I SA/Sz 108/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi D. C. na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia 30 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego D. C. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. . C. (dalej "Wnioskodawca", "Skarżący") wystąpił do Wójta Gminy M. (dalej "Organ podatkowy") z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości położonej [...] na której zlokalizowany jest budynek tymczasowy wybudowany zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Wnioskodawca jest przedsiębiorcą prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą także na ww. nieruchomości w zakresie sprzedaży towarów marek L. Spółki Akcyjnej (dalej "Spółka"). Wnioskodawca prowadzi sprzedaż produktów ww. Spółki na podstawie umowy z dnia 29 maja 2015r., której odpis dołączył do wniosku. Na podstawie ww. umowy stanowiącej rodzaj umowy franczyzowej Wnioskodawca prowadzi sprzedaż towarów marek ww. Spółki w imieniu własnym lecz na rzecz Spółki, otrzymując prowizję od sprzedaży. Przedstawiając własne stanowisko Wnioskodawca powołał się na art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) dalej "u.p.o.l.", i wskazał, że na tle obowiązującej Wnioskodawcę i ww. Spółkę umowy w ocenie Wnioskodawcy wyłącznie on jest podatnikiem opłaty targowej (nie L. S.A). Wskazał, że wiążąca Wnioskodawcę i Spółkę umowa w sposób istotny różni się od umowy agencyjnej, w której to agent działa w imieniu i na rzecz dającego zlecenie i to niezależnie od tego, czy umowa agencyjna ma charakter umowy agencji pośredniej czy też agencji przedstawicielskiej. W umowie wiążącej Wnioskodawcę i Spółkę Wnioskodawca działa dokonując sprzedaży w imieniu własnym i jedynie na rzecz Spółki. Działanie "na rachunek" odnosi się jedynie do stosunków wewnętrznych między zleceniodawcą (Spółką) i zleceniobiorcą (Wnioskodawcą) i wskazuje, komu ostatecznie przypada korzyść, a także, kogo obciążą ewentualne straty. Szereg postanowień § 2 umowy z dnia 29 maja 2015 r. potwierdza fakt, iż to Wnioskodawca prowadzi sprzedaż na swojej nieruchomości i podejmuje wszelkie czynności związane z dokonywaną przez niego sprzedażą. Różnica postanowień umowy wiążącej strony do umowy agencyjnej przewidzianej w art. 758 i nast. K.c. przesądza o zasadności wniosku Wnioskodawcy, bowiem jak wynika z licznego orzecznictwa sądowo-administracyjnego (np. wyrok WSA we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 1589/14 z dnia 5 listopada 2014 r.) jedynie w przypadku działania agenta podatnikiem opłaty targowej jest dający zlecenie a nie agent. Inny wyrok WSA w Łodzi z 20 stycznia 2015 r. w sprawie I SA/Łd 954/14 wskazuje wprost, iż działanie sprzedawcy w imieniu własnym lecz na rzecz osoby trzeciej, czyni sprzedawcę, a nie osobę trzecią dającą zlecenie, podatnikiem opłaty targowej. Wójt Gminy M., działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 613 ze zm.) dalej "O.p." w interpretacji indywidualnej z dnia 30.10.2015r. nr [...] uznał za nieprawidłowe stanowisko wskazane we wniosku złożonym przez Wnioskodawcę o interpretację prawa w indywidualnej sprawie dotyczącej opłaty targowej. Przywołując materialnoprawną podstawę do naliczenia i poboru opłaty targowej tj. art. 15 ust 1, ust. 2, ust. 2b, art. 16 u.p.o.l. Organ podatkowy wskazał, że w celu ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, osoby dokonującej sprzedaży, przeprowadził dowód z załączonego do wniosku porozumienia, jakie łączy Spółkę z Wnioskodawcą prowadzącym działalność gospodarczą. Dalej Organ wskazał, że z analizy ww. dokumentu wynika, iż w dniu 29 maja 2015 r. pomiędzy stronami wskazanymi powyżej zostało zawarte porozumienie. Zgodnie z § 1 przedmiotem porozumienia jest prowadzenie przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w imieniu własnym, na rzecz Spółki sprzedaży towarów dla klientów. Za wykonywanie wszystkich czynności zleconych, Wnioskodawca w ramach umowy otrzymuje od Spółki prowizję. Wynika