I SA/Ke 98/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2016 r. sprawy ze skargi Fabryki Maszyn O. S.A. w S. na postanowienie Ministra Finansów z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej oddala skargę. Postanowieniem z [..] r. nr [..]Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie z [...]nr [..] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku F.M. O. S.A. z siedzibą w S. (Spółka) z 8 lipca 2015 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku Spółki o wydanie indywidualnej interpretacji, w stosunku do Spółki, komornik sądowy prowadzi egzekucję skierowaną do ruchomości, nieruchomości oraz wierzytelności Spółki wynikających m.in. z należności przysługujących Spółce z tytułu dzierżawy czy najmu pomieszczeń (obiektów) będących własnością Spółki oraz gruntów pozostających w użytkowaniu wieczystym Spółki. Stosownie do postanowień poszczególnych umów, począwszy od 1 stycznia 2015 r., zainteresowany jako podatnik czynny VAT wystawił faktury z tytułu umów cywilnoprawnych. W związku z zadłużeniem Spółki i prowadzonymi wobec niej postępowaniami egzekucyjnymi Spółka pozbawiona jest jakichkolwiek wpływów gotówkowych i bezgotówkowych (przelewów). Komornik wyznaczony przez Sąd do prowadzenia egzekucji łącznej zajął należności od wszystkich wierzycieli Spółki i ewentualnych kontrahentów zainteresowanego. Należności te spływają na konto komornika w kwocie brutto każdej faktury. W związku z powyższym Spółka jest pozbawiona jakichkolwiek wpływów, co nieuchronnie doprowadzi do braku możliwości wywiązania się z obowiązków wynikających z art. 108 i art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, tj. niezapłacenia podatku. Obecnie organ podatkowy skierował do Spółki stosowne upomnienie wzywając do uregulowania VAT. Skutkiem tego będzie wszczęcie postępowania podatkowego i pociągnięcie Spółki do odpowiedzialności karno-skarbowej. Brak jest innej możliwości zapłaty podatku niż ze środków własnych. W związku z powyższym Spółka zadała pytania: 1. Kto w przedstawionym wyżej stanie sprawy jest zobowiązany do wpłaty VAT na konto urzędu skarbowego? 2. Czy wystarczy, że zainteresowany chcąc wywiązać się z obowiązku zapłaty VAT, przekaże komornikowi prowadzącemu egzekucję, łączną kopię sporządzonej deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące wraz ze szczegółowym wykazem faktur ujętych w tej deklaracji zawierającym: liczbę porządkową, dane kontrahenta, numer faktury, datę faktury, termin zapłaty, wartość netto faktury, VAT i wartość brutto faktury oraz wskaże numer konta urzędu skarbowego, na które komornik powinien przekazać otrzymany w imieniu wnioskodawcy, należny urzędowi VAT? 3. Czy w świetle wyroków TSUE (orzeczenie TSUE - w sprawie Karol Mihal przeciwko Danovy Urad Kosice V (C-456/07), orzeczenie w sprawie Komisja Wspólnot Europejskich (235/85) przeciwko Królestwu Holandii), czynności egzekucyjne komornika w postaci zajęcia wierzytelności zobowiązują komornika do odprowadzenia VAT? 4. Czy w ramach nowej interpretacji podatkowej z 9 czerwca 2015 r., która wejdzie w życie prawdopodobnie w październiku 2015 r. wykonywane przez komorników czynności należy uznać za podlegające opodatkowaniu VAT i w jakim zakresie? Zdaniem wnioskodawcy, kwota VAT należnego, pochodząca z zajętych wierzytelności, powinna zostać przekazana przez komornika sądowego na rzecz urzędu skarbowego, jako kwota należna urzędowi. Podatek, jako należność budżetu Państwa, która jedynie jest pobierana w imieniu zainteresowanego, nie może stanowić wierzytelności objętych zajęciem komorniczym. Minister Finansów wskazał na przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych (art. 14b § 1, § 2, § 3). Wyjaśnił, że interpretacja indywidualna w przeciwieństwie do interpretacji ogólnej (art. 14a Ordynacji podatkowej) ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie oraz przypomniał obowiązki wnioskodawcy w zakresie treści składanego wniosku o interpretację. Podniósł, że z ww. przepisów w sposób oczywisty wynika, iż z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić wyłącznie osoba zainteresowana w sprawie. Organ wskazał