II OSK 1822/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. R., D. K., P. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 963/13 w sprawie ze skargi D. R., D. K., P. O. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 963/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę D. R., D. K. i P. O. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Starosta Gryfiński zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił I. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę I etapu inwestycji "F." składającej się z: [...] elektrowni wiatrowych, stacji elektroenergetycznej [...], tymczasowych dróg montażowych, tymczasowych placów montażowych wraz z dojściami do elektrowni i systemem rowów drogowych, 10 zjazdów z dróg gminnych, instalacji wodociągowej z podziemnym zbiornikiem wody pitnej, instalacji kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem bezodpływowym, sieci kanalizacji deszczowej z separatorem, sieci elektroenergetycznej średniego i niskiego napięcia, sieci optotelekomunikacyjnej oraz przebudowę istniejących wewnętrznych dróg dojazdowych, zlokalizowanych na terenie działek nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie ewidencyjnym P.. W dniu [...] lutego 2013 r. do Starosty Gryfińskiego wpłynął wniosek D. R. i P. O. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., z uwagi na brak udziału stron w postępowaniu. W uzasadnieniu wniosku zawarto informację, że strony pozyskały wiedzę o wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu [...] lutego 2013 r. Wnioski o wznowienie postępowania w omawianej sprawie złożyli również R. K. w dniu [...] marca 2013 r. i D. K. w dniu [...] marca 2013 r. Po wznowieniu postępowania, postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., Starosta Gryfiński decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, umorzył wznowione postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. postępowanie, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że złożone wnioski o uznanie za strony postępowania dotyczą właścicieli działek położonych w obrębie ewidencyjnym S., o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Organ podał, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ustawy Prawo budowlane są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu w rozpoznawanej sprawie został ustalony w myśl art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, na podstawie: – projektu budowlanego, – ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gryfino w obrębach geodezyjnych P., D., S. z przeznaczeniem pod elektrownie wiatrowe - Uchwała Nr XXXIX/497/05 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 16 sierpnia 2005 r., który dopuszcza lokalizację na terenie objętym planem takich obiektów, – wymagań określonych w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Gryfino nr [...] z dnia [...] października 2007 r. wraz z postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, która została wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniając, że zgodnie z art. 56 ust. 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, obowiązującej w momencie wydania decyzji środowiskowej z dnia [...] października 2007 r., zastąpionym obecnie przez art. 86 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Na podstawie wymienionych dokumentów organ ustalił, że działki określone we wnioskach o wznowienie postępowania, znajdują się poza obszarem oddziaływania obiektu, gdyż są położone poza obszarem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wprowadził ograniczenia wynikające z projektowanej inwestycji. Ponadto, w decyzji środowiskowej nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, nie można więc uznać, że realizacja przedmiotowej farmy wiatrowej, spowoduje ograniczenie w możliwości zagospodarowania czy użytkowania działek o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie S. Starosta wyjaśnił, że lokalizacja inwestycji została dopuszczona na etapie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Roszczenia wnioskodawców odnoszące się do utraty wartości ich nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego, mogą być dochodzone na podstawie art. 36 ust. 1-3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a organem właściwym do rozstrzygania jest gmina, która uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego organ stwierdził, że właściciele nieruchomości nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie S., nie posiadają w przedmiotowej sprawie interesu prawnego podlegającego ochronie i tym samym nie przysługuje im przymiot strony postępowania. Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli D. R., P. O. i D. K. zarzucając organowi błąd w ustaleniach faktycznych, gdyż z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych jednoznacznie wynika, że pozwolenie na budowę farmy elektrowni wiatrowych umiejscowionych w bezpośrednim i bliskim sąsiedztwie nieruchomości będących własnością odwołujących, wpływa na ich prawnie chroniony interes. Nadto, zarzucili naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia w toku postępowania podniesionych przez wnioskodawców zarzutów dotyczących raportu środowiskowego. Zdaniem odwołujących, skarżona decyzja narusza ich interes prawny zagwarantowany w art. 144 Kodeksu cywilnego. Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołań D. R., P. O. i D. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. stanowiącego podstawę złożonego w sprawie wniosku o wznowienie. Następnie wskazał, że D. R. jest właścicielem nieruchomości oznaczonej numerem [...], P. O. właścicielem nieruchomości o numerach: [...],[...],[...], R. K. jest właścicielem działki nr [...], a D. K. jest współwłaścicielem działki [...],[...] oraz [...]. Wszystkie działki położone są w obrębie S.. Działka nr [...] i nr [...] jest działką budowlano rolną. Pozostałe działki stanowią pastwiska oraz użytki rolne. Elektrownie wiatrowe objęte wraz z niezbędną infrastrukturą decyzją o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., zlokalizowane będą na działkach o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie P.. Za strony pozwolenia na budowę "F." uznano osoby posiadające odpowiedni tytuł prawny do działek znajdujących się w obszarze objętym ustaleniami planu miejscowego. Nieruchomości o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] położone w obrębie S., znajdują się poza obszarem objętym ustaleniami planu miejscowego. Przedmiotem planu miejscowego jest ustalenie zagospodarowania elektrowni wiatrowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą na gruntach rolnych. Wokół obszaru lokalizacji elektrowni wiatrowych zakazuje się zabudowy kubaturowej. Najbliższa turbina znajduję się w odległości ponad 1 km od działek wnioskodawców. W planie miejscowym przyjętym uchwałą Nr XXXIX/497/05 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 16 sierpnia 2005 r. został wyznaczony obszar, który znajduje się w obszarze oddziaływania zaprojektowanych elektrowni wiatrowych. Działki [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] położone w obrębie S. nie znajdują się w obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu. Odległość działek numer [...],[...],[...] od najbliżej położonej działki nr [...] objętej inwestycją wynosi ok. 900 m. Działka numer [...] znajduje się w odległości ok. 1100 m od granicy najbliżej położonej działki nr [...] objętej inwestycją. Dla działek nr [...],[...] i [...] odpowiednio ok. 1300 m i ok. 1100 m dla działki nr [...]. Wojewoda wskazał, że myśl § 4 pkt obowiązującego planu miejscowego, budowa elektrowni wiatrowych na terenie objętym ustaleniami planu wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Na wniosek inwestora przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę postępowanie takie zostało przeprowadzone. Postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy Gryfino z dnia [...] sierpnia 2006 r. [...] nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji budowy elektrowni wiatrowych. Inwestor przedstawił stosowny raport, który był podstawą do wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy Gryfino decyzji z dnia [...] października 2007r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań inwestycji obejmującej budowę farmy wiatrowej. Zgodnie z zapisami szczegółowymi planu miejscowego, na terenach przeznaczonych pod lokalizację farm wiatrowych 1 FW/R, 2 FW/R i 4 FW/R, w celu spełnienia norm dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu, lokalizację wież dopuszcza się w odległości minimum 400 m od istniejącej zabudowy mieszkaniowej lub innej przeznaczonej na stały pobyt ludzi. Dla obszaru przeznaczonego pod linie elektroenergetyczne ustala się odpowiedni obszar zakazu zabudowy. W stosunku do istniejącej zabudowy najbliżej położone elektrownie znajdują w odległości 500 m od zabudowy mieszkaniowej w miejscowości P.. Paragraf 5 ust. 5 planu miejscowego stanowi, że na terenie objętym zapisami planu zakazuje się lokalizacji obiektów powodujących przekroczenie dopuszczalnych norm uciążliwości poza granicami obszaru objętego planem. Projektowana inwestycja nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Dla projektowanej inwestycji izolinia dopuszczalnego hałasu o natężeniu 45 dB przebiega w odległości ok. 100 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Działki, których właściciele wystąpili o wznowienie postępowania znajdują się w odległości ponad 1 km od najbliższej turbiny wiatrowej. Zgodnie ze sporządzonym dla potrzeb inwestycji, raportem oddziaływania inwestycji na środowisko, przyjęte rozwiązania techniczne nie spowodują przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę oddziaływanie zaprojektowanej stacji [...] zamyka się w obszarze 3 EE przeznaczonym w planie miejscowym dla tego typu obiektu. Dla obszaru przeznaczonego pod linie elektroenergetyczne ustala się odpowiedni