VI SA/Wa 2225/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji działając na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku spółki M. Sp. z o.o. z siedzibą w K., o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie udzielenia koncesji spółce I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy naziemny programu radiowego pod nazwą "W." oraz odmowy udzielenia koncesji pozostałym stronom postępowania, tj. spółkom N. Sp. z o.o. z siedzibą w W., M. Sp. z o.o. z siedzibą w K., E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Ww. decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] marca 2015 r. Przewodniczący KRRiT wydał decyzję Nr [...] w sprawie udzielenia koncesji spółce I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy naziemny programu radiowego pod nazwą "W.". Decyzją tą odmówiono także udzielenia koncesji pozostałym stronom postępowania, tj. spółkom N. Sp. z o.o. z siedzibą w W., M. Sp. z o.o. z siedzibą w K., E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Powyższa decyzja Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. została wydana w wyniku postępowania prowadzonego w związku z pkt. I Ogłoszenia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 14 maja 2013r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego (M.P. poz. 416) oraz w wykonaniu uchwały KRRiT Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Zgodnie z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stronom postępowania przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Przewodniczącego KRRiT w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego: [...] kwietnia 2015 r.) spółka M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Przewodniczącego KRRiT Nr [...], polegającej na przyznaniu prawa do rozpowszechniania programu radiowego drogą rozsiewczą naziemną spółce I. Sp. z o.o. oraz o uchylenie powyższej decyzji w całości i jej zmianę poprzez udzielenie przedmiotowej koncesji spółce M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Powyższy wniosek został złożony z zachowaniem terminu określonego wart. 129 § 2 k.p.a. oraz podpisany zgodnie z określonymi w przepisach prawa zasadami reprezentacji. Strony postępowania zostały zawiadomione na podstawie art. 131 k.p.a. o złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Nr [...] oraz o możliwości wypowiedzenia się co do jego treści. Z uprawnienia skorzystała jedynie spółka I. Sp. z o.o., która w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. ustosunkowała się do złożonego wniosku, a także wniosła o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W swym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Spółka M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (zwana dalej także "Skarżącą") wniosła o uchylenie decyzji koncesyjnej Przewodniczącego KRRiT Nr [...] w całości i udzielenie przedmiotowej koncesji Skarżącej. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: - art. 36 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji (dalej: u.r.t.) poprzez jego wadliwe zastosowanie i przyznanie koncesji spółce I. Sp. z o.o. z siedzibą w W., podczas gdy zdaniem Skarżącej "żadne przesłanki wskazywane w powyższych przepisach nie uzasadniały dokonanej przez Organ oceny", że program W. przewyższał projekt przedłożony przez Skarżącą, a "sam Organ Koncesyjny stwierdził, że projekt Radia G. przewyższa projekt Radia W., pod względem planowanego stopnia realizacji tematyki słownej i lokalnej", - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne zdaniem Skarżącej przyjęcie, iż program W. przewyższa projekt Skarżącej pod względem sposobu realizacji uniwersalnego charakteru programu oraz różnorodności, podczas gdy w ocenie Skarżącej "nadawanie wyłącznie muzyki polskiej powoduje, że pod względem uniwersalności program ten oferuje słuchaczom mniej, niż program G., - art. 8 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż "nadawanie wyłącznie muzyki polskiej stanowi argument na korzyść projektu Radio W., w sytuacji, gdy z treści ogłoszenia nie wynikało, że taka zawartość muzyki odpowiada potrzebom lokalnej społeczności i że większy udział muzyki polskiej będzie premiowany", Po ponownym rozpatrzeniu sprawy KRRiT utrzymała w mocy swoją decyzję Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ odnosząc się do zarzutów strony skarżącej wskazał, że trzeba zwrócić uwagę na uznaniowy charakter decyzji koncesyjnej. Organ przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w z dnia 19 maja 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2253/08. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że decyzja w przedmiocie koncesji "ma charakter uznania administracyjnego. Chociaż bowiem art. 36 ust. 1 powołanej ustawy wskazuje poszczególne elementy oceny wniosku koncesyjnego to jednak to wyliczenie nie ma charakteru enumeratywnego ("w szczególności"), a sposób ich określenia wskazuje na ten luz decyzyjny w dokonywaniu tej oceny. Przepisy powołanej ustawy upoważniają do kształtowania polityki na rynku audiowizualnym z uwzględnieniem jednak samodzielności nadawców i interesów odbiorców i zapewnieniem otwartego i pluralistycznego charakteru radiofonii i telewizji i podejmowane w postępowaniu koncesyjnym rozstrzygnięcie winno odpowiadać celom i zasadom określonym w powyższej regulacji." Organ podał również, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach podkreślał, że w granicach uznania administracyjnego w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu mieści się dokonanie przez organ porównania wniosków koncesyjnych z uwzględnieniem treści ogłoszenia (patrz: wyrok NSA z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1133/11) ze wskazaniem okoliczności, które zdaniem organu wpłynęły na wynik sprawy (patrz: wyrok NSA z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 51/10). Także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r. (sygn. K 29/12) stwierdził, że "podejmując decyzję co do udzielenia koncesji Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji korzysta z pewnego zakresu swobody wpisanego w istotę uznania administracyjnego". W sposób oczywisty, jak zauważył Trybunał Konstytucyjny, przedmiotowa swoboda nie może nosić znamion dowolności, a swobodę KRRiT krępują przepisy k.p.a. Trybunał podkreślił, że "W postępowaniu koncesyjnym konieczne jest zapewnienie realizacji zasady równości wobec prawa (równego dostępu do reglamentowanego dobra w postaci koncesji) oraz jawności decyzji podjętej w przedmiocie udzielenia koncesji. Organ administracyjny, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim zadecyduje, w jakim zakresie będzie korzystać ze swojej władzy, ma obowiązek wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy w perspektywie wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt II SA 1075/01, Lex nr 51033), a także musi uwzględnić tę okoliczność, by decyzja w przedmiocie udzielenia koncesji pozostawiała w zgodzie z interesem społecznym oraz słusznym interesem obywateli." Organ uznał, że zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, należy uznać za nieuzasadnione. Dokonując analizy przesłanek udzielenia koncesji z art. 36 ust. 1 u.r.t. Organ wykazał, dlaczego oferta Skarżącej okazała się w ocenie Organu mniej atrakcyjna dla odbiorców od oferty spółki I. Sp. z o.o. Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 u.r.t. w postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art. 1 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców działających na obszarze objętym koncesją. Organ rozpoznając sprawę ponownie zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż "Pomimo procentowej przewagi spółek M. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. oraz G. Sp. z o.o. w zakresie udziału audycji słownych i audycji słownych realizujących tematykę lokalną, KRRiT uznała wniosek I. Sp. z o.o. za bardziej atrakcyjny, ponieważ proponowany program ma być skierowany do najszerszej grupy odbiorców (pozostałe spółki wyróżniły grupę wiekową), proponuje urozmaiconą ofertę programową (6 rodzajów audycji), planuje nadawanie formatu muzycznego nie istniejącego na danym terenie tj. nadawanie polskiej muzyki rozrywkowej". Realizując uprawnienie do kształtowania polityki na rynku audiowizualnym KRRiT uznała, iż w przedmiotowym postępowaniu "należy wybrać podmiot, którego oferta programowa uzupełni istniejącą na danym terenie bogatą ofertę dotyczącą tematyki lokalnej o nową jakość, jaką jest format muzyczny - polska muzyka rozrywkowa (przede wszystkim pop, pop-rock i rock). Takie rozstrzygnięcie, zdaniem organu, przyczynia się do popierania krajowej twórczości audiowizualnej, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 5 ustawy o radiofonii i telewizji." W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji Organ przedstawił zatem, w jaki sposób dokonał porównania i oceny wniosków, a także jakimi kryteriami się kierował. W odniesieniu do oferty przedłożonej przez Skarżącą, KRRiT zwróciła uwagę na parametry projektowanego programu. Jednocześnie jednak Organ dostrzegł i podał przesłanki, które sprawiły, że to nie oferta Skarżącej została uznana za najlepszą w kontekście art. 36 ust: 1 u.r.t. Organ wskazał, że projekty programowe przedstawione przez Skarżąca oraz przez spółkę E. Sp. z o.o. "istnieją już na rynku radiowym i są to formaty powielane, dostosowywane do terenu nadawania. Ponadto Organ ocenił, iż Skarżąca "zaproponowała