kto, w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, jest osobą zainteresowaną oraz przywołał definicję przepisów prawa podatkowego i ustaw podatkowych (art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej). Podkreślił, że konieczność precyzyjnego ustalenia czy podmiot, który wystąpił z wnioskiem o interpretację jest podmiotem uprawnionym do jej uzyskania, wynika z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Okoliczność ta ma szczególne znaczenie także z uwagi na określenie przez ustawodawcę skutków wydania takiej interpretacji zarówno dla organu, jak i podmiotu, który złożył wniosek o interpretację. W ocenie Ministra Finansów w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, zainteresowanym, jest tylko taki podmiot, który pyta wyłącznie o własną sytuację prawnopodatkową, a nie o sytuację prawną innego podmiotu. W tym kontekście organ stwierdził, że zakresie pytań nr 3 i nr 4 brak jest podstaw do udzielenia odpowiedzi, albowiem zakres tych pytań dotyczy sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu, tj. komornika. Wnioskodawca w zakresie tych pytań nie jest "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. W zakresie odmowy wszczęcia postępowania w części dotyczącej pytania nr 1, Minister Finansów wskazał, że sposób, w jaki wnioskodawca przedstawił nurtujące go wątpliwości prowadzi do wniosku, że jego zamiarem jest otrzymanie informacji podatkowej, a nie otrzymanie interpretacji zawierającej ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Udzielona odpowiedź na tak postawione pytanie miałaby charakter poglądowy. Interpretacja przepisów prawa podatkowego, zawierająca ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Niezbędne jest zatem, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez wnioskodawcę pytanie oraz jasno zaprezentowane uzasadnienie stanowiska organu, poparte jednoznacznym i czytelnym dla wnioskodawcy uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. Ewentualnie wydana interpretacja w zakresie pytania nr 1 miałaby charakter interpretacji warunkowej, zaś wydanie takiej interpretacji przekraczałoby zakres umocowania organu do wydania interpretacji, ponieważ instytucja "interpretacji warunkowej", nie została przewidziana przez ustawodawcę. Wydanie "interpretacji warunkowej", nie zawierającej jednoznacznej oceny prawidłowości działań wnioskodawcy, nie tylko nie wypełnia standardów budowy uzasadnienia z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, ale także nie spełnia podstawowej funkcji indywidualnej interpretacji, czyli nie chroni wnioskodawcy. Minister Finansów wyjaśnił, że wniosek o zwrócenie się do komornika sądowego o podanie do jakich wierzytelności Spółki kierowana jest egzekucja nie zasługuje na uwzględnienie. Organ w sprawie o wydanie interpretacji przepisów, nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu Ordynacji podatkowej. W ocenie Ministra Finansów pytanie nr 2 jest ściśle powiązane z pytaniem nr 1, stanowiąc niejako jego konsekwencję w przypadku udzielenia odpowiedzi, że komornik jest zobowiązany do uiszczenia VAT. Skoro zatem odmówiono wszczęcia postępowania w zakresie pytania nr 1, to uzasadnioną była także odmowa wszczęcia postępowania w zakresie pytania nr 2 jako konsekwencji pytania nr 1. Na powyższą interpretację Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z 18 września 2015 r. Zarzuciła naruszenie art. 14a, 14b § 1-§ 3 w zw. z art. 165b Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie przez organ, że postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji podatkowej nie może być wszczęte, jako że nie spełnia przesłanek określonych w art. 14a oraz 14b § 1 - § 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącej organ podatkowy błędnie twierdzi, że ewentualnie wydana interpretacja miałaby charakter warunkowy. Sformułowanie pytania nastąpiło w sposób indywidualny i konkretny, z którego nie można zdekodować ukrytego w nim warunku. Zważywszy, że najpierw wyczerpująco zostało przedstawione stanowisko, a następnie po nim zadane zostało pytanie, które miało na celu potwierdzenie prawidłowości jego stanowiska w pełnym zakresie