II FSK 1739/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński Sędzia NSA Jerzy Płusa Sędzia NSA (del.) Teresa Porczyńska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 68/16 w sprawie ze skargi S. [...] S.A. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 24 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę kasacyjną. . II FSK 1739/16 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r. o sygn. I SA/Sz 68/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej WSA) uwzględnił skargę S. [...] S.A. z/s w S. (dalej: Skarżąca lub Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej: SKO) z dnia 24 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. Jako podstawę prawną powołano art. 145 §1 pkt. 1 lit.a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej "P.p.s.a." (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; w skrócie: "p.p.s.a."). Ze stanu faktycznego sprawy wynika co następuje. Spółka wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty załączając w dniu 30 września 2013 r. korektę deklaracji, w której wykazała do opodatkowania Elewatory "W." i "B." jako budowle oraz wyłączyła z opodatkowania wagę samochodową najazdową jako urządzenie przenośne. Organ I instancji wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w celu określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. Organ ten powołał się na definicje "budynku" i "budowli" "obiektu budowlanego" zawarte w ustawie z dnia 12 stycznia 1999 r. o podatkach i opłatach lokalnych, dalej "u.p.o.l." (Dz.U. Nr 95 z 2010 r. poz. 613, ze zm.) oraz w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, dalej "P.b." (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409). Na podstawie przytoczonych w uzasadnieniu przepisów oraz w oparciu o dokonane ustalenia Organ I instancji przyjął, że Elewatory stanowią budynki, gdyż spełniają wszystkie cztery kryteria stawiane budynkom określone w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Rozpatrując kwestię opodatkowania wagi samochodowej najazdowej Organ I instancji stwierdził, m.in. na podstawie opisu technicznego oraz posiłkując się orzecznictwem sądowym, że odpowiada ona definicji budowli z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż stanowi urządzenie techniczne w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. (wolnostojące urządzenie posadowione na fundamencie zbudowanym z prefabrykatów betonowych i żelbetowych, służące ważeniu pojazdów). Organ podkreślił, że nie ma znaczenia czy obiekt został zakupiony i przywieziony w miejscu montażu i jest elementem procesu technologicznego, czy wznoszony na miejscu. II FSK 1739/16 W wyniku analizy stanu konta podatnika oraz dokonanych wpłat Organ stwierdził również, że istnieje nadpłata w zobowiązaniu podatkowym Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 233 zł. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest: -art. 1 a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 2 i 3 P.b. przez ich błędną wykładnię skutkującą zakwalifikowaniem elewatorów jako budynków, a wagi samochodowej najazdowej jako budowli, -art.7 ust.1 pkt.2 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie mimo istnienia podstaw do jego zastosowania i niezwolnienie Spółki od podatku od nieruchomości na podstawie tego przepisu, naruszenie przepisów postępowania, to jest: -art.77 §1, art.84 i art.85 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich czynności koniecznych do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, w tym pominięcia oględzin i opinii biegłego. W uzupełnieniu odwołania Spółka złożyła w dniu 18 maja 2015 r. zerową korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2013 r., załączając wykaz obiektów zwolnionych z podatku jako infrastruktura portowa. SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. SKO stwierdziło zasadność opodatkowania gruntów Spółki, na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków odzwierciedlonych w wydrukach z ewidencji z dnia 21 listopada 2013r., wskazując, że dane w zakresie gruntu z zaskarżonej decyzji pokrywają się z danymi w deklaracji pierwotnej z dnia 29 stycznia 2013 r. złożonej przez Spółkę. W kwestii opodatkowania elewatorów jako budynków, Kolegium wskazało, że badając występowanie cech budynku w zakresie obu elewatorów (W. i B.), oparło się na dokumentach, głównie na danych z ewidencji budynków, dokumentacji technicznej i zdjęciach, a także na danych z kartoteki budynków oraz zeznaniach Prezesa Zakładów. W ocenie Kolegium oba elewatory z uwagi na ich cechy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynki. Elewatory stanowią kilkukondygnacyjne obiekty, w tym posiadają kondygnacje podziemne (poniżej poziomu wody). Ściany wykonane są w znacznej części z żelbetonu. Cała II FSK 1739/16 konstrukcja składa się ze słupów. Wskazano także, że elewatory mają dach, przegrody, fundamenty i są trwale związane z gruntem, a także dodatkowo są wyposażone w instalacje. Zdaniem organu odwoławczego, wskazane właściwości techniczne, a nie oznaczenie w klasyfikacji budowli, przesądzają o posiadaniu przez elewatory cech budynku. W skardze na decyzję SKO, skierowanej do WSA Spółka podniosła zarzuty jak w odwołaniu, z tym że zarzucając naruszenie przepisów postępowania wskazała na art.122, art.180 § 1, art.197 § 1 i 2 i art.198 