III SA/Gd 104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak ( spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Dowódcy Brygady [...] z dnia 9 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia 4 lipca 2013 r. nr [...]. Decyzją z dnia 9 września 2013r. nr [...] Dowódca Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia 4 lipca 2013 r. nr [...], którą przyznano kpt. w stanie spoczynku P. L. ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, razem za 22 dni, w kwocie 5.248,54 zł. W uzasadnieniu wskazano, że P. L. orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji [...] w G. nr [...] z dnia 25.01.2013 r. został uznany za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia 24.04.2013 r. W związku z tym Dowódca Jednostki Wojskowej [...] rozkazem z dnia 7 maja 2013r. wydanym dla celów ewidencyjnych zwolnił P. L. z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem 24 kwietnia 2013r., w związku z ustaleniem przez komisje lekarskie niezdolności do zawodowej służby wojskowej - na podstawie art. 111 pkt 3 i art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z uwagi na to, że P. L. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, przysługują mu należności pieniężne z tym związane. Organ wskazał, że decyzją nr [...] z dnia 8 maja 2013 r. Dowódcy JW [...], utrzymaną w mocy przez decyzję Dowódcy BLMW nr [...] z dnia 18 lipca 2013 r. , przyznano P. L. ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy za 2013 r. Natomiast przedmiotowa sprawa dotyczy ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy i dodatkowy urlop wypoczynkowy z 2012 r. , którego P. L. nie wykorzystał w 2012 i 2013 r. P. L. nie wykorzystał w 2012 r. 26 dni urlopu wypoczynkowego za 2012 r. i 10 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego za 2012 r. Został on skierowany w dniu 4 lutego 2013 r. na zaległy urlop wypoczynkowy w okresie od 6 do 25 lutego 2013 r. ( 14 dni). Następnie w dniu 14 marca 2013 r. skierowano P. L. na zaległy urlop wypoczynkowy za 2012 r. w terminie od 19 marca 2013 r. do 4 kwietnia 2013 r. (12 dni) oraz zaległy dodatkowy urlop wypoczynkowy za 2012 r. w terminie od 5 do 18 kwietnia 2013 r. ( 10 dni). W związku z uznaniem P. L. przez komisję lekarską za niezdolnego do służby wojskowej anulowano rozkaz z dnia 14 marca 2013 r., dotyczący skierowania na zaległy urlop wypoczynkowy, co skutkuje uznaniem, że P. L. nie został skierowany na zaległy urlop wypoczynkowy z 2012 r. w terminie od 19 marca 2013 r. do 4 kwietnia 2013 r. (12 dni) oraz zaległy dodatkowy urlop wypoczynkowy za 2012 r. w terminie od 5 do 18 kwietnia 2013 r. ( 10 dni). Organ stwierdził, że zgodnie z § 5 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie urlopów żołnierzy zawodowych, urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego nie udziela się żołnierzowi uznanemu przez wojskową komisję lekarską za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Nie było podstaw do nie udzielenia P. L. urlopu wypoczynkowego za 2012 r., na który został skierowany rozkazem z dnia 4 lutego 2013 r. w terminie od 6 do 25 lutego 2013 r. ( 14 dni), bowiem orzeczenie RWKM-L z dnia 25 stycznia 2013 r. wpłynęło do JW. [...] w dniu 7 marca 2013 r. . Z uwagi na to, że zgodnie z art. 95 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, nie więcej jednak niż trzy lata, przyznano P. L. ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy z 2012 r. ( 12 dni) i niewykorzystany dodatkowy urlop wypoczynkowy z 2012 r. ( 10 dni). P. L. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MON w sprawie urlopów żołnierzy zawodowych w zw. z § 24 ust. 2 rozporządzenia MON w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, poprzez ustalenie, że możliwe było udzielenie skarżącemu urlopu wypoczynkowego w dniach od 6 do 25 lutego 2013r., tj. po wydaniu przez RWKM-L orzeczenia z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej, czyli po dniu zwolnienia go z zajęć służbowych wskutek choroby, 2. art. 95 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez przyznanie skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy w 2012 roku jedynie w wymiarze 22 dni zamiast urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze (36 dni); 3. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, oraz wydanie decyzji z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 4. art. 8 i 9 k.p.a., poprzez brak działania organu w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz nie informowanie strony o okolicznościach mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, nie udzielanie stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek; 5. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez zaniechanie uchylenia decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy i uwzględnienie, iż skarżącemu należny jest ekwiwalent za 36 dni urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego za rok 2012. Skarżący twierdził, że w jego przypadku nie było podstaw do kierowania go na urlop w okresie od dnia 6 do 25 lutego 2013r., ponieważ Rejonowa Wojskowa Komisja [...] w G. wydała orzeczenie o jego niezdolności do zawodowej służby wojskowej w dniu 25 stycznia 2013 r., czyli przed skierowaniem go przez Dowódcę na urlop wypoczynkowy. Zdaniem skarżącego Dowódca Jednostki wiedział o tym orzeczeniu przed wysłaniem go na urlop. Nie do przyjęcia jest okoliczność, że orzeczenie wpłynęło do JW dopiero w dniu 7 marca 2013 r. Skoro został uznany za osobę niezdolną do zawodowej służby wojskowej, to