II SA/Wa 1830/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi E.M. na decyzję Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz E.M. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Wa 1830/15 UZASADNIENIE Przedsiębiorstwo Gospodarki Maszynami Budownictwa "[...]" sp. z o. o. z siedzibą w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku E. M. z dnia [...] kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie zawartych przez spółkę Przedsiębiorstwo Gospodarki Maszynami Budownictwa "[...]" sp. z o.o. umów dotyczących wydzierżawienia terenów, którymi włada Spółka w obrębie ewidencyjnym [...] na terenie dzielnicy W., ze szczególnym uwzględnieniem umów zawartych ze Spółką [...] sp. z o.o., odmówiła udzielenia wnioskowanej informacji. W uzasadnieniu decyzji Spółka podała, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. drogą mailową wpłynął do Spółki wniosek E.M. o udzielenie informacji odnośnie zawartych przez Przedsiębiorstwo Gospodarki Maszynami Budownictwa "[...]" sp. z o.o. umów dotyczących wydzierżawienia terenów, którymi włada w obrębie ewidencyjnym [...] na terenie Dzielnicy W. ze szczególnym uwzględnieniem umów zawartych ze spółką [...] sp. z o.o. Spółka po przeanalizowaniu wniosku, oraz mając na względzie wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2014 r. i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2015 r. postanowiła odmówić udzielenia wnioskowanej informacji. Dalej podała, że jest spółką prawa handlowego - spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Jedynym wspólnikiem spółki jest Miasto [...]. Spółka prowadzi działalność gospodarczą, a więc pozostaje ona przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W art. 11 ust. 4 wyżej wskazanej ustawy znajduje się definicja tajemnicy przedsiębiorstwa: "przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania ich w poufności. " Zgodnie natomiast z treścią art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej: "prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. " Następnie wskazała, że dane dotyczące zawartych przez Spółkę umów na wydzierżawienie terenów w obrębie [...] na terenie dzielnicy W. nie są publicznie udostępniane. Zgodnie z procedurami wewnętrznymi obowiązującymi w Przedsiębiorstwie Gospodarki Maszynami Budownictwa "[...]" sp. z o.o., w tym m. in. instrukcją dotyczącą postępowania z Informacjami i dokumentami stanowiącymi tajemnicę Przedsiębiorstwa Gospodarki Maszynami Budownictwa "[...]" sp. z o.o. stanowiącą załącznik nr [...] do Uchwały Zarządu nr [...], spółka podjęła szereg działań mających na celu zachowanie poufności tych informacji. Dokumentacja ta przechowywana jest w oddzielnym pomieszczeniu, zamykanym na klucz i dostęp do niej mają jedynie wybrani pracownicy Spółki, którzy zobowiązani są do przestrzegania tajemnicy przedsiębiorstwa. Tym samym uznać należy, że Spółka podjęła szereg działań mających na celu zachowanie przedmiotowych informacji w tajemnicy. Informacje dotyczące szczegółów zawartych umów są przez Spółkę chronione, bowiem mają one istotne znaczenie z punktu widzenia jej interesów. Wgląd do tych informacji przez osoby trzecie i ich wykorzystanie mogłoby spowodować daleko idące negatywne konsekwencje dla Spółki. Po pierwsze wskazano, że udostępnienie do publicznej wiadomości informacji o podmiotach z którymi Spółka ma zawarte umowy dzierżawy/najmu oraz o warunkach tych umów mogłoby spowodować destabilizację działalności Spółki poprzez chociażby rezygnację części kontrahentów z dalszej współpracy. Powyższe jest dalece prawdopodobne z uwagi na fakt, że niejednokrotnie w umowach zawartych z kontrahentami Spółka zobowiązała się do zachowania poufności. Naruszenie przez Spółkę tych zobowiązań powodować mogłoby natomiast wypowiedzenie przez kontrahentów umów. W obecnych realiach obrotu gospodarczego obowiązek zachowania poufności ma charakter powszechny i jest często zamieszczany w ramach postanowień umownych. Zobowiązania w tym zakresie ustalane są bądź bezpośrednio w samej umowie bądź w ustaleniach odrębnych pomiędzy stronami umowy. Zapisy te stanowią bowiem gwarancję, że ważne informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa nie będą udostępniane podmiotom trzecim. Po drugie wskazano, że udostępnienie tych informacji byłoby niekorzystne dla Spółki także ze względu na fakt, że mogłoby spowodować zachwianie stanu finansowego Spółki. Warunki umów z poszczególnymi kontrahentami są bowiem negocjowane indywidualnie przy uwzględnieniu szeregu różnych czynników, a w konsekwencji warunki te mogą się różnić od siebie. Wreszcie podkreślono, że udostępnienie tych informacji mogłoby spowodować, że firmy konkurencyjne wobec Spółki podejmą działania celem przejęcia jej kontrahentów, np. poprzez zaproponowanie minimalnie niższych stawek bądź bardziej preferencyjnych warunków. Biorąc natomiast pod uwagę, że tylko w obrębie samej Warszawy funkcjonuje co najmniej kilka tego rodzaju targowisk, to ryzyko przejęcia kontrahentów jest bardzo duże. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Spółka przyjęła, że informacje dotyczące umów zawartych przez Spółkę z kontrahentami stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem zajmowanym w orzecznictwie sądowo administracyjnym: "Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane są z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji, jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą'', kiedy przedsiębiorca przejawi rzeczywistą wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań." (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 05 maja 2015 r., sygnatura akt: II SA/Wa 2268/14). W stosunku do decyzji E.M. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podkreśliła, że organ przyjął, iż prawo do zachowania tajemnicy, ma zawsze pierwszeństwo, przed prawem do informacji publicznej. Następnie decyzją z dnia [...] września 2015 r. Przedsiębiorstwo Gospodarki Maszynami Budownictwa "[...]" sp. z o. o., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że w umowach opisane zostały zasady współpracy pomiędzy stronami, nie zostały podane one do publicznej wiadomości i podjęto działania celem zachowania ich poufności , wobec czego uznać należy, że informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Podkreślono, że informacje te dotyczą nie tylko spółki ale i jej kontrahentów. Spółka podała, że dokonał wyważenia interesów z jednej strony prawa wnioskodawczyni do dostępu do informacji publicznej, a z drugiej potrzeby ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, co spowodowało, że spółka podjęła decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi E.M. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 ust 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. 1993 Nr 61, poz. 284 ze zm.), art. 61 ust 1 i 2 w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 5 ust 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782) w zw. z art. 11 ust 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że niewystarczające jest ogólnikowe powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na tajemnicę przedsiębiorstwa bez szczegółowego rozwinięcia w jakim aspekcie należałoby tę tajemnicę oceniać. W odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwo Gospodarki Maszynami Budownictwa "[...]" sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosło o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga E.M. analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych ' oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W rozpoznawanej sprawie istotnie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy. Powyższe kwestie są bezsporne, ponieważ wskazany organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, natomiast żądane informacje mają charakter informacji publicznych. Natomiast sporna jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. W myśl art. 5 cytowanej ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). W niniejszej sprawie Przedsiębiorstwo Gospodarki Maszynami Budownictwa ‘[...]" sp. z o. o. z siedzibą w W. odmawiając udostępnienia wnioskodawcom żądanych informacji, powołało się na tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 11 ust 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.) przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z cytowanego powyżej przepisu wynika, że aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie art. 11 ust 4 ustawy - stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: a) poufności, b) braku ujawnienia, c) zabezpieczenia informacji. Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Nie może być bowiem poufną informacja, co do której nie podjęto żadnych środków w celu zabezpieczenia jej poufności; informacja "ujawniona do wiadomości publicznej" nie może być poufna, nawet gdyby podjęto środki dla zabezpieczenia jej poufności na podstawie mylnego przekonania, że jest chroniona przez ustawę jako tajemnica przedsiębiorstwa. Jeżeli informacja jest powszechnie dostępna i w żaden sposób niezabezpieczona, takiej kontroli nie ma, ergo informacja nie ma charakteru tajemnicy przedsiębiorstwa. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując cytowany art. 11, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717). Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań, (por wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 511/13, pub LEX nr 1368966). W doktrynie przyjmuje się że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji." (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Informację poufną można zatem uznać za tajemnicę, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów, wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. Dla zrealizowania przesłanki "niezbędne działania" należy podjąć fizyczne środki ochrony (nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne) (...). W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesadzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie (tamże). W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organ nie wykazał aby podjął wszelkie niezbędne kroki do zbadania sprawy nie wystąpił z pytaniem, do stron umów czy żądane umowy stanowią tajemnice przedsiębiorcy, a również nie przeprowadził własnego postępowania na podstawie którego przedstawiłby wystarczające argumenty i dowody uzasadniające odmowę udostępnienia żądanych informacji. Wykazanie zaistnienia przesłanki ograniczającej dostęp do informacji publicznej nie może być jednak rozumiane jako ogólne wskazanie przez organ, że dana informacja stanowi właśnie np. tajemnicę przedsiębiorcy, albowiem podmiot ten przejawił wolę objęcia jej ochroną. Nie chodzi bowiem w uzasadnieniu decyzji o powołanie lakonicznych zwrotów, czy stwierdzeń, jak miało to miejsce w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach, iż dana informacja "stanowi tajemnicę przedsiębiorcy", "oczywiste jest, że żądane informacje są informacjami posiadającymi szeroko pojętą wartość gospodarczą dla Spółki". W uzasadnieniach decyzji brak jest wyjaśnienia dlaczego żądane informacje (i czy każda z nich, i czy w pełnym zakresie) posiadają dla Spółki, bądź innego podmiotu (z dokładnym wskazaniem tego podmiotu) wartość gospodarczą. Z zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w żaden sposób nie wynika bowiem, co w istocie przemawiało za uznaniem informacji żądanych za tajemnicę przedsiębiorcy. Dodatkowo jedynie Sąd wskazuje, że pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy", o której jest mowa w u.d.i.p. i "tajemnica przedsiębiorstwa", o której mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., nie są tożsame. Zgodnie z art. 11 ust. 4 ww. ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tajemnicę przedsiębiorcy, którą wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane są z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji, jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi rzeczywistą wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń. Zatem Spółka, w ocenie Sądu, nie wykazała zaistnienia przesłanek określonych w art. 11 ust 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Stąd też powołanie się przez organ na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa w tym stanie faktycznym nie uzasadnia odmowy udostępnienia skarżącej żądanych informacji i wydania, w oparciu o art. 16 w zw. z art. 17 i w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzji. Konkludując w ocenie Sądu, organ nie przeprowadził, nie zbadał i nie ocenił w sposób prawidłowy sprawy i dlatego wydane rozstrzygnięcie nie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 cytowanej ustawy.