II GSK 2266/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 273/14 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. w W. (dawniej: P. S.A. w W.) na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie rozłożenia na raty opłaty wynikającej ze zmiany koncesji po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. Spółki z o.o. w W. na rzecz Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 273/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę T. Spółki z o.o. z siedzibą w W., dawniej P. S.A., na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że skarżąca spółka uzyskała w dniu [...] stycznia 2009 r. koncesję na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]". Koncesja została zmieniona (rozszerzona o przyznanie prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w sygnale multipleksu drugiego) decyzją Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiT) z dnia [...] lipca 2009 r. W decyzji tej ustalono, że opłata za zmianę (rozszerzenie) koncesji wynosi 6.008.750 złotych. Pismem z dnia [...] września 2009 r. spółka wniosła o rozłożenie na raty opłaty za zmianę koncesji - ustalonej w pkt 2 wskazanej wyżej decyzji. Decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] kwietnia 2010 r. opłatę rozłożono na 3 raty. W dniu [...] września 2012 r. (data nadania) spółka wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. dotyczącej rozłożenia na raty opłaty - wynikającej z decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. - wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt P 9/09. Strona domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz "wydania nowej decyzji co do istoty sprawy, w której organ postanawia nie rozkładać kwoty 82 zł, wynikającej z decyzji Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lipca 2010 r., na raty." Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Przewodniczący KRRiT odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. Pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Przewodniczący KRRiT - utrzymując w mocy swe rozstrzygnięcie - wskazał, że w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm.; dalej: u.r.t.) brak wyraźnego odesłania do art. 11 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 672; dalej: u.s.d.g.), również sam art. 11 u.s.d.g. nie stanowi wprost o jego stosowaniu do postępowań prowadzonych przez Przewodniczącego KRRiT. Ponadto organ nie zgodził się ze stroną, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na niezastosowanie przepisów o opłacie skarbowej i błędne zastosowanie nowych przepisów o opłatach za udzielenie koncesji, tj. art. 40 w obecnym brzmieniu oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z 4 grudnia 2012 w sprawie wysokości opłat za udzielanie koncesji na rozpowszechnienie programów radiowych i telewizyjnych. Zdaniem Przewodniczącego KRRiT wymienione przepisy nie stanowiły podstawy ani zaskarżonej decyzji, ani też decyzji Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie rozłożenia opłaty na raty a argumenty strony nie znajdują potwierdzenia w treści powoływanego wyroku TK. Trybunał stwierdził bowiem, że "podstawą prawną obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych jest art. 40 ust. 1 u.r.t.". Organ uznał, że skoro Trybunał Konstytucyjny nie uchylił art. 40 ust. 1 u.r.t. kwestię opłaty za udzielenie koncesji mimo przejściowego braku przepisów wykonawczych reguluje tylko i wyłącznie ustawa o radiofonii i telewizji. W ocenie organu, w związku z faktem, że decyzja w przedmiocie rozłożenia na raty była decyzją konstytutywną, to również decyzja wydana w wyniku wznowienia jest również decyzją konstytutywną. Tym samym organ winien stosować przepisy obowiązujące w momencie wydania stosownej decyzji. Istotą wznowionego postępowania jest bowiem powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wskazał, że skarżąca spółka wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o rozłożeniu na raty ustalonej - na podstawie innego rozstrzygnięcia - opłaty za zmianę tejże koncesji, nie zaś w sprawie zakończonej decyzją o ustaleniu opłaty za zmianę udzielonej uprzednio koncesji. W ocenie WSA zatem zarzut naruszenia art. 40 ust.1 u.r.t. jest niezasadny. Sąd wyjaśnił, że decyzja Przewodniczącego KRRiT o rozłożeniu na raty opłaty koncesyjnej została bowiem wydana na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 u.r.t. w zw. z art. 67a § 1 pkt 1, art. 67b §1 pkt 2 i art. 57 §1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W podstawie prawnej decyzji nie przywołano art. 40 ust. 1 u.r.t., przepis ten nie był ani nie mógł być podstawą rozłożenia na raty ustalonej w innym postępowaniu opłaty koncesyjnej. Był natomiast podstawą pobrania takiej opłaty. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. P 9/09 nie stwierdził niekonstytucyjności art. 40 ust. 1 u.r.t., uznał natomiast za niezgodny z konstytucją art. 40 ust. 2 u.r.t. oraz rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 lutego 2000 r. Te przepisy nie były jednak podstawą rozstrzygnięcia, które skarżąca chciałaby wzruszyć w ramach postępowania wznowionego, stąd – zdaniem Sądu I instancji – zarzuty dotyczące naruszenia art. 40 u.r.t., jak i przepisów rozporządzenia nie miały znaczenia w rozpoznawanej sprawie. W ocenie WSA zatem zarzut naruszenia art. 40 ust.1 u.r.t. jest niezasadny. Przepis ten bowiem był podstawą pobrania opłaty, nie mógł być natomiast i nie był podstawą rozłożenia na raty ustalonej w innym postępowaniu opłaty koncesyjnej. Stanowiska tego - według Sądu I instancji - nie zmienia przywoływany przez skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego dnia 19 lipca 2011 r. sygn. P 9/09. Trybunał nie stwierdził niekonstytucyjności art. 40 ust. 1 u.r.t., uznał za niezgodny z konstytucją art. 40 ust.2 u.r.t. oraz rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielanie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 12 poz. 153 ze zm.). Ani jednak art. 40 ust. 2 ustawy ani przepisy ww. rozporządzenia nie były podstawą rozstrzygnięcia, które skarżąca chciałaby wzruszyć w ramach postępowania wznowionego. Z tego powodu - zdaniem WSA - nie można zgodzić się ze skarżącą jakoby w sprawie niniejszej doszło do naruszenia przez organ także przepisów ww. rozporządzenia i to niezależnie od tego czy chodzi o jego starą wersję (obowiązującą przed wyrokiem TK z dnia 19 lipca 2011 r.) czy też nową. W związku z tym Sąd I instancji rozważania skarżącej spółki dotyczące naruszenia art., 40 u.r.t , jak i przepisów ww. rozporządzenia uznał za niemające znaczenia sprawie. Obowiązkiem organu była bowiem ocena li tylko tego czy istniały podstawy wzruszenia decyzji rozkładającej na raty opłatę za zmianę (rozszerzenie) koncesji i czy przepisy będące podstawą jej wydania były niezgodne z Konstytucją. Nie chodziło natomiast o to czy decyzja o ustaleniu takiej opłaty była wydania w oparciu o przepisy prawa, które później zostały uznane za niekonstytucyjne. Sąd I instancji nie zgodził się też z zarzutem naruszenia przez organ art. 11 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. z 2013r. poz. 672; dalej: u.s.d.g.) W ocenie Sądu do postępowania w sprawie ustalenia opłaty za koncesję przewidzianej w art. 40 ust. 1 u.r.t. nie ma zastosowania ust. 9 art. 11 u.s.d.g. Z art. 40b u.r.t. wynika, że przepisy u.s.d.g. (ale tylko w zakresie jej rozdziału 5) stosuje się do kontroli działalności gospodarczej. WSA podkreślił, że przepis ten uzyskał aktualne brzmienie na podstawie art. 9 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 18 poz. 97 ze zm.). W okresie wcześniejszym przepis ten stanowił, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu zmiana, o której mowa, wskazuje że przepisy u.s.d.g. mają ograniczone zastosowanie do regulacji zawartych w u.r.t. W ocenie WSA - skoro przedmiotem wznowionego postępowania nie była decyzja, mocą której określono wysokość oraz podstawę naliczenia opłaty za zmianę koncesji, ale decyzja, którą rozłożono na raty opłatę za zmianę koncesji uprzednio uzyskanej - nie może zyskać aprobaty także zarzut skarżącej, dotyczący niezastosowania przez organ przepisów art. 1 ust.1 pkt.1 lit. c, oraz części III pkt 44 ppkt 2 ustawy o opłacie skarbowej (tekst. jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 1282). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 k.p.a. Sąd I instancji uznał, że nie został on należycie uzasadniony. Jego istotą jest jednak uznanie przez skarżącą, iż sprawa była prowadzona w sposób długotrwały a zarazem przewlekły. Wskazano przy tym, że skarga strony na bezczynność organu została postanowieniem Sądu odrzucona (sprawa o sygn. akt VI SAB/Wa 80/13). T. Spółka z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, domagając się w jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm. Skargę kasacyjną oparto na: 1/ naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 40b ustawy o radiofonii i telewizji - poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przepis ten ogranicza stosowanie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w postępowaniu przed Przewodniczącym KRRiT wyłącznie do Rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, podczas gdy wykładnia językowa, celowościowa i systemowa (wewnętrzna w ramach u.r.t. i u.s.d.g. oraz zewnętrzna) nie dają podstaw do takiego wniosku - a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające w istocie na braku zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g.; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 2, pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. polegającego na oddaleniu skargi mimo wynikającej z art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nieważności zaskarżonej decyzji Przewodniczącego KRRiT, a to z tego względu, że w wyniku naruszającej art. 35 oraz art. 6, art. 8 i art. 12 k.p.a. przewlekłości postępowania doszło do wydania decyzji w trybie wynikającym z art. 11 ust. 9 u.s.d.g., w związku z czym wydane później decyzja I instancji oraz decyzja II instancji dotyczyły kwestii już rozstrzygniętych decyzją ostateczną zgodną z żądaniem strony; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145a § 1 i art. 107 k.p.a. polegającego na oddaleniu skargi z uwagi na nieprzywołanie art. 40 u.r.t. w podstawie prawnej decyzji Przewodniczącego KKRiT z dnia [...] marca 2011 r., podczas gdy przepis ten, również w części, co do której Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją, determinował treść decyzji, w związku z czym istniała wynikająca z art. 145a k.p.a. podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego; - art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. polegającego na niezawieszeniu postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem jest wysokość opłaty za zmianę koncesji, podczas gdy względy ekonomii procesowej przemawiały za celowością zawieszenia postępowania przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny przepisy o opłatach koncesyjnych stanowiły podstawę decyzji o rozłożeniu na raty, przepisy te determinowały bowiem wysokość opłaty, która następnie została rozłożona na raty. Naliczenie opłaty oraz określenie jej wysokości jest warunkiem koniecznym wydania decyzji o rozłożeniu opłaty na raty. Z tego względu nie można sztucznie oddzielać skutków obowiązywania przepisów o opłatach od treści i podstawy decyzji o rozłożeniu opłaty na raty. Zdaniem skarżącej, ani przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ani też ustawy o radiofonii i telewizji nie zawierają wyłączenia stosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. do postępowania przed Przewodniczącym KRRiT. Wobec braku wyłączenia wprost, w świetle jednoznacznego brzmienia art. 11 ust. 9 u.s.d.g., przepis ten ma zastosowanie do postępowania przed Przewodniczącym KRRiT. Powyższa teza znajduje również potwierdzenie w wykładni celowościowej i systemowej tego przepisu. Zdaniem skarżącej, z zawartego w art. 40b u.r.t. odesłania do stosowania przepisów Rozdziału 5 u.s.d.g nie można wywodzić, że ma ono na celu wyłączenie stosowania przepisów u.s.d.g. w pozostałym zakresie. Przyjęta przez ustawodawcę w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy przedsiębiorcy ma charakter klauzuli generalnej i znajduje zastosowanie we wszystkich sprawach przedsiębiorcy poza wyjątkami wynikającymi z przepisów odrębnych ustaw. Gdyby wolą racjonalnego ustawodawcy było wyłączenie stosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. do postępowania przez Przewodniczącym KRRiT, to takie wyłączenie, na wzór innych ustaw, znalazłoby się w ustawie o radiofonii i telewizji. Wobec braku jednoznacznego przepisu, wyłączenia takiego nie wolno