obszar zakazu zabudowy. Zgodnie z raportem oddziaływania inwestycji na środowisko sporządzonego dla potrzeb projektowanej budowy "F." Etap I, poziom hałasu w rejonie budowy elektrowni wiatrowej P. nie przekracza dopuszczalnych norm. Na etapie eksploatacji elektrowni i towarzyszącej jej infrastruktury nie wystąpi emisja gazów, pyłów i odorów. W raporcie nie stwierdzono szkodliwego oddziaływania pola elektromagnetycznego od [...] oraz z wyprowadzenia projektowanej linii napowietrznej 110 kV. Obszar I oddziaływania pola elektromagnetycznego na wysokości 2,0 m na poziomem terenu w ogóle nie występuje. Obszar oddziaływania II oddziaływania pola elektromagnetycznego występuje tylko na terenie przedmiotowej stacji elektroenergetycznej i nie sięga poza jej ogrodzenie. W raporcie ustalono, że minimalna odległość turbiny od zabudowań mieszkaniowych powinna wynosić 400 m. Minimalna odległość pomiędzy elektrowniami 300 m. Odległość od drogi powiatowej nie mniejsza niż 100 m. Praca elektrowni wiatrowych nie wpłynie znacząco na klimat akustyczny w rejonie, a mieszkańcy najbliższych okolic nie będą narażeni na hałas, przekraczający dopuszczalny poziom. Organ odwoławczy podkreślił, że odwołujący nie powołali się na żadne przepisy prawa materialnego wskazujące na ograniczenie swobodnego korzystania z ich nieruchomości. Ochrona właściciela nieruchomości wynikająca z art. 140 Kodeksu cywilnego, nie może pozbawiać właściciela sąsiedniej nieruchomości, prawa do zabudowy swojej nieruchomości zgodnie z przepisami prawa, w szczególności ustawy Prawo budowlane i warunków technicznych projektowania i sytuowania obiektów budowlanych. Decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego D. R., P. O. i D. K. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. W skardze postawili zarzut naruszenia: – art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska przez błędne przyjęcie, iż skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] zważywszy na fakt, iż dokumentacja zgromadzona w toku postępowania administracyjnego nie ujęła najistotniejszego źródła emitowania hałasu na nieruchomości skarżących - drogi ekspresowej S3, co powoduje, iż powstanie elektrowni farm wiatrowych będących dodatkowym źródłem hałasu doprowadzi do sytuacji, w której normy hałasu na nieruchomościach skarżących zostaną przekroczone, w związku z czym inwestycja ta wpłynie na ograniczenie możliwości zagospodarowania działek skarżących; – § 3 rozdziału 3 i § 5 ust. 7 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębach P., D., S. z przeznaczeniem pod elektrownie wiatrowe z dnia 16 sierpnia 2005 r. w zw. Z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 11 ust. 2 pkt 10 lit. d i e rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, przez brak właściwego przedstawienia w projekcie emisji hałasu z podaniem odpowiednich parametrów przy uwzględnieniu, wszystkich istotnych dla takich badań okoliczności, w szczególności przez brak uwzględnienia w projekcie budowlanym faktu, iż w odległości niecałych 100 m od miejscowości S. przebiega droga ekspresowa S3 będąca źródłem znacznego hasłu, co w ocenie skarżących podważa przyjęte przez organ stanowisko, iż izolinia dopuszczalnego hałasu o natężeniu 45 dB przebiega w odległości około 100 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej, jak też brak uwzględnienia, iż pozwolenie na budowę dotyczy wyłącznie pierwszego etapu budowy farmy wiatrowej, zaś dane dotyczące hałasu winny być wskazane dla całej planowanej inwestycji, – § 323, 325 i 326 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez brak rozważenia uzasadnionego interesu skarżących, polegającego na tym, że z uwagi na stopień hałasu, jaki emitować będzie planowana inwestycja w powiązaniu z aktualnymi parametrami i położeniem nieruchomości skarżących, co będzie prowadzić do znacznego ograniczenia możliwości zagospodarowania ich działek; – art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez brak rozważenia, jakie ograniczenia zagospodarowania nieruchomości skarżących, które nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powstaną w wyniku zrealizowania inwestycji I etapu budowy "F."; – nierozpoznanie istoty sprawy poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności brak ustalenia, jaki jest obszar oddziaływania planowanej inwestycji i czy działki skarżących znajdują się w tym obszarze oraz błędne przyjęcie, że brak jest przepisów prawa wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących w związku z realizacją spornej inwestycji oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność podniesionych przez skarżących zarzutów dotyczących braku wiarygodności danych w zakresie emisji hałasu przedstawionych przez inwestora, co doprowadziło do naruszenia art. 7, 8, 77 i 80 K.p.a. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 963/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 5 lipca 2013 r. w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzje organów obu instancji co do zasady odpowiadają prawu i brak było w postępowaniu takiego naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, to jest na umorzenie wznowionego postępowania. Przedmiotem kontroli była decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Gryfińskiego o umorzeniu wznowionego postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę "F.". Postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie wszczęto z wniosku stron powołujących się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jako podstawę wznowienia. W myśl tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W postępowaniu o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę podstawę materialnoprawną uznania podmiotu za stronę w tym postępowaniu stanowi art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane należy rozumieć teren wyznaczony przez organ architektoniczno-budowlany w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę muszą wskazać przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Przepis prawa wskazuje bowiem na interes prawny, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok z dnia 27 września 1999 r. sygn. akt IV SA 1285/98). Skarżący wywodząc swoje uprawnienia do posiadania statusu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej wskazują na fakt, iż dokumentacja zgromadzona w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (projekt budowlany, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) nie ujęła dodatkowego źródła hałasu emitowanego z drogi ekspresowej S3, znajdującej się około 100 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że kwestie emisji hałasu w rejonie budowy farmy wiatrowej badane były w postępowaniu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a wyniki tych ustaleń ujęte w raporcie i wydanej na jego podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, są wiążące dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 56 ust. 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska obowiązującej w momencie wydania decyzji środowiskowej z dnia 25 października 2007 r., zastąpionym obecnie przez art. 86 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy Gryfino decyzją z dnia [...] października 2007 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania przedmiotowej inwestycji. Starosta Gryfiński będąc związany tą decyzją, nie ma uprawnień do ponownego badania oddziaływania inwestycji na środowisko. Jego zadaniem, jest wyłącznie zbadanie, czy określona w projekcie budowlanym inwestycja jest zgodna w warunkami ustalonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwestionowanie postanowień planu miejscowego jak i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które zasadniczo wyznaczają obszar oddziaływania planowanej farmy wiatrowej, a tym samym determinują ściśle określony krąg stron postępowania przedmiotowej inwestycji, w postępowaniu wznowieniowym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest niezasadne, gdyż organ architektoniczno- budowlany nie może ingerować w treść tych aktów i przeprowadzać własnego postępowania wyjaśniającego. Zarzuty skarżących dotyczące kumulowania się emisji hałasu z przedmiotowej inwestycji jak i istniejącej drogi krajowej S3, dotyczą kwestii, które były badane w odrębnych postępowaniach prowadzonych przez właściwe organy środowiskowe, które to postępowania nie stwierdziły przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu na terenach dopuszczalnej zabudowy mieszkaniowej w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji. Organ udzielający pozwolenia na budowę, zasadnie określił obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji opierając się w tym zakresie na ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wyraźnie wynika, iż położenie nieruchomości skarżących znajduje się poza obszarem objętym jego ustaleniami. Granicę lokalizacji spornej inwestycji wyznaczył plan miejscowy i jest to odległość 400 m od zabudowy mieszkaniowej. Obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w obszarze 3 EE przeznaczonym w planie miejscowym dla tego typu obiektu. Izolinia dopuszczalnego hałasu o natężeniu 45 dB przebiega w odległości ok. 100 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej, natomiast nieruchomości skarżących znajdują się w odległości od 900 do 1300 m, od najbliższej turbiny wiatrowej. W rozpoznawanej sprawie organ jest związany ustaleniami planu miejscowego jak i raportu, którego ustalenia w zakresie wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji są wiążące. W sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zostały zachowane wymagane w planie miejscowym odległości, nie ma podstaw do stwierdzenia, że sąsiednie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. W myśl art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z akt administracyjnych doręczonych sądowi wynika, że skarżący P. O. o decyzji organu I