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, dalej "O.p." (tekst jedn. Dz.U.2015.613 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. WSA uznał skargę za uzasadnioną. Mając na uwadze definicje budynku i budowli, nie można (zdaniem Sądu pierwszej instancji) elementów (cech) danego obiektu, takich jak: przegrody (ściany) żelbetowe, drzwi wejściowe i dach (strop-podłoga), jak również instalacje i urządzenia umożliwiające korzystanie z budynku magazynowego zgodnie z jego przeznaczeniem – zawężać jedynie do elementów (cech) charakterystycznych dla budynku. Również nie może być istotnym wyznacznikiem przy klasyfikacji takiego obiektu jego wielkość, kształt zewnętrzny bryły obiektu, czy też fakt z jakich materiałów wykonano zewnętrzne zabezpieczenie obiektu. Okoliczność, że w spornym obiekcie budowlanym między innymi znalazły się elementy statuujące pojęcie budynku, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., (związanie z gruntem, fundamenty i dach), nie oznacza, iż obiekt ten jest budynkiem w rozumieniu wskazanej regulacji prawnej. Normodawca w pojęciu budynku, o którym tu mowa nie zawarł zapisu, iż nie może on być budowlą. Takie wykluczenie w stosunku do budynku, pojawiło się natomiast w definicji budowli (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Dlatego też w sytuacji, gdy ustawodawca wymienia budynek, jako jeden z rodzajów obiektu budowlanego, a do budowli zalicza każdy obiekt budowlany, to jeżeli dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynek taki staje się obiektem budowlanym, ze wszystkimi cechami budowli. Przy dokonywaniu tego rodzaju kwalifikacji obiektów, należy zawsze mieć na uwadze jego elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie, oraz sposób i możliwości II FSK 1739/16 wykorzystania tegoż obiektu jako całości. Należy zwrócić uwagę, iż w cytowanym tu określeniu budowli zawartym w u.p.d.o.l., ustawodawca szczególnie podkreśla jego funkcjonalność, poprzez zapis o "możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". W tym właśnie znaczeniu omawiany obiekt budowlany może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od jej wartości. Reasumując Sąd pierwszej instancji wskazał, że o dokonaniu właściwej kwalifikacji obiektu budowlanego jako budynku lub budowli do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu u.p.o.l., powinno również decydować przeznaczenie (funkcja) danego obiektu. Mając na względzie właściwe rozumienie omówionych przepisów uznał Sąd, że Organy nie dokonały właściwej wykładni prawa a tym samym nie dokonały subsumpcji stanu faktycznego pod takie rozumienie przepisu. Poprzestanie w tych okolicznościach na zapisie ewidencji, w której wskazano sporne budynki jako budynki magazynowe i uznanie, że jest to wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie jest nieuzasadnione. Podkreślił, że rozstrzygnięcia, czy elewatory – budynki magazynowe stanowią budowle Organ dokona z oceną przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego (zdjęć budynków magazynowych, zeznań Prezesa, dokumentów budowlanych) w tym jego kompletności, ewentualnie rozważy przeprowadzenie oględzin. Kolegium reprezentowane przez radcę prawnego wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA. Kolegium podniosło, że w sprawie zakończonej jego decyzją rozpoznane zostały trzy kwestie, to jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości elewatorów, wagi najazdowej samochodowe oraz zwolnienie gruntów i obiektów z podatku jako infrastruktury portowej. W zakresie dwóch ostatnich kwestii Sąd podzielił stanowisko Kolegium, w związku z tym Kolegium nie kwestionuje wyroku w tym zakresie. Jednakże Sąd uznając, że organy podatkowe obu instancji nie dokonały właściwej wykładni przepisów prawa w odniesieniu do opodatkowania elewatorów, uchylił decyzje tych organów. Wyrok Sądu w tym zakresie Kolegium uznało za nieprawidłowy i przedstawiło następujące zarzuty: II FSK 1739/16 - naruszenie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. i art. 3 pkt 1 lit. a i b P.b. poprzez ich błędną wykładnię i w efekcie tego niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego Sąd przyjął, że opodatkowane w sprawie obiekty elewatorów nie stanowią budynków, pomimo posiadania przez nie ustawowych cech budynku, - art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 193 z 2013r., poz. 1287, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, w wyniku czego Sąd przyjął, że opodatkowane w sprawie obiekty elewatorów nie stanowią budynków, pomimo wpisania ich jako budynki do ewidencji gruntów i budynków, - art. 141 par. 4 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku poprzez sprzeczność uzasadnienia wyroku z wnioskami, oraz nie wyjaśnienie podstaw wszystkich zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosków, które stały się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, - art. 141 par. 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji pomimo istnienia podstaw do oddalenia skargi wobec niezasadności zarzutów w niej zawartych. W związku z powyższymi zarzutami Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zdaniem Kolegium najpierw należy ustalić, czy obiekt budowlany ma cechy budynku, a jeżeli tak to należy go opodatkować jako budynek, w przeciwnym razie, gdyby obiekt nie spełniał wszystkich wymogów z definicji budynku należy uznać go za budowlę. Zgodnie natomiast z przepisami do cech, od których zależy uznanie obiektu budowlanego za budynek, nie należy przeznaczenie czy funkcja obiektu, lecz wyłącznie takie elementy jak dach, ściany, fundament (trwałe związanie z gruntem). Sąd bez podstawy prawnej przyjął, że o kategorii obiektu budowlanego, która przesądza o sposobie jego opodatkowania decyduje funkcja jaką pełni ten obiekt. Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. II FSK 1739/16 W przedmiotowej sprawie zdaniem Kolegium elewator zbożowy spełnia warunki pozwalające na zaliczenie go w świetle art.1a pkt 1 u.p.d.o.l. do budynków, Spółka natomiast podnosi, że elewatory zbożowe wprost zostały wymienione w art.3 pkt 3 P.b oraz kategorii XIX (zał. do ustawy) jako budowle, a tym samym nie mogą być traktowane dla celów podatkowych jako budynki. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają, grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budynkiem, zgodnie z art. 1a ust. 1 ww. ustawy, jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych posiadający fundament i dach. Budowlą jest, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zarówno zatem w przypadku definicji budynku, jak i definicji budowli ustawodawca odwołał się do przepisów prawa budowlanego w zakresie rozumienia obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 P.b., przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Budynkiem, o jakim mowa w tym przepisie, jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, który posiada fundament i dach (art. 3 pkt 2 P.b.). Budowlą, o jakiej mowa w ww. przepisie, jest obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje),ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, II FSK 1739/16 cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) lub fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w wyrokach z dnia 18.10.2016 r. II FSK 1740/16 i 1741/16 (wyroki dostępne w CBOSA dostępnej na stronie Internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) i stwierdza, że Kolegium zasadnie podnosi, iż skoro zgodnie z przywołanym wyżej przepisami u.p.o.l. i P.b. definiującymi "budynek" i "budowlę", budowlą jest obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, należy na wstępie dokonać oceny czy sporny obiekt jest budynkiem lub obiektem małej architektury. Uznanie bowiem obiektu za budynek lub obiekt malej architektury wyklucza uznania go za budowlę. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że należące do Spółki elewatory zbożowe nie są obiektami małej architektury (niewielki obiekt kultu religijnego, posąg, wodotrysk i inny obiekt małej architektury ogrodowej, użytkowy służący rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki – art. 3 pkt 4 u.p.b.), sporne jest czy są on budynkami czy budowlami. Na gruncie przytoczonych wyżej przepisów u.p.o.l.i P.b. w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że nawet jeśli obiekt budowlany zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (trwałe związanie z gruntem, przegrody budowlane, fundamenty i dach), nie oznacza to, że obiekt ten jest budynkiem w rozumieniu wskazanej regulacji prawnej. Przy dokonywaniu tego rodzaju kwalifikacji obiektów budowlanych należy bowiem zawsze mieć na uwadze elementy funkcjonalne takiego obiektu, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwości wykorzystania tego obiektu jako całości. I tak, jeżeli dany budynek wykracza poza jego ustawowo określone elementy, bo np. wypełniono go urządzeniami, materiałami lub substancjami kubaturowo zajmującymi jego przestrzeń w znacznym stopniu, to wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynek taki staje się obiektem budowlanym, funkcjonalnie tworzącym całość gospodarczą, ze wszystkimi cechami budowli (por. np. wyrok NSA z dnia 18.12.2013 r., sygn. akt II FSK 213/12, z dnia 10.01.2008 r., sygn. akt II FSK 1313/07, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16.12.2015 r. sygn. akt I II FSK 1739/16 SA/Bd 941/15 publikowane w CBOSA – orzeczenia. nsa.gov.pl). Przy ocenie czy obiekt budowlany jest budynkiem, czy budowlą należy zatem uwzględnić także, czy obiekt spełniający warunki ustawowe budynku nie wykracza poza jego ustawowo określone elementy. Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że w przedmiotowej sprawie organy podatkowe bezpodstawnie oparły się jedynie na definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (trwałe związanie z gruntem, przegrody budowlane, fundamenty i dach) nie czyniąc przedmiotem analizy te elementy, które mogłyby przemawiać za uznaniem spornych elewatorów za budowle. Nie ustalono czy sporne elewatory nie są częściami instalacji technologicznej przesyłu i magazynowania zboża. Jakkolwiek celem tych elewatorów jest przechowywanie i magazynowanie zboża, to nie oznacza to automatycznie, że są to budynki magazynowe, bowiem mogą to być swoiste zbiorniki na materiały sypkie. Należy też zwrócić uwagę, na charakter tych obiektów, ich przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwości wykorzystania jako całości. Jeżeli bowiem elewator jest częścią instalacji przesyłu i magazynowania zboża i wyposażony jest w instalacje umożliwiające wykonywanie tych funkcji, to wypełnia definicję budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w której wskazano na