lub uzyskania negatywnej oceny jego stanowiska, co do prawnopodatkowego stanu faktycznego sprawy wskazuje, że zadane pytanie w sposób bezpośredni odnosi się do wątpliwości, które zostały zakreślone w obszernym wyjaśnieniu sprawy. Stanowisko skarżącego zostało wprost określone zarówno we wniosku jak i w zażaleniu. Skarżąca podniosła, że istotą pytania nie jest kwestia obiegu dokumentów, jak błędnie twierdzi organ, a wyjaśnienie czy skarżący jest zobowiązany do uiszczenia VAT oraz czy złożenie stosownych deklaracji zwalnia go od obowiązku podatkowego w tak konkretnie zarysowanej sytuacji prawnopodatkowej. Skarżąca ponadto wskazała, że zarówno pytanie nr 3 jak i nr 4 mają charakter subsydiarny wobec zasadniczego pytania nr 1. Odpowiedź na pytania nr 3 oraz nr 4 jest pośrednio związana z odpowiedzią na pytanie nr 1. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270.) określanej jako "ustawa p.p.s.a.", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 14b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Przedmiotem interpretacji indywidualnych mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tj. przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Powołany art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, wprowadza ponadto istotne ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia o interpretację. Pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a zainteresowanym musi istnieć związek wyrażający się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Oznacza to, że wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Podsumowując, ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego zawierającymi normy prawne adresowane do wnioskodawcy, tj. normy do których wnioskodawca mógłby się zastosować. Za zainteresowanego, o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, uznać więc należy podmiot, który jest lub będzie w przyszłości bezpośrednio podmiotem praw i obowiązków o charakterze prawnopodatkowym wynikających ze zrealizowania się stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji. Przepis art. 165 a Ordynacji podatkowej, który ma zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14 h tej ustawy stanowi, że w przypadku, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę, która nie może być stroną lub z innych przyczyn nie może być wszczęte, organ jest uprawniony do odmowy wszczęcia postępowania. Z treści art. 165a oraz art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że postępowanie wszczynane na wniosek toczy się w dwóch fazach. Stosownie do art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej, z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania strony następuje wszczęcie postępowania. Jest to faza wstępna postępowania, w którym organ bada czy wniosek – podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. W sytuacji zatem stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania organ zobowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania zgodnie z art. 165a Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga, że odmowa wszczęcia postępowania jest obligatoryjnym następstwem stwierdzenia przez organ przesłanek wymienionych w tym przepisie. Z zaskarżonego postanowienia wynika, że skarżąca spółka złożyła wniosek o wydanie w indywidualnej sprawie interpretacji dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia który podmiot (spółka czy komornik) jest zobowiązany do wpłaty podatku VAT na konto urzędu skarbowego, dokumentów dotyczących rozliczeń pomiędzy wnioskodawcą a komornikiem w celu uregulowania podatku, obowiązku odprowadzenia podatku VAT przez komornika w związku z dokonanymi przez niego czynnościami egzekucyjnymi oraz opodatkowania podatkiem VAT czynności wykonywanych przez komornika. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu który uznał, że kwestia przedstawione przez wnioskodawcę nie mogą stanowić przedmiotu interpretacji. Opodatkowanie czynności komornika w związku z wykonywanymi przez niego czynnościami egzekucyjnymi oraz opodatkowanie czynności wykonywanych przez komornika, odnosi się do sytuacji prawno podatkowej innego podmiotu – komornika, a zatem wydanie interpretacji wyznaczonej pytaniami sformułowanymi we wniosku wykracza poza zakres interpretacji wydanej w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej. Formułując pytania (3 i 4) skarżąca spółka wprost odwołała się do wyroków TSUE w sprawach C-235/85 oraz C-456/07, jak również do interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 9 czerwca 2015 r. Akty te dotyczą czynności egzekucyjnych dokonywanych przez komorników. Nie może zatem budzić wątpliwości, że pytania odnoszą się do sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu – komornika wykonującego czynności egzekucyjne, co oznacza brak podstaw, do wystąpienia przez skarżącą spółkę o pisemną interpretację przepisów z tą sytuacją związanych. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej, podmiot występujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz, że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. Oświadczenia takiego nie może skutecznie złożyć skarżąca spółka, wobec której z natury rzeczy w przedmiocie opodatkowania czynności egzekucyjnych dokonywanych przez komorników nie mogłoby być wszczęte i prowadzone postępowanie podatkowe lub kontrolne, ani też wydana decyzja, bądź postanowienie. Także określone w art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej skutki gwarancyjne udzielenia interpretacji nie mogłyby mieć do spółki zastosowania. Nie sposób też pominąć uprawnień wynikających z art. 14o Ordynacji podatkowej, czyli tzw. milczącej interpretacji, tj. usankcjonowania prawidłowości stanowiska zawartego we wniosku, w przypadku, gdy organ podatkowy nie wyda interpretacji w ustawowym terminie. Skarżąca spółka do interpretacji dotyczącej opodatkowania czynności egzekucyjnych wykonywanych przez komornika nie może się zastosować, jak również nie może skorzystać z milczącej interpretacji, gdyż nie jest adresatem wskazanych norm. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, z którego wynika, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej zainteresowany może wystąpić jedynie we własnej sprawie. Przy czym, dla potrzeb wydania interpretacji indywidualnej szczególny nacisk należy kłaść na prawidłowe określenia "zainteresowanego" i w jego "indywidualnej sprawie". Udzielający interpretacji indywidualnej Minister Finansów powinien czuwać, czy z wnioskiem wystąpił uprawniony podmiot, tj. czy wnioskodawca wystąpił we własnej sprawie i czy ma stosowne umocowanie (por. postanowienie NSA z 14 października 2010 r. o sygn. akt II FSK 923/09, LEX nr 607812 ). Zasadne jest także stanowisko organu, który odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie indywidualnej interpretacji w zakresie pytań dotyczących podmiotu zobowiązanego do wpłaty VAT do urzędu skarbowego oraz dokumentów, jakie winien podatnik tym celu dostarczyć. Jak wskazano wyżej interpretację przepisów prawa podatkowego wydaje się w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, tj. sprawy, w której istotą jest ukształtowanie praw i obowiązków wnioskodawcy na gruncie określonej regulacji podatkowej. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem przepisy prawa podatkowego materialnego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej jako kształtujące sytuację prawno podatkową podatnika w przedstawionym przez niego we wniosku stanie faktycznym. Stanowisko, że urzędowa wykładnia przepisów dotyczyć może jedynie przepisów prawa podatkowego materialnego wynika z zakresu ochrony prawnej, jaką gwarantować mają interpretacje. Zakres, sposób i realizacja tej ochrony pozwalają wnioskować o związaniu ich z zastosowaniem się do interpretacji prawa materialnego. Sposób zredagowania pytania pierwszego "kto w przedstawionym stanie sprawy jest zobowiązany do wpłaty VAT na konto urzędu skarbowego" oraz powiązanego z nim pytania drugiego w zestawieniu z podanym stanem faktycznym wskazuje, co zasadnie podnosi organ, że skarżąca spółka, wyszła z błędnego założenia, że instytucja interpretacji indywidualnej może być wykorzystana do uzyskania nie tyle interpretacji lecz informacji podatkowej. Przedmiotem wątpliwości podatnika nie jest