II OSK 1811/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2089/13 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. oddalił skargę M.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W powyższym wyroku Sąd przestawił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 19 kwietnia 2012 r. S.P. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i wjazdem na działkach nr ew. [....], część działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. O. [...] na terenie Dzielnicy [...] (dalej: "planowana inwestycja", "teren inwestycji"). Decyzją z dnia [...] października 2012 r., Zarząd Dzielnicy ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. M. i W.M. oraz P.N. wnieśli odwołania od ww. decyzji, zarzucając szereg naruszeń przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymało w mocy powyższą decyzję Zarządu. W uzasadnieniu odnosząc się do warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", stwierdził, iż ocena spełnienia tego warunku winna zostać dokonana poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W § 2 pkt 2 i 3 ww. rozporządzenia podana jest definicja funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz definicja cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast § 3 wskazuje na konieczność dokonania analizy funkcji i cech oraz sposób ich dokonania. Następnie wskazał, że organ I instancji wytyczył obszar analizowany i dokonał analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ I instancji dokonując analizy brał pod uwagę nie tylko działki bezpośrednio sąsiadujące z działkami na których planowana była inwestycja ale także inne działki znajdujące się w wytyczonym obszarze analizowanym. W części tekstowej analizy wskazano, iż na analizowanym obszarze znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna. Planowana inwestycja jest zgodna ze sposobem zagospodarowania analizowanego obszaru i stanowi kontynuację jego funkcji. (...). Wskaźnik dla analizowanego obszaru kształtuje się w granicach od 14% do 59%. Średni wynosi 36%. Wyznacza się wskaźnik max 45% uwzględniając, że na działkach w bezpośrednim sąsiedztwie wskaźniki wynoszą: O. 26 (budynek jednorodzinny) - 20%, N. 40 (budynek jednorodzinny) - 39%, N. 40A (budynek jednorodzinny) - 55%, N. 40B (budynek jednorodzinny) - 55%, N.42 (budynek jednorodzinny) - 55% B. 51 (budynek wielorodzinny) - 41 %. (...). W analizowanym obszarze średnia wysokość budynków wynosi 3 kondygnacje, średnia wysokość elewacji frontowej wynosi ok. 8m. Wyznacza się wysokość budynku 3 kondygnacje, wysokość elewacji frontowej max lim uwzględniając, że na działkach w bezpośrednim sąsiedztwie wysokości budynków wynoszą: - O. 26 (budynek jednorodzinny) - ok. 8m; - N. 40 (budynek jednorodzinny) - ok. 11 m; - N. 40A (budynek jednorodzinny) - ok. 11 m, - N. 40B (budynek jednorodzinny) - ok. 11 m, - N. 42 (budynek jednorodzinny) - ok. 11 m, - B. 51 (budynek wielorodzinny) - ok. 11 m. W analizowanym obszarze budynki mają zróżnicowane kształty dachów. Ustala się dach płaski lub o niewielkim spadku. Organ stwierdził, że ustalenie paramentów planowanej inwestycji nastąpiło zgodne z przepisami ww. rozporządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.C. zarzuciła ww. decyzji naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, ustalającej wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie "max. 45%" tj. wyższym od średniej wielkości parametru dla obszaru analizowanego wynoszącym 36% bez uzasadnienia w analizie urbanistyczno — architektonicznej motywów takiego wyznaczenia parametru, - art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z § 6 ust 1 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, ustalającej wskaźnik szerokości elewacji frontowej na poziomie "max. 22m" tj. wyższym od średniej wielkości parametru dla obszaru analizowanego wynoszącym 15,7 m, bez uzasadnienia w analizie urbanistyczno — architektonicznej motywów takiego wyznaczenia parametru, - art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, ustalającej wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji na poziomie "max 11m" tj. wyższym od średniej wielkości parametru dla obszaru analizowanego wynoszącym 8m, bez uzasadnienia w analizie urbanistyczno — architektonicznej motywów takiego wyznaczenia parametru, - art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z § 8 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w której odstąpiono od wyznaczenia szczegółowej geometrii dachu tj. kątu nachylenia, wysokości głównej kalenicy, układu połaci dachowych, kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki i ograniczenie się do ustalenia, iż dach może być płaski lub o niewielkim spadku, podczas, gdy powołana norma prawna