istotną cechę takich obiektów jaką jest funkcjonalność, poprzez odniesienie się do "możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". W tym znaczeniu elewator, jako obiekt budowlany, stanowiłby budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W przypadku spornych elewatorów np. konstrukcja czy sposób użytkowania mogą wskazywać, że są one rodzajem zamkniętego zbiornika, do którego sypie się zboża, a urządzenia stanowiące element konstrukcji umożliwiają przechowywanie w odpowiednich warunkach a następnie ponowne jego przesypanie, co może przemawiać za kwalifikacją tego obiektu budowlanego do budowli. Same rozmiary takiego obiektu nie przesądzają, na gruncie powołanych przepisów art. 3 pkt 1 u.p.b i art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., o jego zaliczeniu do budynków. Organy podatkowe powinny szczególnie wnikliwie dokonać oceny charakteru spornych obiektów budowlanych, bowiem pojęcie elewator występuje w załączniku do ustawy, gdzie wspólnie z silosami oraz bunkrami do magazynowania paliw i gazów oraz innych produktów chemicznych, jako zbiorniki przemysłowe, elewatory są zaliczane do budowli z kategorii XIX obiektów budowlanych. Jednocześnie należy II FSK 1739/16 także zauważyć, że w art. 3 pkt 3 P.b., zawierającym wyliczenie obiektów budowlanych uznawanych w świetle prawa za budowle, ustawodawca wymienia m.in. zbiorniki. Na marginesie należy także zauważyć w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132. poz. 877. z późn. zm.), pod pojęciem budowli rolniczych należy rozumieć budowle dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy powinny wziąć pod uwagę wszystkie powyżej wskazane okoliczności, a także rozważyć powołanie biegłego, który oceni czy przedmiotowe elewatory zbożowe są budynkami magazynowymi należącymi do kategorii XVIII, czy też budowlami - elewatorami należącymi do kategorii XIX P.b. Podkreślić należy, że w sprawach z zakresu opodatkowania budowli dowód w postaci opinii biegłego ma szczególnie istotne znaczenie. Ustalenie bowiem, czy mamy do czynienia w określonej sytuacji z obiektem, który może być uznany za budowlę lub budynek wymaga, w większości przypadków posiadania szczególnej wiedzy. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu naruszenia art.145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art.21 ust.1 Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z powołanym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1034) budynek to obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. poz. 1316 oraz z 2002 r. poz. 170). Zgodnie z art.2 PKOB przez "obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych. Budynki II FSK 1739/16 to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów". Z powyższego wynika, że art.21 ust.1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego przy definiowaniu pojęcia "budynek" nie odwołuje się do art.3 pkt 2 Prawa budowlanego, lecz art.2 PKOB. Tym samym oznaczenie określonego obiektu budowalnego w ewidencji gruntów i budynków jako budynku, nie oznacza automatycznie, że jest on budynkiem w świetle art.1a pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art.3 pkt 3 P.b. Odnosząc się do zarzutu naruszenia at.141 §4 p.p.s.a. w pierwszej kolejności trzeba odnotować, że zgodnie z tym przepisem prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie daje rękojmię, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozwala poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia oraz prześledzić tok rozumowania sądu. Uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji ma przy tym charakter informacyjny względem stron postępowania sądowo-administracyjnego, stanowiąc dla nich niezbędną płaszczyznę dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej, a ponadto umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, co jest niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd pierwszej instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3 poz. 39, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. II FSK 568/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dostępna na stronie Internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania postawione mu przez analizowany przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji podał i wyjaśnił zasadnicze powody, uznania, że II FSK 1739/16 wydana w sprawie decyzja nie odpowiada prawu. Uzasadnienie WSA zawiera również wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, także w powiązaniu z przepisami prawa materialnego i procesowego zastosowanymi w sprawie przez organy podatkowe. Okoliczność, że Kolegium nie podziela stanowiska i argumentacji zaprezentowanej przez Sąd pierwszej instancji nie stanowi o naruszeniu ww. przepisu. Z przedstawionych powyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną i uznając, że w sprawie mamy do czynienia ze szczególnymi okolicznościami działając na podstawie art.207§2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Spółki. Pełnomocnik Spółki wniósł bowiem identyczne odpowiedzi na skargi kasacyjne Kolegium w kilku sprawach, a w ich treści nie odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej, lecz w istocie powielił tylko argumentację Sądu pierwszej instancji. Wyrok wydano w trybie art.176 § 2 w zw. z art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a.