jego sytuacja wyznaczona przez przepisy prawa materialnego, skarżący nie ma wątpliwości, że ciąży na nim obowiązek podatkowy; jego wątpliwości związane są z podmiotem zobowiązanym do faktycznego dokonania wpłaty oraz środków z których wpłata winna być dokonana, w sytuacji nie dysponowania stosownym środkami przez podatnika. Jak wskazano wyżej, do skutecznego zainicjowania postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji koniecznym jest istnienie związku pomiędzy przedstawionym we wniosku problemem a sferą opodatkowania wnioskodawcy. Nie chodzi zatem o każdy interes wnioskodawcy, w tym interes faktyczny, lecz o interes prawnopodatkowy. Skarżąca spółka może być faktycznie zainteresowana rozstrzygnięciem kwestii zapłaty podatku przez komornika z zajętych wierzytelności, jednak to jej zainteresowanie ma charakter faktyczny. Zasadnie organ, odmawiając wszczęcia postępowania podnosi, że udzielona odpowiedź miałaby charakter poglądowy, a także warunkowy. Podnieść należy, że wydanie interpretacji jest załatwieniem zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej. Funkcja informacyjna interpretacji indywidualnej jest niejako "wpisana" w funkcję gwarancyjną tej instytucji. Oceniając stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku, organ informuje go bowiem o prawidłowej wykładni przepisu prawa podatkowego (tj. o kwestii możliwości i prawidłowym sposobie zastosowania tych przepisów przez wnioskodawcę jako podmiot prawa podatkowego) nie dla samego udzielenia informacji, ale po to, by wnioskodawca realizując swoje obowiązki podatkowe zgodnie z uzyskaną informacją, korzystał z gwarancji ochrony prawnej. Niezasadne i godzące w istotę omawianej instytucji byłoby zatem wydanie interpretacji indywidualnej, która miałaby pełnić jedynie funkcję informacyjną, a której funkcja gwarancyjna byłaby z góry wyłączona. Warunkiem możliwości realizacji funkcji gwarancyjnej jest natomiast takie zindywidualizowanie sprawy będącej przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, które pozwala na "odkodowanie" podmiotowego i przedmiotowego zakresu żądanego rozstrzygnięcia, a tym samym - na określenie granic żądanej ochrony. Aby podatnik mógł się zastosować do interpretacji musi ona konkretna, nie alternatywna. Takiego charakteru, co zasadnie podnosi organ, nie miałyby poglądy organu na temat podmiotu uprawnionego do wpłaty VAT w imieniu spółki oraz dokumentów koniecznych dla jej realizacji. Z powyższych względów należy podzielić stanowisko organu, że zakres pytania pierwszego, jak również powiązanego z nim pytania drugiego przedstawionego we wniosku w zestawieniu z podanym stanem faktycznym wskazuje, że wątpliwości podatnika nie dotyczą jego sytuacji kształtowanej przez przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Nie można podzielić zarzutu skargi, że istotą pytania drugiego jest wyjaśnienie czy spółka w przedstawionym stanie faktycznym jest obowiązana do uiszczenia podatku Ze sformułowania pytania oznaczonego nr 2 jednoznacznie wynika, iż skarżąca ma świadomość, że ciąży na nim obowiązek podatkowy a jej wątpliwości dotyczą wyjaśnienia czy za wywiązanie się z obowiązku podatkowego będzie uznane przekazanie stosownych dokumentów i wpłata w jej imieniu podatku przez komornika. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organ wydając zaskarżone postanowienie, nie naruszył art. 165 a w zw. z art. 14b § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. Nie mógł też naruszyć przepisu art. 14a Ordynacji podatkowej, skoro przedmiotem rozpoznania był wniosek spółki dotyczący wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przepis art. 14a Ordynacji podatkowej normuje kwestię wydawania interpretacji ogólnej. Organ nie stosował też przepisu art. 165b Ordynacji podatkowej, którego naruszenie zarzuca skarżąca. Podstawą odmowy wszczęcia postępowania był przepis art. 165 a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, tym samym nie mogło dojść do naruszenia wskazanego w skardze przepisu art. 165b Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie przepisu art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.