nakazuje szczegółowe liczbowe określenie w/w parametrów, zaś powody odstąpienia od ich wyznaczenia winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w analizie architektoniczno — urbanistycznej - art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 7, art. 11 i art.80 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w której nierozpatrzono i niezebrano wszechstronnie materiału dowodowego, co doprowadziło do ustalenia, iż średnia wysokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi 8m, zaś budynki mają 3 kondygnacje, podczas gdy średnia wysokość budynków wynosi 9 m, zaś budynki znajdujące się w obszarze analizowanym mają wysokość 9 m, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego określenia parametru nowej zabudowy określonego w § 7 ust. 1 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołanym na wstępie zaskarżonym wyrokiem, oddalił powyższą skargę. Sąd I. instancji stwierdził, że wnioski płynące z analizy stanu zagospodarowania terenu inwestycji, sporządzonej w postępowaniu przed organem I instancji, dają podstawę do uznania, że planowana inwestycja spełnia kryteria dobrego sąsiedztwa, określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, zarówno co kwestii natury zasadniczej (kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, itd.), jak i co do kwestii szczegółowych, tj. poszczególnych parametrów, wyznaczonych zgodnie ze wskazaniami zawartymi w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy. W świetle tej analizy uprawnionym było w szczególności: 1) ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na maksymalnie 45%, 2) wskaźnika szerokości elewacji frontowej od ulicy O. na maksymalnie 22 metry, 3) ustalenie wysokości elewacji frontowej na 11 metrów. Powyższe wynika z faktu, że teren inwestycji znajduje się w pobliżu zabudowy o zbliżonych parametrach, wyszczególnionej w decyzjach organów obu instancji (w szczególności sąsiadujący z terenem inwestycji budynek wielorodzinny, posadowiony przy ulicy B.). W ocenie Sądu ustalenie poszczególnych parametrów planowanej inwestycji z odstępstwem od wartości średnich dla obszaru analizowanego nastąpiło w granicach uznania przyznanego organom przepisami § 5 ust.2, § 6 ust.2, § 7 ust.4 rozporządzenia. Przyjęte rozwiązania nie naruszają ładu przestrzennego. Podniósł, że wprawdzie trafnie podnosi skarga, że ustalenie decyzji "geometria dachu – dach płaski lub o niewielkim spadku" nie określa w sposób precyzyjny maksymalnego dopuszczalnego kąta spadku, niemniej zdaniem Sądu powyższe nie rodzi realnego ryzyka ewentualnego nadużycia tego zapisu przez inwestora (tj. wybudowania dachu o znacznym spadku). Nie można bowiem przyjąć, że nieoperowanie przez decyzję Zarządu Dzielnicy liczbowym limitem dopuszczalnego spadku dachu mogłoby stanowić upoważnienie do określenia tego spadku w pozwoleniu budowlanym w sposób dowolny, w oczywisty sposób wypaczający intencję dopuszczenia jedynie nieznacznego spadku dachu. Tego rodzaju postanowienie pozwolenia budowlanego narażałoby się bowiem na sankcję nieważności. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M.C. wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I. instancji. W przypadku natomiast gdyby Sąd nie podzielił zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a uznał za zasadne naruszenie przepisów prawa materialnego, wniosła o uchylenie wyroku i rozpoznania skargi. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit a i art 151 p.p.s.a. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy decyzja organu II instancji utrzymała w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, ustalającą wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie "max. 45%" tj. wyższym od średniej wielkości parametru dla obszaru analizowanego wynoszącym 36% bez uzasadnienia w analizie urbanistyczno — architektonicznej motywów takiego wyznaczenia parametru, odstępując tym samym od zasady wyrażonej w § 5 ust. 1 rozporządzenia i niedostrzeżenie tego uchybienia przez Sąd I instancji, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art, 151 p.p.s.a. w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy decyzja organu II instancji utrzymała w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, ustalającą wskaźnik szerokości elewacji frontowej na poziomie "max. 22m" tj. wyższym od średniej wielkości parametru dla obszaru analizowanego wynoszącym 15,7m, bez uzasadnienia w analizie urbanistyczno — architektonicznej motywów takiego wyznaczenia parametru, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art 151 p.p.s.a. w zw. z § 7 ust 1 rozporządzenia poprzez oddalenie skargi i nieucbylenie decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy decyzja organu II