instancji z [...] lutego 2012 r. dowiedział się, nie jak wskazano w zaskarżonej decyzji w dniu [...] lutego 2013 r., ale co najmniej w dniu [...] kwietnia 2012 r., gdyż pismo opatrzone tą datą wpłynęło do Starosty Gryfińskiego [...] kwietnia 2012 r. P. O. wraz B. O. wnosi w nim o uznanie za strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...] lutego 2012 r. Zestawienie tych obu dat prowadzi do wniosku, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez wymienionego skarżącego z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Niedostrzeżenie powyższego faktu przez organy orzekające w sprawie, nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż postępowanie w takim wypadku również winno zostać umorzone. W przypadku stwierdzenia uchybienia terminu z art. 148 K.p.a. po wydaniu postanowienia o wznowieniu, organ ma obowiązek umorzyć postępowanie w sprawie (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, str. 881 i 900; wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1978/06, wyrok WSA Gdańsku z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 18/08). Zarzut naruszenia § 323, § 325 i § 326 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest całkowicie chybiony gdyż wymienione przepisy określają zasady projektowania budynków mieszkalnych, a przedmiotem zaskarżonej decyzji jest inwestycja mająca za przedmiot budowę farmy wiatrowej. Wbrew zarzutom skargi, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o wydanie dla Spółki I. przedmiotowego pozwolenia na budowę. Uwzględniając powyższe, zasadnym było umorzenie wznowionego postępowania w oparciu o przepis art. 105 § 1 K.p.a., skoro okazało się, że skarżący nie mają przymiotu strony upoważniającego do takiego żądania (art. 147 K.p.a.). Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę kasacyjną wnieśli D. R., D. K. i P. O. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędne przyjęcie, że skarżącym nie przysługuje status strony postępowania w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nr 84/2012 w sytuacji, gdy stanowisko to Sąd oparł o wadliwie sporządzoną w toku postępowania administracyjnego dokumentację podczas gdy mając wiedzę o wadliwości złożonej dokumentacji Sąd powinien samodzielnie dokonać ustalenia, iż skarżącym przysługuje status strony, przy uwzględnieniu, że wszelkie wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść osoby domagającej się uznania jej za stronę postępowania, 2) w odniesieniu do skarżącego P. O. - naruszenia art. 148 K.p.a. poprzez przyjęcie, że nie zachował on terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania tylko na tej podstawie, iż w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sytuacji, gdy po tej dacie organ II instancji wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. o czym skarżący P. O. nie miał żadnej wiedzy do dnia [...] lutego 2013 r. i to tę datę należy brać jako miarodajną dla określenia, czy skarżący zachował termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku do wskazanych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organy administracji przepisów: – § 3 rozdziału 3 i § 5 ust. 7 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębach Prasówek, D., S. z przeznaczeniem pod elektrownie wiatrowe z dnia 16 sierpnia 2005 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 11 ust. 2 pkt 10 lit. d i e rozporządzenia Ministerstwa Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, – § 323, 325 i 326 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, – art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – brak odniesienia się przez Sąd do zarzutu braku rozpoznania przez organy obydwu instancji istoty sprawy, co doprowadziło do naruszenia art. 7, 8, 77 i 80 K.p.a. Zdaniem skarżących kasacyjnie, organy administracji w postępowaniu administracyjnym oraz Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogą zdejmować z siebie obowiązku dokonania oceny przedstawionych dowodów i dokonania własnych ustaleń dotyczących tego, jakim podmiotom prawo strony w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym winno zostać przyznane. Sąd w ślad za organami obydwu instancji wskazał, że granice działek skarżących usytuowane są od planowanej inwestycji w odległości około 1 km (nieruchomość skarżącego P. O. w odległości 900 m), to na ich nieruchomościach nie będą odczuwalne uciążliwości w związku z planowaną inwestycją, a zatem nie przysługuje im status strony. Związanie organów a następnie Sądu decyzją środowiskową dotyczy wyłącznie treści samej decyzji. Organy te samodzielnie muszą natomiast ocenić pozostałe dokumenty, w tym sporządzony i dostarczony organom wraz dokumentacją budowlaną raport oddziaływania inwestycji na środowisko. Oceniając samodzielnie przedłożone dokumenty organy samodzielnie muszą ustalić którym podmiotom zgodnie z ustawą Prawo budowlane przysługuje status strony. Z treści wyroku Sądu I instancji przyjąć zaś można, że skoro decyzją