II GSK 2962/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I.Sp. z o.o. w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 marca 2016 r. sygn. akt I SAB/Ol 3/16 w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. w S. na bezczynność Starosty Nowomiejskiego w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. postanowieniem z 24 marca 2016 r. sygn. akt I SAB/Ol 3/16 odrzucił skargę I. Sp. z o.o. w S. (dalej: "skarżąca") na bezczynność starosty N. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Sąd pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.). Sąd mając na uwadze treść zaktualizowanego przepisu art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) zaznaczył, iż od dnia 15 sierpnia 2015 r. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy tj. po 15 sierpnia 2015 r. (art. 2 ustawy nowelizującej). W związku z tym, że skargę wniesiono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. 22 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanie miał art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. według nowego stanu prawnego. Toteż skarga spółki na bezczynność organu tj. brak zajęcia stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym nie podlegała kontroli sądowoadministracyjnej. Spółka w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższe postanowienie w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. w związku z art. 45 uts.1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 6 § 1a i art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie skargi za niedopuszczalną a w konsekwencji jej odrzucenie, podczas gdy w świetle przysługującego skarżącej prawa do sądu oraz z uwagi na ustrojową rolę sądów administracyjnych skargę tę należało uznać za dopuszczalną, a w konsekwencji podlegająca rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną starosta N. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. W myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym po 15 sierpnia 2015 r. kontrola sądowa działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepisu tego, co wynika z treści art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) nie stosuje się do spraw wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r. Opierając się na wnioskowaniu a contrario wywieść należy, iż znowelizowany art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie do postępowań wszczętych po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie zostało zainicjowane 22 stycznia 2016 r., tym samym skarga podlegała rozpoznaniu według nowych przepisów prawa. W sytuacji gdy, ustawodawca wyłącza spod kognicji sądów administracyjnych postanowienia wierzyciela, w których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to przyjąć należy, iż bezczynność organu w tym zakresie również nie może być poddana kontroli sądu administracyjnego. Wyłączenie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. in fine dotyczy nie tylko działania organu (postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu) ale także bezczynności lub przewlekłości postępowania organu w tych dwóch kwestiach. Wybiórcze stosowanie tego przepisu, jak sugeruje skarga kasacyjna, prowadziłoby do swoistego dualizmu w ramach jednej kategorii spraw a mianowicie, że spod kognicji sądów administracyjnych wyłączono by tylko wymienione wprost w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. in fine postanowienia natomiast bezczynność organu w tym zakresie podlegałaby kontroli sądów administracyjnych. Pogląd ten jest nie do pogodzenia z celem znowelizowanej regulacji art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Ponadto podkreślić należy trafne stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że strona pomimo wyłączenia w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie jest pozbawiona możliwości zaskarżenia bezczynności organu lub rozstrzygnięć organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych a tym samym prawa do sądu, gdyż zarzuty w tym zakresie może podnieść w skardze na bezczynność organu lub postanowienie egzekucyjne wydane w głównej sprawie. Z wymienionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.