II OZ 708/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 129/16 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi S. C. na uchwałę Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 15 czerwca 2010 r. nr XLIX/526/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiek południe - Zimnodół postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 129/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek P. P. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu ze skargi S. C. na uchwałę Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 15 czerwca 2010 r. nr XLIX/526/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiek południe - Zimnodół. Następnie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 129/16 Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie P. P. na postanowienie z dnia 14 marca 2016 r. (nadane w dniu 4 kwietnia 2016 r.). W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że zażalenie P. P. (reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika) z dnia 1 kwietnia 2016 r. zostało nadane w dniu 4 kwietnia 2016 r., tymczasem postanowienie z dnia 14 marca 2016 r. wraz z uzasadnieniem zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi P. P. dopiero w dniu 13 kwietnia 2016 r. W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że zażalenie złożone dnia 4 kwietnia 2016 r. było przedwczesne, a tym samym niedopuszczalne, co skutkowało jego odrzuceniem na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. P. Zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 194 § 2 p.p.s.a. oraz art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia lub ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że postanowienie z dnia 14 marca 2016 r. zostało pierwotnie wysłane na nieprawidłowy adres, tj. na adres P. P. zamiast jego pełnomocnika (odebrane w dniu 29 marca 2016 r.). P. P. z ostrożności procesowej w terminie siedmiu dni od tego nieprawidłowego doręczenia w dniu 4 kwietnia 2016 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Następnie postanowienie z dnia 14 marca 2016 r. zostało ponownie doręczone, tym razem na adres jego pełnomocnika, w dniu 13 kwietnia 2016 r. W ocenie P. P. zażalenie nie zostało wniesione po terminie, bowiem zaskarżone postanowienie zostało mu prawidłowo doręczone. Przyznał, że zażalenie zostało wniesione przed terminem prawidłowego doręczenia, jednakże zalegało w aktach sądowych już po dacie doręczenia. Jego zdaniem przyjmując nawet, że zażalenie było fizycznie wysłane przed datą doręczenia, w rzeczywistości istniał stan, kiedy było ono wniesione i mogło być rozpoznane po tej dacie. Na koniec podniósł, że zaistniała sytuacja jest wynikiem omyłki Sądu, który wysłał postanowienie na niewłaściwy adres i której negatywnymi konsekwencjami nie powinien być on obciążany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Nie budzi wątpliwości, że termin do wniesienia zażalenia liczy się od dnia skutecznego doręczenia stronie postanowienia. W myśl art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Doręczenie pisma bezpośrednio stronie, z pominięciem jej pełnomocnika, nie wywołuje skutków prawnych, co oznacza, że z chwilą dokonania takiego doręczenia nie rozpoczyna biegu termin na wniesienie środka odwoławczego. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, że zażalenie wniesione przed doręczeniem postanowienia jest przedwczesne, a tym samym niedopuszczalne i podlega ono odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie mimo prawidłowego zarządzenia z dnia 18 marca 2016 r. o doręczeniu odpisu postanowienia z dnia 14 marca 2016 r. pełnomocnikowi P. P., postanowienie to zostało wysłane P. P. osobiście. Przesyłka z Sądu zawierająca odpis postanowienia została odebrana przez P. P. w dniu 29 marca 2016 r. Zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, że doręczenie to nie było prawnie skuteczne, a zatem nie mogło spowodować rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że doręczenie P. P. postanowienia z dnia 14 marca 2016 r. nastąpiło w dniu 13 kwietnia 2016 r., tj. z dniem, kiedy rozstrzygnięcie to doręczono jego pełnomocnikowi radcy prawnemu P. K. Od tego dnia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia. Zażalenie złożone w dniu 4 kwietnia 2016 r. bezspornie było wniesione przedwcześnie, co obligowało Sąd pierwszej instancji do jego odrzucenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Brak jest podstaw dla odmiennej oceny terminowości zażalenia wysłanego w dniu 4 kwietnia 2016 r., w szczególności dla uwzględnienia argumentacji przedstawionej w rozpoznawanym obecnie zażaleniu. W ocenie P. P. zażalenie złożone w dniu 4 kwietnia 2016 r. - mimo że było wniesione przedwcześnie, było skutecznie wniesione i mogło zostać rozpoznane, ponieważ "zalegało w aktach Sądu już po dacie doręczenia". Przedstawiając takie stanowisko uszło uwadze autora zażalenia, że stosownie do treści art. 83 p.p.s.a. dla zachowania terminu miarodajna jest data wniesienia pisma do sądu, z czym równoznaczne jest m.in. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Wniesienie pisma do Sądu jest zdarzeniem jednorazowym dokonanym w określonej dacie (dniu). Okoliczność, że zażalenie złożone niewątpliwie przedwcześnie znajdowało się w aktach sądowych w dacie prawidłowego doręczenia postanowienia z dnia 14 marca 2016 r. oraz w terminie otwartym do złożenia zażalenia (liczonym od prawidłowego doręczenia), w żaden sposób nie konwaliduje wadliwości już dokonanej czynności procesowej. Zażalenie zostało wniesione w dniu 4 kwietnia 2016 r. i późniejsze prawidłowe doręczenie postanowienia pełnomocnikowi P. P. nie mogło skutkować przypisaniem zażaleniu innej daty wniesienia. Jedynie na marginesie zauważyć należy, że odrzucenie zażalenia wniesionego w dniu 4 kwietnia 2016 r. nie wywołało negatywnych konsekwencji w sferze uprawnień procesowych P. P. Odrzucenie wniesionego przedwcześnie zażalenia w żaden bowiem sposób nie stoi na przeszkodzie ponownemu jego wniesieniu w terminie siedmiu dni od skutecznego doręczenia postanowienia. Tak też było w niniejszej sprawie. W rozpoznawanym obecnie zażaleniu P. P. sam przyznał, że zażalenie wniesione dnia 4 kwietnia 2016 r. zostało złożone z ostrożności procesowej. Ostatecznie postanowienie z dnia 14 marca 2016 r. został prawidłowo doręczone pełnomocnikowi P. P., który odebrał je w dniu 13 kwietnia 2016 r. Jak wynika z akt sprawy w ustawowym terminie liczonym do tego właśnie dnia P. P. złożył kolejne zażalenie na postanowienie z dnia 14 marca 2016 r. Drugie zażalenie, złożone w dniu 20 kwietnia 2016 r., było już wniesione skutecznie i w efekcie zostało rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt II OZ 707/16. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.