II FSK 1954/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dumas, Sędziowie: NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), WSA del. Wojciech Stachurski, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. M. i A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 85/16 w sprawie ze skargi D. M. i A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 20 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. M. i A. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (sygn. akt III SA/Łd 85/16) oddalił skargę D. M. i A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 20 listopada 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan sprawy: wnioskiem z 28 maja 2014 r. podatnicy, powołując przepis art. 59 § 1 pkt 2, art. 60 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) dalej: u.p.e.a., wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego L. o umorzenie prowadzonego wobec nich postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] i o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, w szczególności wpisu hipoteki przymusowej. Wskazując na zasadność wniosku pełnomocnik skarżących powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, w którym stwierdzono niezgodność art. 70 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że do należności objętej spornym tytułem wykonawczym zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. W ocenie organu administracji powołane przez pełnomocnika skarżących orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. odnosiło się ściśle do art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. Wyrok ten nie odnosi się natomiast w żaden sposób do art. 30 ust. 4 ustawy z 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz.U. z 1993 r., Nr 108 poz. 486 ze zm.), a zatem pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy i nie daje podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o przedmiotowy tytuł wykonawczy. Po rozpoznaniu zażalenia, zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 listopada 2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej uchylił rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 lipca 2015 r. i umorzył postępowanie I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż prowadzone na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego postępowanie egzekucyjne dotyczy wyegzekwowania kwoty nieprawidłowo wykorzystanej dotacji z budżetu państwa, w wysokości określonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 7 lutego 1996 r. W celu zabezpieczenia powyższej należności organ egzekucyjny wnioskiem z dnia 25 marca 1996 r. wystąpił o dokonanie wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, stanowiącej własność zobowiązanych. Zawiadomieniem z dnia 23 września 1996 r. Sąd Rejonowy powiadomił organ egzekucyjny o wpisaniu hipoteki na rzecz Urzędu Skarbowego. Dalej organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 23 czerwca 2009 r. zobowiązani wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, a w szczególności wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości, w oparciu o przepis art. 60 § 2 powołanej ustawy. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wskutek rozpatrzenia zażalenia zobowiązanych, Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, postanowieniem z dnia 19 lutego 2010 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Zasadność powyższego rozstrzygnięcia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 września 2010 r., III SA/Łd 244/10 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lipca 2012 r., II FSK 62/11, który oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, wniesioną przez pełnomocnika skarżących. Następnie wnioskiem z dnia 12 grudnia 2013 r. skarżący wystąpili do Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem tego organu z dnia 19 lutego 2010 r. Jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego zobowiązani wskazali wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12. Wnieśli o uchylenie postanowienia, uchylenie tytułu wykonawczego w całości oraz o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Wnieśli nadto o złożenie oświadczenia do księgi wieczystej nr 15189 prowadzonej dla nieruchomości położonej w miejscowości G., gm. Z., z uwagi na brak podstawy prawnej do utrzymania hipoteki przymusowej na w/w nieruchomości. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi odmówił uchylenia ostatecznego postanowienia z dnia 19 lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie do Ministra Finansów, który rozstrzygnięciem z dnia 7 sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Niezgadzając się z tym rozstrzygnięciem, zobowiązani wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, iż zarzuty podniesione we wniosku skarżących z dnia 28 maja 2014 r. zostały już rozpatrzone w toku prowadzonego postępowania wznowieniowego, zakończonego ostatecznym postanowieniem Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2015 r. Tym samym, w ocenie organu, wniosek skarżących z dnia 28 maja 2014 r. nie może zostać rozpatrzony merytorycznie, bowiem oparty jest na tych samych argumentach, które przedstawione zostały we wniosku z dnia 12 grudnia 2013 r. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, w sytuacji niewystąpienia zmiany stanu faktycznego, czy też prawnego, nie może prowadzić do ponownego skutecznego wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z tego względu, postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżących z dnia 28 maja 2014 r. zostało umorzone na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podatnicy zarzucili naruszenie: art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 28 maja 2014 r. było bezprzedmiotowe i z tego względu podlegało umorzeniu; art. 70 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie pomimo wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 8 października 2013 r., SK 40/12; art. 8 k.p.a. poprzez działanie w sposób naruszający zaufanie do organów administracji; art. 70 § 8 O.p. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że wierzytelność zabezpieczona hipoteką nie przedawniła się pomimo wydania w/w wyroku oraz poprzez przyjęcie, że wyrok ten nie ma zastosowania do art. 70 § 8 O.p. Wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, jak również o rozważenie możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w sprawie zawisłej ze skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Za prawidłowe Sąd pierwszej instancji uznał stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, iż wniosek strony skarżącej z dnia 28 maja 2014 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] nie może zostać rozpatrzony merytorycznie, gdyż oparty jest na tych samych argumentach, co ww. wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tego tytułu wykonawczego. W ocenie Sądu ponowne oparcie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na wcześniej rozpatrzonych zarzutach, w wypadku braku wystąpienia zmiany stanu faktycznego, czy też prawnego, nie może doprowadzić do ponownego skutecznego wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie umorzenia postępowania. dodał, iż wniosek strony z dnia 28 maja 2014 r. dotyczył umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr SM/OF/383/96, natomiast wniosek z dnia 10 grudnia 2013 r. miał na celu wznowienia postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem skarżących z dnia 23 czerwca 2009 r. o umorzenie z uwagi na przedawnienie dochodzonego zobowiązania, postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]. Wojewódzki Sąd miał na uwadze, że na skutek wznowienia postępowania, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, doszło do ponownego rozpatrzenia wniosku skarżących z dnia 23 czerwca 2009 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], z uwzględnieniem zarzutu niekonstytucyjności art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych ze względu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 40/12. Sąd pierwszej instancji wywodził, że z uwagi na fakt, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 20 listopada 2015 r., nie było rozstrzygnięciem merytorycznym, odnoszącym się do wniosku skarżących z dnia 28 maja 2014 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organ art. 70 § 1 i § 8 O.p. z uwagi na nieuwzględnienie przy ocenie przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 40/12, uznać trzeba za wykraczające poza przedmiot rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku podatnicy zaskarżyli go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), w związku z art. 3 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. poprzez wadliwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności działania administracji w niniejszej sprawie poprzez uchylenie się od wykonania pełnej kontroli legalności postanowienia w zakresie prawa materialnego i procesowego; 2. naruszenie art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. i art. 59 § 3 u.p.e.a. poprzez nietrafne oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia, co powinno było nastąpić w oparciu o uchybienia procesowe, popełnione w postępowaniu administracyjnym, które wpłynęły na treść rozstrzygnięcia organu administracji, a wyrażające się w naruszeniu art. 105 § 1 k.p.a w związku z art. 18 i art. 59 § 3 u.p.e.a. poprzez niezasadne umorzenie postępowania administracyjnego mimo braku ku temu podstaw; 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich przyczyn Sąd uznał, że w sprawie niniejszej zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego, a w szczególności niewyjaśnienie dlaczego Sąd uznał, iż wejście w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r. o sygn. akt SK 40/12 nie powoduje zmiany stanu prawnego w sprawie; 4. naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez odstąpienie od zawieszenia niniejszego postępowania do czasu zakończeni postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w sprawie zawisłej ze skargi z dnia 10 września 2015 r. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sytuacji, gdy Sąd Wojewódzki powziął wątpliwości co do właściwego trybu postępowania administracyjnego w sprawie; Zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi w miejsce jej uwzględnienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., mimo że zaskarżone postanowienie narusza: 1. art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. na skutek uznania przez organy, że w sprawie nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego wobec jego przedawnienia; 2. art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji RP w związku z art. 30 ust. 4 ustawy z o zobowiązaniach podatkowych i w związku z art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz art. 70 § 8 O.p. w brzmieniu obowiązującym po tej dacie poprzez pominięcie skutków prawnych wywołanych przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r. o sygn. akt SK 40/12 dla oceny istnienia zobowiązania podatkowego. Mając powyższe na względzie, kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. I. Stosownie do art. 7 Konstytucji RP, w którym to przepisie zawarta została zasada praworządności, organy władzy publicznej są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa. Przestrzeganie tej zasady dotyczy również sądów, które w myśl art. 175 ust. 1 Konstytucji, powołane zostały do sprawowania sprawiedliwości. W przypadku sądów administracyjnych polega to na kontrolowaniu działalności administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP) w zakreślonym w ustawie zakresie i stosowaniu środków określonych w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Orzekanie o zgodności ustaw z Konstytucją zastrzeżone zostało do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 Konstytucji RP). Dopóki konkretny przepis nie utraci mocy obowiązującej, dopóty musi być stosowany przez organ administracji publicznej. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczową kwestią jest zastosowanie właściwych przepisów regulujących przedawnienie zobowiązania podatkowego. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że decyzja ostateczna Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 1996 r., utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 8 września 1995 r., która to decyzja stanowiła podstawę wystawienia wobec skarżących tytułu wykonawczego obejmującego zaległości z tytułu nieprawidłowo wykorzystanej dotacji z budżetu państwa, zastała podatnikom doręczona w lutym 1996 r. W dniu 11 kwietnia 1996 r. doręczono zobowiązanym odpisy tytułów wykonawczych i z tą datą wszczęto postępowanie egzekucyjne. Zobowiązanie podatkowe, jak wynika z przedstawionego zestawienia dat, powstało bezspornie w lutym 1996 r., a więc pod rządami ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Niedochowanie przez skarżących terminu uregulowania zobowiązania spowodowało skutki materialnoprawne w postaci uruchomienia instytucji przedawnienia. Skoro powyższy stan rzeczy powstał w 1996 r. to jest rzeczą oczywistą, że podlegał regulacjom odnoszącym się do instytucji przedawnienia unormowanym w przepisach ustawy o zobowiązaniach podatkowych, obowiązującej do końca 1997 r. Podkreślając zatem stanowisko, że przepisy regulujące instytucję przedawnienia zawierają normy prawa materialnego, zgodzić się należy, że przy zestawieniu tego rodzaju norm do oceny zdarzenia wpływającego na tę konstrukcję mają zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia wywołującego skutki w postaci przedawnienia. W rozpoznawanej sprawie skutki przedawnienia, a więc wskazujące na bieg terminu przedawnienia, jak też jego przerwanie, reguluje art. 30 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, w stosunku do którego nigdy nie orzeczono niekonstytucyjności. W tym stanie rzeczy brak jest usprawiedliwionego uzasadnienia do stanowiska skarżących, że w rozpoznawanej sprawie należy mieć na względzie przepisy Ordynacji podatkowej, oceniane przez pryzmat wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12. II. W myśl art. 105 § 1 k.p.a. (mającego odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym - stosownie do art. 18 u.p.e.a.) gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję (odpowiednio-postanowienie) o umorzeniu postępowania w całości lub w części. Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, przesłanką umorzenia postępowania jest bezprzedmiotowość tego postępowania z jakiejkolwiek przyczyny, czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość przedmiotowa ma miejsce wtedy, gdy przedmiot sprawy nie istnieje, albo gdy był już objęty ostatecznym rozstrzygnięciem. W niniejszej sprawie, zainicjowanej przez skarżących wnioskiem z dnia 28 maja 2014 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie czynności egzekucyjnych, bezspornym jest fakt, że takie postępowanie już się w sprawie toczyło (wniosek skarżących z dnia 23 czerwca 2009 r.). Powyższe postępowanie zakończyło się ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 lutego 2010 r., a jej trafność zastała oceniona przez sądy administracyjne I i II instancji. Tym samym trafne jest stanowisko organu podatkowego, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe gdyż było już objęte ostatecznym rozstrzygnięciem. Powołanie się skarżących na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12, nie ma w sprawie żadnego znaczenia. III. Zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Merytoryczne powiązanie spraw nie oznacza automatycznie o zasadności wniosku o zawieszenie postępowania sądowego. Fakt, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zawisła sprawa ze skargi podatników na postanowienie Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 kwietnia 2014 r., wydanego po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p., odmawiające uchylenia ostatecznego postanowienia z dnia 19 lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do skarżących, nie uzasadnia konieczności zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Podstawę wniosku o wznowienie postępowania stanowił art. 241 § 2 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. tj. skutkujący wzruszaniem decyzji ostatecznej z uwagi na fakt, że została ona wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją RP orzekł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12. W kwestii niezgodności przepisów z Konstytucją, na mocy których orzeczono zobowiązanie podatkowe skarżących, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w pkt II niniejszego uzasadnienia (str. 6 i 7). Powyższa ocena pozwala na kategoryczne stwierdzenie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania. IV. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, także uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada ustawowemu wzorcowi, określonemu przez art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W rozpoznawanym środku odwoławczym jego autor nie precyzuje, w jakim zakresie uzasadnienie skarżonego wyroku nie jest zgodne z zacytowaną normą prawną, ograniczając się jedynie do samego wskazania ww. przepisu jako naruszonego. W związku z tak sformułowanym zarzutem kasacyjnym warto przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39) podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku wydanego przez Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie, realizuje ww. cele. Mając zatem na uwadze brak zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, a w szczególności, że wbrew twierdzeniom kasatora, obowiązek podatkowy skarżących nie został umorzony i nie wygasł z innego powodu, ani też nie nastąpiła inna przesłanka z art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a., która uzasadniałaby umorzenie postępowania egzekucyjnego, należało na mocy art. 184 p.p.s.a., orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.