II OSK 2842/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. P. i P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1378/15 w sprawie ze skargi A. P. i P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1378/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi A. P. i P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: SKO w K.) z [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, oddalił skargę. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Wnioskiem z [...] kwietnia 2014 r. Gmina K. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dla inwestycji polegającej na budowie Elektrociepłowni K. w gminie K., zlokalizowanej na terenie działki nr [...]/1 obręb D. gm. K. Działka nr [...]/1 obręb D. gm. K. została podzielona celem wydzielenia działki, na której zlokalizowana ma być Elektrociepłownia K., po podziale otrzymała nr [...]/10 obręb D.. Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz wymagane załączniki. W dniu złożenia wniosku jak i w dacie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia teren inwestycji nie był objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Drawsku Pomorskim opinią sanitarną [...] z [...] maja 2014 r. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu dla planowanego przedsięwzięcia. Wydanie opinii poprzedziły przeprowadzone w dniu [...] kwietnia 2014 r. oględziny działki, na której zostanie zrealizowane przedsięwzięcie. Z protokołu kontroli wynika, że działka o numerze [...]/1 (przed podziałem), położona jest w odległości ok 2,7 km na południe od K.. Jej bezpośrednie sąsiedztwo stanowią tereny rolne z nieużytkami, tereny leśne Skarbu Państwa, nieużytki i grunty zadrzewione na gruntach ornych. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości ok 1 km w kierunku zachodnim, są to zabudowania wsi O.. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. postanowieniem znak [...] z [...] maja 2014 r. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrociepłowni w gminie K.. Burmistrz K. w postanowieniu z [...] czerwca 2014 r. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu zgodnie z art. 66 ust. 1, ust. 2, ust. 4 oraz ust. 6 u.u.i.ś., uwzględniając w całości zapisy opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S.. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z [...] września 2014 r. znak [...], uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrociepłowni K. w gminie K.. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią sanitarną z [...] września 2014 r. znak [...] zaopiniował pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrociepłowni K. w gminie K.. W związku z podziałem działki nr [...]/1 obręb D. gm. K. i wydzieleniem działki nr [...]/10 obręb D. gm. K., na której ma być prowadzona inwestycja polegająca na budowie elektrociepłowni na terenie gminy K., Burmistrz K. pismem z dnia [...] lutego 2015 r. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. o zajęcie stanowiska, czy warunki uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia polegające na budowie elektrociepłowni w gminie K. P. wydane postanowieniem [...] z [...] września 2014 r. oraz opinią sanitarną nr [...] z 24 września 2014 r. nadal obwiązują. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie pismem z [...] lutego 2015 r. poinformował, że warunki określone w postanowieniu z [...] września 2014 r. są obowiązujące. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. pismem z [...] lutego 2015 r. poinformował, że podtrzymuje swoje stanowisko co do aktualności wydanej opinii z [...] września 2014 r. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że A. i P. P., pismem z [...] maja 2014 r. oraz faksem, który wpłynął dnia [...] maja 2014 r. zgłosili swój sprzeciw przeciwko budowie elektrociepłowni z uwagi na to, że przedmiotowa inwestycja pozostaje w sprzeczności z ich zamierzeniami dotyczącymi wykorzystania gruntu przylegającego do działki, na której ma być budowana elektrociepłownia. A. i P. P. wywodzili również, że budowa elektrociepłowni wiąże się za zmianą krajobrazu, drastycznym wkroczeniem w sferę własności jak również zmianą warunków całego otoczenia i przyrody. Wyrazili także pogląd, iż planowana inwestycja w sposób negatywny oddziaływać będzie bezpośrednio na życie i zdrowie ludzi przebywających na tym terenie. Pismem z [...] lipca 2014 r. [...], które nie zawiera podpisu, skierowanym do Burmistrza K. skarżący poinformowali organ, że na terenie stanowiącej ich własność nieruchomości, bezpośrednio sąsiadującej z działką, na której planowana jest inwestycja zamierzają prowadzić działalność gospodarczą w zakresie rolnictwa ekologicznego, ekologicznej hodowli ryb oraz agroturystyki. Wskazali, że posiadają sprawozdania z badań przeprowadzone przez uprawnione urzędy dotyczące wilgotności, zasolenia i zawartości minerałów w glebie, opinię geologiczną dotyczącą wartości humusu znajdującego się na ich działce, przeprowadzone przez uprawnione do tego urzędy, m. in. Krajową Stację Chemiczno-Rolniczą w W., potwierdzającą, że podłoże nadaje się do uprawy warzyw ekologicznych. Wnieśli o udzielenie odpowiedzi na szereg pytań dotyczących realizacji inwestycji i następstw funkcjonowania elektrociepłowni dla flory i fauny występującej na tym terenie. Skarżący w piśmie z [...] lipca 2014 r. wskazali ponadto, że posiadają wyniki badań przeprowadzone przez D., L., jak również od Instytut F. w O. oraz opinię geologiczną opracowaną przez geologa R. D. dotyczące zawartości minerałów w glebie oraz próbki humusu, którego pokłady znajdują się na gruntach stanowiących ich własność. Skarżący wyjaśnili także, że pismo złożone ma to znaczenie, że informuje stosowne organy i urzędy, przed którymi toczy się postępowanie, że w przypadku poniesienia szkody, wystąpią o odszkodowanie i będą domagać się, jeśli dojdzie do takiej przymusowej sytuacji wykupu gruntów, będących ich własnością po cenach wolnorynkowych. Skarżący wyrazili nadzieję, że realizacja inwestycji nie doprowadzi do zaistnienia sytuacji, w której doszłoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem gminy, co w przyszłości będzie związane z procedurą sądową w przedmiocie odszkodowania zasądzonego od gminy na rzecz skarżących. Pismo zostało nadesłane drogą elektroniczną (k. 44) ze wskazaniem, że zostało również nadane pocztą tradycyjną wraz z załącznikami. W aktach sprawy brak jest załączników, nie ma także informacji, czy zostały one organowi doręczone. Jako załączniki pisma z [...] lipca 2014 r. wymieniono: 1. D., L.; 2. U.; 3. Opinię Geologiczną opracowaną przez geologa “Pana R. D."; 4. “PPHU M. R. z M."; 5. "NZU Geologicznych S. C. z W.". W aktach sprawy znajduje się także kopia koperty wraz z kopią dwóch druków Deutsche Post (k. 45), na których brak jest oznaczenia daty. Druki Deutsche Post nie zawierają tłumaczenia na język polski. Druk Deutsche Post, na którym występuje nr boczny [...] posiada zamazany nr kodu kreskowego i kod kreskowy. Druk Deutsche Post posiadający nr [...] ma kod kreskowy i nr [...], na druku tym brak jest daty, występuje nazwa B. [...]. W decyzji z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Burmistrz K. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrociepłowni K., zlokalizowanej na terenie działki nr [...]/10, obręb D.. Planowana inwestycja polegać ma na budowie elektrociepłowni o mocy cieplnej ok. 7 MWt i mocy prądowej około 1,5 MWe. Przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w północnej części działki nr [...]/10, obręb D., gmina K. o powierzchni 1,3 ha. Południową część tej działki zajmuje przeznaczone do rekultywacji zamknięte składowisko odpadów. Jednocześnie Burmistrz K. nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.ś. oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.ś., a także nie stwierdził konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. W odwołaniu od decyzji Burmistrza K. skarżący podnieśli zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz u.u.i.ś. W uzupełnieniu odwołania z dnia [...]maja 2015 r. skarżący dodatkowo zarzucili decyzji naruszenie art. 7, art. 8 w związku z art. 77 i art. 88 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania i raporcie oddziaływania na środowisko oraz w zaskarżonej decyzji okoliczności występowania gatunków zwierząt chronionych – bocianów, czapli białej oraz żurawi w obszarze oddziaływania inwestycji, w tym również na działce, na której jest planowana inwestycja oraz działkach sąsiednich, w tym działce skarżących. Na etapie postępowania odwoławczego skarżący, pismem z dnia [...] września 2015 r. wnieśli o odroczenie terminu załatwienia sprawy o 21 dni, motywując swój wniosek występowaniem na terenie ich nieruchomości oraz działkach sąsiednich ptactwa objętego ochroną, na dowód czego załączyli zdjęcia i wskazali, że zlecili wykonanie kolejnych zdjęć firmie zewnętrznej. Pełnomocnik skarżących wywodził, że skarżący zlecili wykonanie prywatnej ekspertyzy w zakresie oddziaływania elektrociepłowni na ich nieruchomość i oczekują na wyniki przeprowadzonych badań. Ekspertyza ma zostać sporządzona w ciągu 2 tygodni. Pismo wpłynęło do SKO w K. w dniu [...] września 2015 r. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. SKO w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, dokonał analizy i wykładni obowiązujących przepisów jak również szczegółowo odniósł się do postawionych w odwołaniu zarzutów. W skardze na decyzję SKO w K., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. A. i P. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, podnieśli zarzuty naruszenia: - art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez gruntownego zbadania wskazanych w odwołaniu zarzutów i nierozpoznanie istoty sprawy; - art. 30, 33, 37 i 79 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieuwzględnienie uwag i wniosków skarżących zawartych w piśmie z dnia [...].03.2015 r. i [...].07.2014 r.; - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 i 85 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez niewyjaśnienie dlaczego organ nie uwzględnił i nie odniósł się stanowiska skarżących; - art. 62 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zakresie w jakim nie poddaje analizie oddziaływania inwestycji na znajdujące się na działkach skarżących pokłady humusu i stawy hodowlane; - art. 66 w zw. z art. 62 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zakresie w jakim nie uwzględnia wszystkich koniecznych elementów raportu; - art. 77 i 78 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 10 i 11 k.p.a. oraz art. 62 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieuwzględnienie okoliczności występowania na działce objętej inwestycją oraz działkach skarżących i działkach sąsiednich gatunków chronionych, co wskazuje na brak przeprowadzenia przez organy prawidłowej inwentaryzacji siedliskowej; - art. 80 k.p.a., poprzez uznanie, że brak jest materiału dowodowego świadczącego o szczególnych walorach przyrodniczych; - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez ustalenie, iż skarżący wiedzieli o bezpośrednim sąsiedztwie ich działki ze składowiskiem odpadów. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z 11 sierpnia 2016 r., sygn. II SA/Sz 1378/15 wskazał, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa, a podniesione w skardze zarzuty okazały się nietrafne. W ocenie Sądu I instancji, zarówno organ I instancji, jak i SKO w K. dokonało prawidłowej oceny raportu, uznając, że zawiera one wszystkie wymagane przepisami elementy i jednocześnie czyni zadość wymogom stawianym przez RDOŚ w S. oraz PPIS w D.. Te ostatnie organy zaakceptowały treść raportu bez zastrzeżeń. Według Sądu I instancji, kwestią sporną pozostaje i wokół tego koncentrują się zarzuty skargi, czy raport w wystarczającym stopniu uwzględnia zgłaszane przez skarżących w toku postępowania zastrzeżenia, w szczególności odnoszące się do wpływu inwestycji na ich nieruchomość znajdującą się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Sąd I instancji przypomniał, że w ocenie skarżących, jakkolwiek nie kwestionują oni prawidłowości wykonania raportu i jego wiarygodności, założenia przyjęte przy jego sporządzaniu są błędne, bowiem nie uwzględniają występowania na terenie ich działki pokładów humusu oraz stawów hodowlanych i w tym znaczeniu raport jest niekompletny. Powyższy zarzut Sąd I instancji uznał za chybiony, bowiem na stronie 26 i następnych raportu znajduje się szczegółowa analiza warunków geomorfologicznych i to zarówno dotyczących działki oznaczonej nr [...]/1 (przed podziałem), jak i działki należącej do skarżących ([...]/5). Rzeczywiście brak jest szczegółowej analizy składu chemicznego gleby, jednak w ocenie sądu, nie było podstaw do tego, aby taką analizę przeprowadzać. Zdaniem Sądu I instancji brak, poza twierdzeniami samych skarżących jakichkolwiek dowodów świadczących o cennych właściwościach humusu znajdującego się na działce skarżących. Podkreślenia wymaga, że na działce oznaczonej nr [...]/1 (numeracja przed podziałem, obecnie [...]/9) do 1 czerwca 2004 r. znajdowało się składowisko odpadów, które obecnie jest objęte rekultywacją. Na terenie nieruchomości oznaczonej nr [...]/5 znajdowały się wyrobiska, czego skarżący nie kwestionują. W ocenie Sądu I instancji, organ przy braku jakichkolwiek dowodów świadczących o występowaniu na działce skarżących humusu o cennych właściwościach, nie miał podstaw do tego aby tę kwestię szczegółowo badać. Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżący pomimo wielokrotnego powoływania się na posiadane przez siebie ekspertyzy dotyczące jakości i składu chemicznego gleby nie przedstawili tych dowodów organowi, aby uprawdopodobnić swoje twierdzenia w tym zakresie. Pismo zawierające informację o ekspertyzach zostało złożone w organie jedynie w wersji elektronicznej, bez załączników. Pełnomocnik skarżących na rozprawie przedłożył kserokopie dokumentów, które stanowić miały załączniki do pisma z [...] lipca 2014 r., jednak Sąd I instancji nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów, uznając, że nie posiadają one wartości dowodowej. Zdaniem Sądu I instancji ze sprawozdania z badań nr [...], sporządzonego [...] listopada 2005 r., nie wynika skąd próbki do badań zostały pobrane, opinia geologiczna z maja 2011 r. nie została podpisana, pozostałe dwa dokumenty zostały sporządzone w języku niemieckim i nie zawierają tłumaczenia. Z dokumentów tych nie wynika, aby na działce skarżących znajdowały się szczególnie cenne pokłady humusu. Sąd I instancji wyjaśnił, że w toku postępowania odwoławczego skarżący podnosili, że zlecili wykonanie ekspertyzy dotyczącej potencjalnego wpływu planowanej inwestycji na teren ich nieruchomości, wskazując, że oczekują na wyniki przeprowadzonych badań, a ekspertyza zostanie sporządzona w przeciągu dwóch tygodni. Zdaniem Sądu I instancji, ze skargi i złożonego przez pełnomocnika skarżących na rozprawie oświadczenia wynika jednak, że skarżący nie zlecili wykonania ekspertyzy ze względu na koszty i długotrwały proces jej sporządzenia. W ocenie Sądu I instancji, działania te świadczyć mogą jedynie o chęci przedłużenia postępowania i zobligowania organu do szczegółowego zbadania składu chemicznego znajdującej się na terenie ich działki gleby. Do tego bowiem sprowadziłoby się uzupełnienie raportu w kierunku wskazanym przez skarżących. Sąd I instancji podkreślił, że PPIS w D. dokonał oględzin nieruchomości, na której ma zostać zrealizowana inwestycja, jak również nieruchomości sąsiednich. W trakcie sporządzania raportu przeprowadzono odwierty i oględziny zarówno działki, na której planuje się wybudować elektrociepłownię jak i działki należącej do skarżących. Wyniki tych czynności zostały opisane w raporcie oddziaływania na środowisko na stronie 27. Wyniki oględzin i badań przeprowadzonych na potrzeby raportu, nie zostały zakwestionowane przez skarżących, jak również przez organy, które dokonywały jego oceny, to jest RDOŚ w S. oraz PPIS w D.. Sąd I instancji nie podzielił również argumentacji skarżących, dotyczącej braku oceny oddziaływania inwestycji na znajdujące się na terenie ich działki stawy hodowlane. W ocenie Sądu I instancji, niebagatelne znaczenie w tej sprawie ma usytuowanie inwestycji na terenach, na których znajdowało się składowisko odpadów, zaś działka skarżących znajdowała się w bezpośrednim sąsiedztwie tego składowiska. Decyzją z [...] grudnia 2005 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego teren ten został przeznaczony pod budowę obiektu i urządzeń rekultywacji i przetwarzania odpadów, co ma swoje logiczne uzasadnienie, zważywszy na jego pierwotne wykorzystanie i usytuowanie. Nabywając nieruchomość w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...]/1, już po wydaniu decyzji lokalizacyjnej skarżący niewątpliwe mieli możliwość ustalenia tych okoliczności. Sąd I instancji nie podzielił zarzutów odnoszących się do niewyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności niekompletności raportu oddziaływania na środowisko, bowiem w ocenie sądu organ przeprowadził postępowanie dowodowe w pełnym zakresie, a sporządzony w jego toku raport spełnia kryteria, o których mowa w art. 66 u.u.i.ś. Organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy tego dokumentu w kontekście wymaganej przepisami zawartości i uznał, że dokument ten jest kompletny i zawiera wszystkie niezbędne elementy, którą to opinię sąd w pełni podziela. Sąd I instancji wskazał również, że w aktach sprawy znajduje się ekspertyza dotycząca bezpieczeństwa ekologicznego planowanej elektrociepłowni w K., sporządzona w kwietniu 2015 r., która doprecyzowała wymagania dotyczące eksploatacji instalacji w taki sposób, aby zminimalizować ryzyko wszelkich zagrożeń dla środowiska, co oznacza, że organ przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia w sposób niezwykle staranny ustalił stan faktyczny i dokonał szczegółowej analizy potencjalnych zagrożeń. W skardze kasacyjnej A. P. i P. P. reprezentowani przez r. pr. M. K. zaskarżyli w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie: 1. art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., skargę oparto na naruszeniu prawa procesowego, tj.: a) art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosku o ponowne otwarcie rozprawy i nie dopuszczenie dowodu z potwierdzenia nadania pisma z [...] lipca 2014 r. oraz korespondencji e-mail z [...] lipca 2014 r., co miało istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, b) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s a. oraz w zw. z art. 45 ust. 1, art. 184 Konstytucji RP, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przez ich błędne zastosowanie, gdyż, WSA dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji SKO w K. i wadliwie rozpoznał skargę, poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, na skutek pominięcia zarzutów skargi, wskazujących naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez gruntownego "zbadania wskazanych w odwołaniu zarzutów i nierozpoznanie istoty sprawy, co miało istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, c) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 30, 33, 37 i 79 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez uznanie, że zaskarżone decyzje organu I i II instancji uwzględniały uwag i wniosków skarżących, w sytuacji, gdy wskazane wnioski nie zostały uwzględnione, co miało istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, d) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 45 ust. 1, art. 184 Konstytucji RP, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przez ich błędne zastosowanie, gdyż WSA dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji SKO w K. i wadliwie rozpoznał skargę, poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, na skutek pominięcia zarzutów skargi, wskazujących naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 30, 33, 37 i 79 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zakresie nie odniesienia się przez organ II instancji do uwag i wniosków skarżących zawartych w piśmie z dnia [...].03.2015 r., co miało istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, e) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 45 ust. 1, art. 184 Konstytucji RP, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przez ich błędne zastosowanie, gdyż WSA dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji SKO w K. i wadliwie rozpoznał skargę, poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, na skutek pominięcia zarzutów skargi, wskazujących naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 i 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zakresie nie wyjaśnienia, dlaczego organ nie uwzględnił i nie odniósł się stanowiska skarżących, co miało istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, f) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 45 ust. 1, art. 184 Konstytucji RP, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przez ich błędne zastosowanie, gdyż WSA dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji SKO w K. i wadliwie rozpoznał skargę, poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, na skutek pominięcia zarzutów skargi, wskazujących naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 62 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie, środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zakresie w jakim, nie poddaje analizie oddziaływania inwestycji na znajdujące się na działkach skarżących pokłady humusu i stawy hodowlane, co miało istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, g) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 45 ust. 1, art. 184 Konstytucji RP, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przez ich błędne zastosowanie, gdyż WSA dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji SKO w K. i wadliwie rozpoznał skargę, poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, na skutek pominięcia zarzutów skargi, wskazujących naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 66 w zw. z art. 62 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zakresie w jakim nie uwzględnia wszystkich koniecznych elementów raportu, co miało istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, h) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 i 78 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 10 i 11 k.p.a., poprzez uznanie, że na działkach objętej inwestycją oraz działkach skarżących i działkach sąsiednich nie występują gatunki chronione i nie wykazanie przez stronę skarżącą okoliczności, że wskazane gatunki tam przebywają, co miało istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, i) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 45 ust. 1, art. 184 Konstytucji RP, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przez ich błędne zastosowanie, gdyż WSA dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji SKO w K. i wadliwie rozpoznał skargę, poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, na skutek pominięcia zarzutów skargi, wskazujących naruszenia przepisów prawa tj. art. 66 w zw. z art. 62 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zakresie w jakim strona skarżąca wskazywała na okoliczność nieprzeprowadzenia inwentaryzacji siedliskowej i nieprawidłowe ustalenia raportu środowiskowego w zakresie występowania gatunków chronionych, co miało istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, j) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 45 ust. 1, art. 184 Konstytucji RP, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przez ich błędne zastosowanie, gdyż WSA dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji SKO w K. i wadliwie rozpoznał skargę, poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, na skutek pominięcia zarzutów skargi, wskazujących naruszenia przepisów prawa tj. art. 77 i 78 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 10 i 11. k.p.a. oraz art. 62 i art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieuwzględnienie okoliczności występowania w odległości 3000 m od planowanej inwestycji farmy elektrowni wiatrowych, co wskazuje na niekompletność raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz brak przeprowadzenia przez organy prawidłowej inwentaryzacji otoczenia inwestycji. 2. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. niniejszą skargę oparto na naruszeniu prawa materialnego, tj.: a) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 66 w zw. z art. 62 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że sporządzony w toku postępowania administracyjnego raport środowiskowy jest kompletny, zawiera wszystkie elementy konieczne raportu i odnosi się do wniosków i uwag skarżących, b) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 62 i art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że sporządzony w toku postępowania administracyjnego raport środowiskowy jest kompletny i zawiera prawidłowo przeprowadzoną inwentaryzację środowiskową oraz inwentaryzację otoczenia planowanej inwestycji. Wskazując na powyższą na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o: 2. uchylenie zaskarżonych decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z 30 kwietnia 2015 r. w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o: 3. zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, 4. rozpoznanie skargi na rozprawie i wyznaczenia posiedzenia sądu, 5. dopuszczenie dowodu z dokumentu: a) potwierdzenianadania pisma z [...] lipca 2014 r. wraz z tłumaczeniem, b) wydruku korespondencji e-mail z [...] lipca 2014 r. wraz z załącznikami, c) sprawozdania z badań z [...] listopada 2005 r. sporządzonego przez Krajową Stację Chemiczno-Rolniczą w W., d) wyników badań sporządzonych przez D., L, wraz z tłumaczeniem, e) wyników badań sporządzonych przez U., wraz z tłumaczeniem, f) opinii geologicznej opracowanej przez R. D., g) na okoliczność, wysłania przez skarżących pisma z [...] lipca 2014 r. do Urzędu Miasta w K., dokumentów załączonych do pisma z [...] lipca 2014 r. przez skarżących. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na wstępie, na naruszenie art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a i art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art.7, 77. § 1, 80 oraz 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. z uwagi na oddalanie wniosku skarżących o ponowne otwarcie rozprawy i dopuszczenie dowodu z dokumentów tj. potwierdzenia nadania pisma z dnia [...].07.2014r. oraz korespondencji e-mail z dnia [...].07.2014 r. W ocenie skarżących, przedmiotowy zarzut jest najistotniejszy dla niniejszej sprawy bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, iż strona skarżąca nie wykazała swoich twierdzeń dotyczących występowania pokładów humusu, występowania stawów hodowlanych oraz występowania gatunków chronionego ptactwa. Skarżący kasacyjnie nie zgadzają się z uzasadnieniem wyroku, że to ich obowiązkiem jest wykazywanie okoliczności faktycznych dotyczących stanu środowiskowego i przyrodniczego w obrębie planowanej inwestycji. Według skarżących kasacyjnie, wskazane ustalenie ma obowiązek poczynić organ prowadzący postępowanie. W skardze kasacyjnej wyjaśniono, że strona skarżąca podjęła starania mające na celu wykazanie swoich twierdzeń, poprzez złożenie materiału dowodowego w postaci badań i ekspertyz, które zostały załączone do pisma z dnia [...].07.2014 r. Z przedmiotowych dokumentów wynikało, że na działce skarżących znajdują się pokłady humusu (czarnoziemu) zajmujące według różnych szacunków od 100.000 m³ do 144.000 m³ (sprawozdanie z badań z [...].11.2005 r. sporządzone przez Krajową Stację Chemiczno-Rolniczą w W. (załączone do pisma z dnia [...].07.2014 r.) oraz opinia geologiczna opracowana przez R. D.). Jak wskazuje załączona dokumentacja jakość wymienionych pokładów humusu wynika z faktu zasypania (w latach 60 XX w.) wyrobiska drewnopochodnymi odpadami tartacznymi, które uległy butwieniu i humifikacji (uwęgleniu). Wskazane procesy oraz bardzo długi okres czasu doprowadziły do uzyskania przez wskazane pokłady humusu bardzo dobrych walorów mineralnych rzadko spotykanych. Ponadto do przedmiotowego pisma zostały załączone wyniki badań składu chemicznego pokładów humusu wskazujące na wartościowe walory pokładów humusu (wyniki badań sporządzone przez D., L. oraz wyniki badań sporządzone przez U.). W odpowiedzi na przedmiotowe pismo z [...] lipca 2014 r. (zawierające wskazane badania i ekspertyzy) strona skarżąca otrzymała pismo z [...] lipca 2014 r. wskazujące, że wszystkie wątpliwości skarżących, wynikające z pisma z [...] lipca 2014 r., zostały wyjaśnione w raporcie oddziaływania na środowisko wydanym w przedmiotowym postępowaniu. Niestety pomimo zgłoszenia wskazanych uwag organ nigdy się do nich nie odniósł, a przedmiotowy raport nie zawierał odpowiedzi na wątpliwości skarżących. Ponadto przedmiotowy raport nawet nie uwzględniał okoliczności występowania pokładów humusu na działkach skarżących więc nie mógł zawierać odpowiedzi na pytania skarżących i nie uwzględniał oddziaływania na humus znajdujący się na działkach skarżących. Pomimo kilkukrotnego zgłaszania uwag w pismach z [...] lipca 2014., [...] marca 2015r., w odwołaniu od decyzji oraz skardze do WSA, Sąd I instancji uznał, że strona nie wykazała swoich twierdzeń w zakresie występowania i właściwości pokładów humusu, ponieważ w aktach sprawy brak jest pisma z [...] lipca 2014 r. wraz z złącznikami, na które się skarżących powoływali. O braku wskazanych dokumentów strona dowiedziała się dopiero na etapie rozprawy przed Sądem I instancji, gdzie Sąd I instancji poinformował pełnomocnika skarżących, że w aktach brak jest dokumentów, na które powołują się skarżący. W tych okolicznościach pełnomocnik skarżących przedłożył posiadane kopie dokumentów i wersje elektroniczne dokumentów, które otrzymał od skarżących. Ponadto pełnomocnik złożył wniosek o ponowne otwarcie rozprawy i dopuszczenie "dowodu z potwierdzenia nadania przedmiotowego pisma wraz z załącznikami. Przedmiotowy wniosek został oddalony, co w ocenie strony skarżącej miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd I instancji uznał, że strona nie wykazała swoich twierdzeń. Dlatego też w ocenie strony skarżącej doszło do naruszenia wskazanych przepisów, ponieważ załączone dokumenty wskazują na nadanie pisma zawierającego wyniki badań i ekspertyz do organu I instancji. Z kolei przedmiotowe dokumenty potwierdzają twierdzenia strony skarżącej i dokumentują ich stanowisko w zakresie występowania pokładów humusu i jego walorów. Dodatkowo wskazano, że strona skarżąca nie miała wiedzy, że przedmiotowego pisma nie ma w aktach sprawy administracyjnej, ponieważ nadała przedmiotowe pismo przesyłką poleconą oraz otrzymała odpowiedź organu I instancji na przedmiotowe pismo. Skarżący kasacyjnie wskazują, że organ I instancji wyraźnie w piśmie z [...] lipca 2014 r. wskazał, że odpowiada na pismo skarżących z [...] lipca 2014 r., co jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowe pismo było w aktach sprawy. Niestety na etapie rozpoznawania sprawy przez Sąd I instancji przedmiotowego pisma, a w szczególności załączonych do niego dokumentów, już nie było. W ocenie skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji powinien zobowiązać stronę skarżącą do przedłożenia wskazanego dokumentu a ewentualnie, jeżeli strona sama przedłożyła wskazany dokument otworzyć rozprawę na nowo i dążyć do wyjaśnienia wskazanej okoliczności bowiem brak pisma z [...] lipca 2014 r. wskazuje na nieuwzględnienie i nierozważenie wszystkich okoliczności przez organ I instancji. Ponadto nieuwzględnienie wskazanego wniosku oraz pisma z [...] lipca 2014 r. (w szczególności jego załączników) przez Sąd I instancji powoduje poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych w zakresie nie wykazania przez stronę skarżąca swoich twierdzeń. Dlatego też brak uwzględnia przedmiotowego wniosku przez Sąd I instancji prowadzi z jednej strony do wadliwej oceny stanowiska skarżących i postawienia skarżącym zarzutu braku wykazania swoich twierdzeń a z drugiej strony prowadzi do naruszenia przepisów nakazujących kontrolę decyzji administracyjnej, ponieważ bez uwzględnia przedmiotowego pisma i jego załączników Sąd I instancji nie mógł poprawnie skontrolować zakażonych decyzji. W ocenie skarżących kasacyjnie, do naruszenia przepisów postępowania doszło również, poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez gruntownego zbadania wskazanych w odwołaniu zarzutów i nierozpoznanie istoty sprawy, czym doszło do naruszenia art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 45 ust. 1, art. 184 Konstytucji RP, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Strona skarżąca od samego początku sygnalizowała organowi I instancji występowanie na działce sąsiadującej z przedmiotową inwestycją występowania dużych pokładów ekologicznego humusu oraz stawów hodowlanych. Przedmiotowe uwagi były w szczególności wyrażone w pismach z [...] lipca 2014 r. i [...] marca 2015 r. Pomimo skierowania przedmiotowych pism w ocenie skarżących zostały one zbagatelizowane i pominięte w toku postępowania przed organem I instancji oraz w samej decyzji. W związku z powyższym w stosunku do decyzji I instancji zostało postawionych szereg zarzutów dotyczących nieuwzględnienia stanowiska strony skarżącej. Według skarżących kasacyjnie, pomimo wywiedzenia wskazanych zarzutów organ II instancji uznał je za niezasadne z uwagi na prawidłowy udział społeczności lokalnej w toku postępowania oraz udzielenie skarżącym odpowiedzi na uwagi pismem z [...] lipca 2014 r. W związku z tym w skardze strona skarżąca podniosła wskazane zarzuty w odniesieniu do decyzji organu II instancji. Niestety pomimo postawienia wskazanych zarzutów Sąd I instancji nie odniósł się do nich. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd I instancji jedynie wskazał, że strona skarżąca nie wykazała swoich twierdzeń dokumentami, dlatego też postępowanie administracyjne i ustalenia faktyczne są przeprowadzone prawidłowo. Jednakże Sąd I instancji nie odniósł się merytorycznie do przedstawionego zarzutu. Skarżący kasacyjnie uznają takie stanowisko Sądu I instancji za wadliwe w świetle art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 k.p.a. Zdaniem skarżących kasacyjnie, to na organie prowadzącym postępowania ciąży obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nie może on wymagać aby strona wykazała negatywny wpływ inwestycji na środowisko. Nie jest rolą strony prowadzenie za organ postępowania dowodowego i dokonywanie oceny oddziaływania na środowisko. To na organie z mocy prawa spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania i wyjaśnienia wszystkich wątpliwości oraz dokonanie oceny oddziaływania na środowisko. Strona może jedynie wskazywać na zakres przedmiotowej analizy oraz aspekty jakie należy uwzględnić. W ocenie skarżących kasacyjnie, trudno zgodzić się z Sądem I instancji, że nie doszło do naruszenia art. 30, 33, 37 i 79 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ponieważ organ l instancji w odpowiedzi na stanowisko skarżących przesłał im raport oddziaływania na środowisko, w którym, zdaniem Sądu I instancji, zostały wyjaśnione wszystkie wątpliwości skarżących. Według skarżących kasacyjnie stanowisko Sąd I jest błędne, ponieważ przedmiotowy raport nie zawiera odpowiedzi na uwagi i wnioski skarżących. Wskazany raport bowiem nie uwzględnia występowania na działkach skarżących pokładów ekologicznego humusu, stawów hodowlanych oraz występowania gatunków ptactwa chronionego. Przedmiotowy raport oddziaływania na środowisko nie zawiera informacji stanowiących odpowiedź na wnioski i uwagi skarżących. Z przedmiotowego dokumentu wynika, że analizie nie podlegały okoliczności wskazywane przez skarżących tj. występowanie dużych pokładów ekologicznego humusu oraz stawów hodowlanych. W raporcie podkreśla się okoliczność oddalenia inwestycji o zabudowań mieszkalnych, co ma uzasadniać brak negatywnego oddziaływania. Zdaniem skarżących kasacyjnie, dodatkowo z załączonej do ekspertyzy geologicznej mapki wynika, że na działkach znajdują się stawy hodowlane, na które strona skarżąca zwracała uwagę. W ocenie skarżących kasacyjnie, również ten element krajobrazu i przyrody nie został należycie poddany analizie w raporcie oraz ocenie oddziaływania. Natomiast z uwagi na dużą głębokość stawów (do około 15 m, co potwierdza ekspertyza geologiczna) cechują się one możliwością prowadzenia hodowli przez cały rok bez konieczności odławiania ryb w okresie zimowym. Mając na uwadze okoliczność, że przedmiotowe stawy powstały w wyrobiskach po wydobyciu żwiru cechują się one dużą głębokością i położeniem na najniższym punkcie całego terenu. Z tych względów przedmiotowe stawy służą za naturalne zbiorniki wodne, do których odprowadzana jest woda z pobliskiego lasu, pól a także z działki na której planowana jest inwestycja. To powoduje, że wszelkiego rodzaju zanieczyszczenia będą naturalnie spływały do wskazanych zbiorników wodnych. W tych okolicznościach istnieje zagrożenie dla posiadanej przez skarżących hodowli ryb. W ocenie skarżących prowadzone postępowanie w żadnym stopniu nie poddawało analizie występowania w bezpośrednim sąsiedztwie stawów hodowlanych oraz występowania tak dużej populacji ryb. Dodatkowo nie nastąpiło uwzględnienie spadków terenu i okoliczności, że działka skarżących znajduje się w najniższym punkcie, co powoduje naturalne przemieszczanie całej wody opadowej na działkę skarżących, na której znajdują się pokładu humusu oraz stawy hodowlane. Skarżący kasacyjnie stoją na stanowisku, według którego być może przedmiotowy raport został przeprowadzony prawidłowo, jednakże błędne były jego założenia wynikające z nie uwzględnia występowania na działce sąsiedniej pokładów humusu i stawów hodowlanych, które mogą być potencjalnie zagrożone przez wykonanie lub działanie przedmiotowej instalacji. Uwagi do raportu nie zostały uwzględnione w przedmiotowym raporcie ani w decyzji organów obu instancji. W tym też zakresie według skarżących kasacyjnie, należy uznać że doszło do naruszenia praw strony do udziału w postępowaniu bowiem ani pismo z [...] lipca 2014 r. ani raport ani decyzje organów obu instancji nie zawierają odpowiedzi na wnioski i uwagi strony skarżącej. Ponadto, w ocenie skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji w żaden sposób nie odniósł się do zarzutu naruszenia wskazanych przepisów w kontekście pisma z dnia [...].03.2015 r. bowiem nie można uznać za wyjaśnienie wskazanego zarzutu okoliczności wysłania stronie raportu bowiem przedmiotowe pismo zostało wniesione po przesłaniu skarżącym wskazanego raportu przez organ I instancji. Sąd I instancji nie odniósł się również do zarzutów skarżących dotyczących niekompletności sporządzonego w postępowaniu administracyjnym raportu środowiskowego, który był podstawą wydanej decyzji środowiskowej. Strona wskazywała, iż przedmiotowy raport jest nie kompletny a analiza oddziaływania planowanej inwestycji rozpatrywana jest tylko w zakresie aktualnych zabudowań i przeznaczenia nieruchomości gruntowych. Pomimo zgłaszania uwag dotyczących uwzględnienia przy dokonywaniu oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na przedsięwzięcia w zakresie rolnictwa ekologicznego, ekologicznej hodowli ryb, agroturystyki oraz wydobycia pokładów humusu, przedmiotowe kwestie nie zostały w żaden sposób uwzględnione i przeanalizowane. W szczególności w raporcie oddziaływania na środowisko wskazane uwagi nie zostały w żadnym stopniu poddane analizie merytorycznej. Według skarżących kasacyjnie, z przedmiotowego raportu oraz decyzji wywnioskować, iż przedmiotowe przedsięwzięcie będzie miało istotny wpływ na obszary bezpośrednio przyległe, w szczególności tereny należące do skarżących i planowanych przez nich przedsięwzięć. Wynika to w szczególności z emisji substancji odorogennych, emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłów do atmosfery oraz emisji hałasu. Pomimo podniesienia tych uwag w skardze Sąd I instancji nie ustosunkował się do nich w żaden sposób. Podobnie Sąd I instancji nie ustosunkował się zarzutów dotyczących zasilania instalacji z trzech grup odpadów. Sąd I instancji również nie odniósł się do zarzutów skierowanych w zakresie technologicznej możliwości spalania w przedmiotowej instalacji innych odpadów, poza trzema deklarowanymi wsadami. W ocenie skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji nie rozpoznał zarzutów skargi, co stanowi naruszenie art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 45 ust. 1, art. 184 Konstytucji RP, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Według skarżących kasacyjnie, stanowisko Sądu I instancji narusza art. 77 i 78 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 10 i 11 k.p.a., ponieważ to na organie spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń w tym zakresie. Strona ze swojej strony uprawdopodobniła swoje stanowisko załączając dokumentację zdjęciową. Dodatkowo strona skarżąca powołała się na inny raport środowiskowy (który załączyła do akt sprawy) z tej samej miejscowości wskazujący na występuje na tym terenie liczne ptactwo objęte ścisłą ochroną gatunkową. Sąd I instancji zbagatelizował wykonane przez skarżących zdjęcia uznając je za niewiarygodne a ustalenia raportu środowiskowego, wykonanego na potrzeby farm wiatrowych, przemilczał. W ocenie strony skarżącej przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia art. 77 i 78 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9,10 i 11 k.p.a. Dodatkowo, w zakresie występowania ptactwa chronionego, Sąd I instancji w żadnym zakresie nie odniósł się do dodatkowej dokumentacji potwierdzającej występowanie gatunków chronionych. Należy wskazać, iż w tym zakresie strona skarżąca powołała się na raport o oddziaływaniu na środowisko dla budowy farmy wiatrowej "[...]" w gminie K. (dostępny na stronie internetowej Urzędu Miasta K. [...]). Zdaniem skarżących kasacyjnie, już samo pominięcie wskazanego dokumentu wskazuje na okoliczność braku rozważenia istoty sprawy, braku ustosunkowania się do stanowiska skarżących oraz przesądza o nierozpoznaniu zarzutów skarżących, co stanowi naruszenie art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 45 ust. 1, art. 184 Konstytucji RP, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zakresie postawionego zarzutu. Ponadto stanowi naruszenie 77 i 78 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 10 i 11 k.p.a. bowiem, przedmiotowy raport wskazuje na poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie występowania gatunków chronionych. Strona skarżąca wskazywała, że przedmiotowy raport nie jest kompletny, w czym upatrywała naruszenia art. 77 i 78 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9,10 i 11 k.p.a. bowiem nie wspomina o przedmiotowej inwestycji oraz nie poddaje jej analizie merytorycznej w powiązaniu z oceną oddziaływania elektrociepłowni (co stanowi naruszenie art. 62 i art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) i d) ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W zakresie wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentów na tym etapie postępowania skarżący kasacyjnie wskazują, że nie są to nowe dowody tylko dokumenty pierwotnie załączone do pisma z [...] lipca 2014 r., które zostały zagubione przez organ I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano dwie podstawy kasacyjne uregulowane w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów skargi sformułowanych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., dotyczących naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy wskazać należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. Z protokołu ogłoszenia orzeczenia z 11 sierpnia 2016 r. wynika, że pełnomocnik skarżących złożył do akt pismo z [...] sierpnia 2016 r. i wniósł o ponowne otwarcie rozprawy i przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w tym piśmie. Po zarządzeniu przez przewodniczącego składu 5 minut przerwy, po przerwie Sąd I instancji odmówił otwarcia rozprawy. Pełnomocnik skarżących złożył zastrzeżenie w trybie art. 105 p.p.s.a. i wskazał na naruszenie art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 133 § 2 i § 3 p.p.s.a., sąd może zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo. Rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu. Wobec tego, że unormowanie zawarte w art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. dotyczy niewątpliwie sytuacji wyjątkowych, przyjmuje się, że decyzja sądu powinna wynikać z ważnych powodów. Podkreślenia wymaga, że chodzi jedynie o takie powody, które ujawniły się dopiero po zamknięciu rozprawy. W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, aby ten warunek został spełniony. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji ostatecznej z perspektywy realizacji i przestrzegania przez organ administracji orzekający w sprawie, wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych, reguł proceduralnych. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem sądu. Brak przeprowadzenia dowodu (czy z urzędu, czy na wiosek) nie może być postrzegany jako naruszenie prawa procesowego. Zarzut taki może być skutecznie podniesiony tylko wówczas, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, a zastosowane przez sąd kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku na str. 11 wyjaśnił, że skarżący pomimo wielokrotnego powoływania się na posiadane przez siebie ekspertyzy dotyczące jakości i składu chemicznego gleby nie przedstawili tych dowodów organowi, aby uprawdopodobnić swoje twierdzenia w tym zakresie. Pismo zawierające informację o ekspertyzach zostało złożone w organie jedynie w wersji elektronicznej, bez załączników. Pełnomocnik skarżących na rozprawie przedłożył kserokopie dokumentów, które stanowić miały załączniki do pisma z [...] lipca 2014 r., jednak Sąd I instancji nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów, uznając, że nie posiadają one wartości dowodowej. Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu wyroku, że ze sprawozdania z badań nr [...], sporządzonego [...] listopada 2005 r., nie wynika skąd próbki do badań zostały pobrane, opinia geologiczna z maja 2011 r. nie została podpisana, pozostałe dwa dokumenty zostały sporządzone w języku niemieckim i nie zawierają tłumaczenia. Z dokumentów tych nie wynika, aby na działce skarżących znajdowały się szczególnie cenne pokłady humusu. Sąd I instancji wskazał również, że w toku postępowania odwoławczego skarżący podnosili, że zlecili wykonanie ekspertyzy dotyczącej potencjalnego wpływu planowanej inwestycji na teren ich nieruchomości, wskazując, że oczekują na wyniki przeprowadzonych badań, a ekspertyza zostanie sporządzona w przeciągu dwóch tygodni. Ze skargi i złożonego przez pełnomocnika skarżących na rozprawie oświadczenia wynika jednak, że skarżący nie zlecili wykonania ekspertyzy ze względu na koszty i długotrwały proces jej sporządzenia. Zgodzić należy się z oceną Sądu I instancji, że działania te świadczyć mogą jedynie o chęci przedłużenia postępowania i zobligowania organu do szczegółowego zbadania składu chemicznego znajdującej się na terenie ich działki gleby. Do tego bowiem sprowadziłoby się uzupełnienie raportu w kierunku wskazanym przez skarżących. Zarzut skarżących kasacyjnie dotyczący naruszenia art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. jest chybiony, ponieważ oddalenie przez Sąd I instancji wniosku skarżących o ponowne otwarcie rozprawy i dopuszczenie dowodu z dokumentów nie spowodowało naruszenia art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. Regulacja zawarta w art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. dotyczy bowiem sytuacji wyjątkowych. Decyzja sądu w tym zakresie powinna wynikać z ważnych powodów. Może to dotyczyć jedynie takich powodów, które ujawniły się dopiero po zamknięciu rozprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy taka sytuacja nie wystąpiła. W niniejszej sprawie po zamknięciu rozprawy nie ujawniły się bowiem istotne okoliczności, a takimi nie były niewątpliwie: 1) wydruk korespondencji e-mail skierowanej do Sądu I instancji przez r. pr. M. K., który informuje, że w załączeniu przesyła pismo z [...] sierpnia 2016 r. wraz z załącznikiem. Pełnomocnik skarżących informuje, że niniejsze pismo zostało również nadane do Sądu w urzędzie pocztowym i prosi o załączenie niniejszej informacji wraz z pismem oraz załącznikami do akt sprawy II SA/Sz 1378/16. Pełnomocnik skarżących z uwagi na termin publikacji wyroku przewidziany na dzień 11 sierpnia 2016 r. prosi o potraktowanie niniejszej sprawy jako pilnej; 2) Pismo skarżących z [...] września 2015 r. skierowane do SKO w K. o odroczenie terminu załatwienia sprawy o 21 dni z uwagi na to, że zgodnie z treścią uzupełnienia odwołania z [...] września 2015 r. organ I instancji nie uwzględnił przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy okoliczności występowania ptactwa objętego ochroną w szczególności żurawi. W piśmie z [...] września 2015 r. skarżący poinformowali, że zlecili wykonanie prywatnej ekspertyzy w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na ich nieruchomości, w szczególności na znajdujące się tam pokłady humusu. W piśmie z [...] września 2015 r. wskazano, że z informacji uzyskanych od skarżących wynika, że zostali ono zaproszeni na spotkanie zorganizowane przez inwestora celem ugodowego rozwiązania sporu i wyjaśnienia wątpliwości dotyczących przedmiotowej inwestycji. Pismo z [...] września 2015 r. nie zawiera podpisu osoby, która je sporządziła; 3) Druku firmy D. (bez tłumaczenia na język polski); 4) Druku Deutsche Post AG (bez tłumaczenia na język polski); 5) pisma skarżących z [...] sierpnia 2016 r. wraz z wnioskiem o ponowne otwarcie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów podpisanego przez r. pr. M. K., przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. potwierdzenie nadania pisma z [...] lipca 2014 r. do Urzędu Miasta w K., przeprowadzenie dowodu z korespondencji e-mail skarżących na okoliczność, przesłania przedmiotowego pisma wraz załącznikami do Urzędu Miasta w K.; 6) Druku Deutsche Post AG z [...].07.2014 r.; 7) Druku "[...]" od P. P. do radca prawny M. K. - wysłane z [...]. Wskazać należy, że ww. dokumenty nie wskazują na wystąpienie w niniejszej sprawie nowych okoliczności, które ujawniły się dopiero po zamknięciu rozprawy. Okoliczności wynikające z treści tych dokumentów były podnoszone w toku postępowania administracyjnego i były znane Sądowi I instancji. Ponadto analiza treści tego zarzutu oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi także do wniosku, że skarżący kasacyjnie nie kwestionują możliwości dysponowania przez Sąd I instancji aktami sprawy, w tym aktami administracyjnymi, rozumianymi jako zbiór dokumentów odzwierciedlających przebieg postępowania w sprawie. Stanowisko skarżących kasacyjnie koncentruje się bowiem na zupełności materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych i możliwości dokonania na jego podstawie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania decyzji organu zaakceptowanej przez Sąd I instancji. O zasadności powyższego rozumowania świadczy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, fakt powiązania w skardze kasacyjnej naruszenia art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. z naruszeniem reguł postępowania dowodowego wyrażonych w art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. (str. 6 skargi kasacyjnej). Mając zatem na uwadze rzeczywisty zamiar skarżących kasacyjnie, jakim jest podważenie zupełności materiału dowodowego sprawy i dokonanych na jego podstawie ustaleń faktycznych, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że osiągnięcie zamierzonego skutku nie jest możliwe poprzez zarzut naruszenia art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 p.p.s.a. Przepis art. 1 p.p.s.a. ma charakter ogólnoustrojowy i nie jest związany z postępowaniem dowodowym. Norma prawna wynikająca z art. 1 p.p.s.a. nie może być ustawowym wzorcem kontroli prawidłowości postępowania wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepis art. 1 p.p.s.a. określa zakres regulacji p.p.s.a. i może zostać naruszony tylko wtedy, gdy w sprawie dochodzi np. gdy sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne wskutek naruszenia podziału kompetencji pomiędzy sądami administracyjnymi a sądami powszechnymi. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Nie jest trafny zarzut dotyczący naruszenia art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżących, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. W niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne z podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Sąd I instancji na str. 9 uzasadnienia wyroku na wstępie wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Burmistrza K. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził naruszeń prawa procesowego, które co najmniej mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy rozumiany jako treść końcowego jej rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia musi spełniać nie tylko ogólne wymogi proceduralne wynikające z przepisów k.p.a., lecz także wymogi szczególne wynikające z ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.). Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, wszystkie konieczne i istotne, ogólne i szczególne wymogi proceduralne zostały spełnione w takim stopniu i w takim zakresie, że brak jest podstaw do podważenia legalności proceduralnej kwestionowanych rozstrzygnięć. Przede wszystkim wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie, kontestowane orzeczenia zostały wydane w następstwie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz w wyniku swobodnej oceny całokształtu tego materiału (art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a.). Sporządzone uzasadnienia decyzji organów pierwszej i drugiej instancji spełniają również warunki prawidłowości określone w art. 107 § 3 k.p.a. Zasadnie ocenił Sąd I instancji, że nie wystąpiły naruszenia przepisów k.p.a. Powyższe wynika z faktu, że organy ustaliły w sposób prawidłowy i wystarczający stan faktyczny w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Elektrociepłowni K. w gminie K., zlokalizowanej na terenie działki nr [...]/10 obręb D.. Ustalenia organów pozwoliły na określenie, analizę i ocenę bezpośredniego i pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia na wszystkie istotne czynniki środowiskowe wymienione w art. 62 ust. 1 u.u.i.ś., możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu. Nie można podzielić stanowiska skarżących kasacyjnie, że doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 k.p.a. Zarzut naruszenia przez sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. tj. nieuchylenia decyzji wydanej z naruszeniem wynikającego z naczelnej zasady prawdy obiektywnej obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego wymaga wykazania, że pominięcie przez organ pewnych faktów lub ich nienależyte czy wadliwe wyjaśnienie, mogło zaważyć na wyniku sprawy administracyjnej, a w konsekwencji, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 8,9,10 i 11 k.p.a. Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził naruszeń zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z ww. przepisów k.p.a. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 140 k.p.a. Zawarty w tym przepisie zwrot "odpowiednie stosowanie" oznacza, że część przepisów stosowanych będzie wprost, część trzeba będzie stosować z uwzględnieniem specyfiki postępowania odwoławczego, a więc z odpowiednimi modyfikacjami. Warunkiem uwzględnienia w niniejszej sprawie skargi skarżących na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., byłoby ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić sądowi naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko, gdyby sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż Sąd ten prawidłowo nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naruszenie prawa, które nie ma wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia, powinno skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej. Za jego pomocą nie można nadto skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiadało wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. albowiem przedstawiono w nim stan sprawy, podniesione w skardze zarzuty oraz wyjaśniono podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia. Sąd I instancji wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie dokonał wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji i zasadnie uznał, że powołane w jej uzasadnieniu przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Jeśli zatem z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 151 p.p.s.a., jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez ten Sąd normy prawnej. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 45 ust. 1, art. 184 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284). W niniejszej sprawie nie można uznać zarzutu skarżących kasacyjnie, że doszło do naruszenia ich prawa do sądu. Nie ma podstaw do przyjęcia, że rozpoznanie skargi A. P. i P. P. na decyzję SKO w K. z [...] września 2015 r., nr [...] jest formą prawną ochrony niezgodną ze standardami wynikającymi z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Prawo do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, obejmuje: 1) prawo dostępu do sądu (prawo uruchomienia procedury), 2) prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury (zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności), 3) prawo do wyroku sądowego (prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia) - patrz: wyrok TK z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, OTK-A 2006/3/27 - uzasadnienie prawne pkt 3. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika w jakim aspekcie skarżący kasacyjnie zarzucają naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i pozbawienie ich prawa do sądu. Pozbawiony podstaw jest zarzut dotyczący naruszenia art. 184 Konstytucji RP. Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli działalności administracji publicznej. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. W ocenie skarżących kasacyjnie, pominięcie dokumentu w postaci raportu o oddziaływaniu na środowisko dla budowy farmy wiatrowej "[...]" w gminie K. wskazuje na okoliczność nie rozważenia istoty sprawy i świadczy o braku ustosunkowania się do stanowiska skarżących oraz przesądza o braku rozpoznania zarzutów skarżących i stanowi o naruszeniu art. 6 ww. konwencji. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla budowy farmy wiatrowej "[...]" w gminie K. nie był dokumentem w sprawie administracyjnej, kontrolowanej przez Sąd I instancji i dotyczył innego przedsięwzięcia. Pominięcie dokumentu prywatnego złożonego w innej sprawie administracyjnej nie spowodowało naruszenia po stronie skarżących kasacyjnie prawa do rzetelnego procesu sądowego uregulowanego w art. 6 ww. konwencji. Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że zasadnie Sąd I instancji ocenił, że skarżący, jakkolwiek nie kwestionują prawidłowości wykonania raportu i jego wiarygodności to jednak uważają, że założenia przyjęte przy jego sporządzaniu są błędne, bowiem nie uwzględniają występowania na terenie ich działki pokładów humusu oraz planów skarżących kasacyjnie dotyczących prowadzenia w przyszłości hodowli ryb w ramach gospodarstwa ekologicznego i w tym znaczeniu raport jest niekompletny. Kompletność raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowiska powinna być oceniania na podstawie art. 66 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.). Zgodnie z art. 68 ust. 1 u.u.i.ś., organ, określając zakres raportu, uwzględnia stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, raport sporządzony w niniejszej sprawie został przygotowany zgodnie z treścią art. 66 u.u.i.ś. W raporcie m. in. przedstawiono: 1) przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia (str. 14-26) z uwzględnieniem: emisji odpadów, emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłów do atmosfery, emisji odorów, emisji hałasu, emisji ścieków i wód opadowych oraz roztopowych, emisji pól elektromagnetycznych; 2) opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody; 3) opis analizowanych wariantów (str. 33-36; 4) określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów); 5) oddziaływanie przedsięwzięcia w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej; 6) oddziaływanie na rośliny i zwierzęta oraz siedliska przyrodnicze oraz obszary objęte ustawową ochroną przyrody (str. 43); 7) oddziaływanie na wody powierzchniowe i podziemne , bezpieczeństwo podłoża gruntowego (str. 44). Wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie z przedmiotowego raportu oraz decyzji nie można wyprowadzić wniosku, że przedmiotowe przedsięwzięcie będzie miało istotny wpływ na obszary bezpośrednio przyległe, w szczególności na tereny należące do skarżących i planowanych przez nich przedsięwzięć. Powyższe nie wynika w szczególności z emisji substancji odorogennych, emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłów do atmosfery oraz emisji hałasu. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżących kasacyjnie, że w raporcie w żadnym stopniu nie została rozważona możliwość powstania w bezpośrednim sąsiedztwie planowanych przez skarżących przedsięwzięć. Jak wynika z art. 66 ust. 6 u.u.i.ś., raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji. Z treści art. 66 u.u.i.ś. oraz pozostałych przepisów u.u.i.ś. w żadnej mierze nie wynika obowiązek uwzględnienia w raporcie planów inwestycyjnych właścicieli nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia, a w szczególności, których warunki realizacji nie zostały określone w aktach administracyjnych wydanych na rzecz inwestorów. Sąd I instancji prawidłowo uznał zarzut skarżących dotyczący braku uwzględnienia występowania na terenie ich działki pokładów humusu za chybiony, bowiem na stronie 26 i następnych raportu znajduje się szczegółowa analiza warunków geomorfologicznych i to zarówno dotyczących działki oznaczonej nr [...]/1 (przed podziałem), jak i działki należącej do skarżących ([...]/5). Nawet, gdyby pokłady humusu występowały na działce skarżących kasacyjnie w deklarowanej przez nich ilości, to z akt sprawy nie wynika, aby realizacja planowanego przedsięwzięcia mogła mieć niekorzystny wpływ na zaleganie lub eksploatację pokładów humusu na działce skarżących kasacyjnie. Przypomnieć należy, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie zakładu wytwarzania energii elektrycznej i cieplnej w ramach projektu o nazwie Budowa Elektrociepłowni K.. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z akt sprawy nie wynika, aby realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia mogła mieć negatywny wpływ na eksploatację pokładów humusu. Z raportu wynika, że budowę podłoża w miejscu realizacji inwestycji rozpoznano badaniami geotechnicznymi przeprowadzonymi w październiku 2013 r. (opinia geotechniczna o warunkach gruntowo-wodnych opracowana przez Przedsiębiorstwo "[...]" z B. (X.2013). badania dot. Działek [...]/1, [...]/5 i [...]/2. W komentarzu do wyników badań podkreślono, że lokalny teren został przykryty osadami sypkimi. W raporcie na str. 26 podkreślono, że pierwotna powierzchnia została silnie przekształcona w wyniku eksploatacji złoża kruszyw. Liczne wyrobiska miejscami wypełnione są nasypami niebudowlanymi lub odpadami. Na potrzeby badań geotechnicznych wykonano łącznie 7 otworów o głębokości do 6 m (str. 27 raportu). W raporcie wyjaśniono, że teren działki nr [...]/5 (sąsiadująca z przedmiotową działką po stronie zachodniej) – nasypy niebudowlane (odpady), lokalnie duże ilości trocin o zmiennej miąższości (2,5 ÷6,0 m) zalegające w dolach powyrobiskowych. Poniżej nasypów – rodzime grunty sypkie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. (dalej: RDOŚ w S.) w uzasadnieniu postanowienia znak [...] z [...] września 2014 r., w którym uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia wskazał, że wnioskodawca nie przewiduje przetwarzania w instalacji odpadów niebezpiecznych. RDOŚ w S. na str. 4 ww. postanowienia wyjaśnił, że w toku postępowania przeanalizowano wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne. Zarówno ścieki technologiczne, tj. ścieki z mycia posadzek w hali technologicznej oraz ścieki socjalno-bytowe, będą odprowadzane do zbiornika bezodpływowego, a następnie przekazywane na oczyszczalnię ścieków. Wody opadowe i roztopowe z terenów przemysłowych, dróg, placów manewrowych i magazynowych oraz innych powierzchni utwardzonych przez ich odprowadzeniem do odbiornika będą podczyszczane w osadniku. W niniejszym postanowieniu RDOŚ w Szczecinie zobowiązał inwestora do zapewnienia właściwego gospodarowania odpadami poprzez minimalizację ich ilości, selektywne magazynowanie w wydzielonych miejscach, w sposób zabezpieczający środowisko gruntowo-wodne przed ewentualnymi zanieczyszczeniami oraz przekazywanie odpadów podmiotom posiadającym wymagane prawem zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skarżących kasacyjnie, że wszelkiego rodzaju zanieczyszczenia pochodzące z terenu przedsięwzięcia będą naturalnie spływały do wskazanych zbiorników wodnych (stawów hodowlanych należących do skarżących kasacyjnie) oraz, że istnieje zagrożenie dla posiadanej przez skarżących hodowli ryb. Odpady poprodukcyjne o kodach 19 01 12 i 19 01 07* będą magazynowane wyłącznie w kontenerach przeznaczonych do ich bezpośredniego załadunku i wywozu z terenu zakładu, bez koniczności przeładunku ich zawartości na terenie inwestycyjnym. Odpady stanowiące wsad do reaktora zagazowania w projektowanej instalacji zgodnie z założeniem inwestora, będą magazynowane wyłącznie w hali technologicznej. Ponadto zmieszane odpady komunalne, w celu wydzielenia z nich frakcji organicznej przed podaniem do reaktora zgazowania, będą poddawane działaniu pary wodnej w procesie Biosteril. Działanie pary wodnej na strumień odpadów spowoduje ich oczyszczenie z frakcji mineralnej oraz pełną higienizację. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w granicach czwartorzędowego międzymorenowego Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr [...] "[...]". Według RDOŚ w S., po zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko gruntowo-wodne, zarówno na etapie realizacji przedsięwzięcia jak i jego eksploatacji nie będzie ono negatywne oddziaływać na jakość wód w ww. zbiorniku. W aktach sprawy brak jest poza twierdzeniami samych skarżących jakichkolwiek dowodów świadczących o cennych właściwościach humusu znajdującego się na działce skarżących. Sąd I instancji podkreślił, że na działce oznaczonej nr [...]/1 (numeracja przed podziałem, obecnie [...]/9) do [...] czerwca 2004 r. znajdowało się składowisko odpadów, które obecnie jest objęte rekultywacją. Zgodnie z § 17 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz. U. z 2013 r. poz. 523), rekultywację wykonuje się zgodnie z harmonogramem prac związanych z rekultywacją składowiska odpadów, określonym w zgodzie na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części w sposób zabezpieczający składowisko odpadów przed jego szkodliwym oddziaływaniem na wody powierzchniowe i podziemne oraz na powietrze, a także w sposób integrujący obszar składowiska odpadów z otaczającym środowiskiem oraz umożliwiającą obserwację wpływu składowiska odpadów na środowisko, stosując materiały niebędące odpadami lub odpady, określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Po zamknięciu składowisko odpadów powinno być monitorowane w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na życie i zdrowie ludzi oraz na środowisko. Proces rekultywacji składowiska odpadów musi być zatem prowadzony w sposób, który będzie zabezpieczał przede wszystkim przed szkodliwymi oddziaływaniami na wody powierzchniowe i podziemne. Jednym z celów rekultywacji składowiska odpadów jest integracja obszaru byłego składowiska odpadów z otaczającym terenem. Celem nadrzędnym prowadzenia procesów rekultywacji jest minimalizacja potencjalnego negatywnego oddziaływania na środowisko. Na terenie nieruchomości oznaczonej nr [...]