I OSK 707/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska sędzia NSA Marek Stojanowski /spr./ sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt IV SAB/Gl 43/16 w sprawie ze skargi K.M. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną 11 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt IV SAB/Gl 43/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K.M. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu podniesiono, że pismem z dnia 15 stycznia 2016 r. K.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej domagając się wskazania przyczyn dla których Sąd Rejonowy w [...] nie realizuje zapowiedzi umieszczonej na stronie internetowej Sądu Apelacyjnego w [...], a dotyczącej udostępnienia wersji elektronicznej pism sądowych, wyjaśnienia, dlaczego kierownik sekretariatu Wydziału [...] Pracy poinformował Centrum Wsparcia Portali, że w repertorium elektronicznym Sawa publikacji podlegają tylko orzeczenia, protokoły i wezwania dla stron, podania podstawy prawnej takiego postępowania, wyjaśnienia dlaczego inaczej postępują Sąd Okręgowy w [...] i Sąd Apelacyjny w [...] oraz wyjaśnienia, dlaczego Sąd w [...] udostępnił jedynie najstraszą wersję formularza elektronicznej skrzynki podawczej na platformie ePUAP oraz domagał się stwierdzenia bezczynności organu i zobowiązania do udostępnienia informacji publicznej w terminie 3 dni od dnia wydania wyroku oraz przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 18 917 zł. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o udostępnienie drogą elektroniczną żądanej informacji publicznej. Skarżący wskazał, że do dnia wniesienia skargi Prezes Sądu Rejonowego w [...] nie udostępnił informacji w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058, z późn. zm.- dalej "u.d.i.p."), ani nie powiadomił strony, że informacja nie może być udostępniona w tym terminie, jak również nie powiadomił o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację. Nie wydał także decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżacy zauważył, że termin na udostępnienie informacji wynosi 14 dni, a skoro od dnia złożenia wniosku upłynęło 31 dni to oznacza, że organ dopuścił się ponad dwukrotnego przekroczenia ustawowego terminu. W odpowiedzi na skargę z Prezes Sądu Rejonowego w [...] wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że w dniu 16 grudnia 2015 r. organ udzielił skarżącemu wyjaśnień. Odnosząc się do wniosku skarżącego zauważył, że złożony przez niego wniosek nie dotyczył informacji publicznej. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, mającej walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Podkreślił, że pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. Natomiast wniosek skarżącego dotyczył tzw. portalu informatycznego, który działa w Sądzie Rejonowym w [...] od 1 kwietnia 2015 r., a który został stworzony celem umożliwienia uczestnikom postępowania wglądu do dokumentów z ich spraw, jeżeli umieszczone zostały w systemie Sawa w formie elektronicznej. Dalej wyjaśnił, że uprawnienie do korzystania z tego portalu mają wyłącznie strony lub podmioty posiadające uprawnienia stron i to tylko w swojej sprawie. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego nie mógł zostać potraktowany jako wniosek o udostępnienie mu informacji publicznej. Organ zaakcentował, że nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (jak też gdy nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu). W takiej sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W tym zakresie organ przywołał wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 31/14. Skarżący w piśmie z dnia 3 marca 2016 r. podtrzymał skargę oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zaprzeczył, że w dniu 16 grudnia 2015 r. udzielono mu wyjaśnień w szczególności, że "nie uznano aby informacje wnioskowane przez skarżącego miały charakter informacji publicznej". Podkreślił nadto, że organ administracji publicznej związany jest wolą strony w przedmiocie doręczania pism, a organ nie udostępnił wnioskowanej informacji i nie podjął innych działań wynikających z art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2 ustawy o informacji publicznej, a także nie wydał decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 tejże ustawy. Akcentował, że termin na udostępnienie informacji publicznej wynosi 14 dni, a od złożenia wniosku upłynęło 79 dni, a mimo to organ nie dokonał żadnych czynności przewidzianych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Nadto skarżący stwierdził, że błędnym jest pogląd organu, iż informacją publiczną jest jedynie treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej. Zaakcentował, że jego wniosek dotyczy funkcjonowania sądu powszechnego jako organu władzy publicznej i czynności (w tym także zaniechań) podejmowanych przez organ władzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. W uzasadnieniu podniósł, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Powyższe determinuje zakres kontroli Sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Sąd I instancji podniósł, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Prawo obywateli do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne przewidziano w również art. 61 Konstytucji RP, który w ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, przy czym przepisy Konstytucji RP nie zawężają tego pojęcia do dokumentów urzędowych. Informację publiczną stanowi zatem zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji zdań przewidzianych prawem oraz tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Sąd