organy powinny podejmować działania szybko oraz w sposób nie podważający do nich zaufania. Skarżący nie powinien być na siłę wysyłany na urlop wypoczynkowy i dodatkowy urlop wypoczynkowy. Skoro bezzasadnie skierowano go na urlop wypoczynkowy w dniach od 6 do 25 lutego 2013 r. tj. po wydaniu orzeczenia z dnia 25 stycznia 2013 roku, to powinien być mu przyznany ekwiwalent za 36 dni niewykorzystanego urlopu za rok 2012. W ocenie skarżącego niedostatecznie ustalono, kiedy faktycznie organ I instancji otrzymał informację o wydaniu przez RWKM-L orzeczenia z dnia 25 stycznia 2013 r. W odpowiedzi na skargę Dowódca Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwiesił postępowanie w niniejszej sprawie z urzędu, bowiem rozstrzygnięcie sprawy zależało od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Zawieszone postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r. Sądowi z urzędu wiadomo , że wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r. , sygn. akt II SA/Wa 1370/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi P. L. uchylił orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Orzeczeniem tym utrzymano w mocy orzeczenie Regionalnej Wojskowej Komisji [...] z dnia 25 stycznia 2013 r. nr [...], którym uznano skarżącego za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Następnie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2016r., sygn. akt I OSK 853/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013r. sygn. akt II SA/Wa 1370/13 w sprawie ze skargi P. L.. Na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. pełnomocnik organu podniósł dodatkowo, powołując się na treść wyroku WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 338/14, że z uwagi na treść art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych data zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie uległa zmianie, wobec czego przysługują mu należności pieniężne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlegała uwzględnieniu , choć nie z powodów w niej wskazanych. Z zaskarżonej przez skarżącego decyzji Dowódcy Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej z dnia 9 września 2013 r. wynika, że skarżącemu przyznano ekwiwalent pieniężny za zaległy urlop, bowiem skarżący został uznany przez wojskową komisję lekarską za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, a w takim przypadku nie udziela się urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego urlopu wypoczynkowego. Organ uznał, że w tej sytuacji należy skarżącemu wypłacić ekwiwalent pieniężny. Stanowisko organu miało w dniu wydania zaskarżonej decyzji co do zasady oparcie w art. 95 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz.U. z 2010 r. , nr 90, poz.593 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Z przepisu tego wynika, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym za dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, nie więcej jednak niż za trzy lata. Wynika z powyższego jednoznacznie, że przyznanie skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy jest konsekwencją zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej na skutek uznania go przez wojskową komisję lekarską za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby(art. 111 pkt 3 ustawy). Zgodnie z art. 115 ust. 2 ustawy, w takim przypadku zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia - czyli orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej o niezdolności do służby ( por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 863/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych (art. 115 ust. 3 ustawy). Rozkaz taki ma charakter deklaratoryjny, potwierdzający określony stan rzeczy. Jest to akt o charakterze wewnętrznym, nie mający cech decyzji administracyjnej . Nie jest on również postanowieniem , o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., ani aktem lub czynnością z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Rozkaz taki nie podlega kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne ( tak NSA w przywołanym wyżej postanowieniu z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 863/12). W tym miejscu wskazać trzeba, że Sądowi wiadomo z urzędu, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013r. sygn. akt II SA/Wa 1370/13 , którym uchylono orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r. nr 804/O/2013, utrzymujące w mocy orzeczenie Regionalnej Wojskowej Komisji [...] z dnia 25 stycznia 2013 r. nr [...], którym uznano skarżącego za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Nie istnieje wobec tego orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r., dotyczące uznania skarżącego za trwale niezdolnego do służby. Rozważenia wobec tego wymaga, szczególnie z uwagi na stanowisko, wyrażone przez pełnomocnika organu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. - że z uwagi na treść art. 116 ust. 2 ustawy data zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie uległa zmianie ( a co za tym idzie- że należało co do zasady rozstrzygnąć o ekwiwalencie za urlop wypoczynkowy, bowiem skarżący został zwolniony ze służby) - czy z sytuacją taką mamy do czynienia. Przepis przywołanego art. 116 ust. 2 ustawy stanowi, że w przypadkach, o których mowa w ust. 1, data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie ulega zmianie, przy czym uznaje się, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ. Art. 116 ust.1 ustawy stanowi natomiast, że w razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 11 i 13-15 lub art. 112 ust. 1 pkt 1, albo uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy, ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia lub decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu. Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (...) (art. 116 ust. 3 ustawy). Z przytoczonych przepisów art. 116 ustawy wynika, że określono w nich w sposób szczególny sytuację prawną żołnierza w ściśle określonych w tych przepisach przypadkach. Gdyby zamiarem ustawodawcy było , by w każdym przypadku nie ulegała zmianie data zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej , a zwolnienie ze służby następowało w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego, to - w ocenie Sądu- inaczej ukształtowałby on treść omawianego przepisu. Nie byłoby wówczas potrzeby odnoszenia się w art. 116 ust. 2 ustawy do szczegółowo wymienionych w ust. 1 art. 116 ustawy konkretnych przypadków orzeczeń czy decyzji, prowadzących do ustania stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, bowiem wystarczyłby przepis o charakterze ogólnym. Skoro jedynie w przypadkach, o jakich mowa w art. 116 ust. 1 ustawy, nie ulega zmianie data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, rozważenia wymaga, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją objętą tym przepisem. Zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej nastąpiło na skutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską jego niezdolności do służby ( art. 111 pkt 3 ustawy). Z przyczyn oczywistych wobec tego w niniejszej sprawie nie można mówić o "uchyleniu orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 11 i 13-15 lub art. 112 ust. 1 pkt 1", które to przypadki nie dotyczą ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. Z przyczyn tak samo oczywistych nie można mówić o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Rozważenia wobec tego wymaga, czy do niniejszego stanu faktycznego odnieść można tę część przepisu art. 116 ust. 1 ustawy, w którym mowa o "uchyleniu decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej", tylko wówczas bowiem nie uległaby zmianie data zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. W rozważaniach tych istotna jest treść art. 115 ustawy: 1. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 2, 4, 6-7, pkt 9 lit. a, pkt 10 i 16 oraz art. 112 ust. 1, następuje decyzją organu wymienionego w art. 114 ust. 4. 2. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 1, 3, 5, 8, pkt 9 lit. b i pkt 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. 3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych. 4. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach niewymienionych w ust. 2 następuje z dniem określonym w decyzji organu, o którym mowa w ust. 1. Z przytoczonej treści art. 115 ustawy wynika jednoznacznie, że ustawodawca wskazuje na zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w drodze wydanej decyzji jedynie w ustępie 1 tego artykułu. W ust. 1 art. 115 ustawy omawiany w niniejszej sprawie przypadek nie został ujęty - nie wymieniono w nim art. 111 pkt 3 ustawy. W ocenie Sądu orzeczenie komisji lekarskiej , ustalające niezdolność do służby nie jest "decyzją o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej", o jakiej mowa w art. 116 ust. 1 ustawy; rozstrzyga ono jedynie o niezdolności do służby, a jego uprawomocnienie wywołuje z mocy prawa skutek zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W tej sytuacji art. 116 ust. 2 ustawy nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, wobec czego nie można uznać, że mimo uchylenia orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r. data zwolnienia skarżącego ze służby nie uległa zmianie i nastąpiło zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 95 pkt 2 ustawy prawo do ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy związane jest ze zwolnieniem żołnierza ze służby. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie – wobec uchylenia orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej - jest co najmniej przedwczesne. Bez wątpienia organy administracji orzekające w sprawie nie dysponowały w dacie orzekania wiedzą o uchyleniu orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r. Art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Fakt uchylenia orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r. jest okolicznością istotną dla sprawy, gdyż determinuje możliwość przyznania skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przez naruszenie prawa w rozumieniu powyższego przepisu należy rozumieć nie tylko uchybienia zawinione przez organ administracji w zakresie stosowania prawa materialnego i procesowego, ale także sytuację, w której pomimo prawidłowego działania organu administracji doszło do wydania decyzji niezgodnej z przepisami prawa materialnego ( por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 715, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro zatem w niniejszej sprawie w toku postępowania przed sądem administracyjnym ujawniły się okoliczności wskazujące na to, że decyzja ( orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej ), w oparciu o którą wydane zostały decyzje organów obu instancji dotyczące przyznania skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej, została uchylona, to uznać należało, że zachodzi określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. podstawa wznowieniowa. W tym stanie sprawy Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.