IV SA/Wa 2254/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2016 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., po rozpoznania zażalenia D.P. na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, utrzymano je w mocy. Stan sprawy przedstawiał się następująco. [...] kwietnia 2011 r. wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na przedsięwzięcie pn. "[...]". Postępowanie było prowadzone w trybie obwieszczeń publicznych, zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (D.U. 2013, poz.1235 ze zm.), dalej zwana "ustawą ocenową". Decyzja stała się ostateczna [...].08.2011 r. D.P., dalej zwana "skarżącą", w dniu 5 marca 2015 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na fakt, że bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Organ I instancji dokonując oceny przesłanek warunkujących ewentualne wznowienie postępowania stwierdził, że strona brała udział w postępowaniu ponieważ w sprawie miał zastosowanie tryb obwieszczeń a poza tym brała udział w programie [...] w dniu [...] grudnia 2014 r., który to program dotyczył budowy tej obwodnicy. W związku z tym nie występują przyczyny do wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 4 i 148 K.p.a. Skarżąca wniosła zażalenie zarzucając orzeczeniu naruszeniu art. 7 i 9 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie interesu obywatela, podjęcie jedynie minimum czynności informacyjnych, nie prowadzenie kampanii informacyjnej i zaniechanie zgromadzenia opinii obywateli. Ponownie rozpoznając sprawę SKO w [...], z powołaniem się na art. 145 i następne K.p.a. i oceniając wniosek o wznowienie stwierdziło, że skarżąca złożyła go 5 marca 2015 r. W wyjaśnieniach z dnia 17 kwietnia 2015 r. podała, że o decyzji dowiedziała się od SKO w styczniu 2015 r. Potwierdziła, że brała udział w programie telewizyjnym na temat obwodnicy miasta, który był nagrywany w grudniu 2014 r. z czego organ wyprowadził wniosek, że już w tym terminie miała wiedzę na temat toczącego się postępowania administracyjnego. W związku z tym nastąpiło przekroczenie jednomiesięcznego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, co czyni odmowę wznowienia za zasadną. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła skarżąca zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj.: - art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i dokonanie rozpatrzenia sprawy w sposób niewystarczający poprzez bezkrytyczne danie wiary okoliczności, że branie udziału w programie telewizyjnym w dniu [...] grudnia 2015 r. stanowiło o fakcie, że skarżąca musiała mieć wiedzę na temat wydanej decyzji. Organ nie dokonał analizy tego programu, wystąpienia skarżącej, poruszanych przez nią zagadnień a więc nie mógł jednoznacznie stwierdzić czy wystąpienie w programie telewizyjnym było równoznaczne z posiadaniem przez nią wiedzy na temat istnienia decyzji; -art. 107 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie uzasadnienia w sposób który nie określa z jakich przyczyn organ odmówił wiary wyjaśnieniom skarżącej z 17 kwietnia 2015 r., biorąc pod uwagę jednoczesny brak weryfikacji treści wystąpienia skarżącej w programie telewizyjnym i powołanie się jedynie na fakt wystąpienia skarżącej w tym programie a nie jego treść. W związku z tymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że z faktu brania udziału w programie telewizyjnym nie może wynikać jej wiedza na temat wydanej decyzji a ocena czy tę wiedzą posiada powinna być przeprowadzona dopiero po zapoznaniu się z jej treścią. Wydane postanowienie jest krzywdzące i ignoruje słuszny interes obywatela. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Stosowanie zaś do art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postępowanie o wznowienie jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym w pierwszej kolejności organ bada czy podanie o wznowienie zawiera zostało wniesione w terminie o jakim mowa w art. 148 K.p.a., czy wniosek pochodzi od uprawnionego podmiotu i czy wskazuje na ustawowe podstawy wznowienia z art. 145-145b K.p.a. Są to przesłanki dopuszczalności wznowienia. Konsekwencją uznania, że są one spełnione jest wznowienie postępowania otwierające drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy co przyczyn wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy - art.- 149 § 2 K.p.a. W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowej oceny wyjaśnień skarżącej z przesłuchania w dniu 17 kwietnia 2015 r. i w kontekście pozostałych ustalonych przez organ okoliczności uznał, że skarżąca wniosła podanie o wznowienie z uchybieniem 1 miesięcznego terminu do jego złożenia – art. 148 § 2 K.p.a. Jak wynikało z zeznań skarżącej z 17 kwietnia 2015 r. miała dowiedzieć się o postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej w styczniu 2015 r. od kolegi. Przyznała, że brała udział w programie telewizyjnym na temat obwodnicy Miasta [...]. Brał w niej udział także Burmistrz Miasta [...]. Z wniosku o wznowienie natomiast wynika, że o istnieniu decyzji dowiedziała się w toku postępowania prowadzonego przez Starostę [...] w sprawie pozwolenia wodnoprawnego. Decyzja środowiskowa została wydana [...] kwietnia 2011 r. W ocenie Sądu organ prawidłowo nie dał wiary skarżącej co do okoliczności w jakich i kiedy dowiedziała się nie tylko o postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej ale i jej wydaniu. Bez względu na to jaki był przebieg programu telewizyjnego to z uwagi na fakt, iż był on nagrywany po 3 latach od wydania decyzji środowiskowej i brał w nim udział Burmistrz, który tę decyzję wydał jako organ kwestia ta musiała być przedmiotem rozważań podczas jej nagrywania. Skoro skarżąca nie zaprzeczyła, iż brała w niej udział musiała mieć świadomość co do toczącego się wcześniej postępowania i wydanej decyzji. W związku z tym organ prawidłowo przyjął, że o toczącym się wcześniej postępowaniu i wydanej decyzji musiała wiedzieć wcześniej niż w styczniu 2015 r. tj. najpóźniej w dacie nagrywania programu telewizyjnego. Zresztą, co istotne, twierdzenia o tym kiedy i od kogo dowiedziała się o wydaniu decyzji nie są spójne. Raz twierdziła że od kolegi a raz od organu, co świadczy o tym, że były to różne okoliczności i daty. W świetle art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy przyjąć, że za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, bez względu na to jakie było źródło jej wiedzy. Pod tym pojęciem należy rozumieć powzięcie informacji o fakcie jej wydania bez względu na to czy strona mogła i zapoznała się z jej treścią. (wyrok SN z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt I UK 525/13, Lex nr 1541052, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn akt II SA/Go 511/14, w Lex nr 1519902). Ponieważ zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jednomiesięczny termin do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji, organ prawidłowo uznał, że wniosek został złożony z uchybieniem tego terminu który upłynął 25 stycznia 2015r. Czyni to niezasadnymi zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez organ art. 77 § 1 i 80 K.p.a. Organ dokonał bowiem analizy przestawionych przez skarżącą twierdzeń oraz dowodów znajdujących się w aktach sprawy a wnioski jakie z nich wyciągnął są logiczne. Jak to zostało wyżej wskazane analiza treści programu nie była konieczna, skoro skarżąca nie zaprzeczyła że brała w nim udział a program był nagrywany w kilka lat po wydaniu decyzji. Co do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. istotnie organ nie stwierdził wprost, że nie dał wiary zeznaniom skarżącej , to jednak z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika, że organ ustalił, że obiektywnie skarżąca dowiedział się o decyzji najpóźniej w trakcie programu telewizyjnego. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.