II SA/Kr 100/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi "G" Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 listopada 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej "G" Sp. z o.o. w K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 24 stycznia 2013 r., Nr [...] (znak: [...] ), Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – A. Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w niektórych budynkach oraz garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr: [...] ,[...] ,[..] itd... – obr. [...] jedn. ewid. N. przy ul. [...] w K. –C. oraz dodatkowo w zakresie robót niewymagających ustalenia decyzji o WZ na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] itd... obr. jw.", obejmujący swoim zakresem etap [...] na który składa się: a) budowa budynku usługowego (przedszkole, biura) z instalacjami wewnętrznymi (wod-kan., c.o., wentylacji mechanicznej, elektryczną i opadową) i zagospodarowaniem terenu (dojściami, zielenią urządzoną) na części działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. N. , b) budowa przyłączy: wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, c.o., na działce nr [...] ,[...] ,[...] obr. [...] . ewid. N. , c) budowa sieci elektroenergetycznej [...] na dz. nr [...] ,[...] ,[...] obręb jw. Decyzją tą Prezydent Miasta K. zatwierdził również projekt zamienny i zmienił decyzję pozwolenia na budowę nr [...] z 18 października 2012 r. (znak: [...] ) etap [...] w zakresie wyłączenia z obszaru inwestycji etapu [...] dwóch fragmentów terenów położonych na nieruchomości nr [...] obr. [...] pierwotnie zajętych pod obszar zieleni urządzonej. Odwołanie od ww. decyzji wniosła A. Sp. z o.o. w K. , będąca właścicielem działek [...] i [...] sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji. Decyzją z dnia 25 marca 2013 r. (znak: [...] , Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując m.in., że decyzja Prezydenta Miasta K. była nieprawidłowa, ponieważ odnosiła się ona do różnych spraw i rozstrzygała w różnych przedmiotach (zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji nazwanej [...] oraz równocześnie o zmianie decyzji pozwolenia na budowę dotyczącej inwestycji nazwanej [...]), które powinny być rozpatrzone w odrębnych postępowaniach. Decyzją z dnia 6 czerwca 2013 r., Nr [...] (znak: [...] ), Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w niektórych budynkach oraz garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] itd... – obr. [...] przy ul. [...] w K.-C. oraz dodatkowo w zakresie robót nie wymagających ustalenia decyzji o WZ na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] itd... obr. jw.", obejmujący swoim zakresem etap [...] , na który składa się: a) budowa budynku usługowego (przedszkole, biura) z instalacjami wewnętrznymi (wod-kan., c.o., wentylacji mechanicznej, elektryczną i opadową) i zagospodarowaniem terenu (dojściami, zielenią urządzoną) na części działki nr [...] obr.[...] , b) budowa przyłączy: wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, c.o., na działce nr [...] ,[...] ,[...] obr. [...] c) budowa sieci elektroenergetycznej nN na dz. nr [...] ,[...] ,[...] obręb jw. W uzasadnieniu organ I instancji podał: Nie ma sprzeczności pomiędzy wnioskiem inwestora obejmującym zabudowę usługową a wydaną dla tego zamierzenia inwestycyjnego decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Utworzenie obiektu o znaczeniu lokalnym pełniącego funkcję służebną dla mieszkańców a nie komercyjno-handlową mieści się w ustaleniach warunków wydanej decyzji o warunkach zabudowy, która obejmuje i dopuszcza zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zabudowę usługową, obiekty infrastruktury technicznej oraz drogi wewnętrzne. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami (w tym techniczno-budowlanymi), jest kompletny, a także posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Odwołanie od ww. decyzji wniosła A. Sp. z o.o. w K . W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że brak jest jednoznacznego wykazania zgodności projektu budowlanego z zapisami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie spełnienia wymogów dotyczących wskaźnika powierzchni nowej zabudowy do powierzchni terenu, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej i ilości miejsc postojowych, umożliwiającego jednoznaczne określenie ww. parametrów dla etapu [...] . Ponadto w piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2013 r. (stanowiącym uzupełnienie odwołania) skarżąca wskazała, że teren zamierzenia budowlanego objęty zaskarżoną decyzją położony jest w obszarze uchwalonego przez Radę Miasta K. w dniu 26 czerwca 2013 r. (uchwała nr [...] ) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ", a jego zapisy są odmienne od zapisów ww. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] , co zdaniem skarżącej uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w I instancji. Decyzją z dnia 16 grudnia 2013 r. (znak: [...] ), Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując, że w ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Organ II instancji podkreślił, że projekt budowlany posiada wymagane uzgodnienia i opinie oraz niezbędne zapewnienia możliwości podłączenia projektowanego budynku do sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej i c.o. Zdaniem organu odwoławczego planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 19 października 2010 r. Na podstawie tej decyzji zatwierdzony został projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia i udzielone zostało pozwolenie na budowę Etapu I, wydano też dalsze decyzje o udzieleniu pozwolenia na budowę kolejnych etapów zamierzenia. Analiza danych liczbowych w bilansie terenu pozwoliła stwierdzić, że nie zostały naruszone wskaźniki powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej określone w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja zgodna jest również z warunkami zabudowy w zakresie gabarytów obiektu, jako że projektowany obiekt posiada trzy kondygnacje nadziemne oraz jedną kondygnację podziemną. Wysokość projektowanego budynku od poziomu terenu do poziomu attyki wynosząca 11,70m (tj. do poziomu rzędnej 214,70 m n.p.m.) jest zgodna z określoną w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (tj. do 12 kondygnacji oraz nie więcej niż 38,0m). W ocenie organu II instancji brak jest