE Rady UE z dnia 28 listopada 2006 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, poz. 1 z późn. zm.) - dalej "Dyrektywa 112". W opinii Skarżącej zarówno wskazany przepis, jak i postanowienia Dyrektywy 112 zwalniają z opodatkowania VAT wszelkie transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące m.in. płatności i przelewów, w tym w szczególności przekazów i transferów pieniężnych. Ponieważ kluczowym elementem opisanej tu usługi jest dokonanie transferu środków pieniężnych ze spółki do jej akcjonariuszy, za pośrednictwem rachunku bankowego Skarżącej, zarówno w formie wypłaty gotówkowej jak i przekazu na wskazany rachunek, uznać należy zdaniem Skarżącej, że czynność taka mieści się w ogólnym znaczeniu takich pojęć, jak: "transakcja płatnicza", "przekaz", "transfer pieniędzy" lub "przelew". Skarżąca podkreśliła przy tym, że w podobnym stanie faktycznym były wydawane interpretacje indywidualne dopuszczające stosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u. dla czynności polegających na "przyjmowaniu i realizowaniu zlecenia przekazania określonej kwoty pieniężnej na określony rachunek bankowy", a organy wydające interpretację zwracają szczególną uwagę na językowe znaczenie określenia "przekaz pieniężny". W interpretacji indywidualnej z dnia 29 stycznia 2015 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W. , uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Minister odwołał się do art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 40, ust. 13 i ust. 15 u.p.t.u. Podkreślił, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 u.p.t.u. winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 112 - art. 131 i art. 135 ust. 1 lit. a-f. W ocenie Ministra z opisu charakteru i zakresu usług świadczonych przez Skarżąca na rzecz swojego kontrahenta, wynika, że usługi te wykraczają zdecydowanie poza zakres pojęciowy zawarty w art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u. Przede wszystkim nie można ich uznać za typowe usługi finansowe związane z bieżącą obsługą rachunku pieniężnego, nie wpływają w sposób bezpośredni na sytuację finansową swojego kontrahenta, można je również łatwo oddzielić od samej wypłaty dywidendy jako transferu pieniężnego. Usługi nadzoru, kontroli całego procesu - przygotowanie listy uprawnionych, obliczanie wartości należnych kwot w oparciu o ilość posiadanych akcji i jednostkową wartość należności, wystawianie asygnaty mają charakter pomocy technicznej, czynności, pozostających bez wpływu na sytuację finansową samego kontrahenta. Według organu interpretacyjnego powołanie się przez Skarżącą na zapis w art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u., jako ten, na podstawie którego przedmiotowe usługi mogą korzystać ze zwolnienia od podatku, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że usługi "w zakresie prowadzenia rachunków pieniężnych i wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych" nie obejmują swym zakresem usług świadczonych przez Skarżącą, nawet jeżeli pośrednio są związane z usługami finansowymi, które wchodzą w zakres działalności Skarżącej. Skarżąca w odniesieniu do przedmiotowych usług nie uczestniczy w żadnym stopniu w świadczeniu usług w zakresie transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, a jedynie za pomocą określonych rozwiązań systemowych dokonuje czynności technicznej, która nie jest objęta zakresem dyspozycji art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy. Minister stwierdził, że u.p.t.u. nie zawiera legalnej definicji pośrednictwa. W celu rozstrzygnięcia, co w świetle ww. przepisów prawa podatkowego należy rozumieć pod pojęciem "pośrednictwa", warto odnieść się do wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-453/05 i C-235/00. Zgodnie zaś z orzecznictwem TSUE, usługa pośrednictwa finansowego powinna stanowić: a) usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca wynagrodzenie, b) z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika powinny stanowić element usługi finansowej, c) celem jest dążenie do zawarcia umowy (przy czym, pośrednik nie ma żadnego interesu co do treści umowy), d) usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności faktycznych związanych z umową (nie może to być np. wyłącznie udostępnianie informacji stronom transakcji finansowej). Zdaniem Ministra czynności wykonywane przez Skarżącą nie spełniają