II SA/Wa 1670/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Sławomir Antoniuk, Protokolant specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2016 r. sprawy ze skargi "K." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] 2. zasądza od Głównego Inspektora Pracy na rzecz "K." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w P. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Inspektor pracy działający w ramach terytorialnej właściwości Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] przeprowadził kontrolę pracodawcy [...] sp. z ograniczona odpowiedzialnością sp. komandytowa z siedzibą w [...], w związku z wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ w dniu [...] lipca 2014 r. pracownik podczas obsługi pilarki tarczowej. W wyniku kontroli inspektor pracy wydał w dniu [...] listopada 2014 r. nakaz nr rej. [...] zawierający 23 decyzje. W nakazie pouczono stronę o prawie wniesienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia nakazu, za pośrednictwem inspektora pracy, odwołania do Okręgowego Inspektora Pracy w [...]. Nakaz doręczony został stronie w dniu [...] listopada 2014 r. W dniu [...] grudnia 2014 r. do Okręgowego Inspektora Pracy w [...] wpłynęło pismo (nadane w placówce pocztowej w dniu [...] grudnia 2014 r.) zatytułowane "Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji". We wniosku strona wskazała na przepisy art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 4 jako podstawę prawną wniosku, oraz wskazała że wydanie przez inspektora pracy decyzji administracyjnych nr [...] zawartych w nakazie inspektora pracy powoduje ich nieważność. Strona wskazała w stosunku do poszczególnych decyzji przyczyny jakie w jej ocenie stanowią o nieważności. Odnosząc się do decyzji [...] [...] [...] podniesiono, że zostały wydane w sprawie uprzednio już rozstrzygniętej, gdyż inspektor pracy podczas kontroli wydał decyzję wstrzymującą eksploatację urządzenia, a ponadto strona nie zamierza użytkować przedmiotowego urządzenia. Strona podniosła, że z uwagi na brak zgody Prokuratury oraz PIP nie może swobodnie dysponować urządzeniem, a także, że pilarka tarczowa nie stanowi własności podmiotu do którego skierowano decyzje, a zatem winna być wydana na inny podmiot. Odnosząc się do decyzji nr [...] podniesiono, że decyzje zostały wydane w sprawie uprzednio już rozstrzygniętej, gdyż inspektor pracy podczas kontroli wydał decyzję wstrzymującą eksploatację urządzenia, a ponadto strona nie zamierza użytkować przedmiotowego urządzenia. W odniesieniu do decyzji [...],[...] i [...] strona podniosła, że pomieszczenia pracy, których decyzja dotyczy nie mają cech pomieszczeń stałej pracy, a w związku z powyższym brak jest podstaw do wydania decyzji nakazującej zorganizowanie wentylacji w tych pomieszczeniach jak również oświetlenia naturalnego i zamontowania ekranów przeciwodblaskowych i przeciwodpryskowych przy stanowiskach spawania elektrycznego. Zdaniem strony decyzje w tych sprawach są bezprzedmiotowe. Odnosząc się do decyzji [...] strona zarzuciła, że decyzja jest bezprzedmiotowa z uwagi na to, że w zakładzie pracy zaprowadzono książkę kontroli codziennej wózka, która została przedłożona inspektorowi pracy podczas kontroli, co wskazuje na bezprzedmiotowość wydanej decyzji. Okręgowy Inspektor Pracy w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 157 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności wyżej wymienionych decyzji. Organ podał, że ustalenia kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr rej. [...], podpisanym w dniu [...] listopada 2014 r. Do protokołu kontroli wniesiono zastrzeżenia, które nie zostały przez inspektora uwzględnione (stanowią załącznik do protokołu kontroli). Stwierdził, że strona wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji nie wskazała poza ogólnym przytoczeniem przepisów art. 156 k.p.a. pod jakie przepisy podlegają wskazywane w dalszej części uchybienia. Organ zaznaczył, że w katalogu przesłanek do uznania nieważności decyzji brak jest bezprzedmiotowości decyzji, co wskazuje strona w swym wniosku co do decyzji nr [...], [...], [...] i [...]