to z zapisu § 10 porozumienia. Zapis taki, to nic innego, zdaniem Organu, jak działalność polegająca na pośredniczeniu, pomiędzy Spółką a klientami, przy zawieraniu umów sprzedaży towarów. Co oznacza, że Wnioskodawca nie zawiera umów sprzedaży na swój rachunek i ryzyko, jako sprzedawca rzeczy powierzonej, ale jedynie umożliwia osobom fizycznym zawieranie umowy ze Spółką. Z treści porozumienia nie wynika, by Wnioskodawca dokonywał sprzedaży mienia, jest on jedynie pośrednikiem w sprzedaży, to znaczy doprowadza do sprzedaży mienia będącego własnością Spółki. Tym bardziej, że zgodnie z zapisem § 3 Spółka zobowiązuje się dostarczyć komputery i system informacyjny oraz kasy fiskalne i terminal płatniczy. Wyposażenie to stanowi własność Spółki. Umowa jednoznacznie wskazuje właściciela kas fiskalnych. Ich właścicielem nie jest Wnioskodawca. Treść § 5 potwierdza, iż towary dostarczane Wnioskodawcy stanowią własność Spółki aż do momentu wydania ich klientom. Utargi za sprzedany towar trafiają do Spółki, co potwierdza załącznik Nr 1 do porozumienia, który określa zasady wypełniania bankowego dowodu wpłaty utargu. Organ podatkowy stanął na stanowisku, iż zgodnie z art. 535 § 1 K.c. aby skutecznie przenieść własność, należy być właścicielem rzeczy lub mieć od właściciela upoważnienie do przeniesienia prawa własności. W niniejszej sprawie właścicielem rzeczy, tj. towarów jest Spółka i to Spółka dostaje od klientów cenę należną za sprzedaż towarów zrealizowaną jedynie za pośrednictwem Wnioskodawcy. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, iż "opłata targowa pobierana jest od osób dokonujących sprzedaży" przez co rozumie się, że opłata ta pobierana jest od osób, które są właścicielami oferowanych towarów, i za których sprzedaż otrzymują stosowną zapłatę od kupującego - cenę sprzedaży towaru. Wnioskodawca jest jedynie pośrednikiem w transakcji sprzedaży, a za wykonaną czynność w ramach zawartej umowy otrzyma od Spółki prowizję, a nie cenę towaru (§ 10 pkt 1 i 7 porozumienia). Strona jedynie upoważniła pośrednika do odbioru od klientów ceny należnej Spółce za sprzedaż towarów. Wnioskodawca nie może być uznany za dokonującego sprzedaży, a jedynie za pośrednika przy dokonywaniu sprzedaży, ponieważ nie spełnia definicji umowy sprzedaży. Stąd w świetle powyższych argumentów, należy uznać, że podatnikiem opłaty targowej jest Spółka. Ponadto Organ podatkowy podkreślił, iż obowiązek podatkowy wynika z ustaw podatkowych i nie może być wolą stron modyfikowany, dlatego też nie można w drodze umowy czy porozumienia ustalać podmiotu zobowiązanego do opłaty targowej. W ocenie Organu właściciel nieruchomości, na której dokonywana jest sprzedaż nie jest tożsamy za sprzedającym. Otrzymuje jedynie prowizję od sprzedaży towarów będących własnością Spółki dlatego też w tym przypadku nie może być mowy o zwolnieniu. Spółka a nie Wnioskodawca jest zobowiązana do regulowania opłaty targowej. W ocenie Organu podatkowego, opisana przez Wnioskodawcę umowa zawarta między stronami ma na celu uszczuplenie budżetu gminy, a więc ma charakter obejścia przepisów ustawy w rozumieniu art. 58 § 1 Kc. Wnioskodawca dnia 10 listopada 2015 r. wezwał Wójta M. do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu wskazał, iż wiązanie statusu podatnika opłaty targowej z własnością rzeczy będących przedmiotem sprzedaży jest kryterium nieznanym ustawie i jako takie nie może stanowić podstawy uznania stanowiska Wnioskodawcy we wniosku o interpretację indywidualną za nieprawidłową. Wójt Gminy M. nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W skardze za pośrednictwem pełnomocnika, zaskarżając w całości interpretację indywidualną Wójta M., Skarżący zarzucił naruszenie art. 14j § 1 O.p. w związku z art. 15 ust. 1 zd. 2 u.p.o.l. wskutek błędnego uznania, iż stanowisko Skarżącego jest nieprawidłowe i wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący ponowił argumentację przedstawioną we wniosku o udzielenie interpretacji i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Skarżącego z zawartej ze Spółką umowy jednoznacznie wynika, iż sprzedaży dokonuje Skarżący w imieniu własnym i on jest stroną umów sprzedaży zawieranych z klientami detalicznymi (§ 1 i § 5 ust. 1). Fakt, iż w § 5 ust. 2 umowy strony zastrzegły na zasadzie art. 590 § 1 Kc własność rzeczy sprzedanej do chwili wydania przez Skarżącego towaru klientowi na podstawie jednak zawartej przez Skarżącego umowy sprzedaży, nie pozbawia umowy zawieranej przez Skarżącego cech umowy sprzedaży zawieranej w imieniu własnym z klientami w rozumieniu ww. umowy. Wskazał, iż dokonane umownie zastrzeżenie własności towaru jest bezskuteczne wobec kontrahentów Skarżącego bowiem umowa nie jest zawarta z datą pewną. Wskazał ponownie na różnice zawartej przez niego umowy z umową agencyjną i orzecznictwo sądowoadministracyjne. Przedstawione w stanie faktycznym opartym na umowie z dnia 29 maja 2015r. okoliczności wskazują, zdaniem Skarżącego, że to on a nie Spółka jest podatnikiem opłaty targowej od sprzedaży dokonywanej w lokalu o powierzchni użytkowej [...] m2 znajdującym się na nieruchomości położonej [...] , co czyni skargę zasadną. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik wskazał, że decyzja w sprawie opłaty targowej skierowana do ww Spółki jest ostateczna w toku instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 cytowanej ustawy) w przeciwnym razie, skargę oddala (art. 151 ustawy). Istota sporu sprowadza się do zasadności wydania przez Organ interpretacyjny interpretacji dotyczącej art. 15 ust.1 u.p.o.l. w kontekście przedstawionego stanu faktycznego przez Wnioskodawcę i uznania, że prowadzona przez Skarżącego działalność nie jest "sprzedażą" o której mowa w tym przepisie. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną (art. 14b § 3 O.p.). Organ interpretujący nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w zw. z art. 122 O.p. Brak jest także podstaw do poddawania jakichkolwiek dowodów składanych przez wnioskodawcę swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 O.p. Innymi słowy, postępowanie to nie może zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę, lecz organ ten ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik. Organ nie jest uprawniony do jakiegokolwiek ingerowania w stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację W stosunku do tych tylko okoliczności organ wyraża następnie swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14c § 1 O.p.). Wskazać zatem należy w pierwszej kolejności, że przedstawiając stan faktyczny Skarżący wskazał na istotne z pkt widzenia interpretacji okoliczności, którymi związany jest Organ dokonujący interpretacji przepisów prawa podatkowego tj. na dokonywanie sprzedaży towarów w imieniu własnym i na rzecz Spółki. Podany we wniosku stan faktyczny jest dla Organu podatkowego oraz sądu administracyjnego wiążący. Wobec tak przedstawionego stanu faktycznego błędne jest zatem stanowisko Organu, że Skarżący nie mógł zrealizować hipotezy art. 15 ust. 1 u.p.o.l. co czyni skargę uzasadnioną. Nie uzasadnionym jest bowiem przyjęcie przez Organ, wobec jednoznacznie przedstawionego stanu faktycznego, że Skarżący działa jako pośrednik a zatem dokonuje jedynie czynności faktycznych, których celem jest doprowadzenie do powstania stosunków prawnych między dającym zlecenie, a osobą trzecią Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 u.p.o.l., opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona jest sprzedaż (ust. 2 art. 15). Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2b u.p.o.l. opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach. Użyte w art. 15 ust. 1 i 2 u.p.o.l., zwroty "dokonywanie sprzedaży", "prowadzona sprzedaż" posłużyły ustawodawcy zarówno do określenia czynności podlegających opodatkowaniu opłatą targową, jak i do określenia miejsca wyznaczającego terytorialny zakres pobierania podatku. Jak wyżej wskazano podmioty, wymienione w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. podlegają obowiązkowi opłaty targowej od czynności określonych jako dokonywanie sprzedaży na targowiskach. Ustawodawca nie podał definicji legalnej pojęcia "sprzedaży" i "dokonywanie sprzedaży", "prowadzenie sprzedaży" oraz nie odesłał do definicji zawartych w innych przepisach prawa, jak miało to miejsce, np. w art. 1a ust. 1 pkt 1, czy też art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.. Jednocześnie ustawodawca wprowadził definicję legalną pojęcia "targowisko" w art. 15 ust. 2 u.p.o.l. przez które należy rozumieć wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Do pojęcia "sprzedaży" odnosi się też art. 15 ust. 2b u.p.o.l.. Konieczne zatem staje się dokonanie wykładni pojęcia "sprzedaż", "dokonywanie sprzedaży", "prowadzenie sprzedaży". W orzecznictwie sądów administracyjnych akceptowana jest zasada pierwszeństwa wykładni językowej oraz pomocniczości wykładni systemowej i funkcjonalnej (por. też dyrektywy preferencji zawarte w "Wykładnia w orzecznictwie sądów. Komentarz", L. Morawski, TNOiK wydawnictwo "Dom Organizatora", Toruń 2002, "Wykładnia językowa według orzecznictwa sądów administracyjnych" A. Bielska-Brodziak, Toruński Rocznik Podatkowy 2008). Według Słownika Języka Polskiego PWN, pod red. M. Szymczaka (tom III R-Z, Warszawa 1996, str. 288), "sprzedaż" to umowa wzajemna, na podstawie której sprzedawca oddaje coś na własność kupującemu za określoną sumę; wydawanie towarów po określonej cenie; sprzedawanie. Według Uniwersalnego Słownika Języka Polskiego PWN pod redakcją S. Dubisza (tom P-Ś, Warszawa 2008, str.1357), "sprzedaż" to odstępowanie czegoś przez sprzedawcę na własność kupującemu za określona sumę, wydawanie towarów po określonej cenie; sprzedawanie. Według Słownika Języka Polskiego PWN, w opracowaniu m.in. E. Sobol (Warszawa 2011, str. 949), "sprzedaż" to odstępowanie czegoś przez sprzedawcę na własność kupującemu za określona sumę. Według Słownika 100 tysięcy potrzebnych słów, pod red. J. Bralczyka (Wydawnictwo PWN. Warszawa 2008, str. 783), "sprzedaż" to odstępowanie czegoś przez sprzedawcę na własność kupującemu za określona sumę. Zdaniem Sądu, należało też przytoczyć definicję "sprzedaży" zawartą w Wielkim Słownik Języka Polskiego PAN (http://www.wsjp.pl/). Jest to bowiem praca naukowa finansowana w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą "Narodowy Program Rozwoju Humanistyki" w latach 2013–2018 oraz ze środków na naukę w latach 2007-2012 jako projekt rozwojowy. Niniejszy słownik opracowywany jest przez zespół językoznawców z całego kraju w ramach projektu koordynowanego przez Instytut Języka Polskiego PAN. Jego celem jest udostępnienie szerokim rzeszom odbiorców możliwie wyczerpującego opisu polskiej leksyki, przy wykorzystaniu wiedzy wypracowanej przez polskich lingwistów w 2. połowie XX wieku i w zgodności ze standardami współczesnej leksykografii światowej. Słownik ten jest w trakcie tworzenia. Do końca 2012 roku opracowano hasła obejmujące 15 tysięcy najczęściej używanych wyrazów współczesnego języka polskiego. Słownik powstaje pod honorowym patronatem Senatu Rzeczpospolitej Polskiej. Słownik ten jest w fazie projektu i dostępny w internecie bezpłatnie, lecz z uwagi, że jest to inicjatywa Polskiej Akademii Nauk należało odnieść się również do pojęć w nim występujących. Według ww. słownika "sprzedaż" to oddawanie towarów lub usług za określoną sumę pieniędzy. Jak wynika z ww. przytoczonych definicji pojęcia "sprzedaż" w ogólnym języku (etnicznym) wspólnym zakresem objęta jest czynność -odstępowanie czegoś przez sprzedawcę na własność kupującemu za określoną sumę pieniężną. "Czymś" może być np. towar (rozumiany jako- towary i usługi proponowane klientom, rzecz-coś co jest lub może być obiektem sprzedaży), usługa (rozumiana jako rodzaj odpłatnej działalności gospodarczej), wyrób (rozumiany jako przedmiot powstały w wyniku czynności wyrobu jakiś