wyżej wskazanych kryteriów. W konsekwencji nie można uznać, że czynności wykonywane przez nią stanowią usługi pośrednictwa w świadczeniu usług w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli. Zatem nie będą mogły korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u. W konsekwencji Minister stanął na stanowisku, że obowiązki Skarżącej na rzecz emitentów instrumentów finansowych wynikające z umowy, które związane są z obsługą wypłat dywidendy lub dopłaty gotówkowej, nie stanowią żadnej z usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u., jak również nie można ich zakwalifikować jako usługi pomocnicze do usług finansowych, ani usługi pośrednictwa. W konsekwencji przedmiotowe usługi nie mogą być zakwalifikowane jako transakcje zwolnione z opodatkowania podatkiem VAT. Powoływana zaś przez Skarżącą interpretacja wydana została w innym stanie faktycznym. Minister Finansów, w odpowiedzi z dnia 17 marca 2015 r. (doręczonej dnia 23 marca 2015 r.) na skierowane przez Skarżącą wezwanie z dnia 16 lutego 2015 r. do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej interpretacji indywidualnej. W skardze z dnia 15 kwietnia 2015 r. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej interpretacji indywidualnej podnosząc, że podstawowy zarzut, jaki należy sformułować wobec zaskarżonej interpretacji, dotyczy tego, że organ założył, iż typowe usługi podlegające zwolnieniu w ramach przepisu, na który powołała się Skarżąca (art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u.) to "usługi świadczone przez bank w ramach prowadzenia rachunku", zaś te opisane we wniosku nie mogą być uznane za "typowe usługi finansowe związane z bieżącą obsługą rachunku pieniężnego". Skarżąca podkreśliła natomiast, że zarówno wskazany przepis u.p.t.u., jak i Dyrektywa 112 powołana we wniosku o wydanie interpretacji nie uzależniają prawa do zwolnienia od powiązania czynności dokonywania "transakcji płatniczych, przekazów i transferów" z czynnością prowadzenia jakiegokolwiek rachunku pieniężnego w formie bankowej lub innej. Według Skarżącej Minister błędnie przyjął, że Skarżąca w odniesieniu do przedmiotowych usług nie uczestniczy w żadnym stopniu w świadczeniu usług w zakresie transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, a jedynie za pomocą określonych rozwiązań systemowych dokonuje czynności technicznej, która nie jest objęta zakresem dyspozycji art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy, przy jednoczesnym pominięciu w analizie faktu, że Skarżąca dokonuje wypłat gotówkowych we własnych Punktach Obsługi Klienta, oraz wykonuje przelewy pieniężne z własnego rachunku bankowego. Skarżąca podkreśliła, że ten sam organ wydawał pozytywne interpretacje w zakresie prawa do zwolnienia na podstawie tego samego przepisu w przypadku pytań dotyczących usług autoryzacji transakcji finansowych oraz wydawania i obsługi kart płatniczych przez podmioty wykonujące funkcję agenta rozliczeniowego, gdzie zakres czynności opisanych w ramach świadczonej usługi również w zdecydowanej mierze sprowadzał się do korzystania z "określonych rozwiązań systemowych" oraz wykonywania "czynności technicznych". Skarżąca zarzuciła ponadto bezprzedmiotowe odniesienie się Ministra do kwestii pośrednictwa. Wskazała, że w swoim wniosku nie powoływała się na fakt "pośrednictwa" w wykonywaniu usługi, ale fakt pośredniczenia w przekazaniu określonych kwot pieniężnych pomiędzy dwoma podmiotami (spółką i uprawnionym). Po drugie, wywód dotyczący pośrednictwa kończy się podsumowaniem, które nie odpowiada zadanemu we wniosku pytaniu, bowiem Minister stwierdza, że czynności wykonywanych przez stronę nie można uznać za usługi pośrednictwa w zakresie depozytów pieniężnych, prowadzenia rachunków, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych. W konkluzji zarzutów należy stwierdzić, że Minister naruszył art. 14c § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej "O.p.", w których nakazuje się, by interpretacja indywidualna zawierała ocenę stanowiska Skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, oraz nakłada obowiązek – w razie negatywnej oceny stanowiska Skarżącej - wskazania w interpretacji prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W odpowiedzi na skargę z dnia 8 maja 2015 r. Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Treść wniosku określa zatem granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne, a organ wydający interpretację nie jest uprawniony do jakiegokolwiek uzupełniania wniosku we własnym zakresie. Zgodnie z treścią art. 14c § 1 i 2 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w razie negatywnej oceny wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach polega w swojej istocie na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował - mające zastosowanie w przedstawionej przez podatnika sytuacji - przepisy prawa. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji w oparciu o przedstawione wyżej zasady Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna. Należy przypomnieć, że Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zadała następujące pytanie: "Czy świadczenie usługi polegającej na wypłacie uprawnionym akcjonariuszom kwot dywidendy lub dopłaty gotówkowej jest zwolnione z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.)?" Zadaniem organu było zatem dokonanie oceny, czy wypłata uprawnionym akcjonariuszom kwot dywidendy lub dopłaty gotówkowej jest zwolniona z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u. zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie. Powołany wyżej przepis stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy 112, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: transakcje łącznie z pośrednictwem dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności przelewów, długów i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności. Należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem TSUE wyrażenia użyte celem oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 13 Szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG; Dz. Urz. UE z dnia 13 czerwca 1977r. Nr L 145, s. 1 i nast. ze zm.; dalej: VI dyrektywa; obecnie art. 132 i nast. dyrektywy 112), stanowią autonomiczne pojęcia prawa Unii, które służą unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu VAT w poszczególnych państwach członkowskich (por. wyrok TSUE w sprawie Nordea Pankki Suomi Oyj, C‑350/10, EU:C:2011:532, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo), i że wyrażenia te powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ wspomniane zwolnienia stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą VAT objęta jest każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika (wyroki TSUE w sprawie: Stichting Uitvoering Financiële Acties, 348/87, EU:C:1989:246, pkt 13; Skandinaviska Enskilda Banken, C‑540/09, EU:C:2011:137, pkt 20). Jednakże interpretacja tych pojęć powinna być zgodna z celami, do jakich dążą owe zwolnienia, oraz powinna spełniać wymogi zasady neutralności podatkowej, na której zasadza się wspólny system VAT. Tym samym owa zasada ścisłej interpretacji nie oznacza, że pojęcia użyte w celu opisania zwolnień z art. 13 powinny być interpretowane w sposób, który czyniłby je bezskutecznymi (por. wyrok TSUE w sprawie Skandinaviska Enskilda Banken AB Momsgrupp, C-540/09, pkt 20 i powołane tam orzecznictwo). Nie ulega też wątpliwości, że zgodnie z orzecznictwem TSUE transakcje zwolnione z VAT na mocy art. 13 część B lit. d) VI dyrektywy (obecnie art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy 112) należą jako całość, ze względu na ich charakter, do transakcji finansowych (por. wyroki TSUE w sprawie: Granton, C-461/12, EU:C:2014:1745, pkt 35; Velvet & Steel Immobilien, C‑455/05, EU:C:2007:232, pkt 21). Pomimo, że transakcje te zostały zdefiniowane ze względu na charakter świadczonych usług, to niekoniecznie muszą być dokonywane przez banki lub instytucje finansowe (zob. wyrok TSUE w sprawie: Granton, EU:C:2014:1745, pkt 29; Velvet & Steel Immobilien, EU:C:2007:232, pkt 22 i powołane tam orzecznictwo) czy określony rodzaj zakładu lub osoby prawnej (por. wyroki TSUE w sprawie: SDC, C-2/95, EU:C:1997:278, pkt 38; AXA UK, EU:C:2010:646, pkt 26). Trybunał orzekł wreszcie w odniesieniu do różnych zwolnień ustanowionych na mocy art. 13 część B lit. d) VI dyrektywy, że aby móc je zaklasyfikować jako czynności zwolnione z opodatkowania, omawiane usługi powinny tworzyć odrębną całość, która, oceniana całościowo, wypełnia szczególne i istotne funkcje usługi opisanej w tym przepisie (zob. podobnie wyroki TSUE w sprawie: SDC, EU:C:1997:278, pkt 66, 75; AXA UK plc, EU:C:2010:646, pkt 27). Trybunał orzekł również, że przelew jest operacją polegającą na