. OIP podniósł, że analizując treść wydanych decyzji oraz zebrany przez inspektora pracy materiał, w szczególności protokół kontroli z dnia [...] października 2014 r. należy stwierdzić, że wskazane w nim nieprawidłowości znajdują odzwierciedlenie w wydanych decyzjach inspektora pracy, w tym w decyzjach nr [...],[...],[...] i [...]. Organ podał, że wprost z protokołu kontroli wynika, iż pomieszczenia pracy, w których wykonywane są prace spawalnicze są pomieszczeniami pracy stałej. Zaznaczył, że nie chodzi w tym przypadku o wykonywane w tych pomieszczeniach prace spawalnicze, co zdaje się sugerować strona w swym wniosku, lecz ogólnie o ilość i czas przebywania w tych pomieszczeniach osób. Organ stwierdził, że wydane decyzje są zasadne. Tym bardziej brak jest podstaw do uznania ich za nieważne. Nie zaistniała okoliczność jakoby powyższe decyzje dotyczyły spraw już rozstrzygniętych decyzją ostateczną. Organ podał, że decyzja inspektora pracy z dnia [...] lipca 2014 r. wstrzymująca eksploatację pilarki tarczowej znajdującej się w hali produkcyjnej, reguluje zupełnie inny przedmiot sprawy. OIP podniósł, że przedmiotowe nakazy wbrew sugestiom strony nie dotyczą ingerencji w konstrukcję urządzenia. Bezzasadne jest również wskazywanie przez stronę, że pilarka tarczowa, której dotyczą decyzje nie jest własnością strony. Podmiotem, który jest adresatem decyzji wydawanych przez inspektora pracy jest pracodawca czyli podmiot zatrudniający pracownika, który organizuje jego stanowisko pracy będąc zobowiązanym do zapewnienia mu bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Nie jest w ogóle istotne czyją własnością są maszyny i urządzenia czy narzędzia, którymi posługuje się pracownik. W decyzji Okręgowego Inspektora Pracy zawarto błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r. sąd odrzucił skargę pracodawcy, wskazując, że z uwagi na błędne pouczenie o sposobie zaskarżenia, stronie przysługuje przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji okręgowego inspektora pracy. Strona wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. i wniosła odwołanie od ww. decyzji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Pracy przywrócił termin do wniesienia odwołania. W odwołaniu strona, reprezentowana przez adwokata, zarzuciła naruszenie art. 9 k.p.a., art. 128 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a., wskazując błędne ustalenie rzeczywistego charakteru pisma strony, co doprowadziło do rozpoznania sprawy i wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności zamiast w trybie odwołania od decyzji inspektora pracy. Odwołujący się podniósł m.in. że strona co prawda błędnie zatytułowała pismo jako wniosek o stwierdzenie nieważności, ale nie zwalniało to organu od ustalenia rzeczywistej intencji strony co do charakteru pisma. Strona działała bez reprezentacji profesjonalnego pełnomocnika. Pismo wniesione było w czasie, w którym nie upłynął termin do wniesienia odwołania. Podniósł, że strona zastosowała tryb wniesienia pisma zgodny z pouczeniem o odwołaniu, tj. za pośrednictwem organu I instancji. Zarzucono błędne uznanie, że strona zakwestionowała tylko część decyzji z nakazu inspektora pracy oraz błędy w ustaleniach stanu faktycznego i dowolność ustaleń. Wskazano nadto na wadliwe oznaczenie adresata decyzji (błąd w nazwie spółki). Główny Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 640) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu GIP wskazał, że organ I instancji prawidłowo rozpoznał pismo strony jako wniosek o stwierdzenie nieważności wymienionych decyzji z nakazu inspektora pracy. Wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, analiza treści ww. wniosku - w ocenie Głównego Inspektora Pracy - nie budzi wątpliwości odnośnie do intencji strony. Strona (zarówno w osnowie jak i uzasadnieniu wniosku) jednoznacznie wskazała, iż w jej ocenie decyzje nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] nakazu inspektora pracy z dnia [...] listopada 2014 r. są obciążone wadami kwalifikowanymi wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 4 k.p.a., stanowiącymi przesłanki stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Mając na względzie tak określone żądanie, jak również brak możliwości zmiany z urzędu