/5 znajdowały się wyrobiska, czego skarżący nie kwestionują. Zatem w trafnej ocenie Sądu I instancji, organ, przy braku jakichkolwiek dowodów świadczących o występowaniu na działce skarżących humusu o cennych właściwościach, nie miał podstaw do tego aby tę kwestię szczegółowo badać. Skarżący kasacyjnie pomimo wielokrotnego powoływania się na posiadane przez siebie ekspertyzy dotyczące jakości i składu chemicznego gleby nie przedstawili tych dowodów organowi, aby uprawdopodobnić swoje twierdzenia w tym zakresie. PPIS w D. dokonał dniu [...] kwietnia 2014 r. (k. 20 – 24) oględzin nieruchomości, na której ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie, jak również nieruchomości sąsiednich. W opinii sanitarnej z [...] września 2014 r., znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. opiniując pozytywnie realizację przedmiotowego przedsięwzięcia stwierdził, że realizacja przedsięwzięcia przy spełnieniu założeń raportu nie wpłynie na pogorszenie warunków sanitarno-zdrowotnych. W aktach sprawy znajduje się również dokument pn. Inwentaryzacja flory i fauny na terenie działki nr [...]/1 obręb D. Gm. K. opracowana przez mgr inż. R. R., lipiec 2014 r. z której wynika, że nieczynne składowisko odpadów, które w chwili obecnej jest w trakcie rekultywacji jest zlokalizowane, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, na działce [...]/1, która w części na powierzchni 1, 3790 ha podlegała wykorzystaniu na składowanie odpadów. Składowaniu podlegały odpady komunalne inne niż niebezpieczne i obojętne z terenu miasta i gminy, głównie z miejscowości K.. Teren wykorzystywano również jako wylewisko odpadów ciekłych ze zbiorników bezodpływowych. W ww. dokumencie stwierdzono również, że według dostępnych danych oraz analizy otworów badawczych na składowisku zgromadzono ca. 125 000 m³,odpadów, eksploatację zakończono w czerwcu 2004 r., maksymalna głębokość korpusu odpadów – 6,0 m. Składowisko nie posiada uszczelnienia dna niecki składowania oraz drenażu odcieków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że teren sąsiadujący z nieruchomościami należącymi do skarżących kasacyjnie został silnie przekształcony i zanieczyszczony na skutek eksploatacji składowiska odpadów komunalnych prowadzonego w szczególności bez uszczelnienia dna niecki składowiska. Okoliczności te stanowią zaprzeczenie jednej z głównych tez skarżących kasacyjnie o dużych potencjalnych możliwościach prowadzenia hodowli ekologicznej w zagłębieniach powyrobiskowych znajdujących się na nieruchomościach należących do skarżących kasacyjnie. W trakcie sporządzania raportu przeprowadzono odwierty i oględziny zarówno działki, na której planuje się wybudować elektrociepłownię jak i działki należącej do skarżących. Wyniki tych czynności zostały opisane w raporcie oddziaływania na środowisko na stronie 27. Wyniki oględzin i badań przeprowadzonych na potrzeby raportu, nie zostały zakwestionowane przez skarżących, jak również przez organy, które dokonywały jego oceny, to jest przez: RDOŚ w S. oraz PPIS w D.. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrza K. z [...] kwietnia 2015 r. znak [...] w niniejszej sprawie przesądza o możliwości realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w danym miejscu, czasie i na proponowanych warunkach środowiskowych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przepisów postępowania i prawa materialnego, które oparto na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wskazać należy Sąd administracyjny nie ma kognicji do merytorycznej kontroli treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak i oczywiście ustalenia zakresu przedmiotowego tego rodzaju merytorycznej treści raportu, jako dowodu, będącego dokumentem prywatnym w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Sąd administracyjny tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane w tym zakresie przez właściwe organy na podstawie kryterium legalności oraz biorąc pod uwagę normy z art. 66 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.). Podkreślenia wymaga w okolicznościach niniejszej sprawie, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia o nazwie Budowa elektrociepłowni K. (lipiec 2014) na środowisko, jest dokumentem mającym podstawowe znaczenie, należącym do materiałów dowodowych sprawy. Przedmiotowy raport jest dokumentem na podstawie którego dokonano uzgodnień planowanego przedsięwzięcia, w tym również uzgodnienia z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Raport, podlega regułom określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednak z uwagi na jego charakter i treść oraz kwalifikacje zawodowe osób sporządzających raport, dokument ten powinien być oceniany podobnie jak opinie (ekspertyzy) dotyczące wiedzy specjalistycznej. Naturalną konsekwencją tego powinno być, że możliwość podważenia raportu jest dopuszczalna w zasadzie tylko w sytuacji, kiedy zostanie przedstawiona opinia biegłego - osoby posiadającej stosowne uprawnienia zawodowe i kwalifikacje. Nie ulega wątpliwości, że skuteczność zarzutów wobec raportu może być różna w zależności od poparcia ich odpowiednimi dowodami i konkretną argumentacją. Z uzasadnienia decyzji organów I i II wynika, że orzekające w sprawie organy dokonały oceny przedmiotowego raportu. Organ administracji nie ma obowiązku przeprowadzać takich dowodów, które nie przyczynią się do wyjaśnienia sprawy. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy dotyczącej środowiskowych uwarunkowań indywidualnie oznaczonego przedsięwzięcia (tzw. kontrraportu), sporządzonego przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (zob. wyrok NSA z 28 października 2016 r., sygn. II OSK 844/16). Z utrwalonych poglądów przedstawionych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że jeżeli w danej sprawie złożony został raport oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, że jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów na podstawie wiedzy specjalistycznej, w sytuacji gdy dysponuje raportem, który uznaje za wiarygodny i zupełny. W tej sprawie na etapie postępowania administracyjnego prawidłowo przyjęto, że materiał dowodowy obejmujący raport jest zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Ponadto w aktach sprawy znajduje się ekspertyza dotycząca bezpieczeństwa ekologicznego planowanej elektrociepłowni w K., sporządzona w kwietniu 2015 r., która doprecyzowała wymagania dotyczące eksploatacji instalacji w taki sposób, aby zminimalizować ryzyko wszelkich zagrożeń dla środowiska, co oznacza, że organ przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia w sposób niezwykle staranny ustalił stan faktyczny i dokonał szczegółowej analizy potencjalnych zagrożeń. Ekspertyza przygotowana przez zespół autorów dotyczy opisanego w raporcie zaproponowanego sposobu przetwarzania odpadów. Przedmiotowa ekspertyza oparta została wyłącznie na podstawie danych wynikających z raportu. W zakresie zarzutu skarżących kasacyjnie dotyczącego braku uwzględnienie przy ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia występowania na przedmiotowym terenie gatunków zwierząt objętych ochroną prawną wyjaśnić należy, że RDOŚ w S. w postanowieniu z [...] września 2014 r. uzgadniającym realizację przedsięwzięcia wskazał na str. 5 uzasadnienia, że teren inwestycji nie znajduje się w granicach obszarów podlegających ochronie na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.). Podkreślenia wymaga, że według RDOŚ w S., najbliżej usytuowaną formą ochrony przyrody stanowi Obszar Chronionego Krajobrazu pn. "[...]", zlokalizowany w odległości około 1,4 km na północ od miejsca realizacji inwestycji. Z danych będących w posiadaniu RDOŚ w S. oraz informacji przedłożonych przez inwestora wynika, że w miejscu przewidzianym pod przedsięwzięcie, a więc na działce nr [...]/1 w obrębie ewidencyjnym D. gmina K. i w jej bezpośrednim sąsiedztwie nie zinwentaryzowano żadnych siedlisk przyrodniczych z załącznika I dyrektywy Rady 92/43/EWG ani gatunków z załącznika I dyrektywy Rady 2009/147/WE i załącznika II dyrektywy Rady 92/43/EWG. W promieniu około 0,9 km od przedmiotowych nieruchomości nie zinwentaryzowano stanowisk innych chronionych gatunków roślin i zwierząt oraz siedlisk przyrodniczych. Ponadto na str. 8 ekspertyzy dotyczącej bezpieczeństwa ekologicznego przedmiotowego przedsięwzięcia oceniono uwarunkowania ochrony przyrody, w tym obszarów Natura 2000. Z treści ekspertyzy wynika, że na obszarze planowanego przedsięwzięcia nie występują prawne formy ochrony przyrody, tworzone na podstawie przepisów ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627). Według ekspertyzy prawne formy ochrony przyrody nie znajdują się także w bliskim otoczeniu planowanego przedsięwzięcia. Najbliższe istniejące formy ochrony przyrody znajdują się w dużej odległości od rozpatrywanej lokalizacji elektrociepłowni. Dotyczy to także obszarów Natura 2000 i obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty. Na obszarze opracowania nie obowiązują zakazy, wynikające z ustanowienia form ochrony przyrody, ani też ustalenia dotyczące sposobu zagospodarowania i wykorzystania terenu, wynikające z opracowania dla nich planów ochrony lub planów zadań ochronnych. W związku z dużym oddaleniem od obszarów Natura 2000 (ponad 4,3 km) nie zachodzi jakakolwiek obawa naruszeń przepisów art. 33 ww. ustawy. W ekspertyzie ekologicznej stwierdzono, że na obszarze lokalizacji przedsięwzięcia nie obowiązują zakazy, wynikające z art. 51 i 52 ustawy o ochronie przyrody, dotyczące między innymi niszczenia siedlisk gatunków objętych ścisłą i częściową ochroną gatunkową. Realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje wystąpienia sprzeczności z zakazami i nakazami określonymi w przepisach dotyczących ochrony przyrody lub w opracowanych planach ochrony. Odnosząc się do zarzutu skarżących kasacyjnie, że raport nie uwzględnia występowania na działkach skarżących gatunków ptactwa chronionego wyjaśnić należy, że raport nie mógł uwzględnić występowania gatunków ptactwa chronionego, ponieważ zgodnie z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy takie gatunki ptactwa chronionego na terenie planowanego przedsięwzięcia oraz w jego sąsiedztwie nie występują. Powyższe potwierdził RDOŚ w S. w postanowieniu z [...] września 2014 r. Sąd I instancji prawidłowo nie podzielił również argumentacji skarżących, dotyczącej braku oceny oddziaływania inwestycji na znajdujące się na terenie ich działki stawy hodowlane. Ma rację Sąd I instancji podnosząc, że skarżący w żaden sposób nie wykazali aby po pierwsze na terenie ich nieruchomości znajdowały się stawy hodowlane, a po drugie aby były one zarybione taką ilością ryb, o jakiej mowa w skardze i kolejnych pismach procesowych. Obecność stawów o takich rozmiarach jak podawane przez skarżących nie wynika chociażby z oględzin nieruchomości przeprowadzonych przez PPIS w D., ani z raportu, w którym na stronie 28 i następnych opisano warunki hydrologiczne i hydrogeologiczne, jak również wpływ planowanej inwestycji na te warunki. Skarżący w piśmie z [...] maja 2014 r. wskazują na istnienie w okolicy oczek wodnych, nie podnosząc argumentacji związanej z obecnością na terenie sąsiadującym z planowaną inwestycją stawów hodowlanych. Skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej wskazali, że w okolicznościach niniejszej sprawy istnieje zagrożenie dla posiadanej przez skarżących hodowli ryb. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika zatem, że skarżący na terenie należącej do nich nieruchomości prowadzą hodowlę ryb. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że korzystanie z wód dla potrzeb stawów jest szczególnym korzystaniem z wód w rozumieniu art. 31 ust. 3 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm., dalej: p.w.) i wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. c p.w. stawy rybne są urządzeniem wodnym. Według art. 5 ust. 4 p.w., przepisy o wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami. Skarżący w trakcie trwającego postępowania administracyjnego nie wskazali, że prowadzą hodowlę ryb w dołach powyrobiskowych znajdujących się na należącej do nich nieruchomości na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżących, stawy te zostały ukształtowane w sposób naturalny, stanowią doły powyrobiskowe wypełnione wodą, które skarżący regularnie zarybiają, począwszy od dnia nabycia działki. Nie posiadają jednak żadnych dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Biorąc pod uwagę wskazywaną przez skarżący skalę zarybiania, a zwłaszcza ilość ryb, która obecnie ma znajdować się w stawach – 20 – 25 tys. sztuk, w trafnej ocenie Sądu I instancji, czyni ich twierdzenia w tym zakresie niewiarygodnymi. Ma rację Sąd I instancji wskazując, że skoro skarżący regularnie zarybiają stawy, to siłą rzeczy powinni posiadać dokumenty dotyczące chociażby zakupu materiału hodowlanego. Skoro skarżący nie przedstawili dokumentów potwierdzających powyższe okoliczności, to słusznie stwierdził Sąd I instancji, że brak jest podstaw do wywodzenia, że raport powinien zawierać ocenę wpływu inwestycji na stawy hodowlane, co do których nie ma pewności, że w ogóle istnieją. Sąd I instancji miał podstawy, aby nie dać wiary twierdzeniom skarżących w zakresie występowania na terenie objętym inwestycją jak również terenach sąsiednich ptactwa chronionego, o którym mowa w skardze i pismach skarżących. Kwestia braku występowania gatunków ptaków prawnie chronionych wynika, poza raportem, także ze znajdujących się w aktach sprawy: ekspertyzy dotyczącej bezpieczeństwa ekologicznego oraz inwentaryzacji flory i fauny na terenie działki nr [...]/1 sporządzonej przez mgr inż. R. R. w lipcu 2014 r. Do pisma z dnia [...] września 2015 r. załączono co prawda dokumentację fotograficzną obrazującą występowanie ptactwa, jednak należy zwrócić uwagę na okoliczność, że w oparciu o tak sporządzone zdjęcia nie sposób wnioskować gdzie i kiedy zostały one zrobione. Dokumentacja ta nie może stanowić dowodu, że chronione gatunki ptactwa znajdują się na terenach wskazywanych przez skarżących. Raport zawiera wskazanie gatunków występujących na terenie, dla którego był sporządzany, a jego ustalenia w tym zakresie nie zostały przez skarżących skutecznie podważone. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 30, 33, 37 i 79 u.u.i.ś., polegający na nieuwzględnieniu uwag i wniosków skarżących. Skarżący domagali się szczegółowego wyjaśnienia wpływu inwestycji na ich nieruchomość oraz tereny sąsiadujące. Pismo w tym zakresie zostało skierowane do organu przed sporządzeniem raportu, a udzielając odpowiedzi na pytania skarżących organ odesłał ich do raportu, którego kopia została im doręczona i wskazał, że dokument ten zawiera szczegółowe odniesienie do poruszanych przez nich kwestii. W trafnej ocenie Sądu I instancji takie działanie organu dowodzi tego, że zapoznał się z treścią pisma skarżących, treścią raportu i uznał, że brak jest potrzeby przytaczania poszczególnych fragmentów tego dokumentu w odpowiedzi na postulaty skarżących, skoro mogą zapoznać się z jego treścią, która jednocześnie zawiera odpowiedzi na stawiane pytania. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że organ, prowadząc postępowanie administracyjne, posiadał samodzielną legitymację do oceny zasadności uwag i zastrzeżeń skarżących. Zgłaszanie uwag i wniosków stanowi prerogatywę stron postępowania, co nie oznacza, że wszystkie muszą zostać przez organ uwzględnione. Sąd I instancji zasadnie wyjaśnił dodatkowo, że niebagatelne znaczenie w tej sprawie ma usytuowanie inwestycji na terenach, na których znajdowało się składowisko odpadów, zaś działka skarżących znajdowała się w bezpośrednim sąsiedztwie tego składowiska. Decyzją z [...] grudnia 2005 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego teren ten został przeznaczony pod budowę obiektu i urządzeń rekultywacji i przetwarzania odpadów, co ma swoje logiczne uzasadnienie, zważywszy na jego pierwotne wykorzystanie i usytuowanie. Nabywając nieruchomość w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...]/1, już po wydaniu decyzji lokalizacyjnej skarżący niewątpliwe mieli możliwość ustalenia tych okoliczności. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który stwierdził na str. 14 uzasadnienia, że sporządzony w toku postępowania raport spełnia kryteria, o których mowa w art. 66 u.u.i.ś., a organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy tego dokumentu w kontekście wymaganej przepisami zawartości i uznał, że dokument ten jest kompletny i zawiera wszystkie niezbędne elementy, którą to opinię Sąd I instancji w pełni podzielił. Analiza formy i treści raportu prowadzi do wniosku, że zawiera on wszystkie wymagane prawem i konieczne – w świetle charakteru, rodzaju i zakresu planowanego przedsięwzięcia. Sąd I instancji prawidłowo zatem podzielił stanowisko organu odwoławczego odnośnie prawidłowości złożonego przez inwestora raportu. Kwestionując wnioski raportu skarżący powinny albo przedstawić kontrraport, albo przynajmniej wykazać innymi dowodami, że ustalenia raportu są błędne lub też oparte o niewłaściwe dane. Nie mogą natomiast oczekiwać, że uczyni to organ, skoro przedłożony raport jest kompletny, odpowiada ustalonemu zakresowi, a jego wnioski poparte są odpowiednimi badaniami. Z tej przyczyny Sąd I instancji miał podstawy, aby uznać, że zarzuty skargi związane z treścią raportu nie były zasadne. W związku natomiast z zawartym w skardze kasacyjnej wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, wskazać należy że autor skargi kasacyjnej nie wskazał podstawy prawnej tego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych wniosków skargi kasacyjnej. Sąd kasacyjny nie powinien domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego podstaw prawnych wniosków skargi kasacyjnej. Wyjaśnienia wymaga, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co do zasady, wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. Należy mieć na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała SN z 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01). Naczelny Sąd Administracyjny nieuwzględnił zatem wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentów. Nie zasługiwał na uwzględnienie także wniosek skarżących kasacyjnie reprezentowanych przez r. pr. M. K. przedstawiony w piśmie z [...] stycznia 2019 r. dotyczący zawieszenia " niniejszego postępowania i odwołanie terminu posiedzenia wyznaczonego na dzień [...] stycznia 2019 r.". Jak wynika z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu: 1) jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Powołana regulacja dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz bezpośrednio wpływać na wynik tego postępowania. Natomiast zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Zastosowanie przez sąd art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Ocena jego zasadności pozostawiona została do uznania sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze względu na występującą w niej kwestię prejudycjalną. Z redakcji przepisu art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że ocena istnienia przesłanek zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego należy wyłącznie do sądu sprawę rozpoznającego. Jednocześnie ustawodawca nie wskazał jednoznacznie, że przesłanka zawieszenia postępowania określona w powyższym przepisie, musi mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ze względu na toczące się postępowanie w sprawie karnej, nie jest obligatoryjne. Wyraz "może" zawarty w dyspozycji powyższego przepisu wskazuje na to, iż zawieszenie postępowania sądowego zależy od uznania Sądu. Zawieszenie to, wpływające na czas trwania rozpoznawania sprawy, jest uzasadnione tylko wtedy, jeżeli ustalenie czynu (przestępstwa) w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Rozstrzygnięcie sprawy karnej musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Ocena w tym zakresie należy do sądu rozpoznającego sprawę. Jak wyżej już wskazano, zawieszenie postępowania na podstawie tego przepisu jest fakultatywne. A zatem Sąd może zawiesić postępowanie, o ile po rozważeniu wszelkich okoliczności sprawy dojdzie do przekonania, że konieczność taka zachodzi. Przedmiotowa sprawa może zostać zakończona wydaniem orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny bez potrzeby zawieszania postępowania. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter i istotę postępowania kasacyjnego. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie można zgodzić się ze skarżącymi kasacyjnie, że w niniejszej sprawie zawieszenie postępowania wydaje się konieczne na podstawie art. 56 p.p.s.a. z uwagi na wszczęcie przez Burmistrza K. postępowania o uchylenie "przedmiotowej decyzji administracyjnej wydanej w sprawie [...]. Norma prawna wynikająca z treści art. 56 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Sytuacja wskazana w art. 56 p.p.s.a. nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy administracyjne postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało uruchomione po wniesieniu skargi. Ustawodawca dopuszcza uruchomienie postępowania nadzwyczajnego przez organ administracji i wzruszenie decyzji ostatecznej jedynie kiedy następuje to przed wniesieniem skargi do sądu. W takiej jedynie to sytuacji sąd powstrzymuje się od procedowania bowiem, jak stanowi przepis art. 56 p.p.s.a. in fine, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. W celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego wyłączona jest możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarga do Sądu I instancji została wniesiona 5 listopada 2015 r. (data nadania w UP). Z obwieszczenia Burmistrza K. z [...] grudnia 2018 r., znak [...] wynika, że na wniosek z [...] grudnia 2018 r. data wpływu [...] grudnia 2018 r. Referatu Inwestycji i Planowania Przestrzennego Urzędu Miejskiego w K. zostało wszczęte postępowanie w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Kalisza Pomorskiego, znak [...] z [...] kwietnia 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia pn. "Budowa Elektrociepłowni K. na terenie działki nr [...]/1 obręb D. gm. K.". Mając na uwadze to co stwierdzono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.