I OSK 1562/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury i Budownictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 843/15 w sprawie ze skargi A.B. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 843/15, w pkt 1 zobowiązał Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpoznania wniosku z dnia 20 stycznia 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1964 r. nr [...], w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2 stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3 wymierzył Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa grzywnę w wysokości 1.000 zł; w pkt 4 zasądził od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz A.B. kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2014 r. A.B., A.R., J.V., A.V. oraz E.N. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1964 r., nr [...], o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w G., o pow. 24.350 m2, ozn. hip. "[...]" - prawo to zostało ustanowione jako odszkodowanie za grunt rolny położony w W. Powyższy wniosek pismem z dnia 4 marca 2014 r. został przekazany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do Wojewody [...], który z kolei w dniu 18 marca 2014 r., przekazał go zgodnie z właściwością Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju. Wobec nierozpoznania przez Ministra złożonego wniosku, pismem z dnia 18 listopada 2015 r. A.B., wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i wydania żądanej decyzji. W związku z brakiem rozstrzygnięcia, pismem z dnia 25 listopada 2015 r. A.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 stycznia 2014 r. W uzasadnieniu skargi zarzucono organowi naruszenie ustawowych terminów załatwienia sprawy, o których mowa w art. 35 oraz art. 36 K.p.a. Strona skarżąca podkreśliła również, że w trakcie trwającego ponad 20 miesięcy postępowania, Minister nie podjął jakichkolwiek działań zmierzających do jego zakończenia. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał na złożony stan sprawy, czasochłonność w ustalaniu wszystkich stron postępowania, jak również problemy w zbieraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozpoznania sprawy. Minister wskazał również na dużą ilość jednocześnie rozpoznawanych spraw oraz problemy kadrowe. Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 14 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, co skutkuje zobowiązaniem organu przez Sąd do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w zakreślonym w wyroku terminie. Sąd wskazał, że od dnia 24 marca 2014 r., kiedy to wpłynął wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1964 r., nr [...] rozpoczął bieg termin do załatwienia sprawy, określony w art. 35 § 3 K.p.a. Tymczasem pomimo upływu 2 lat od otrzymania złożonego przez skarżącą wniosku, Minister nie zakończył postępowania zainicjowanego tym wnioskiem i nie podjął rozstrzygnięcia merytorycznego, co stanowi o zasadności niniejszej skargi na bezczynność organu. Z tego względu Sąd zobowiązał Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak bowiem wynika z akt sprawy od dnia otrzymania wniosku w marcu 2014 r., do dnia wyrokowania Minister nie tylko nie wydał rozstrzygnięcia, ale również przez okres dwóch lat nie podejmował jakichkolwiek działań zmierzających do zakończenia postępowania. Sąd zaznaczył, że pierwsze i jak dotąd jedyne czynności w sprawie zostały podjęte przez organ dopiero po kilku tygodniach od wpłynięcia skargi na bezczynność, kiedy to organ pismami z dnia 14 grudnia 2015 r. zwrócił się do Urzędu [...] oraz podległych mu jednostek organizacyjnych o przesłanie akt własnościowych nieruchomości położonej w G. o pow. 24.350 m2 , ozn. hip. "[...]". W ocenie Sądu, okoliczności podane przez organ w odpowiedzi na skargę nie mogą stanowić w przedmiotowej sprawie usprawiedliwienia niedotrzymania ustawowych terminów załatwiania spraw administracyjnych. Wskazywane przez Ministra okoliczności usprawiedliwiające bezczynność takie jak: złożoność stanu prawnego sprawy, konieczność podejmowania wielu czynności materialno-technicznych, przy ograniczonych zasobach kadrowych, to w części przyczyny o charakterze wewnętrznym, leżące po stronie organu. W ocenie Sądu okoliczności te są nieistotne dla sprawy z punktu widzenia praw strony postępowania domagającej się załatwienia sprawy na wniosek. Sąd podkreślił, że problemy organizacyjne, techniczne, kadrowe z jakimi boryka się organ nie mogą spowodować obejścia jednej z naczelnych zasad K.p.a., tj. zasady szybkości i ekonomiki postępowania administracyjnego, zawartej w przepisie art. 12 K.p.a. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, a w szczególności stopień naruszenia prawa powstały w związku z długotrwałą bezczynnością Ministra, Sąd uznał za zasadnie ukaranie organu grzywną. Za najbardziej adekwatną, a jednocześnie mieszczącą się w granicach określonych przepisem art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (dalej "P.p.s.a.") wysokość grzywny, Sąd uznał kwotę jednego tysiąca złotych. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Minister Infrastruktury i Budownictwa zaskarżając wyrok w całości. Wniesiono o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie braku rażącego naruszenia prawa oraz oddalenie, ewentualnie zmniejszenie wysokości grzywny. Wniesiono ponadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 149 § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 35 § 3 i § 5 K.p.a., poprzez uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. art. 149 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 35 § 3 K.p.a., poprzez wymierzenie organowi grzywny w wysokości niewspółmiernej do zaistniałego naruszenia prawa oraz, że jej wysokość jest adekwatna do mającej miejsce bezczynności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że sprawy oceny legalności decyzji dekretowych i odszkodowawczych zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji należą do kategorii spraw wymagających przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Podkreślono, że podstawowym elementem oceny legalności decyzji o odszkodowaniu w formie działki zamiennej jest pozyskanie archiwalnych akt odszkodowawczych. Dopiero w wyniku ich analizy organ podejmuje dalsze czynności. Wskazano, że organ kierując pisma z dnia 14 grudnia 2015 r. do Biura Gospodarki Nieruchomościami i Delegatury w [...] Urzędu [...] oraz Biura Organizacji Urzędu Wydziału Archiwum [...], podjął działania zmierzające do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Wobec braku odpowiedzi organ pismem z dnia 4 marca 2016 r. ponowił wniosek do Urzędu [...] o przesłanie akt własnościowych, które do chwili obecnej nie zostały organowi doręczone. Wskazano, że jednocześnie pismem z dnia 11 stycznia 2016 r. organ wystąpił do Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] o udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], położonej w [...], na które uzyskał odpowiedź w piśmie z dnia 27 stycznia 2016 r. Podano, że organ uzyskał także notatkę z badań ksiąg wieczystych sporządzoną przez geodetę z dnia 3 marca 2016 r. z której wynika, że księga hipoteczna pn. "[...]" składa się z IV tomów, przy czym tom III zaginął. Organ podkreślił, że brak tomu III utrudnia procedowanie, gdyż część aktów kupna – sprzedaży została spisana w księdze umów tomu III w wyniku sukcesywnej sprzedaży przez A.B. kolejnych działek od 11 marca 1939 r. Ponadto wskazano, że pismem z dnia 4 marca 2016 r. organ zwrócił się do Sądu Okręgowego w [...] o wypożyczenie dokumentów księgi wieczystej "[...]" przekazanych do sprawy [...]. Wobec powyższego organ stwierdził, że podjął niezbędne czynności w celu zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego i jakkolwiek czynności te nie były wykonywane niezwłocznie, to – w ocenie organu – stopień przekroczenia terminów nie ma charakteru kwalifikowanego z uwagi na stan faktyczny sprawy. Ponadto wskazano, że duża ilość spraw wymagających zgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz ustalenia stron uniemożliwia, przy ograniczonych zasobach, dochowanie terminów wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Również duża ilość prowadzonych spraw przez każdego z referentów (ponad 100) uniemożliwia przy bieżącym napływie nowych spraw wyprowadzenie zaległości w krótkim czasie i z tego powodu mogą nadal zdarzać się sprawy, w których czynności nie były podejmowane lub podejmowane z uchybieniem terminów procesowych. W ocenie organu wobec w/w okoliczności nieuzasadnione jest twierdzenie, że pozostaje on w bezczynności, a tym bardziej w stopniu rażącym. Dalej organ wskazał, że orzeczona grzywna w wysokości 1.000 zł jest niewspółmierna do stanu niniejszej sprawy, bowiem organ podjął czynności niezbędne do zakończenia sprawy. Raz jeszcze podkreślono, że Sąd nie wziął pod uwagę bardzo dużej ilości spraw prowadzonych przez organ oraz trudności organizacyjnych i kadrowych organu. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia i realizując jednocześnie obowiązek wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 K.p.a., którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Natomiast z art. 35 § 3 K.p.a. wynika, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zgodnie natomiast z art. 35 § 5 K.p.a. do terminów tych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Brzmienie tego przepisu oznacza, że ewentualne przedłużenie postępowania spowodowane koniecznością przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego/dowodowego może uwolnić w konkretnym przypadku organ od zarzutu bezczynności/przewlekłości, nawet jeśli doszło do przekroczenia terminu określonego w art. 35 k.p.a., ale tylko w sytuacji, jeżeli organ wykaże się określoną aktywnością w zakresie tych uzgodnień. Z kolei art. 36 § 1 w zw. z § 2 K.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, także z przyczyn niezależnych od organu, organ ten jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ustawodawca uznał zatem możliwość powstania sytuacji, w której zwłoka w załatwieniu sprawy wynika z przyczyn niezależnych od organu; w takim jednak wypadku zobowiązał organ do poinformowania stron postępowania o przyczynach zaistniałej zwłoki i wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Z bezczynnością w prowadzeniu postępowania mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych istotnych czynności przez co nie dochodzi do zakończenia sprawy tj.: wydania decyzji lub postanowienia, względnie podjęcia aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Niniejsze postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem A.B., A.R., J.V., A.V. oraz E.N. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1964 r., nr [...], o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w G., o pow. 24.350 m2, ozn. hip. "[...]", który to wniosek złożyli do organu w dniu 24 stycznia 2014 r. Wobec tego od tej chwili zaczął biec termin, o którym mowa w w/w art. 35 K.p.a. Jak wynika z dokumentacji sprawy, jej akta zostały przekazane według właściwości Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju w dniu 24 marca 2014 r. Jak również wynika z akt niniejszej sprawy, organ nie informował wnioskodawców, że nie jest możliwe rozpatrzenie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. Naruszył tym samym przepis art. 36 § 1 K.p.a. Podkreślić także należy, że do dnia wyrokowania przez Sąd I instancji organ nie rozstrzygnął merytorycznie wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji. Zauważyć należy, że w dacie wydania wyroku przez Sąd I instancji (14 marca 2016 r.) zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa wynosiła ponad dwa lata. Wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Natomiast § 2 tego przepisu określa, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Ustawodawca przyznaje zatem sądowi administracyjnemu uznanie w zakresie stwierdzenia podstaw do wymierzenia grzywny, jak też nie definiuje pojęcia "rażącego naruszenia prawa" przyjętego w cytowanym przepisie, pozostawiając w tym zakresie również swobodę interpretacyjną sądom administracyjnym. Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż rażącym naruszeniem prawa – w rozumieniu art. 149 § 2 P.p.s.a. – jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność/przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności/przewlekłości. Wobec tego uznać należy, że bezczynność/przewlekłość o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za tę bezczynność/przewlekłość. Z wyjaśnień organu zawartych dopiero w odpowiedzi na skargę wynika, że w istocie dokonał on pewnych czynności wyjaśniających w niniejszej sprawie, o czym jednak – jak wskazuje lektura akt sprawy – wnioskodawcy nie zostali poinformowani przez organ. Z wyjaśnień tych wynika jednak, że pierwszej czynności dokonano dopiero w dniu 14 grudnia 2016 r. (pisma do Biura Gospodarki Nieruchomościami i Delegatury w [...] Urzędu [...] oraz Biura Organizacji Urzędu Wydziału Archiwum Urzędu [...]), zatem prawie dwa lata od dnia wpłynięcia wniosku. Nie można zatem uznać, że do tej pory organ nie pozostawał w rażącej bezczynności. Od zarzutu rażącej bezczynności nie uwalniają organu także względy kadrowe i organizacyjne związane z dużą ilością spraw napływających do organu, co podnoszono w skardze kasacyjnej. Są to bowiem argumenty natury praktycznej, zaś obowiązujący stan prawny nie łączy z nimi żadnych skutków prawnych i nie pozwala usprawiedliwić prowadzenia postępowania z naruszeniem terminów ustawowych. Zatem ustalenie, że sprawa nie została rozpoznana w ustawowym terminie, a jej okoliczności nie uzasadniają czasu trwania postępowania, obligowało Sąd I instancji do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd I instancji był także zobowiązany do stwierdzenia, czy przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena dokonana w tym zakresie jest pochodną czasu trwania postępowania i powodów ten okres uzasadniających, oba czynniki uzasadniają stanowisko Sądu I instancji, zaś w skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnych argumentów świadczących o wadliwym ustaleniu stanu faktycznego lub wadliwej ocenie elementów tego stanu. Nie zakwestionowano zatem, że pomimo, iż wniosek z dnia 20 stycznia 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1964 r. wpłynął do SKO w [...] w dniu 24 stycznia 2014 r., zaś według właściwości przekazany został do Ministra Infrastruktury i Rozwoju w dniu 24 marca 2014 r., to do czasu wyrokowania przez Sąd I instancji (14 marca 2016.) nie został rozpoznany merytorycznie. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono argumentów podważających te ustalenia i oceny. W rozpoznawanej sprawie nie ma zatem wątpliwości, że doszło do znaczącego przekroczenia ustawowego terminu załatwienia sprawy, a nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu. Zatem dwuletnia zwłoka w załatwieniu sprawy uzasadniała uznanie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć bowiem należy, że Minister Infrastruktury I Budownictwa przez cały czas nie załatwił sprawy. Wobec tego zarzut naruszenia art. 149 § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 35 § 3 i § 5 K.p.a. jest niezasadny. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 35 § 3 K.p.a. Sąd I instancji ocenił bowiem charakter zaistniałej bezczynności i zasadnie orzekł o zasądzeniu grzywny w wysokości 1.000 zł. Podnoszony w skardze kasacyjnej argument, że do organu wpływa duża ilość spraw oraz trudności organizacyjne i kadrowe nie uwalnia Ministra od zarzutu kwalifikowanej bezczynności i narażenia się na zapłatę grzywny. Podkreślić bowiem należy, że sposób organizacji pracy urzędu oraz ewentualne wakaty na stanowiskach urzędniczych nie są okolicznościami zwalniającymi organ od obowiązku respektowania terminów określonych przepisami procedury administracyjnej. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., wskazać należy, że może on być skutecznie podniesiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania, przy czym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni, bądź zastosowania prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że wyrok ten zawiera wszystkie wymagane elementy. Wobec tego stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.