kwalifikacji żądania strony, organ I instancji prawidłowo rozpoznał według GIP wniosek w trybie przewidzianym dla postępowania o stwierdzenie nieważności w zakresie określonym wnioskiem strony. Organ wskazał, że każda z części decyzji administracyjnej (nakazu) inspektora pracy stanowi oddzielne rozstrzygnięcie i może być przedmiotem odrębnej decyzji (wyrok NSA z dnia 17 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1441/06). Główny Inspektor Pracy wskazał, że wniosek strony dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w punktach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] nakazu inspektora pracy. GIP stwierdził, że skoro dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności zarówno decyzji ostatecznej jak również decyzji nieostatecznej - argument wskazany w odwołaniu, że wniosek złożony został przed upływem terminu do wniesienia odwołania nie może mieć w sprawie istotnego znaczenia. Podobnie za okoliczność nieposiadającą prawnej doniosłości GIP uznał wskazanie - jako adresata wniosku - Okręgowego Inspektora Pracy. O charakterze pisma strony decyduje bowiem zawsze jego treść, która - w ocenie Głównego Inspektora Pracy - nie budzi wątpliwości. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niepełnego oznaczenia strony jako adresata zaskarżonej decyzji organ wskazał, że są to wady tzw. nieistotne, niepowodujące konieczności uchylenia decyzji ani tym bardziej stwierdzenia jej nieważności. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji. Podniesiono, że nie może zostać uwzględniony także argument, że pilarka tarczowa której dotyczą decyzje nie jest własnością strony, bowiem rodzaj stosunku cywilnoprawnego na podstawie którego pracodawca włada maszynami, urządzeniami czy pomieszczeniami pracy nie może rozstrzygać o braku obowiązku zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy zatrudnionym pracownikom. Podnoszony w takich okolicznościach przez pracodawcę argument trudności z realizacją decyzji czy konieczność dokonania nakładów finansowych, również nie może spowodować odstąpienia organu PIP od wykazania stwierdzonych naruszeń i wydania decyzji. Główny Inspektor Pracy podzielił pogląd organu I instancji, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że decyzje wydane zostały bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie wystąpiła również przesłanka uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy jako przyczyna nieważności. Organ podniósł, że działanie organu w trybie określonym przepisami w zakresie stwierdzenia nieważności zasadniczo różni się od postępowania zwykłego. W szczególności w postępowaniu tym nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. Tak więc niezasadny jest w ocenie GIP zarzut ograniczenia się wyłącznie do analizy przesłanek nieważności. Analiza zakwestionowanej decyzji wskazuje, że nie zawiera ona wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności: została wydana przez właściwy organ, skierowano ją do właściwej strony postępowania, opiera się na istniejącej podstawie prawnej (przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa), nadaje się do wykonania, a jej wykonalność nie powoduje czynu zagrożonego karą, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. Decyzja Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, reprezentowanej przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, pełnomocnik zarzucił: - naruszenie art. 9 k.p.a. i błędne ustalenie rzeczywistego charakteru pisma skarżącego z dnia [...] listopada 2014 r., co doprowadziło organ I instancji do rozpoznania sprawy i wydania decyzji w sprawie "o stwierdzenie nieważności", a w konsekwencji doprowadziło do wydania przez organ II instancji zaskarżonej decyzji, jako decyzji rozstrzygającej odwołanie od decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności, podczas gdy w rzeczywistości pismo skarżącego z dnia [...] listopada 2014 r. należało potraktować jako odwołanie od decyzji inspektora pracy i nadać mu odpowiedni bieg, - naruszenie art. 156 § 1 punkt 3 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a z ostrożności naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, - naruszenie art. 156 § 1 punkt 2 i punkt 5 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, - błąd w ustaleniach stanu faktycznego będący skutkiem sprzeczności ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak i dowolności ustaleń. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Okręgowego Inspektora Pracy zostały wydane w niewłaściwym trybie i nie uwzględniają rzeczywistej woli skarżącego wyrażonej w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. Pismo skarżącego należało traktować jako odwołanie od decyzji zawartych w nakazie Inspektora Pracy [...]. Co prawda skarżący błędnie zatytułował pismo jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ponieważ w treści pisma wskazywał na tego rodzaju kwalifikowane wady decyzji, ale nie zwalniało to organu od ustalenia rzeczywistej intencji skarżącego co do charakteru jego pisma. Na etapie złożenia pisma z dnia [...] listopada 2014 r. skarżący działał bez reprezentacji profesjonalnego pełnomocnika, a więc tym bardziej obowiązkiem organu, było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, co do charakteru pisma. Obowiązek taki wypływa chociażby z art. 9 k.p.a. Również orzecznictwo sądów administracyjnych konsekwentnie wskazuje na istnienie takiego obowiązku (vide np. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2010-06-24, II SA/Go 343/10 lub wyrok WSA w Gdańsku z 2006-12-19, II SA/Gd 530/06). Pełnomocnik wskazał, że w odwołaniu rozpoznanym przez Głównego Inspektora Pracy od decyzji OIP skarżący wskazał, iż znamienne jest, że sam Okręgowy Inspektor Pracy dał wyraz swojej wątpliwości co do rzeczywistej intencji strony już w pierwszym zdaniu uzasadnienia, wskazując, że do organu wpłynęło cyt.: "pismo zatytułowane "Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji". Pomimo tej oczywistej wątpliwości co do zamiaru skarżącego, organ I instancji (który zgodnie z rzeczywistą wolą skarżącego powinien działać jako organ II Instancji) nie dokonał żadnych ustaleń w tym zakresie i pomimo swoich wątpliwości potraktował pismo zgodnie z jego tytułem. Główny Inspektor Pracy w ogóle nie odniósł się do tego zarzutu i nie omówił skutków prawnych w/w wątpliwości Okręgowego Inspektora Pracy co do treści pisma strony. Okręgowy Inspektor Pracy miał wątpliwości co do rzeczywistego żądania strony, co już samo w sobie wykluczało potraktowanie pisma jako wniosku o stwierdzenie nieważności. Błąd organu I i II instancji ma przy tym oczywiste znaczenie dla rozpoznania sprawy. W przypadku, gdyby organ potraktował pismo zgodnie z rzeczywistą intencją skarżącego, to jest jako odwołanie, wskazane przez skarżącego zarzuty winny być także ocenione także w kontekście zwykłego naruszenia prawa - to jest stanowiącego podstawę do uchylenia decyzji, choć bez stwierdzenia jej nieważności. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik podniósł, że jeśli nawet potraktować pismo strony jako wniosek o stwierdzenie nieważności i to ograniczony do kilku decyzji nakazu, zaskarżona decyzja jest wadliwa także z merytorycznego punktu widzenia. Wskazał, że Główny Inspektor Pracy, prawie w ogóle nie odniósł się do merytorycznych zarzutów skarżącego. Podniósł, że skarżący nigdy nie zgodził się z ustaleniami Inspektora Pracy i nie podpisał protokołu kontroli w takim kontekście. Przeciwnie skarżący potwierdził jedynie odbiór jednego egzemplarza protokołu i wniósł zastrzeżenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej naruszony został przepis art. 9 i art. 8 w zw. z art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Główny Inspektor Pracy utrzymując w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] wydaną w trybie nieważnościowym naruszył nadto przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że nakaz inspektora pracy z dnia [...] listopada 2014 r.nr rej. [...] zawierający 23 decyzje doręczony został [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w dniu [...] listopada 2014 r. Pismo strony z dnia [...] listopada 2014 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] grudnia 2014 r., wniesione zostało w dniu [...] grudnia 2014 r., a zatem w ustawowym terminie do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu – z uwagi na treść tego pisma (mimo wyraźnego powołania się na przepis art. 156 k.p.a. i nadaną mu nazwę) – Okręgowy Inspektor Pracy powinien był powziąć wątpliwość co do rzeczywistego charakteru tego pisma. Należało w związku z tym wezwać stronę (mając na uwadze obowiązek informacyjny i fakt, że strona działała samodzielnie, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika) – do jednoznacznego wskazania, czy strona w istocie wnosi o wszczęcie postępowania administracyjnego nadzwyczajnego - nieważnościowego, czy też pismo to należy potraktować jako środek zaskarżenia (środek odwoławczy) od wyszczególnionych w nim decyzji zawartych w nakazie inspektora pracy wniesiony w ramach zwykłego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Z decyzji Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] grudnia 2014 r. pośrednio wynika, że organ takie wątpliwości, co do charakteru pisma z dnia [...] listopada 2014 r. powziął, a jednak nie zastosował art. 64 § 2 k.p.a. Okręgowy Inspektor Pracy w [...] wskazał w decyzji, że strona poza ogólnym przytoczeniem art. 156 k.p.a. nie wskazała pod jakie przepisy podpadają zarzucane uchybienia. Podniósł, że art. 156 k.p.a. nie wymienia bezprzedmiotowości decyzji, o czym była mowa w piśmie strony z dnia [...] listopada 2014 r. Poza wszystkim należało zauważyć zaś, że pismo z dnia [...] listopada 2014 r. wniesione zostało do Okręgowego Inspektora Pracy w [...] za pośrednictwem inspektora pracy, który wydał nakaz, tj. zgodnie z pouczeniem zawartym w nakazie i w terminie 7 dni na wniesienie odwołania. Z treści pisma z dnia [...] listopada 2014 r. jednoznacznie wynikało też, że strona kwestionuje ustalenia stanu faktycznego poczynione przez inspektora pracy w wymienionych przez stronę decyzjach. W ocenie Sądu, Okręgowemu Inspektorowi Pracy z urzędu wiadome było – wobec stosowania przepisów k.p.a. – że zarzuty tego rodzaju uchybień nie poddają się weryfikacji w trybie nieważnościowym. Zresztą, w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Okręgowy Inspektor Pracy rozważa zarzuty w zakresie kwestionowanego stanu faktycznego uznając je za bezzasadne. Nie jest zrozumiałe na gruncie tej sprawy, dlaczego Okręgowy Inspektor Pracy nie poinformował strony (art. 9 k.p.a.) – wobec podnoszonych zarzutów błędnych ustaleń stanu faktycznego – o okolicznościach i skutkach związanych z rozpoznaniem pisma z dnia [...] listopada 2014 r. w określonym trybie. Ustawodawca zobowiązuje organ administracji publicznej do czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu nakazuje organowi udzielanie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Niejednokrotnie zdarza się, że w odwołaniach podnoszone są zarzuty rażącego naruszenia prawa, czy generalnie nieważności decyzji. Ma to jednak tylko ten skutek, że organ badając zarzuty odwołania (rozpoznając sprawę po raz drugi), w przypadku uznania zarzutów za zasadne, nie może stwierdzić nieważności decyzji jako organ odwoławczy, ale obowiązany jest zastosować przepis art. 138 k.p.a. Działanie organu administracji zawsze powinno zmierzać do zapewnienia stronie możności obrony jej praw. Pierwszeństwo w tym względzie zawsze ma tryb odwoławczy, jako realizacja konstytucyjnego prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Zarówno wniesienie pisma z dnia [...] listopada 2014 r. w terminie otwartym do wniesienia odwołania, jak i wniesienie go w trybie właściwym dla tego środka zaskarżenia, a także zarzuty błędnych ustaleń stanu faktycznego, powinny były wywołać co najmniej wątpliwość, co do rzeczywistego żądania strony. Główny Inspektor Pracy nie dostrzegając tego uchybienia organu I instancji, mimo wyraźnych twierdzeń odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., naruszył tym samym art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W konsekwencji naruszona została zasada pogłębiania zaufania do organu władzy publicznej. Ponownie rozpoznając sprawę Okręgowy Inspektor Pracy w [...] – wobec braku na tym etapie sprawy wątpliwości co do rzeczywistej woli strony – potraktuje pismo z dnia [...] listopada 2014 r. jako odwołanie od wymienionych w tym piśmie decyzji zawartych w nakazie inspektora pracy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.