I SA/Rz 78/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi spółki "A" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 rok oddala skargę. I SA/Rz 78/16 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania A. S.A. (następca prawny B. S.A., dalej Spółka lub Skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2015r., nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok. Jak wynika z akt sprawy, Spółka w latach poprzedzających rok 2010 deklarowała do opodatkowania stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej budowle sieci telekomunikacyjnych, składające się z kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi jako całość. W roku 2010 Spółka wykazała do opodatkowania wartość budowli z pominięciem wartości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w tej kanalizacji. Uzasadnieniem tej zmiany było to, że Spółka przestała być właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają przedmiotowe linie. Jak wynikało bowiem z protokołu kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...].03.2014r., B. S.A. zawarła z C. Sp. z o.o. w dniu 31.01.2009r. umowę sprzedaży i leasingu zwrotnego, na mocy której przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, natomiast nadal przysługiwało jej prawo własności do linii kablowych przebiegających przez tę kanalizację. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. Wójt Gminy W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 rok. Spółka w toku postępowania stanęła na stanowisku, że złożona przez nią deklaracja podatkowa na 2010r. jest prawidłowa, gdyż linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie stanowią budowli w przypadku, gdy ich własność nie pokrywa się z własnością kanalizacji. Strona wyjaśniła również, że przed sporządzeniem deklaracji na rok 2010 zostały wyodrębnione tylko obiekty, które są obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i te zadeklarowano do opodatkowania w roku 2010. Spółka nie sporządziła zestawienia obiektów nieuwzględnionych w deklaracji i nie dokonywała porównania ich stanu w stosunku do lat ubiegłych. Sporządzone zostało tylko zestawienie budowli ujętych w deklaracji za 2010 r. Ponadto, Spółka nie dysponuje zestawieniem obiektów będących przedmiotem opodatkowania w roku 2007. Mając na względzie powyższe Wójt Gminy W. wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 roku, w której określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 1.938zł. W uzasadnieniu organ podatkowy stwierdził, że argumentem przemawiającym za zasadnością opodatkowania budowli, gdy właścicielem poszczególnych jej elementów są różne podmioty, jest treść art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm.), dalej u.p.o.l., który wskazuje wprost, że przedmiotem opodatkowania jest nie tylko cała budowla, ale także jej część. Z innych przepisów u.p.o.l. również wynika, że dopuszczalne jest opodatkowanie części budowli (np. art. 4 ust. 9 u.p.o.l.). W przypadku podatku od nieruchomości o powstaniu obowiązku podatkowego decyduje władanie budowlą lub jej częścią związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowanie nie jest wykluczone w sytuacji, gdy właścicielem poszczególnych elementów budowli jest ten sam podmiot. Biorąc to pod uwagę organ podatkowy stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym do końca lipca 2010 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegała sieć telekomunikacyjna jako obiekt kompletny bez względu na to, kto jest właścicielem poszczególnych jej elementów składowych. Właściciele poszczególnych elementów budowli powinni deklarować podatek od posiadanych elementów. Organ podatkowy uznał, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l., z uwzględnieniem art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 290), dalej u.p.b., że w stanie prawnym obowiązującym do końca lipca 2010r. budowlą była sieć telekomunikacyjna (sieć techniczna), na którą składały się m.in. linie kablowe, studzienki kanalizacyjne itp. Wszystkie te elementy po ich technicznym powiązaniu stanowią funkcjonalną całość i pełnią określoną rolę, tj. służą przekazywaniu informacji, jednocześnie stając się obiektem budowlanym (siecią techniczną) - budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W celu określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010r., organ podatkowy przyjął wartość budowli w wysokości 124.101,89zł, która wynikała z pisma Spółki z dnia 9.07.2015r. Od decyzji tej odwołanie złożyła Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając organowi podatkowemu naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., przez wymierzenie podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli telekomunikacyjnych wraz kanalizacją kablową, której Spółka nie jest właścicielem ani samoistnym posiadaczem. Mając na względzie powyższe, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie w tym zakresie postępowania podatkowego. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że jeżeli właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych, to w stosunku do takiego obiektu nie sposób określić jego właściciela, co oznacza, że w takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział podatnika. Skoro zaś norma prawnopodatkowa musi być, zgodnie z art. 217 Konstytucji RP, zbudowana w taki sposób, aby określony został zarówno przedmiot opodatkowania, jak i podatnik, to nieokreślenie podatnika oznacza niepełną normę prawnopodatkowa, co z kolei wyklucza opodatkowanie. Spóła wskazała, że gdyby zaakceptować stanowisko organu podatkowego, że linie kablowe stanowią wraz z kanalizacją całość techniczno-użytkową, należałoby też uznać, że w sytuacji, w której mają one różnych właścicieli, nie ma podatnika podatku od nieruchomości z tego tytułu. Spółka zaznaczyła, że stanowisko to znalazło potwierdzenie m. in. w wyroku NSA z dnia 27 maja 2014r., II FSK 1498/12. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w opisanej na wstępie decyzji utrzymało zaskarżone rozstrzygniecie w mocy. Kolegium uznało za okoliczność bezsporną, że Spółka jest właścicielem linii kablowych. SKO następnie wskazało, że kable, które nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, tworzą całość techniczno -użytkową, stanowiąc tym samym jedną budowlę, będącą podstawą opodatkowania, jeśli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Samodzielnie kable nie mogą stanowić budowli, co ma wpływ na ustalenie istnienia zobowiązania podatkowego. SKO nie podzieliło poglądu przedstawionego przez Spółkę w odwołaniu wskazując, że wyrok NSA, na który Strona się powołała odnosi się do innego stanu faktycznego, a mianowicie do sytuacji, w której podatkiem od nieruchomości zostały opodatkowane kable światłowodowe podwieszone na trakcji energetycznej, niebędącej własnością skarżącej spółki. SKO podniosło, że kanalizacja kablowa oraz ułożone w niej kable stanowią całość techniczno-użytkową i dalej są wykorzystywane przez Spółkę zgodnie z przeznaczeniem, dla którego budowla powstała. O tym, czy kable stanowią budowlę decyduje umiejscowienie kabli w kanalizacji kablowej, a nie to czyją są one własnością. Okoliczność sprzedaży kanalizacji kablowej innemu podmiotowi z jednoczesnym zachowaniem swojego charakteru nie powoduje utraty związku funkcjonalnego kabli z budowlą. W dalszej kolejności Kolegium argumentowało, że w przepisach prawa podatkowego brak jest zastrzeżenia, że opodatkowane elementy budowli muszą stanowić samodzielną budowlę. Zgodnie z art. 2 ust 1 pkt u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikiem podatku od nieruchomości w takiej sytuacji jest właściciel części budowli. W art. 4 ust 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. Na tej podstawie Kolegium wywiodło, że nie ma przeszkód prawnych aby opodatkować cześć budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną całość użytkowo techniczną, nadającą się do określonego użytku. Pod pojęciem właściciela budowli, o którym mowa w art. 3 ust 1 i 2 u.p.o.l. należy również rozumieć właścicieli części budowli nawet, gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. Za takim rozumieniem tego pojęcia przemawia dodatkowo fakt, że ustawa przewiduje możliwość opodatkowania obiektu budowlanego stanowiącego współwłasność wielu podmiotów. Obiekt taki stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Mając na względzie powyższe Kolegium stwierdziło, że podatek od nieruchomości został wyliczony został przez organ podatkowy w sposób prawidłowy. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na powyższą decyzję Kolegium, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Wójta Gminy W., a także o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., ponieważ obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że w 2010r. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywała się - nie stanowiły one dla Skarżącej budowli w rozumieniu u.p.o.l. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że w sytuacji, w której Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy pominął, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. W przypadku, gdy właścicielem zarówno kanalizacji, jak i linii kablowych jest ten sam podmiot, określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej, na którą miały się składać te obiekty, jest możliwe. Jest nim właściciel obu rzeczy, składających się na taką całość. Całość taka nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych. W stosunku do takiego obiektu nie sposób określić jego właściciela, co oznacza, że dla takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział podatnika. Skoro zaś norma prawnopodatkowa, zgodnie z art. 217 Konstytucji RP, powinna określać zarówno przedmiot opodatkowania, jak i podatnika, to nieokreślenie podatnika oznacza niepełną normę prawnopodatkowa, co z kolei wyklucza opodatkowanie. Skarżąca podniosła, że jej argumentacja znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku NSA z 27 maja 2014r., II FSK 1498/12. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było stwierdzenie, czy przedmiotem opodatkowania w stosunku do Spółki mogą być linie kablowe w sytuacji, gdy kanalizacja kablowa, w której linie te są położone znajduje się w rękach innego właściciela. Skarżąca argumentowała, że linie kablowe nie mogą być przedmiotem odrębnego opodatkowania natomiast organ reprezentował stanowisko odmienne, które w ocenie Sądu należało uznać za prawidłowe. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak stanowi art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei definicja budowli dla potrzeb u.p.b. została zawarta w art. 3 pkt 3 tej ustawy (brzmienie obowiązujące w 2010r.). Wśród desygnatów budowli w przepisie tym wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. W załączniku do tej ustawy doprecyzowano, że są to takie sieci jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe (kategoria XXVI w załączniku). Stan prawny w tym zakresie uległ zmianie dopiero z dniem 17 lipca 2010r., na skutek nowelizacji u.p.b., przez zmianę art.3 pkt 3 (wskazanie, że budowlą są m.in. obiekty liniowe) i dodanie przepisu art.3 pkt 3a, który definiuje pojęcie obiektu liniowego i stanowi, że jednym z takich obiektów liniowych jest kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Nie ulega zatem wątpliwości, że w stanie prawnym obowiązującym w okresie, którego dotyczy niniejsza decyzja tj. od stycznia do lipca 2010r., sieć telekomunikacyjna jest budowlą na gruncie u.p.o.l. zarówno wówczas, gdy położona jest w kanalizacji, jak i bezpośrednio w ziemi. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta jedna budowla złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Sądu sprzedaż na podstawie umowy z dnia 31 stycznia 2009r. kanalizacji kablowej na rzecz C. Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej Spółki nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w wyrokach: WSA w Łodzi z 3.06.2015r. I SA/Łd 288/15, WSA w Krakowie z 28.01.2016r., I SA/Kr 1858/15, WSA w Lublinie z 20.01.2016r., I SA/Lu 665/15 (dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podlega także część budowli związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na właścicielach całej budowli, jak też właścicielach poszczególnych części tej budowli, składających się na budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową. Przekonania Sądu o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może również zmienić treść uzasadnienia skargi, w którym Skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2014r. II FSK 1498/12, w którym Sąd ten stwierdził, że spółka "jest właścicielem kabli współosiowych i światłowodowych wraz z urządzeniami. Kable te nie stanowią jednakże samodzielnej budowli, a są jedynie jednym z elementów budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa (techniczna) wraz z kablami. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l., na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l." Odnosząc się do tego orzeczenia należy wskazać, że dotyczy ono odmiennego stanu faktycznego, w którym opodatkowaniu podlegały kable współosiowe i światłowodowe podwieszone na trakcji energetycznej, niebędącej własnością skarżącej spółki. Po drugie nie jest kwestią sporną, że kanalizacja kablowa, jak i ułożone w niej kable, stanowią całość techniczno-użytkową i dalej są wykorzystywane przez Spółkę zgodnie z przeznaczeniem, dla którego budowla powstała. W przepisach prawa podatkowego brak jest zastrzeżenia, że opodatkowane elementy budowli muszą stanowić samodzielną budowlę. Przeciwnie – zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być zatem właściciel części budowli. Również w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca, definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych, aby opodatkować część budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną całość użytkowo techniczną, nadającą się do określonego użytku. Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo ustaliły podstawę opodatkowania, przyjmując wartości linii kablowych wskazanych przez samą Spółkę w piśmie z dnia 9 lipca 2015r. Podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz – przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki – obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Co do zasady, ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 o.p., spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się też uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 182/11). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2010r., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy. Zaznaczyć także należy, że w odniesieniu do podatku od nieruchomości, dokonane odpisy amortyzacyjne nie rzutują na wartość budowli w podatku od nieruchomości, skoro wartość tę bierze się - dla określenia podstawy opodatkowania - w pełnej wysokości (bez dokonanych odpisów amortyzacyjnych). W niniejszej sprawie Spółka początkowo w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010r. wykazała jako podstawę opodatkowania budowle o wartości 8.747zł wyjaśniając, że linie kablowe ułożone w kanalizacji nie stanowią budowli w rozumieniu u.p.o.l. i tym samym nie podlegają opodatkowaniu. Takie stanowisko nie spotkało się z akceptacją ze strony organu podatkowego, co skutkowało wezwaniami Spółki do określenia wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Spółka we wspomnianym wcześniej piśmie z dnia 9 lipca 2015r. wskazała, że w toku postępowania prowadzonego za 2009r. dokonała wyodrębnienia obiektów budowlanych w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i ich wartość została ustalona na kwotę 124.101,89zł. Spółka wyjaśniła, że podana wartość to wartość linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, niedeklarowanych w 2010r. Wobec takiego wyjaśnienia złożonego przez Skarżącą należało zaakceptować postępowanie organu podatkowego, polegające na uznaniu, że za okres od 1 stycznia do 31 lipca 2010r. podstawa opodatkowania od budowli wynosiła 124.101,89zł. W ocenie Sądu zebrany w tym zakresie materiał dowodowy był wystarczający do zrekonstruowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia a zatem spełniał dyspozycję art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).