II SA/Wa 58/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jacek Fronczyk Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2013 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j. t. Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) i § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), stwierdził z urzędu nieważność ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Komendanta [...] Policji o przyznaniu A. B. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 2 norm zaludnienia. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A .B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. W uzasadnieniu podał, że Komendant Rejonowy Policji W. nie był organem uprawnionym do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 157 § 2 Kpa, organ administracji publicznej może wszcząć takie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Tymczasem z zaskarżonej decyzji wynika, iż została ona wydana po rozpatrzeniu wniosku Komendanta Rejonowego Policji W., który stroną nie jest. Ponadto w ocenie zainteresowanego sama zaskarżona decyzja jest niesłuszna i powinna zostać uchylona z tego względu, że w dacie wydania decyzji nr [...] przez Komendanta [...] Policji, przepisy wskazane w jej treści obowiązywały i były zgodne z przepisami hierarchicznie wyższymi. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu powyższego wniosku, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 i art. 5 § 2 pkt 4 Kpa oraz art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że przedmiotem kontroli jest ponowna ocena zgodności z prawem ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Komendanta [...] Policji o przyznaniu A. B. (emerytowi policyjnemu), równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 2 norm zaludnienia. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o zapisy art. 91 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1, § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, "policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych." Przepis ten wskazuje wyraźnie podmiot uprawniony do uzyskania świadczenia ("policjantowi przysługuje") oraz jego funkcję ("za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego"). Zatem zarówno krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania przedmiotowego świadczenia, jak i funkcja świadczenia, są określone bezpośrednio w ustawie (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29.11.2004 r., sygn. akt K 7/04). Organ podkreślił, że z treści art. 91 ust. 2 ustawy o Policji, zawierającego delegację ustawową do wydania rozporządzenia wykonawczego odnoszącego się do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, w żadnym razie nie wynika prawo dla ministra do określenia w rozporządzeniu kręgu osób uprawnionych do uzyskania przedmiotowego równoważnika. Zatem przepis § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., odnoszący się wprost do emerytów i rencistów policyjnych, a także do członków rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu oraz emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie emerytalnej, został wprowadzony z przekroczeniem delegacji ustawowej. Doszło więc do naruszenia art. 7 Konstytucji RP poprzez działanie poza granicami prawa, prowadzące do sytuacji, w której o nabyciu praw przez emerytów (rencistów) policyjnych zdecydowało rozporządzenie, a nie ustawa, co jest sprzeczne z zasadą państwa prawnego zawartą w art. 2 Konstytucji RP. Komendant Główny Policji wskazał, że z literalnego brzmienia art. 91 ust.1 ustawy o Policji, prawo do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi, a nie emerytowi policyjnemu. Także przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (j. t. Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm.), nie pozwalają traktować emerytowanych funkcjonariuszy Policji w zakresie tego prawa w sposób tożsamy, jak policjantów w służbie czynnej. Także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 października 2008 r., sygn. Akt U 4/08 stwierdził, że art. 29 ustawy emerytalnej stanowi jedynie o prawie emeryta do lokalu mieszkalnego, natomiast art. 30 o prawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. W ocenie organu decyzja ostateczna nr [...] o przyznaniu A. B. prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu jest dotknięta w sposób niewątpliwy wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, ponieważ została wydana na podstawie niekonstytucyjnego przepisu rozporządzenia, a nie na mocy przepisów ustawowych. Realizacja takiej decyzji nie mogłaby być uznana za działanie organu administracji publicznej na podstawie obowiązującego prawa i godziłaby w zasadę praworządności (art. 6 Kpa). Odnosząc się do zarzutu, że Komendant Rejonowy Policji W. nie był organem uprawnionym do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, Komendant Główny Policji stwierdził, iż wniosek ten należy traktować jako poinformowanie organu o prawdopodobieństwie zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. B. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] września 2013 r. i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 6 i 7 Kpa przez działanie poza przypisanymi organowi administracji kompetencjami i stwierdzenie niezgodności przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z ustawą o Policji – ze skutkiem unieważnienia decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2002 r. jako rzekomo wydanej na podstawie przepisu naruszającego porządek konstytucyjny, podczas gdy: – Komendant Główny Policji nie ma żadnych uprawnień do badania zgodności hierarchicznej rozporządzeń z aktami wyższego rzędu ze skutkiem stwierdzenia ich niekonstytucyjności i unieważnienia z tego powodu decyzji, ma natomiast obowiązek stosować prawidłowo ogłoszone i obowiązujące ustawy prawne, – organy administracji mają obowiązek stosować akty prawne wskazane w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, których niezgodność z ustawami nie została stwierdzona przez właściwe do tego organy Państwa, co oznacza, że akty te nadal obowiązują i korzystają z domniemania zgodności z aktami prawnymi wyższego rzędu, – Komendant Główny Policji nie ma uprawnień do oceniania prawidłowości postępowania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przy wydawaniu rozporządzeń, w szczególności stwierdzenia, czy działał on w zakresie swoich kompetencji, 2) art. 107 § 1 i 3 Kpa przez wydanie decyzji o treści niezgodnej z wymogami tych przepisów, w szczególności w ramach uzasadnienia prawnego nie umotywowano przesłanek, które zdecydowały o unieważnieniu, nie podano, dlaczego przedmiotowa decyzja została wydana "z rażącym naruszeniem prawa", w konsekwencji brak skonkretyzowanego uzasadnienia dlaczego w niniejszej sprawie przesłanka ta zaszła, 3) art. 127 § 3 Kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa przez ograniczenie postępowania do kontroli pierwotnej decyzji z dnia [...] września 2013 r. w miejsce kompleksowego ponownego rozpatrzenia sprawy. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci § 8 rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez uznanie, że przepis ten nie mógł być podstawą rozstrzygnięcia Komendanta Stołecznego Policji, choć jest to przepis prawa powszechnego, którego zgodność z porządkiem konstytucyjnym się domniemywa, a normy prawa procesowego i ustrojowego nie zwalniają organów administracji ze stosowania rozporządzeń. W uzasadnieniu skarżący podniósł przede wszystkim kwestie treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie U 4/08. Orzeczenie to nie stwierdzało niekonstytucyjności § 8 powołanego rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., a jedynie odnosiło się do zgodności z Konstytucją oraz ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym przepisu uchylającego, tj. § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 6 kwietnia 2005 r. Z uchylenia § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. nie można wyprowadzić skutku utraty mocy obowiązującej prawomocnych orzeczeń administracyjnych, jak i zmieniać wykładni podstawy prawnej ostatecznych decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych, służących wzruszaniu decyzji ostatecznych. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej "Kpa". Zgodnie z tym przepisem, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych (tych od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 Kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem jego treści. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji może zapaść tylko w sytuacji, kiedy organ stwierdzi, że weryfikowana decyzja została podjęta w okolicznościach określonych w przepisie art. 156 § 1 Kpa. Istotą postępowania nieważnościowego jest bowiem ustalenie, czy decyzja podlegająca weryfikacji obarczona jest jedną z kwalifikowanych wad. W postępowaniu tym bada się więc, czy przy wydaniu weryfikowanej decyzji popełniono tak ewidentne i poważne błędy, które wykluczają możliwość pozostawienia jej w obrocie prawnym. W niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie przyznania A. B. jako emerytowi policyjnemu, równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, gdyż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem art. 91 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu jej podjęcia. Podstawę materiaInoprawną kwestionowanej decyzji stanowił wspomniany art. 91 ww. ustawy o Policji, a także § 1 i § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 91 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy o Policji jak również obowiązującej obecnie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Przepis ten wprost wskazuje, że podmiotem uprawnionym do uzyskania określonego w nim świadczenia jest policjant ("policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny"), a także określa on cel i funkcję równoważnika pieniężnego, wskazując, że świadczenie to przysługuje za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Przy ustalaniu wysokości równoważnika ustawa nakazuje uwzględnić liczbę członków rodziny uprawnionego policjanta oraz ich uprawnienia wynikające z przepisów odrębnych. Krąg podmiotów uprawnionych do tego świadczenia jest więc oczywisty na poziomie ustawowym. Katalog członków rodziny pozostających