realizacji dyspozycji przekazania określonej sumy pieniędzy z jednego konta bankowego na drugie. Operacja ta cechuje się w szczególności tym, że powoduje zmianę sytuacji prawnej i finansowej istniejącej z jednej strony między udzielającym dyspozycji a beneficjentem a z drugiej strony między nimi a ich bankiem, jak również, w odpowiednim przypadku, między bankami. Ponadto czynnością powodującą tę zmianę jest sam przelew środków między kontami, niezależnie od jego kauzy (zob. wyroki TSUE w sprawie: SDC, EU:C:1997:278, pkt 53; Nordea Pankki Suomi Oyj, EU:C:2011:532, pkt 25). Interpretacja ta nie przesądza sposobów dokonywania przelewów, bowiem te ostatnie mogą być realizowane w drodze zapisów na rachunku. Takie czynności, niezależnie od tego, czy zostaną dokonane w drodze przelewu, któremu towarzyszy transfer środków, czy też w drodze zapisów na rachunkach, stanowią usługi objęte zwolnieniem przewidzianym w art. 13 część B lit. d) pkt 3 VI dyrektywy (por. wyrok TSUE w sprawie ATP PensionService A/S, C-464/12, EU:C:2014:139, pkty 79-81). Dodatkowo zauważono, że czynności rejestracji wpłat na kontach klientów nie mają charakteru czysto technicznego, lecz materializują prawa klientów wobec funduszy emerytalnych poprzez przekształcenie wierzytelności pracownika wobec pracodawcy w wierzytelność wobec funduszu emerytalnego, do którego należy pracownik (por. wyrok TSUE w sprawie ATP PensionService A/S, EU:C:2014:139, pkt 82). Ponadto z orzecznictwa TSUE wynika, że celem zwolnienia transakcji finansowych jest zmniejszenie trudności związanych z ustaleniem podstawy opodatkowania i kwoty podlegającego odliczeniu VAT (por. wyrok TSUE w sprawie Granton, EU:C:2014:1745, pkt 35). Wypada też przypomnieć, że z orzecznictwa Trybunału wynika, że w przypadku, gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia, po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczenia odrębne, czy też o świadczenie jednolite (zob. podobnie m.in. wyroki TSUE w sprawie: Faaborg‑Gelting Linien, C‑231/94, EU:C:1996:184, pkt 12–14; CPP, C‑349/96, EU:C:1999:93, pkt 28; Levob Verzekeringen i OV Bank, C‑41/04, EU:C:2005:649, pkt 19; Aktiebolaget NN, C-111/05, EU:C:2007:195, pkt 21; Bog i in., C-497/09, EU:C:2011:135, pkt 53). Należy stwierdzić istnienie jednego świadczenia, jeżeli czynności wykonane przez podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego podział miałby charakter sztuczny (wyroki TSUE w sprawie: Levob Verzekeringen i OV Bank, EU:C:2005:649, pkt 20, 22; Aktiebolaget NN, EU:C:2007:195, pkt 22, 23; Bog i in., EU:C:2011:135, pkt 53). Nie można także zapominać, że zasada neutralności podatkowej sprzeciwia się w szczególności temu, aby towary lub usługi podobne, które są zatem konkurencyjne wobec siebie, były traktowane odmiennie z punktu widzenia VAT (zob. w szczególności wyroki: z dnia 3 maja 2001 r. w sprawie Komisja/ Francja, C‑481/98, EU:C:2001:237, pkt 22; Kingscrest Associates i Montecello, C‑498/03, EU:C:2005:322, pkt 41, 54; Marks & Spencer, C‑309/06, EU:C:2008:211, pkt 47; Komisja/ Królestwo Niderlandów, C‑41/09, EU:C:2011:108, pkt 66; The Rank Group plc, C‑259/10 i C‑260/10, EU:C:2011:719, pkt 32). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że wypłata uprawnionym akcjonariuszom kwot dywidendy lub dopłaty gotówkowej stanowi transfer pieniężny w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u., a zatem usługa polegająca na wypłacie uprawnionym akcjonariuszom kwot dywidendy lub dopłaty gotówkowej jest zwolniona z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u. Należy podkreślić, że nawet gdyby wypłata kwot dywidendy lub dopłaty gotówkowej następowała wyłącznie poprzez czynności rejestracji wpłat na kontach uprawnionych akcjonariuszy, a nie w formie gotówkowej, to również i w takiej sytuacji czynności tych nie można byłoby uznać za czynności mające charakter czysto techniczny. Zatem za nieuprawniony i wadliwy uznać należy przedstawiony przez Ministra Finansów pogląd, że jeżeli usługi świadczone przez Wnioskodawcę nie dotyczą wyłącznie wypłaty czy transferu środków pieniężnych, gdyż są one jedynie elementem końcowym świadczonej usługi, to tym samym cała usługa ma charakter pomocy technicznej przy obsłudze wypłat. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o interpretację indywidualną Minister Finansów uwzględni wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację.