II OZ 670/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 651/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi B. M. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2008r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 marca 2016r., sygn. akt IV SA/Wa 651/16 odrzucił skargę B. M. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2008r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że B. M. pismem z dnia 15 lutego 2016 r. (nadanym w tym samym dniu) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w uchwałę Rady Miasta [...], po uprzednim wezwaniu właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, wniesionym 20 listopada 2015 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent m. [...] wniósł o jej odrzucenie z uwagi na upływ terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Sąd przytoczył treść art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. i podniósł, że w przypadku skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, którym w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2008r., nr [...], wyczerpanie środków zaskarżenia - przed wniesieniem skargi do sądu - następuje poprzez wezwanie właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.). Sąd, powołując się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, wskazał, że do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym znajduje zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna biec termin trzydziestu dni do wniesienia skargi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd zaznaczył, że w niniejszej sprawie wyczerpanie środków zaskarżenia wymagało, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym czynność ta powinna być dokonana przed wniesieniem skargi do Sądu. Sąd uznał, że tryb ten został przez skarżącego wyczerpany. Jednocześnie wskazał, że z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że wezwanie zostało wniesione 20 listopada 2015 r. Organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie, zatem sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi upływał 19 stycznia 2016 r. Tym samym Sąd uznał, że skarga złożona 15 lutego 2016 r. została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. W zażaleniu na powyższe postanowienie B. M. podniósł, że został wprowadzony w błąd przez pracownika Rady Miasta [...]; został poinformowany, że opinia opracowana przez pracownię "[...]" jest jedynie do wiadomości Przewodniczącej Rady Miasta [...], a zażalenie należy złożyć po 60 dniach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w kwestii wezwania zaprzestania naruszenia prawa w Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, rejon ul. Z. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), dalej: "u.s.g.", warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa do właściwego organu, który wydał zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie. Stosownie zaś do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (§ 2) – art. 53 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ( por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60). Przypomnieć należy, iż z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. wykładnia zawarta w uchwałach NSA ma moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych. Moc wiążąca uchwał oznacza, iż sądy administracyjne nie mogą przyjmować wykładni prawa odmiennej od przyjętej przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego i rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a. i wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., mają taki sam charakter prawny i służą temu samemu celowi, którym jest wykorzystanie możliwości załatwienia sprawy przez organ bez konieczności wnoszenia skargi do sądu. Także z tego względu nie ma racjonalnych podstaw do wyłączenia stosowania art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadku wnoszenia skargi na uchwałę organu gminy, przy koniecznym wszakże uwzględnieniu specyficznych unormowań dotyczących wnoszenia skargi na uchwałę rady gminy. A zatem, jeśli skarżący otrzymuje odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa to skargę do sądu administracyjnego należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. W przypadku natomiast, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie skargę na uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. należy wnieść do sądu w terminie 60 dni liczonym od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżący B. M. w dniu 20 listopada 2015 r. wezwał Radę Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą z dnia [...] listopada 2008r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro w niniejszej sprawie Rada Miasta [...] nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia, tj. do dnia 19 stycznia 2016 r. Skarga natomiast została wniesiona (nadana w Urzędzie Pocztowym) w dniu 15 lutego 2016r., a więc z uchybieniem terminu przewidzianego przez art. 53 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – jak zasadnie wywiódł Sąd pierwszej instancji. Nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie okoliczność podniesiona przez B. M., że skarżący został wprowadzony w błąd przez pracownika Rady Miasta [...], albowiem ewentualne błędne pouczenie nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Błędne pouczenie może ewentualnie stanowić podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.