I SA/Wa 1986/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.) Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz WSA Anna Wesołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził, że wniosek K. W. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2015 r., nr [...] został złożony z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...], Minister Administracji i Cyfryzacji odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...]. Postanowienie z dnia [...] września 2015 r. zostało doręczone K. W. w dniu 15 września 2015 r. K. W. w dniu 23 września 2015 r. nadał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji - na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej "k.p.a." - stwierdził, że wniosek K. W. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., został złożony z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że termin do złożenia środka zaskarżenia upłynął z dniem 22 września 2015 r., a więc w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia. W przedmiotowej sprawie skarżący składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wniósł jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Organ zaznaczył, że sam fakt dokonania określonej czynności po terminie nie może być podstawą do domniemania, że strona zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu. K. W. w dniu 5 listopada 2015 r. złożył skargę na postanowienie z dnia [...] października 2015 r. zarzucając mu: a) naruszenie art. 7, 8, 9, 10 i 14 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w sprawie; b) naruszenie art. 157 k.p.a. i 28 k.p.a. poprzez nie uznanie skarżącego za stronę postępowania; c) nie wystąpienie do Archiwum Państwowego w [...] ul. [...] sygn. akt: [...] celem ustalenia, że prawo własności w.w drogi (działka [...]) należało do skarżącego i poprzedników prawnych tej nieruchomości; d) nie uwzględnienie okoliczności związanych z faktem, że strona nie uchybiła terminowi, a błąd związany z wadliwą datą nie wynikał z winy skarżącego lecz pracownika Poczty, z ostrożności skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu; e) nie stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi wskazał, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej postanowienie z dnia [...] września 2015 r. wpisana została błędna data odbioru przesyłki - 15 września 2015 r. Odebrał on bowiem przesyłkę w dniu 16 września 2015 r. Skarżący złożył reklamację do Poczty Polskiej S.A. W odpowiedzi na reklamację wskazano, że odebrał przesyłkę w dniu 15 września 2015 r. Skarżący wskazał, że wraz ze złożeniem wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie złożył wniosku o przywrócenie terminu albowiem nie uchybił terminowi do złożenia wniosku. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia [...] października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2015 r., którym organ ten na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. stwierdził, że wniosek skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., został złożony z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 141 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie to, o charakterze wyłącznie formalnym, wyznaczyło granice sprawy podlegającej kontroli sądowej. Oznacza to, że ocenie Sądu nie mogło podlegać postanowienie Ministra z dnia [...] września 2015 r., zatem Sąd w przedmiotowym uzasadnieniu nie odniósł się do zawartych w skardze zarzutów dotyczących tego postanowienia. Dokonując natomiast oceny zaskarżonego postanowienia z dnia [...] października 2015 r. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący zgodnie z art. 61a § 2 w zw. z art. 141, 127 § 3 i 144 k.p.a. mógł w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia z dnia [...] września 2015 r. złożyć do Ministra Administracji i Cyfryzacji, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślić należy, że termin określony w art. 141 § 2 k.p.a. ma charakter zawity i z jego istoty wynika, że nie może być on przedłużony. Złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy po terminie, jeżeli wnoszący ten środek zaskarżenia nie zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia (art. 58 § 2 k.p.a.), obliguje organ odwoławczy do wydania zgodnie z art. 134 k.p.a. postanowienia o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W razie ewentualnego jednoczesnego wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku, organ powinien najpierw rozpoznać ten wniosek według przepisów art. 58 i 59 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ nie naruszył prawa i prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a. Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia postanowienia z dnia [...] września 2015 r. wynika bowiem, że postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 września 2015 r. Zaznaczyć przy tym wymaga, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność odebrania wskazanej przesyłki w innym terminie. Powyższe oznacza, że zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. początkiem biegu terminu do złożenia wniosku, był następny dzień po dniu doręczenia postanowienia, tj. dzień 16 września 2015. Z kolei termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wspomnianym postanowieniem upłynął z dniem 22 września 2015 r. Strona złożyła środek odwoławczy w dniu 23 września 2015 r., a zatem z uchybieniem wskazanego terminu. Jednocześnie zaznaczenia wymaga, że skarżący wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie złożył wniosku o przywrócenie terminu, a zrobił to dopiero w piśmie z dnia 5 listopada 2015 r. Złożenie zatem wniosku po upływie ustawowego terminu oznacza, że Minister nie miał możliwości prawnych rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozpatrzenie bowiem przez organ środka odwoławczego wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi kwalifikowaną wadę prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (rażące naruszenie prawa). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.