II SA/Sz 1475/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] r[...] uchylił w całości decyzję Starosty z dnia [...], udzielającą Spółce A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmującej wieżę kratową o konstrukcji stalowej i całkowitej wysokości [..] z zespołem urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisji umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży, anten sektorowych pracujących w częstotliwościach [...] anten parabolicznych (), elementów torów antenowych oraz zasilania elektroenergetycznego wiz na działce nr [...] położonej, gmina oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Staroście. W uzasadnieniu ww. decyzji Wojewoda wskazał, że organ I instancji powinien prawidłowo określić krąg stron postępowania, oraz ocenić zgodność przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu, obowiązującego na terenie planowanej inwestycji. Starosta po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] r. nr [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce A. pozwolenia na ww. inwestycję. W ocenie organu I instancji, inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej Nr XX/144/2012 z dnia 22 maja 2012 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w części dotyczącej obszaru miejscowości: - tzw. " ", dalej M. p.z.p. (Dz. Urz. Woj. Zachod., z 2012 r. poz. 1870). Inwestor nie doprowadził do zgodności przedłożonego projektu budowlanego z zapisami M.p.z.p., wobec czego organ I Instancji na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Od decyzji organu I instancji odwołanie wniósł inwestor - Spółka A. Zdaniem inwestora w sprawie złożonego wniosku o pozwolenie na budowę zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. nr 106, poz. 675 z późn. zm.). Planowana inwestycja jest inwestycją publiczną z zakresu łączności, zatem organ I instancji dokonując oceny jej zgodności z ustaleniami M.p.z.p., powinien zastosować przepis z art. 46 ust. 1 i 2 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zastosowanie w sprawie przepisów ww. ustawy powinno skutkować udzieleniem inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że kwestionowana decyzja Starosty została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy wniosku Spółki A. Zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji Wojewody z dnia [...], organ I instancji na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), na nowo ustalił krąg stron postępowania. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6, wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). W ocenie organu II instancji, projekt budowlany został opracowany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor złożył prawidło wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr [...], położoną przy, gmina , na cele budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że teren planowanej inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu. Działka inwestycyjna nr[...] znajduje się w obszarze o symbolu, zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy , przyjętym uchwałą Nr XX/144/2012 Rady Miejskiej z dnia 22 maja 2012 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w części dotyczącej obszaru miejscowości: - tzw. " ", dalej M.p.z.p. (Dz. Urz. Woj. Zachodnio, z dnia 8 sierpnia 2012 r. poz. 1870). Dla terenu o symbolu obowiązują następujące zapisy § 17 ust. 4 pkt 1 i 2 M.p.z.p, mające wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, pkt 1 lit. a i c) dotyczące przeznaczenia terenu: - zabudowa produkcyjno-składowa-wytwórczość przemysłowa z możliwością lokalizacji składów, magazynów oraz handlu hurtowego, - istniejąca na terenie stacja bazowa telefonii komórkowej do zachowania, z możliwością modernizacji, pkt 2 lit. c) dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: - wysokość zabudowy do kondygnacji, do [..], w tym wysoki dach. Zapisy M.p.z.p. oraz analiza środowiskowa załączona do projektu budowlanego wskazują, że na przedmiotowym terenie znajduje się wieża kratowa z antenami sektorowymi należąca do PTK, od której w odległości około m ""zaplanowała wybudować nową wieżę kratową z antenami sektorowymi o wysokości 61,45m n.p.t. Miejscowy plan istniejącą wieżę () wskazuje do zachowania i dopuszcza jej modernizację, nie umożliwia jednak lokalizacji na tym terenie nowej stacji bazowej (""). Projektowana nowa stacja bazowa telefonii komórkowej znacznie przekracza dopuszczalną wysokość zabudowy wskazaną w M.p.z.p. () na terenie [..]. Artykuł 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. nr 106, poz. 675 z późn. zm.) wskazuje, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Natomiast art. 75 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przepis art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Ustawa ta ma na celu wspieranie usług i sieci telekomunikacyjnych na terenach ich pozbawionych. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje, gdyż na tym obszarze, na działce nr [..], znajduje się stacja bazowa telefonii komórkowej PTK . Zgodnie z planem zagospodarowania terenu przedłożonym przez inwestora, projektuje się nową stację bazową telefonii komórkowej w odległości ok. m od istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Oznacza to, że M.p.z.p. przewiduje rozwiązania dotyczące lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie elementarnym, dopuszczając ich zachowanie i modernizację. Stanowi to naruszenie zapisu szczegółowego M.p.z.p. (§ 17 ust. 4 pkt 1 lit c) dla terenu elementarnego , zgodnie z którym istniejąca na terenie stacja bazowa telefonii komórkowej powinna zostać zachowana, z możliwością modernizacji. Wskazany przez odwołująca się Spółkę A. przepis art. 46 ust. 2 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie dotyczy wymagań planów miejscowych, lecz określa, w ocenie organu II instancji, warunki lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli lokalizacja takiej inwestycji nie jest umieszczona w planie miejscowym. M.p.z.p., przyjęty uchwałą Nr XX/144/2012 Rady Miejskiej , zawiera zapisy dotyczące lokalizacji stacji telefonii komórkowej. M.p.z.p. w zapisach szczegółowych dla terenu elementarnego wskazuje, że należy zachować istniejącą stację bazową telefonii komórkowej oraz przewiduje możliwość jej modernizacji. Nie dopuszcza natomiast lokalizowania nowych stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie elementarnym . Nie ma tu również zastosowania przepis z art. 75 ust. 1 wskazanej ustawy, ze względu na uchwalenie przedmiotowego M.p.z.p. po wejściu w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. nr 106, poz. 675 z późn. zm.). Organ odwoławczy wskazał, że podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę stanowiła również niezgodność planowanej inwestycji z zapisami M.p.z.p. dotyczącymi maksymalnej dopuszczalnej wysokości obiektów budowlanych lokalizowanych w terenie elementarnym . Wysokość zaprojektowanej wieży stacji bazowej wynosi [..]. Oznacza to przekroczenie maksymalnej wysokości zabudowy wskazanej ww. zapisami M.p.z.p. Starosta postanowieniem z dnia [...] r. wezwał inwestora Spółkę A. do przedstawienia projektu budowlanego zgodnego z ww. ustaleniami M.p.z.p., w zakresie wysokości projektowanej stacji bazowej. Inwestor odpowiadając na wezwanie, w piśmie z dnia 17 lipca 2015 r. stwierdził, że zapisy M.p.z.p. dotyczące kształtowania zabudowy na terenie elementarnym dotyczą obiektów posiadających kondygnacje oraz dach, a nie do budowli, jaką jest wieża telefonii komórkowej. Zdaniem organu II instancji, jeśli plan nie reguluje odrębnie kwestii wysokości zabudowy dla obiektów typu wieża stacji bazowej telefonii komórkowej, wskazane w planie ograniczenie wysokości zabudowy odnieść należy również do tego typu budowli. Dla oceny, czy obiekt spełnia wymóg wysokości zabudowy nie ma znaczenia, czy ma on kalenicę, kondygnacje, dach itp., czy też ich nie ma - tak wskazano również w wyroku WSA z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 713/10. Brak przy tym podstawy prawnej do przyjęcia, że przez zabudowę należy rozumieć wyłącznie budynki - z wyłączeniem innych obiektów budowlanych, wymienionych w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Budowlą są zaś m. in. sieci techniczne i wolno stojące maszty antenowe - art. 3 pkt 3 ww. ustawy. Wobec powyższego organ II instancji uznał, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami § 17 ust. 4. pkt 2 lit c M.p.z.p. Organ odwoławczy podkreślił także, że wzywanie inwestora o doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z ww. zapisami M.p.z.p nie było uzasadnione z punktu widzenia zasad szybkości i ekonomii postępowania wyrażonymi w art. 12 k.p.a Nie jest bowiem możliwe przedstawienie projektu budowlanego wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, o wysokości wskazanej w zapisach M.p.z.p. dotyczących terenu. Powyższe nie ma jednak wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Spółka A., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , zarzucając jej naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty , - art. 35 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez bezpodstawną odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego zgodnie z wnioskiem skarżącej w sytuacji gdy brak jest przeciwskazań do jego zatwierdzenia, - postanowień uchwały Rady Miejskiej nr XX/144/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w części dotyczącej obszaru miejscowości:– tzw. "", w szczególności w zakresie karty terenu (§ 17 pkt 4) w związku z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych – poprzez bezpodstawne przyjęcie, że postanowienia planu uniemożliwiają realizację inwestycji skarżącej, - art. 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez naruszenie zasady równego traktowania podmiotów przez władze publiczne, tj. przyznanie jedynie istniejącym już przedsiębiorcom telekomunikacyjnym prawa do funkcjonowania na danym obszarze, bez możliwości budowy nowych stacji bazowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja Wojewody oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) - dalej jako: "Prawo budowlane". Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zasadniczą kwestią na gruncie rozpatrywanej sprawy jest zgodność projektowanej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej - z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr XX/144/2012 z dnia 22 maja 2012 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w części dotyczącej obszaru miejscowości: - tzw. " " (Dz. Urz. Woj. z dnia 8 sierpnia 2012 r. poz. 1870), dalej jako "plan miejscowy" lub "uchwała". Stosownie do treści postanowień ww. planu miejscowego, działka inwestycyjna nr [..] znajduje się w obszarze o symbolu , dla którego obowiązują ustalenia określone w § 17 tego planu. Zgodnie z § 17 ust. 4 pkt 1 lit. a i c oraz pkt 2 lit. c na terenach o symbolu , w zakresie przeznaczenia terenu, mowa jest o zabudowie produkcyjno-składowej - wytwórczość przemysłowa z możliwością lokalizacji składów oraz handlu hurtowego, jak również stwierdza się, że istniejąca na tym terenie stacja bazowa telefonii komórkowej jest do zachowania z możliwością modernizacji, natomiast jeśli chodzi o kształtowanie zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszcza się wysokość zabudowy do kondygnacji, do [..]m, w tym wysoki dach. Z dokumentów zgormadzonych w aktach niniejszej sprawy wynika, że na ww. terenie znajduje się wieża kratowa z antenami sektorowymi należąca do PTK , od której w odległości około [..] m skarżąca spółka zamierza wybudować nową wieżę kratową z antenami sektorowymi o wysokości [..] . Sąd podziela stanowisko organu II instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wskazane wyżej zapisy planu miejscowego wskazują do zachowania istniejącą wieżę (PTK ), jednocześnie dopuszczając jej modernizację, natomiast nie umożliwiają lokalizacji na tym terenie nowej stacji bazowej. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. nr 106, poz. 675 z późn. zm.) jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Z cytowanego wyżej przepisu wynika szczególna sankcja w razie nieumieszczenia w planie miejscowym lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wówczas bowiem dopuszcza się lokalizowanie tego rodzaju inwestycji na terenach przeznaczonych na zabudowę wielorodzinną, rolniczą, leśną, usługową i produkcyjną, a także na terenach przeznaczonych na zabudowę jednorodzinną tyle, że w tym wypadku dopuszcza się jedynie lokalizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w takim przypadku, jak stanowi się w art. 46 ust. 2, nie może naruszać ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, jednakże interpretując ten fragment powołanego przepisu należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przepisy te bardzo wyraźnie są związane z celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, mianowicie zapewnieniem rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ten cel też musi być uwzględniany przy wykładni art. 46 ust. 2 powołanej ustawy. Zatem, należy przyjąć, że szczególna sankcja przewidziana w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zachodzi także wtedy, gdy w planie miejscowym, co prawda umieszczono lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ale w taki sposób, że w istocie, przy wykorzystaniu mechanizmu określonego w tym przepisie, sprowadzałoby się to do uniemożliwienia lokalizowania tego rodzaju inwestycji i tym samym uniemożliwiałoby rozwój usług i sieci telekomunikacyjnych. Jak już wyżej wskazano, plan miejscowy, przyjęty uchwałą Nr XX/144/2012 Rady Miejskiej, zawiera zapisy dotyczące lokalizacji stacji telefonii komórkowej, wskazując w zapisach szczegółowych dla terenu elementarnego , że należy zachować istniejącą stację bazową telefonii komórkowej oraz przewiduje możliwość jej modernizacji. Nie dopuszcza natomiast lokalizowania nowych stacji bazowych telefonii komórkowej na przedmiotowym terenie. Mając na uwadze ww. regulację, zdaniem Sądu, brak uzasadnienia, aby ww. postanowienia planu miejscowego interpretować w ten sposób, że uniemożliwiają one lokalizowanie tego rodzaju inwestycji, naruszając tym samym przepis art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ponadto, wskazać należy, że projektowana przez Spółkę A. nowa stacja bazowa telefonii komórkowej znacznie przekracza dopuszczalną wysokość zabudowy wskazaną na terenie elementarnym . W ocenie Sądu, zarzut skarżącej, że zapisy planu miejscowego dotyczące kształtowania zabudowy na ww. terenie odnoszą się do obiektów posiadających kondygnacje oraz dach, a nie do budowli, jaką jest wieża telefonii komórkowej, jest bezzasadny. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, że jeśli plan nie reguluje odrębnie kwestii wysokości zabudowy dla obiektów typu wieża stacji bazowej telefonii komórkowej, wskazane w planie ograniczenie wysokości zabudowy odnieść należy również do tego typu budowli. Ponadto w świetle § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy powinny zawierać m. in. w szczególności gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy. Brak przy tym podstawy prawnej do przyjęcia, że przez zabudowę należy rozumieć wyłącznie budynki, z wyłączeniem innych obiektów budowlanych, wymienionych w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Budowlą są zaś m. in. sieci techniczne i wolno stojące maszty antenowe (art. 3 pkt 3 ww. ustawy). W konsekwencji stwierdzić należy, że Sąd w składzie rozpoznającym skargę nie podzielił zarzutów skarżącej, jakoby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały przepisy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze postanowień ww. planu miejscowego. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP, poprzez przyznanie jedynie istniejącym już przedsiębiorcom telekomunikacyjnym prawa do funkcjonowania na danym obszarze należy wskazać, że mógłby stać się on ewentualnie przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd, ale w odrębnym postępowaniu, w którym przedmiotem skargi byłaby ww. uchwała Rady Miejskiej Nr XX/144/2012 z dnia 22 maja 2012 r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem aktem prawa miejscowego, który obowiązuje tak długo, dopóki rada gminy nie zmieni go przy zastosowaniu odpowiedniej procedury, co oznacza, że zapisy planu są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej, rozpatrujących wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. Reasumując, Sąd stwierdził w wyniku kontroli legalności zaskarżonej decyzji, że nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Nie doszło również do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Z tych powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.