z dnia [...] października 2007 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania przedmiotowej inwestycji to okoliczność ta zwalnia zarówno organy administracji jak i Sąd od badania, które podmioty w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę będą miały status strony tego postępowania. Skarżący w toku postępowania podnosili, że organ dokonał wadliwej oceny dokumentacji budowlanej przedłożonej przez inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę. W toku wznowionego postępowania skarżący wskazywali, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został oparty na nieprawdziwym stanie faktycznym. Przy dokonywaniu oceny poziomu zagrożenia hałasem nie zostało uwzględnione źródło hałasu jakim jest ruch na drodze ekspresowej S3. Droga ta wprawdzie w 2007 r., gdy powstawał raport nie była jeszcze oddana do użytkowania jednakże znajdowała się na zaawansowanym etapie budowy. Droga ta została oddana do użytkowania w czerwcu 2010 r., to jest przed wydaniem pozwolenia na budowę. Najistotniejszym oddziaływaniem ferm wiatrowych jest emisja hałasu i krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej wyznaczany jest zazwyczaj w oparciu o zasięg oddziaływania akustycznego turbin wiatrowych oraz przeznaczenie terenów sąsiednich. Zgromadzony aktualnie materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie pozwala na określenie, jaki będzie faktycznie obszar oddziaływania planowanej inwestycji, gdyż organ musiałby dysponować danymi dotyczącymi faktycznego stopnia hałasu jaki będzie panował na nieruchomościach skarżących po zrealizowaniu inwestycji zarówno przy uwzględnieniu odległości od wież wiatrowych jak i innych źródeł hałasu, w tym w szczególności drogi ekspresowej S3. Ponieważ organ oraz Sąd takimi danymi nie dysponował, to brak jest podstaw do przyjęcia za zasadne wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Sądu stanowiska, że skarżący nie są stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 ustawy Prawo budowlane. Odnośnie do przekroczenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przez skarżącego P. O. w skardze kasacyjnej wskazano, że termin ten powinien być liczony nie od daty dowiedzenia się o wydaniu decyzji przez organ I instancji tylko od wydania decyzji przez organ II instancji, która została wydana w dniu [...] czerwca 2012 r. W ocenie skarżących kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę ograniczył się jedynie do rozpoznania zarzutu dotyczącego błędnego przyjęcia przez organy administracji, że skarżącym nie przysługuje prawo strony. Tymczasem poza tym zarzutem skarżącej decyzji postawili oni zarzuty naruszenia także innych przepisów wymienionych szczegółowo w zarzucie skargi kasacyjnej. Tym samym Sąd naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. gdyż ugruntowana linia orzecznicza wskazuje, że Sąd uzasadniając orzeczenie powinien odnieść się do zarzutów i racji podniesionych przez skarżącego w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez D. R., D. K. i P. O. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Mimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Podstawowa definicja strony postępowania administracyjnego zawarta jest w art. 28 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W innych aktach prawnych ustawodawca sformułował autonomiczne definicje strony postępowania. Takie definicje zawarte są m.in. w ustawie z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (art. 127 ust. 7), w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (art. 185 ust. 1), w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 roku o wyrobach budowlanych (art. 33 ust. 1). Szczególną definicję strony postępowania ustawodawca zawarł również w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 tej ustawy stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei z art. 3 pkt 20 wymienionej ustawy wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ administracji ma więc obowiązek ustalić, czy z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wystąpił właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, oraz czy realizacja inwestycji wskazanej we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę spowoduje, że właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca innej nieruchomości dozna ograniczeń w zagospodarowaniu swojej nieruchomości. Ograniczenia w zagospodarowaniu muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa. Przykładowo z § 20 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 2001 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz.1479) wynika, że wyznacza się strefy ochronne dla każdej strzelnicy garnizonowej. Zgodnie zaś z § 22 ust. 1 wymienionego rozporządzenia w strefach ochronnych strzelnicy garnizonowej nie mogą znajdować się obiekty i pomieszczenia przeznaczone na stały lub czasowy pobyt ludzi, w rozumieniu przepisów określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości znajdującej