I instancji podał, że niesporne w przedmiotowej sprawie jest to, że sądy powszechne, w tym Sąd Rejonowy w [...], są organami władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem spełniona została przesłanka podmiotowa. Sąd ten wskazał, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy żądaniu uzyskania informacji publicznej nie jest wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodał, że według art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Dokonując oceny wniosku w powyższym zakresie, a w szczególności biorąc pod uwagę zakres żądanych informacji, Sąd uznał, że w istocie skarżący domagał się wyjaśnienia sposobu działania portalu informatycznego, z którego korzystają sądy powszechne. Tego rodzaju wniosek nie podlega rozpatrzeniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie jest to bowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej, pomimo że skarżący powołuje się w nim na ustawę, lecz wniosek o wyjaśnienie przyczyn, błędnego w ocenie skarżącego sposobu działania systemu informatycznego (platformy ePUAP), z którego korzysta między innymi Sąd Rejonowy w [...]. Wobec powyższego zarzuty skargi są chybione. Sąd wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pismo Prezesa Sadu Rejonowego w [...] dnia 16 grudnia 2016 r., w którym poinformowano skarżącego, że Sąd Rejonowy z [...] nie jest dysponentem platformy ePUAP. W tym stanie rzeczy zdaniem Sadu brak było podstaw do skutecznego postawienia Prezesowi Sądu Rejonowego w [...] zarzutu bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 15 grudnia 2015 r., gdyż nie podlegał on rozpatrzeniu w żadnym z trybów określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W skardze kasacyjnej K.M. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 1764), dalej u.d.i.p. poprzez błędną ich wykładnie, polegającą na uznaniu, iż informacje, których dotyczył wniosek skarżącego z dnia 15 grudnia 2015 roku, nie stanowią informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. i tym samym, iż nie doszło do bezczynności organu w udzielaniu informacji publicznej; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), poprzez nienależyte wykonie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku merytorycznego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich argumentów skarżącego poprzez uznanie, iż skarżący de facto domagał się od organu informacji na temat działania portalu informatycznego, z którego to portalu korzystają sądy powszechne, co nie stanowi informacji publicznej, pomimo iż skarżący we wniosku z dnia 15 grudnia 2015 roku domagał się od Prezesa Sądu Rejonowego w [...] nie informacji na temat ogólnych aspektów działania portalu informatycznego, o którym mowa powyżej, lecz między innymi: wyjaśnienia przyczyn, dla których Sąd Rejonowy w [...] nie udostępnia poprzez Portal Informacyjny Sądów Apelacji [...] wszystkich pism procesowych w danej sprawie; podania podstawy prawnej, na podstawie której Sąd Rejonowy w [...] uniemożliwia stronom postępowań zapoznawanie się przez Portal Informacyjny Sądów Apelacji [...] z elektroniczną wersją wszystkich pism sądowych w danej sprawie; wyjaśnienie dlaczego w Sądzie Rejonowym w [...] sposób postępowania przy oznaczaniu pism sądowych do publikacji w systemie repertoryjno-biurowym sądu radykalnie różni się od sposobu postępowania przy wykonywaniu tych samych czynności w okolicznych sądach rejonowych, a także w Sądzie Okręgowym w [...] i w Sądzie Apelacyjnym w [...]; podania przyczyn, ze względu na które Sąd Rejonowy w [...] udostępnia jedynie najstarszą wersję formularza elektronicznej skrzynki podawczej na platformie e PUAP i nie aktualizuje tego formularza do nowszej wersji, a więc domagał się informacji na temat funkcjonowania Sądu Rejonowego w [...] oraz sposobach przyjmowania i załatwiania spraw przez Sąd Rejonowy w [...], a więc informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.; 2) art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust 1, art. 6 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez niestwierdzenie bezczynności organu i niezobowiązanie organu do dokonania czynności, pomimo iż w przedmiotowej sprawie doszło do bezczynności organu; 3) art. 149 § 1a i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust 1, art. 6 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niestwierdzenie, iż bezczynność organu przy udostępnianiu informacji publicznej miała charakter rażącego naruszenia prawa, a także poprzez nieprzyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w kwocie 18.917 złotych. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a nadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, a w przypadku oddalenia skargi o przyznanie od Skarbu Państwa pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i w tym zakresie wniesiono o przekazanie niniejszego wniosku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach celem rozpoznania. Równocześnie pełnomocnik oświadczył, iż opłata za czynności radcy prawnego za prowadzenie niniejszej sprawy nie została zapłacona ani w całości ani w części. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pismo Prezesa Sądu Rejonowego w [...] z dnia 16 grudnia 2015 roku nie stanowi odpowiedzi na pytania wskazane przez skarżącego w piśmie z dnia 15 grudnia 2015 r., a tym samym uznać należy, iż w świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Prezes Sądu Rejonowego w [...] dopuszcza się bezczynności w zakresie udzielania dostępu do informacji publicznej. W ocenie skarżącego Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów i argumentów zawartych w skardze, a uzasadnienie Sądu nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego Sąd I instancji naruszył również art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust 1, art. 6 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez niestwierdzenie bezczynności organu i niezobowiązanie organu do dokonania czynności, pomimo iż z akt postępowania jednoznacznie wynika, iż organ dopuścił się bezczynności. Okolicznością bezsporną jest fakt, iż organ nie udzielił skarżącemu informacji publicznych, o które ten wnioskował w piśmie z dnia 15 grudnia 2015 roku, ani też nie dokonał odmowy udzielenia informacji w trybie art. 16 u.d.i.p. W związku z tym, skarżący stoi na stanowisku, iż zachodzą przesłanki pozwalające uznać, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej, a to w związku z tym iż zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej ma nastąpić bez zbędnej zwłoki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2017 r. Dz.U. poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty procesowe, które nie mogły zostać uwzględnione. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. zakreśla granice właściwości sądu administracyjnego do dokonywania kontroli legalności działalności administracji publicznej, nadto uprawnia do stosowania przewidzianych w ustawie środków. Jest to przepis, który w zasadzie może być naruszony w wyjątkowych tylko wypadkach, a to np. w razie zastosowania niewłaściwego środka kontroli. Takich działań i wykroczenia poza kognicję, skarżący kasacyjnie nawet nie dowodzi. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2929/14 (publ. CBOSA) przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym, więc przesłanka wskazująca na naruszenie go mogłaby wystąpić, gdyby Sąd I instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Przepis ten nie zawiera wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu (vide: wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1636/11, LEX nr 1145065). Skarżący powiązał naruszenie tego przepisu z art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa składniki jakie powinno posiadać uzasadnienie wyroku tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie wszystkie te elementy, które są niezbędne uzasadnienie wyroku zawiera: zarówno część historyczną, w której podano wszystkie istotne okoliczności sprawy jak i merytoryczne stanowisko Sądu, które wskazuje z jakich przyczyn Sąd wydał rozstrzygnięcie nie uwzględniające skargi. Wskazany wyżej przepis stanowi przede wszystkim o konstrukcji uzasadnienia. Dlatego też, nie ma podstaw do przyjęcia aby Sąd I instancji dopuścił się uchybień przy jego konstruowaniu. Z faktu, iż skarżący kwestionuje ustalenia i rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji nie można podważyć prawidłowości uzasadnienia. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje mające charakter informacji publicznych, nie zawężając jego katalogu do zagadnień tamże ujawnionych, czyli czyniąc to w sposób otwarty, posługując się zwrotem "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo, w oparciu o ogólną formułę omawianej ustawy, a także konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Do tej kategorii zalicza się więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, jak też podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, jeżeli spełnione jest kryterium przedmiotowe spraw publicznych, szczegółowo uregulowane w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych (dotyczyły spraw publicznych). Nie ma oparcia prawnego twierdzenie, że udostępnieniu podlegają wyłącznie dokumenty urzędowe, czy ich treść, bo przecież informacje publiczne (dotyczące spraw publicznych) mogą znaleźć się i w innych dokumentach. Wyliczenie zawarte w art. 6 ust. 1 tej ustawy ma charakter niewyczerpujący. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji uznał, że żądane informacje nie dotyczą sfery faktów i danych publicznych, a żądana informacja dotyczy działania portalu informatycznego. Wniosek skarżącego nie dotyczy żadnej wiadomości wytworzonej lub odnoszącej się do władz publicznych. Samo powoływanie się na ustawę o dostępie do informacji publicznej nie stanowi o tym, że wniosek skarżącego dotyczy informacji publicznej. Skoro odpowiedź na pytania zawarte we wniosku nie stanowią informacji bezpośrednio odnoszącej się do wykonywania przez Sąd zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa, to w konsekwencji Prezes Sądu Rejonowego w [...] nie mógł popaść w stan bezczynności. O bezczynności organu możemy mówić wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, że w grę wchodzi zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej, a dysponent informacji pozostaje w zwłoce w jej udostępnieniu. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zobligowany jest stosować ogólne zasady dotyczące terminów załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tzn. art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., wydając akt odpowiedniej do okoliczności treści i formie, gdyż w przeciwnym wypadku pozostaje w bezczynności. Należy podzielić wniosek Sądu I instancji, że bezczynność w sprawie nie wystąpiła, albowiem wniosek skarżącego nie podlegał rozpatrzeniu w trybie ustawy o dostępie informacji publicznej. Konsekwencją powyższego jest brak wymierzenia organowi grzywny. Grzywna mogłaby zostać wymierzona, gdyby organ nie załatwił sprawy; grzywna miałaby na celu wymuszenie zakończenia sprawy, czyli udzielnie informacji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 P.p.s.a.