domniemywać. W piśmie procesowym z dnia 21 marca 2016 r. organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie została uwzględniona. Kwestia podstawowa, wymagająca rozważenia w pierwszej kolejności dotyczy zastosowania w tej sprawie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przepis ten stanowi, że jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej. Wnoszący skargę kasacyjną buduje na podstawie tego przepisu zarzut nieważności decyzji Przewodniczącego KRRiT z [...] listopada 2013 r. o odmowie uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji tego organu z [...] kwietnia 2010 r. w sprawie rozłożenia na raty opłaty za rozszerzenie koncesji, utrzymując że decyzja z [...] listopada 2013 r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszono już, że art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie może mieć zastosowania do wszystkich spraw przedsiębiorcy, które wymagają rozstrzygnięcia organu administracji publicznej (np. wyrok z 20 października 2015 r., II GSK 1922/14). Ograniczeń w zakresie zastosowania tego przepisu dopatrywano się w prawnych przesłankach jego wprowadzenia do tej ustawy - dyrektywie 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz. U. UE. L.2006.376.36) i implementującej tę dyrektywę do krajowego porządku prawnego ustawie z 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278). Idąc tą drogą należy zauważyć, że w świetle dyrektywy przewidziana w niej instytucja dorozumianej zgody czy fikcji prawnej pozytywnego rozpatrzenia wniosku przedsiębiorcy odnosi się do postępowań związanych z udzieleniem zezwoleń na prowadzenie określonej działalności lub innych form reglamentujących podejmowanie takiej działalności (art. 13 ust. 1 - 4 dyrektywy). Ponadto dyrektywa zawiera w art. 3 ust. 1 i 2 liczne wyłączenia przedmiotowe z zakresu jej zastosowania. Zamierzeniem polskiego ustawodawcy implementującego dyrektywę 2006/123/WE ustawą z 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która to ustawa zarazem wprowadziła do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej art. 11 ust. 9, było ujednolicenie pewnych ogólnych zasad podejmowania działalności gospodarczej na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i ustawy o świadczeniu usług. W uzasadnieniu do projektu ustawy o świadczeniu usług (druk sejmowy nr VI.2590) napisano m.in., że z uwagi na fakt, iż postanowienia dyrektywy odnoszą się również do swobody przedsiębiorczości, konieczne jest także wprowadzenie zmian do ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, jak również do innych ustaw regulujących podejmowanie i wykonywanie poszczególnych rodzajów działalności gospodarczej. W rezultacie regulacja projektu ustawy o świadczeniu usług na terytoriom Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawa o swobodzie działalności gospodarczej będą aktami prawa komplementarnymi względem siebie. Wprowadzając do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej art. 11 ust. 9 kierowano się więc względami systemowymi. W uzasadnieniu do projektu ustawy o świadczeniu usług podkreślono również, że w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej wprowadzono regulacje dyrektywy, które są ściśle związane z działalnością gospodarczą i mają związek z procedurami szeroko rozumianej reglamentacji - obowiązkiem zezwolenia, wpisu do rejestru, licencji itp. Dalej, że regulacje zawarte w znowelizowanej ustawie o swobodzie działalności gospodarczej są zgodne z artykułami rozdziału III dyrektywy o usługach. Dotyczy to w szczególności instytucji stanowiących ułatwienia w podejmowaniu działalności, w tym zasad ogólnych dotyczących różnych form reglamentacji, które mają charakter uproszczonych procedur (np. dorozumiana zgoda). Z treści dyrektywy o usługach i z uzasadnienia projektu ustawy o świadczeniu usług na terytorium RP wynika więc, że ze względu na zamierzone cele systemowe krajowego ustawodawcy zakres przedmiotowy art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej należałoby określić z uwzględnieniem wyłączeń i ograniczeń zawartych w dyrektywie 2006/123/WE. Niezgodne z tymi celami byłoby zatem założenie, że art. 13 ust. 4 dyrektywy (dorozumiana zgoda) nie ma, co prawda zastosowania w sprawie o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych, ze względu na wyłączenie zawarte w art. 2 ust. 2 pkt g dyrektywy, tę instytucję dorozumianej zgody stosuje się jednak w zakresie wszystkich spraw z wniosków przedsiębiorcy dotyczących prowadzenia działalności polegającej na rozpowszechnianiu programów telewizyjnych, na podstawie art. 11 ust. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zaprezentowane rozumowanie prowadzi również do wniosku, że art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wzorowany na art. 13 ust. 1 - 4 dyrektywy usługowej powinien być stosowany jedynie w sprawach przedsiębiorcy, o których mowa w wymienionym wyżej art. 13 ust. 1 - 4 dyrektywy, pod warunkiem, że działalność, której sprawa dotyczy nie jest objęta wyłączeniami, określonymi w art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy. Biorąc to wszystko pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przepis art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie miał zastosowania w sprawie o uchylenie w trybie wznowienia decyzji o rozłożeniu na raty opłaty za udzielenie koncesji. Decyzja Przewodniczącego KRRiT z [...] listopada 2013 r. nie jest zatem dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i dlatego podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia prawa Sąd uważa za nieuzasadnione. W świetle powyższych uwag nie ma podstaw do potraktowania jako zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, stanowiska Sądu I instancji co do uznania, że art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma zastosowania w tej sprawie, ze względu na treść art. 40b ustawy o radiofonii i telewizji. Kwestia, czy art. 40b u.r.t. wyznacza wyczerpująco zakres zastosowania ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do spraw dotyczących działalności gospodarczej polegającej na rozpowszechnianiu programów radiowych i telewizyjnych, czy też ustawa o s.d.g. ma w tych sprawach zastosowanie na zasadzie lex generalis, może budzić wątpliwości. Opowiedzenie się za drugim stanowiskiem oznacza jednakże uznanie art. 40b. u.r.t. za swego rodzaju superfluum - nadmiar regulacji dotyczącej materii już uregulowanej (tzw. niezgodność prakseologiczna). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutów skargi kasacyjnej, kwestionujących odmowę uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji z [...] kwietnia 2010 r. o rozłożeniu na raty opłaty za zmianę koncesji, mimo tego, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 19 lipca 2011 r., P 9/09 uznał, że art. 40 ust. 2 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji jest niezgodny z art. 217 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Zarzuty te wynikają z błędu polegającego na nieodróżnieniu podstaw prawnych decyzji Przewodniczącego KRRiT z [...] lipca 2009 r. o rozszerzeniu koncesji i o ustaleniu opłaty za to rozszerzenie i decyzji z [...] kwietnia 2010 r. o rozłożeniu tej opłaty na raty. Wnoszący skargę kasacyjną domagał się w rozpatrywanej sprawie uchylenia w trybie wznowienia decyzji z [...] kwietnia 2010 r. o rozłożeniu opłaty na raty. Ta decyzja ma co prawda związek z wcześniejszą decyzją o ustaleniu opłaty, ale nie została wydana na podstawie zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny art. 40 ust. 2 u.r.t., który przyznawał KRRiT kompetencje ustalania, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, wysokości opłaty za udzielenie koncesji oraz określenia podmiotów zwolnionych od opłaty. Nie została zatem spełniona przesłanka wznowienia określona w art. 145a § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wreszcie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu oczekiwane rozstrzygnięcie w sprawie wysokości opłaty za udzielenie (rozszerzenie) koncesji nie ma znaczenia prejudykatu w sprawie dotyczącej rozłożenia tej opłaty na raty. W chwili wydania przez Sąd I instancji zaskarżonego wyroku w obrocie prawnym pozostawała decyzja Przewodniczącego KRRiT w sprawie ustalenia opłaty za udzielenie koncesji. Nie było zatem przeszkód do samodzielnego orzekania przez Sąd I instancji w sprawie dotyczącej rozłożenia tej opłaty na raty. Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).