się w takiej strefie byłby więc niewątpliwie stroną postępowania, gdyż wydanie pozwolenia na budowę strzelnicy powodowałoby, że na swojej działce nie mógłby zrealizować budynku mieszkalnego. Jego uprawnienia do zagospodarowania własnej działki byłyby ograniczone. W konsekwencji osoby te byłyby również stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ma zastosowanie przy ustalaniu przymiotu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym planowane przedsięwzięcie badane jest pod kątem zgodności z wszystkim przepisami prawa dotyczącymi tej inwestycji. Nie ma więc powodu, by nie miał on zastosowania do ustalania statusu strony postępowania w postępowaniach nadzwyczajnych, w których kontrolowana jest decyzja wydana w postępowaniu zwyczajnym. W skardze kasacyjnej nie wskazano żadnego przepisu, z którego wynikałyby prawne ograniczenia w możliwości zagospodarowania nieruchomości należących do skarżących kasacyjnie w związku z realizacją przedsięwzięcia w postaci elektrowni wiatrowej. Art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska stanowi, że ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1. utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2. zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Z przepisu tego nie wynikają żadne ograniczenia w możliwości zagospodarowania należących do skarżących kasacyjnie nieruchomości. Ograniczenia takie nie wynikają również z § 323, 325 i 326 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 j.t.), art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jak również ze wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 144 K.c. stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Roszczenia wynikające z tego przepisu dochodzone są w postępowaniu cywilnym nie zaś w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Z powyższych względów dokonywanie analizy ww. przepisów przez Sąd I instancji pod kątem ustalenia w oparciu o nie, że skarżącym kasacyjnie przysługuje status strony postępowania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie było konieczne. Badanie zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić dopiero wówczas, gdy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła strona postępowania. Jeśli z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła osoba, która nie jest stroną, to dokonywanie oceny zasadności podniesionych przez tę osobę zarzutów naruszenia prawa materialnego nie jest możliwe. Stwierdzić również należy, że ze wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynikają ograniczenia w możliwości zagospodarowania należących do skarżących kasacyjnie nieruchomości w związku z realizacją elektrowni wiatrowej. W skardze kasacyjnej nie wskazano wprawdzie dokładnie o jaki miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jednakże z określenia "obowiązujący" wnosić należy, że skarżący kasacyjnie odnoszą się do uchwały Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 16 sierpnia 2005 r., Nr XXXIX/497/05 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gryfino w obrębach geodezyjnych P., D., S. z przeznaczeniem pod elektrownie wiatrowe (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 76, poz. 1597). Stwierdzić również należy, że w Rozdziale trzecim ww. miejscowego planu znajduje się § 4 nie zaś § 3 jak wskazano to w skardze kasacyjnej. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 148 K.p.a. stwierdzić należy, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przez skarżącego P. O. rzeczywiście powinien być liczony od chwili dowiedzenia się przez niego o wydaniu decyzji organu II instancji nie zaś od daty dowiedzenia się o decyzji wydanej przez organ I instancji. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy w sytuacji, gdy skarżący kasacyjnie P. O. nie może być uznany, tak jak pozostali skarżący kasacyjnie, za stronę postępowania uprawnioną do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 6, art. 77 i art. 80 K.p.a. Uchybienie to nie mogło jednak skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. co do konieczności odniesienia się do zarzutu naruszenia tych przepisów nie miało bowiem wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Administracyjnego, podkreślić należy, że art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wynika to wprost z treści art. 28 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji tego przepisu nie został podniesiony w skardze kasacyjnej. Stąd też dokonywanie analizy, czy w świetle art. 28 K.p.a. skarżącym kasacyjnie przysługuje status strony postępowania jest niemożliwe. Można jedynie wskazać, że w sprawie o sygn. akt II OSK 2941/14, w której skargę kasacyjną wniosły tożsame strony dokonywana była analiza zasadności nieuznania skarżących kasacyjnie za strony postępowania w świetle art. 28 K.p.a. w odniesieniu do tego samego przedsięwzięcia, aczkolwiek nie w odniesieniu do decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.