z uprawnionym policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym, których należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości tego świadczenia wymienia enumeratywnie art. 89 przedmiotowej ustawy, określając w odniesieniu do niektórych spośród wskazanych tam osób dodatkowe cechy, od których zależą ich uprawnienia w tym zakresie. Określenie "równoważnik" wskazuje, że świadczenie to ma równoważyć, rekompensować koszty przeprowadzonego remontu lokalu zajmowanego przez policjanta, tj. takiego, który faktycznie zaspokaja potrzeby mieszkaniowe uprawnionego do tego świadczenia. Ustawa nie rozstrzyga jednak jednoznacznie, czy ma być ono zwrotem kosztów remontu wypłacanym na podstawie przedkładanych rachunków, czy też ryczałtowo rekompensować byłe i przyszłe koszty. Nie przesądza przez to także, czy faktyczne koszty remontu mają być punktem odniesienia dla określenia wysokości tego świadczenia. Ustawa o Policji ani nie formułuje ‘"zasad przyznawania" analizowanego świadczenia, w sposób, który nadawałby mu charakter uznaniowy, ani też nie przewiduje możliwości badania przeznaczenia wypłaconego równoważnika. Intencją ustawodawcy nie było zatem wprowadzenie jakichkolwiek ograniczeń dostępności do analizowanego świadczenia, ani uznaniowości jego przyznawania. Podmiot staje się uprawniony (po złożeniu wniosku - oświadczenia mieszkaniowego) do równoważnika z mocy samego prawa, a jedynym elementem, który wymaga rozstrzygnięcia, to jego wysokość. Toteż prawodawca w ustępie 2 art. 91 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji, zdecydował, że wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania równoważnika, o którym mowa w ust. 1 w rozporządzeniu określi minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów. Wydając kwestionowaną decyzję, Komendant [...] Policji w rzeczy samej oparł się o treść rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.), a więc na przepisach aktu podustawowego, który nie mógł w sposób dowolny modyfikować treści przepisu ustawowego w zakresie podmiotów uprawnionych do uzyskania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i którego treść nie mogła tym samym stanowić legalnej podstawy do przyznania rzeczonego świadczenia emerytowi policyjnemu. W świetle art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Wynika z tego, że przepis aktu wykonawczego, którego treść wykracza poza upoważnienie lub modyfikuje regulację ustawową, nie może być legalną podstawą prawną decyzji administracyjnej. W takiej sytuacji istnieją wszelkie powody, by odmówić jego stosowania w indywidualnej sprawie, doprowadzając także do uchylenia takiego przepisu, jak to miało miejsce w analizowanym przypadku. Treść art. 91 ust. 1 ustawy o Policji zarówno w brzmieniu pierwotnym, jak i w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji, a także jego każdoczesna treść po kolejnych nowelizacjach tej ustawy nigdy nie pozwalała na dekodowanie zawartej w nim normy prawnej w kierunku przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego funkcjonariuszom po przejściu przez nich na emeryturę lub rentę policyjną, jako że przepisy tej ustawy nie zezwalają na dokonywanie takiej wykładni bowiem żaden z nich nie wskazuje, by uprawnienie do tego świadczenia pieniężnego miało przysługiwać emerytom lub rencistom policyjnym. Tak więc ustanowienie tego prawa w akcie wewnętrznym, jakim jest zarządzenie ministra, lub w akcie wykonawczym, jakim jest rozporządzenie, świadczy o naruszeniu powyższej normy ustawowej. Trzeba przy tym dodać, że również przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) nie wprowadzają takich uregulowań, które wskazywałyby, że równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego przysługuje funkcjonariuszom po przejściu na emeryturę lub rentę policyjną. Reasumując, równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego przysługuje funkcjonariuszom Policji w służbie stałej, zatem w/w rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji będące podstawą decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...], nie mogło zmieniać zapisu ustawowego, a w istocie do tego doszło poprzez przyznanie mocą jego treści prawa do tego świadczenia emerytom i rencistom policyjnym, co oznacza, że kwestionowana decyzja została wydana wbrew uregulowaniom ustawowym, pozostając w oczywistej sprzeczności z treścią art. 91 ust. 1 obowiązującej w dniu jej podjęcia ustawy o Policji, to zaś świadczy o rażącym naruszeniu przez nią prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, przemawiającym za stwierdzeniem jej nieważności. W tej sytuacji zarówno zaskarżana decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. przyznającej A. B. jako emerytowi policyjnemu równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, uznać należy za zgodne z prawem, zaś zarzuty podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia i posiadają charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził, by organ dopuścił się takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy i skutkowały koniecznością uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.