instancji utrzymała w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, ustalającą wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji na poziomie "max.llm" tj. wyższym od średniej wielkości parametru dla obszaru analizowanego wynoszącym 8m, bez uzasadnienia w analizie urbanistyczno — architektonicznej motywów takiego wyznaczenia parametru, art 145 § 1 pkt 1 lit a i art. 151 p.p.s.a. zw. z § 8 rozporządzenia poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy decyzja organu II instancji utrzymała w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, w której odstąpiono od wyznaczenia szczegółowej geometrii dachu tj. kątu nachylenia, wysokości głównej kalenicy, układu połaci dachowych, kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki i ograniczenie się do ustalenia, iż dach może być płaski lub o niewielkim spadku, podczas, gdy powołana norma prawna nakazuje szczegółowe liczbowe określenie ww. parametrów, zaś powody odstąpienia od ich wyznaczenia winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w analizie architektoniczno — urbanistycznej art. 151 p.p.s.a. w związku z art 6 ust 2 pkt 2 ustawy poprzez nieuwzględnienie interesu prawnego skarżącej kasacyjnie przy określeniu warunków zagospodarowania terenu znajdującego się w sąsiedztwie nieruchomości będącej jej własnością, w postaci dopuszczenia lokalizacji inwestycji przy granicy z działką sąsiednią należącą do skarżącej, powodując zmniejszenie naturalnego oświetlenia pomieszczeń budynku skarżącej, co doprowadziło do ustalenia warunków zabudowy w sposób, który w przypadku wydania pozwolenia na budowę i realizacji inwestycji powodował będzie zacienienie sąsiedniej nieruchomości należącej do skarżącej; art 151 p.p.s.a. w zw. z art 61 ust 1 ustawy poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż możliwe jest całkowicie elastyczne stosowanie normy prawnej dotyczącej zasady dobrego sąsiedztwa tj. na rzecz możliwości wykonywania przez inwestora prawa własności, co doprowadziło do uznania za prawidłowe ustalonych parametrów warunków nowej zabudowy, podczas gdy prawo właściciela do dysponowania działką i jej zabudowy jest szerokie, aczkolwiek nie jest nieograniczonej którego ramy stanowi interes prawny właściciela sąsiedniej działki. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji organu II instancji, utrzymującej w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, w której nierozpatrzono i niezebrano wszechstronnie materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż średnia wysokość elewacji frontowych nieruchomości położonych przy ul. N. 40, N. 40A, N. 40B, N. 42 i B. 51 wynosi 11 m i 3 kondygnacje, podczas gdy średnia wysokość ww. budynków wynosi 9 m i 2 kondygnacje, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego określenia parametru nowej zabudowy określonego w § 7 ust. 1 rozporządzenia — tj. wysokości elewacji frontowej na "max.11 m" art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uchylenie się przez Sąd I instancji od szczegółowej oceny i uzasadnienia wyznaczonych przez organ administracji publicznej parametrów nowej zabudowy w granicach uznania administracyjnego i ograniczenie się do arbitralnego wskazania, iż takie wyznaczenia w tych granicach nastąpiło. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Rozpatrując skargę kasacyjną w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do zarzutów z zakresu naruszenia § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia wskazać należy, że przepisy rozporządzenia przewidują możliwość odstąpienia od wartości średnich dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia). W niniejszej sprawie organ odstępując od wartości średniej, o której mowa w § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia wyjaśnił, że uwzględnił wskaźniki odnoszące się do działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji (co wynika m.in. z załącznika do decyzji organu I. instancji). Podnieść należy, że wskaźniki odnoszące się do działek w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji są znacznie wyższe od średnich wskaźników całego obszaru analizowanego. I tak w zakresie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wskaźnik dla analizowanego obszaru wynosi 36 %, natomiast organ dla planowanej inwestycji w niniejszej sprawy wyznaczył maksymalny wskaźnik 45 %. Powyższe odstąpienie od średniego wskaźnika, wynika z faktu, iż na działkach w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji wskaźniki wynoszą: O. 26 (budynek jednorodzinny) - 20%, N. 40 (budynek jednorodzinny) - 39%, N. 40A (budynek jednorodzinny) - 55%, N. 40B (budynek jednorodzinny) - 55%, N. 42 (budynek jednorodzinny) - 55% B. 51 (budynek wielorodzinny) - 41 %. W zakresie natomiast wskaźnika górnej krawędzi elewacji frontowej wskaźnik dla analizowanego obszaru wynosi 8 m, natomiast organ dla planowanej inwestycji w niniejszej sprawy wyznaczył maksymalny wskaźnik max 11m. Zwrócić należy uwagę, że na działkach w bezpośrednim są sąsiedztwie planowanej inwestycji przeważają budynki o wysokości ok. 11 m. Wysokość bowiem budynków na sąsiednich działkach wynosi: O. 26 (budynek jednorodzinny) - ok. 8m; - N. 40 (budynek jednorodzinny) - ok. 11 m; - N. 40A (budynek jednorodzinny) - ok. 11 m, - N. 40B (budynek jednorodzinny) - ok. 11 m, - N. 42 (budynek jednorodzinny) - ok. 11 m, - B. 51 (budynek wielorodzinny) - ok. 11 m. Zatem tylko jeden budynek na bezpośrednio sąsiadujący działkach jest niższy od maksymalnej wysokości ustalonej w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że ustalone przez organ parametry są zbliżone do parametrów zabudowy znajdującej się na sąsiednich działkach planowanej inwestycji. Zgodzić zatem należy się z Sądem I. instancji, iż ustalenie w niniejszej sprawie poszczególnych parametrów planowanej inwestycji nastąpiło w granicach uznania zawartego w § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu tj. w zakresie naruszenia § 8 rozporządzenia uznać należy, że nie może on stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zgodnie z ww. przepisem geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym). W niniejszej sprawie organ nie określił w sposób precyzyjny maksymalnego dopuszczalnego kąta spadku bowiem w decyzji wskazał: "geometria dachu – dach płaski lub o niewielkim spadku". Powyższe uchybienie nie może jednak stanowić podstawy do uchylenia decyzji. Powyższy zapis nie umożliwia bowiem inwestorowi na realizację inwestycji poprzez wybudowanie dachu o znacznym spadku. Prawidłowo w tym zakresie wskazał Sąd I. instancji, iż nie można przyjąć, że nieoperowanie przez decyzję Zarządu Dzielnicy liczbowym limitem dopuszczalnego spadku dachu mogłoby stanowić upoważnienie do określenia tego spadku w pozwoleniu budowlanym w sposób dowolny, w oczywisty sposób wypaczający intencję dopuszczenia jedynie nieznacznego spadku dachu. Tego rodzaju postanowienie pozwolenia budowlanego narażałoby się bowiem na sankcję nieważności. Za niedopuszczalne na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy uznać należało zarzuty związane z kwestią zacieniania działki sąsiedniej. Zarzuty te zbadane być mogą bowiem dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego tj. w postępowaniu prowadzącym do wydania pozwolenia na budowę. Podnoszoną przez skarżącą ww. kwestią związaną z lokalizacją inwestycji regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodność inwestycji z tymi regulacjami jest przedmiotem badania w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. W żadnym razie też wskazywane naruszenie nie wyczerpuje norm zawartych w wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W istocie bowiem wspomniane rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie zalicza się do przepisów odrębnych, o których stanowi art. 54 pkt 2d oraz 53 pkt 3 ustawy. Powyższe rozporządzenie ma charakter rozporządzenia wykonawczego ale w odniesieniu do ustawy prawo budowlane. Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza ostatecznego usytuowania obiektu. Wszelkie kwestie związane z precyzyjnym posadowieniem budynku ustala organ architektoniczno budowlany w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wskazana w decyzji o warunkach zabudowy lokalizacja inwestycji w granicy stanowi jedynie wynik uznania dopuszczalności takiego posadowienia obiektu wobec stwierdzenia usytuowania w granicy zabudowy na działkach sąsiednich, w ramach obszaru analizowanego. Lokalizacja zabudowy, wskazana w decyzji wydanej w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wyłącza badania zgodności projektu architektoniczno budowlanego w postępowaniu o pozwoleniu na budowę w świetle przepisów prawa budowlanego, czy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera uchybień, które uzasadniałyby jego uchylenie w oparciu o art. 141 § 4 p.p.s.a. W treści uzasadnienia zawarto treść żądania, stan faktyczny i prawny sprawy, oceniono argumenty, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Podnieść należy, że okoliczność, iż stanowisko Sądu w tej sprawie jest odmienne od przedstawionego przez skarżącą kasacyjnie nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym. W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i prawidłowo zastosował środek przewidziany w art. 151 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że zarzuty sformułowane przez skarżącą kasacyjnie pozbawione są usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.