towarów), produkt (będący synonimem wyrobu), rzecz (przedmiot materialny). Uzupełnieniem znaczenia pojęcia "sprzedaż" w języku ogólnym (etnicznym) mogą być definicje legalne pojęcia "sprzedaż" zawarte w innych aktach prawnych, są one jednak stosowane pomocniczo. Wskazać należy, że opłatę targową, mimo nazwy, należy uznać za typowy podatek. Odpowiada ona definicji podatku wskazanej w art. 6 O.p. zgodnie z którą podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej (por. "Podatki opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz", opracowany , m.in. przez L. Etela, wydawnictwo ABC, Warszawa 2008, do art.15). W ramach gałęzi prawa jaką jest prawo podatkowe, definicja "sprzedaży" zawarta jest w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) w art. 2 pkt 22, gdzie przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów". Podział sprzedaży na poszczególne czynności wymienione w tym przepisie służy ustawodawcy do zastosowania w stosunku do tych czynności zróżnicowanych stawek podatkowych. W ramach gałęzi prawa jaką jest prawo cywilne, definicję "sprzedaż" zawiera Kodeks cywilny. Kodeks cywilny odnosi pojęcie "sprzedaży" do umowy, która jest umową konsensualną (z wyjątkiem sprzedaży rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku lub rzeczy przyszłych, gdzie sprzedaż jest umową realną - art. 155 § 1, 2 K.c.), odpłatną, wzajemną (art. 487 § 2 K.c.), zobowiązującą, z reguły wywołuje też skutki rozporządzające (art. 155, 510, 1052 K.c.), kauzalną. Do postanowień umowy sprzedaży istotnych przedmiotowo należą: określenie stron, określenie przedmiotu świadczeń stron, określenie cen. Stroną umowy sprzedaży może być każdy podmiot - osoba fizyczna lub prawna, jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznała zdolność prawną. Przedmiotem umowy sprzedaży, a więc świadczenia sprzedawcy mogą być: rzeczy oznaczone indywidualnie bądź tylko co do gatunku, energie: elektryczna, wysokich ciśnień, gazowa, wodna, cieplna, prawa majątkowe zbywalne, zespoły rzeczy i praw. Zgodnie z art. 535 § 1 K.c., przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. W pozostałych artykułach do art. 602 K.c. zawiera szczegółowe regulacje dotyczące tej umowy, m.in. w art. 543 K.c., gdzie przez wystawienie rzeczy w miejscu sprzedaży na widok publiczny z oznaczeniem ceny uważa się za ofertę sprzedaży. Powyższe definicje "sprzedaży" zostały stworzone przez ustawodawcę na potrzeby innych aktów prawnych niż u.p.o.l., jednak stosując je pomocniczo do ustalonego znaczenia pojęcia "sprzedaży" w języku ogólnym, otrzymujemy nadal znaczenie sprzedaży jako czynności odpłatnej. Zdaniem Sądu, w art. 15 u.p.o.l., ustawodawca opodatkował czynność sprzedaży nie odnosząc jej do przedmiotu tej sprzedaży, ani do kwestii przedsiębiorcy zarejestrowanego zgodnie z przepisami. Ustawodawca nie określił, co należy rozumieć przez zwrot "dokonywanie sprzedaży", dlatego też należy przyjąć jego szerokie rozumienie, obejmujące nie tylko wykonanie zobowiązania w rozumieniu art. 535 K.c., ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą. Przy ustalaniu pojęcia "dokonywanie sprzedaży" nie jest istotne, czy dana osoba lub jednostka sprzedała oferowany towar, czy też żadna transakcja nie została sfinalizowana, gdyż sam ustawodawca wskazuje na "dokonywanie", a nie "dokonanie" sprzedaży. Sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru, jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta. Sformułowanie art. 15 ust. 1 u.p.o.l. oznacza, że każdy wymieniony w tym przepisie podmiot korzystający z targowiska w celu sprzedaży produktów jest zobowiązany do zapłacenia opłaty targowej, a sformułowanie "dokonujących sprzedaży" należy interpretować szeroko, uznając, że obejmuje ono wszelkie czynności podejmowane przez sprzedającego w celu dokonania sprzedaży, a w szczególności oferowanie produktów, składowanie na stoisku, oczekiwanie na kontrahentów. Podkreślić należy, iż przedmiotem opłaty targowej jest fakt dokonywania sprzedaży na targowisku. Zauważyć też należy, że rozróżnianiem typów działalności gospodarczej w ramach art. 15 u.p.o.l. miało sens przed zmianą brzmienia art. 15 u.p.o.l., tj. do dnia 19 czerwca 2011 r. Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 102, poz. 584) była konsekwencją orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt K 7/08 (Dz. U. Nr 125, poz.1674) i wprowadziła do u.p.o.l. definicję "targowiska" jako miejsca, w którym prowadzona jest sprzedaż. Przed zmianą ww. przepisu, definicja "targowiska" odwoływała się do miejsca, w którym prowadzony jest handel. Pojęcie "handlu" występujące w art. 15 ust.2 u.p.o.l. było odmienne od pojęcia "sprzedaży", którego użył ustawodawca w art. 15 ust. 2a u.p.o.l. – "opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw". W ocenie Sądu, poszukując definicji "sprzedaży" można – o czym była mowa, także pomocniczo odnieść się do przepisów prawa cywilnego tj. art. 535 K.c. Rozważania zatem Organu, że Wnioskodawca nie dokonuje sprzedaży tak wobec wyżej przedstawionego znaczenia pojęcia "dokonywania sprzedaży" jak i wobec przedstawionego stanu faktycznego we wniosku, w którym Wnioskodawca wyraźnie wskazuje, że działa w imieniu własnym na rachunek Spółki, oferuje towar, składuje na stoisku, oczekuje na kontrahentów, zawiera umowy, przyjmuje zapłatę za towar, jest nieuprawnionym czynieniem ustaleń z zapisów umowy z uwzględnieniem art. 58 K.c. Nie budzi wątpliwości, mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony przez Wnioskodawcę, że takiej sprzedaży dokonywał Skarżący. Zawarta umowa ze Spółką regulowała wzajemne prawa i obowiązki stron tej umowy tj. Skarżącego i Spółki. W konsekwencji, nie sposób było uznać na gruncie wskazanego stanu faktycznego sprawy, że Skarżący nie dokonywał czynności sprzedaży. Sprzedając towar dostarczony przez Spółkę, Skarżący przenosił własność tych towarów na klientów, a ci uiszczali za nie odpowiednią cenę. Nie zmienia tego fakt, że sprzedaż dokonywana była na rachunek Spółki, która to relacja dotyczy jak słusznie wskazał Skarżący wewnętrznych relacji pomiędzy Skarżącym a Spółką. Spełniony został bowiem cel sprzedaży tj. przeniesienie własności towaru (wyrobu, rzeczy) i nastąpiła zań zapłata. Już sam fakt odpłatnego oferowania, w ocenie Sądu, należało poczytać za wyjście z ofertą sprzedaży, co było wystarczające dla zdefiniowania tej działalności jako sprzedaży w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Oznacza to, że prowadzona przez Wnioskodawcę działalność, określona we wniosku mieściła się w szerokim zakresie terminu "sprzedaży" w rozumieniu przepisu art. 15 ust.1 i ust.2 u.p.o.l., co skutkuje powstaniem obowiązku w opłacie targowej. Wobec powyższego należało uznać że Organ podatkowy stwierdzający, że czynności dokonywane przez Wnioskodawcę nie polegały na sprzedaży towarów w rozumieniu art. 15 u.p.o.l. i nie powstaje obowiązek podatkowy w opłacie targowej, dokonał niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto wskazać należy, że interpretację wydaje się na pisemny wniosek zainteresowanego, "w jego indywidualnej sprawie". Stosownie do art. 14 O.p. osoba zainteresowana, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. "Zainteresowany" w uzyskaniu interpretacji, to osoba z uwagi na skutki w zakresie odpowiedzialności podatkowej. Nie jest "zainteresowanym" osoba, na której sytuację ekonomiczną, czy faktyczną mogłaby oddziaływać sytuacja podatnika. Organ zatem dokonując interpretacji indywidualnej winien ograniczyć się do interpretacji dotyczącej jedynie obowiązku podatkowego Wnioskodawcy a nie Spółki, kontrahenta Wnioskodawcy. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i udzielić odpowiedzi na zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji pytanie podatnika w zgodzie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a,, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dni 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).