ofertę mało urozmaiconą (3 rodzaje audycji), w której tematyka lokalna ma być realizowana przez bardzo wysoki udział audycji rozrywkowych (nie mniej niż 10 % tygodniowego czasu nadawania programu w godz. 6.00-23.00)." Mając powyższe na względzie, ponownie rozpatrując sprawę, Organ stwierdził, że za bezzasadne uznać należy zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia art. 36 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 u.r.t. oraz art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Podkreślono, że pierwsze rozstrzygnięcie zostało dokonane w oparciu o przesłanki wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w granicach luzu decyzyjnego przysługującego Organowi realizującemu uznanie administracyjne. W toku prowadzonego postępowania organ zebrał i rozpatrzył całość materiału dowodowego, a rozstrzygając podał i szczegółowo umotywował przesłanki rozstrzygnięcia (str. 5-24 zaskarżonej decyzji). Za niezrozumiały uznano zarzut Skarżącej dotyczący sposobu dokonania oceny uniwersalnego charakteru proponowanego programu. Jak wskazano na str. 20 zaskarżonej decyzji koncesyjnej, co nie jest też kwestionowane przez Skarżącą, realizacja uniwersalnego charakteru programu w tygodniowym czasie nadawania programu w godz. 6.00-23.00 ma być dokonywana w przypadku oferty spółki I. Sp. z o.o. poprzez 6 rodzajów audycji (informacja, publicystyka, rozrywka, sport, poradnicze, edukacyjne), zaś w przypadku Skarżącej przez 4 rodzaje audycji (informacja, publicystyka, rozrywka, sport). Co więcej, jak odnotowano na str. 21 decyzji-koncesji, oferta programowa spółki I. Sp. z o.o. jest także bardziej różnorodna od oferty Skarżącej pod względem rodzajów audycji i form radiowych realizujących tematykę lokalną w tygodniowym czasie nadawania programu w godz. 6.00-23.00, gdzie spółka I. Sp. z o.o. oferuje 5 rodzajów audycji (informacja, publicystyka, sport, poradnicze, edukacyjne), zaś Skarżąca 4 rodzaje audycji (informacja, publicystyka, rozrywka, sport). Powyższe dane porównawcze wykazują, iż oferta programowa Skarżącej jest mniej różnorodna, od oferty przedstawionej przez spółkę I. Sp. z o.o., bez względu na rodzaj muzyki emitowanej w programie. Podobnie niezrozumiały jest zarzut Skarżącej dotyczący uwzględnienia przez Organ kryterium oferowanej w programie spółki I. Sp. z o.o. wyłącznie polskiej muzyki, jako czynnika działającego na korzyść tego projektu. Z mocy art. 36 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 5 u.r.t. oraz art. 36 ust. 1 pkt 4 u.r.t. Organ ma nie tylko prawo, ale ustawowy obowiązek uwzględniania i poddawania ocenie tego kryterium w toku postępowania o udzielenie koncesji. Co za tym idzie, Organ nie miał obowiązku informować w ogłoszeniu, iż dokona oceny wniosków według przesłanek określonych w powszechnie obowiązujących przepisach ustawy, do których stosowania jest zobowiązany. Co więcej, Skarżąca jako profesjonalny podmiot od lat działający na rynku radiowym, wykonujący szereg koncesji na rozpowszechnianie programu i należycie dbający o swoje interesy powinna znać przepisy obowiązujące w sferze działania Skarżącej, zwłaszcza iż ostateczne brzmienie art. 36 ust. 1 u.r.t. ustalono ustawą z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji (Dz.U. Nr 91, poz. 874), która weszła w życie przeszło 11 lat temu - 1 maja 2004 r. W ocenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy nie stwierdzono zaistnienia przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. W związku z powyższym Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji stwierdziła, iż należy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu [...] czerwca 2015 r. KRRiT podjęła uchwałę Nr [...], którą upoważniła Przewodniczącego KRRiT do utrzymania w mocy decyzji Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie udzielenia koncesji spółce I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy naziemnego programu radiowego pod nazwą "W." oraz odmowy udzielenia koncesji pozostałym stronom postępowania, tj. spółkom N. Sp. z o.o. z siedzibą w W., M. Sp. z o.o. z siedzibą w K., E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Na powyższą decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie art. 36 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, poprzez jego , wadliwe zastosowanie i przyznanie koncesji spółce I. Sp. z o.o., pomimo, że żadne przesłanki wskazywane w powyższych przepisach nie uzasadniały dokonanej przez Organ oceny, że projekt Radia W. przewyższa projekt Radia G., a co więcej, sam Organ Koncesyjny stwierdził, że projekt Radia G. przewyższa projekt Radia W., pod względem planowanego stopnia foCp/rA, realizacji tematyki słownej i lokalnej. 2. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a, poprzez błędne przyjęcie, że projekt programu przedstawiony przez I. przewyższa projekt przedstawiony przez M. Sp. z o.o., pod względem sposobu realizacji uniwersalnego charakteru programu oraz różnorodności, w sytuacji, gdy planowane ograniczenie się przez nadawcę Radia W. do nadawania wyłącznie muzyki polskiej powoduje, że pod względem uniwersalności program ten oferuje słuchaczom mniej, niż program Radia G., tym bardziej, gdy się zważy, że Radio G. oferuje słuchaczom 26,4% udziału słownej tematyki lokalnej w ogólnym czasie nadawania programu w tygodniu w godzinach 6.00 - 23.00, zaś Radio W., trzykrotnie mniej, gdyż zaledwie 12,5%, zaś rodzaje audycji, które w ocenie Organu mają czynić program Radia W. bardziej różnorodnym mają zajmować łącznie zaledwie 0,7% tygodniowego czasu nadawania w tych godzinach (0,6% audycie poradnicze i 0,1% audycie edukacyjne). 3. naruszenie statuowanej przez art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania do organów państwa poprzez przyjęcie, że planowane nadawanie wyłącznie muzyki polskiej stanowi argument na korzyść projektu Radia W., w sytuacji, gdy z treści ogłoszenia nie wynikało, że taka zawartość muzyki odpowiada potrzebom lokalnej społeczności i że większy udział muzyki polskiej będzie premiowany przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Wskazując na powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości i przekazanie sprawy Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do ponownego rozpoznania, - uchylenie w całości wraz z zaskarżona decyzją poprzedzającej ją decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] oraz uchwał Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, na podstawie których decyzje te zostały wydane, - zasadzenie od Organu Koncesyjnego na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowo-administracyjnego: opłaty od skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przewidzianych. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KRRiT wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organ administracji w sposób prawidłowy zaś interpretacja przepisów prawa i sposób ich zastosowania nie budzi zastrzeżeń Sądu. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w sprawie niniejszej miały zastosowanie przepisy ustawy o radiofonii i telewizji. Trzeba również zwrócić uwagę, że decyzja w przedmiocie koncesji ma charakter uznania administracyjnego. Chociaż art. 36 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji wskazuje poszczególne elementy oceny wniosku koncesyjnego to jednak to wyliczenie nie ma charakteru enumeratywnego ("w szczególności"), a sposób ich określenia wskazuje na luz decyzyjny w dokonywaniu tej oceny. Przepisy powołanej ustawy upoważniają do kształtowania polityki na rynku audiowizualnym z uwzględnieniem samodzielności nadawców i interesów odbiorców poprzez zapewnienie otwartego i pluralistycznego charakteru radiofonii i telewizji. Podejmowane w postępowaniu koncesyjnym rozstrzygnięcie winno zatem odpowiadać celom i zasadom określonym w powyższej regulacji. Należy także wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach podkreślał, że w granicach uznania administracyjnego w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu mieści się dokonanie przez organ porównania wniosków koncesyjnych z uwzględnieniem treści ogłoszenia ze wskazaniem okoliczności, które zdaniem organu wpłynęły na wynik sprawy (patrz: wyrok NSA z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 51/10). Sąd zauważa też, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r. (sygn. K 29/12) stwierdził, że "podejmując decyzję co do udzielenia koncesji Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji korzysta z pewnego zakresu swobody wpisanego w istotę uznania administracyjnego". Trybunał podkreślił, że "W postępowaniu koncesyjnym konieczne jest zapewnienie realizacji zasady równości wobec prawa (równego dostępu do reglamentowanego dobra w postaci koncesji) oraz jawności decyzji podjętej w przedmiocie udzielenia koncesji. Organ administracyjny, działając w granicach uznania administracyjnego, ma obowiązek wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy, a także musi uwzględnić tę okoliczność, by decyzja w przedmiocie udzielenia koncesji pozostawiała w zgodzie z interesem społecznym oraz słusznym interesem obywateli. Sąd stwierdza, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, należy uznać za nieuzasadnione. Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 u.r.t. w postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art. 1 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców działających na obszarze objętym koncesją. Sąd zauważa, że w uzasadnieniu decyzji koncesyjnej wskazano, iż "Pomimo procentowej przewagi spółek M. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. oraz G. Sp. z o.o. w zakresie udziału audycji słownych i audycji słownych realizujących tematykę lokalną, KRRiT uznała wniosek I. Sp. z o.o. za bardziej atrakcyjny, ponieważ proponowany program ma być skierowany do najszerszej grupy odbiorców (pozostałe spółki wyróżniły grupę wiekową), proponuje urozmaiconą ofertę programową (6 rodzajów audycji), planuje nadawanie formatu muzycznego nie istniejącego na danym terenie tj. nadawanie polskiej muzyki rozrywkowej". Realizując uprawnienie do kształtowania polityki na rynku audiowizualnym KRRiT miała prawo wybrać podmiot, którego oferta programowa uzupełni istniejącą na danym terenie bogatą ofertę dotyczącą tematyki lokalnej o nową jakość, jaką jest format muzyczny - polska muzyka rozrywkowa (przede wszystkim pop, pop-rock i rock). Sąd stwierdza, że KRRiT słusznie uznała, że taki wybór przyczynia się do popierania krajowej twórczości audiowizualnej, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 5 ustawy o radiofonii i telewizji. Organ szeroko uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii. W uzasadnieniu decyzji koncesyjnej Organ przedstawił, w jaki sposób dokonał porównania i oceny wniosków, a także jakimi kryteriami się kierował. Jednocześnie jednak Organ dostrzegł i podał przesłanki, które sprawiły, że to nie oferta Skarżącej została uznana za najlepszą w kontekście art. 36 ust: 1 u.r.t. W toku postępowania administracyjnego wykazano, że projekty programowe przedstawione przez Skarżąca oraz przez spółkę E. Sp. z o.o. istnieją już na rynku radiowym i są to formaty powielane, dostosowywane do terenu nadawania. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca zaproponowała ofertę w skład, której weszły 3 rodzaje audycji. W ofercie tej tematyka lokalna miała być realizowana przez bardzo wysoki udział audycji rozrywkowych (nie mniej niż 10 % tygodniowego czasu nadawania programu w godz. 6.00-23.00)." Należy zgodzić się ze stanowiskiem KRRiT, że za bezzasadne uznać należy zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia art. 36 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 u.r.t. oraz art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania organ zebrał i rozpatrzył całość materiału dowodowego, zaś wydając koncesję szczegółowo umotywował przesłanki rozstrzygnięcia. Za niezasadny trzeba uznać zarzut Skarżącej dotyczący sposobu dokonania oceny uniwersalnego charakteru proponowanego programu. Na str. 20 decyzji koncesyjnej, podano, że realizacja uniwersalnego charakteru programu w tygodniowym czasie nadawania programu w godz. 6.00-23.00 ma być dokonywana w przypadku oferty spółki I. Sp. z o.o. poprzez 6 rodzajów audycji (informacja, publicystyka, rozrywka, sport, poradnicze, edukacyjne), zaś w przypadku Skarżącej przez 4 rodzaje audycji (informacja, publicystyka, rozrywka, sport). Jak wykazał organ administracji oferta programowa spółki I. Sp. z o.o. jest bardziej różnorodna od oferty Skarżącej pod względem rodzajów audycji i form radiowych realizujących tematykę lokalną w tygodniowym czasie nadawania programu w godz. 6.00-23.00, gdzie spółka I. Sp. z o.o. oferuje 5 rodzajów audycji (informacja, publicystyka, sport, poradnicze, edukacyjne), zaś Skarżąca 4 rodzaje audycji (informacja, publicystyka, rozrywka, sport). Powyższe dane porównawcze wykazują, iż oferta programowa Skarżącej jest mniej różnorodna, od oferty przedstawionej przez spółkę I. Sp. z o.o., bez względu na rodzaj muzyki emitowanej w programie. Niezasadny jest również zarzut Skarżącej dotyczący uwzględnienia przez Organ kryterium oferowanej w programie spółki I. Sp. z o.o. wyłącznie polskiej muzyki, jako czynnika działającego na korzyść tego projektu. Z mocy art. 36 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 5 u.r.t. oraz art. 36 ust. 1 pkt 4 u.r.t. KRRiT ma nie tylko prawo, ale ustawowy obowiązek uwzględniania i poddawania ocenie tego kryterium w toku postępowania o udzielenie koncesji. Co za tym idzie, Organ nie miał obowiązku informować w ogłoszeniu, iż dokona oceny wniosków według przesłanek określonych w obowiązujących przepisach prawa, do których stosowania jest zobowiązany. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Przewodniczący KRRiT przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył powołanych wyżej przepisów prawa materialnego jak też przepisów postępowania. Sąd stwierdza, że okoliczności sprawy, zostały rzetelnie ustalone w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego, zaś decyzję prawidłowo uzasadniono. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.