również podstaw do umorzenia postępowania, jako że inwestor posiada ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę wydane w oparciu o ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 19 października 2010 r., a w związku z tym w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm. – dalej: u.p.z.p.), nawet w sytuacji gdyby zachodziła niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami nowo uchwalonego dla tego obszaru ("[...] ") miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. Sp. z o.o. w K. Wyrokiem z dnia 6 maja 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 277/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody wskazując, że organ odwoławczy orzekał w sprawie w sytuacji odmiennej niż organ I instancji, tj., gdy wszedł już w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]", a w związku z tym powinien on wziąć pod uwagę regulacje zawartą w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. W ocenie Sądu nie ma racji organ odwoławczy podając, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pierwszego etapu inwestycji w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy powoduje, że wszystkie kolejne etapy inwestycji należy badać pod kątem zgodności z tą właśnie decyzją o warunkach zabudowy, nawet wówczas, gdy jej ustalenia są sprzeczne z ustaleniami nowo uchwalonego, obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też zdaniem Sądu niemożliwe było zastosowanie przez organ II instancji art. 65 ust. 2 u.p.z.p., ponieważ ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę nie dotyczyła całego terenu objętego decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a w zawiązku z tym organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę powinien za wzorzec zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu przyjąć postanowienia obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zamiast postanowień uprzedniej w czasie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, której ustalenia są inne niż postanowienia tego planu. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu organ odwoławczy dopuścił się także naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a mianowicie jedynie w sposób pobieżny odniósł się on do zarzutów skarżącej dotyczących braku zgodności bilansu terenu i dopuszczalnych wskaźników powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, a także ilości miejsc postojowych z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, jak również nie objaśnił należycie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego uznał decyzję organu I instancji za prawidłową w zakresie bilansu terenu, a nadto nie zajął stanowiska wobec zarzutu dotyczącego ilości miejsc postojowych. Decyzją z dnia 17 listopada 2015 r. (znak: [...] ), Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując, że w dniu wydawania niniejszej decyzji na terenie inwestycji nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a to wobec stwierdzenia prawomocnym wyrokiem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nieważności uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ". Tym samym wzorcem kontroli zgodności planowanej inwestycji przy rozstrzyganiu w przedmiocie pozwolenia na budowę były ustalenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 października 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy, z którymi – w ocenie organu II instancji – planowana inwestycja była zgodna. Dlatego też organ odwoławczy powtórzył w tym zakresie argumentację zawartą w decyzji z dnia 16 grudnia 2013 r., pomijając jednak rozważania dotyczące braku możliwości zastosowania art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. A Sp. z o.o. w Krakowie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję z dnia 17 listopada 2015 r. Wojewody (znak: [...] ), wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie w sposób prawem przewidziany oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesienia do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6 czerwca 2013 r., Nr [...] , co w ocenie skarżącej skutkowało naruszeniem art. 7 k.p.a., które to naruszenia przepisów postępowania miały wpływ na jego wynik. Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartych w wyroku z dnia 6 maja 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 277/14), zgodnie z którymi organ II instancji w sposób pobieżny odniósł się do zarzutów skarżącej dotyczących braku zgodności bilansu terenu i dopuszczalnych wskaźników powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, jak również nie objaśnił należycie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego uznał decyzję organu I instancji za prawidłową w zakresie bilansu terenu, a nadto nie zajął stanowiska wobec zarzutu dotyczącego ilości miejsc postojowych. Skarżąca podniosła przy tym, że w dalszym ciągu organ odwoławczy nie przeprowadził – niezbędnej zdaniem skarżącej – analizy dotyczącej liczby miejsc postojowych realizowanych w ramach Etapu [...] (119 miejsc), której wynik pozwoliłby na ocenę, czy są one wystarczające dla obsługi komunikacyjnej obiektu realizowanego w Etapie [...] . W ocenie skarżącej organy obu instancji zaniechały również oceny czy projekt budowlany w zakresie zaplanowanych w nim miejsc postojowych uwzględnia wytyczne zawarte w Programie obsługi parkingowej dla miasta K. przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012 r. Ponadto skarżąca podniosła, że zatwierdzony przez organy obu instancji projekt budowalny nie zawiera analizy przesłaniania i zacieniania dla planowanego obiektu. Podkreśliła również, że lokalizacja przedmiotowego obiektu w bliskiej odległości od wschodniej granicy działek skarżącej (nr [...] i [...] ) doprowadzi do znacznego utrudnienia wykorzystania przez skarżącą nalężących do niej działek na skutek ograniczenia możliwości ich zabudowy, a to ze względu na konieczność zachowania norm wynikających z przepisów określających warunki nasłonecznienia i przesłaniania budynków. Skarżąca wskazała także, że organy obu instancji zaniechały oceny, czy infrastruktura techniczna objęta pozwoleniami na budowę nr [...] ,[...] , za pośrednictwem przyłączy, które objęte są projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją organu I instancji, zapewni funkcjonowanie obiektu, którego realizacja jest planowana na Etapie [...] oraz czy infrastruktura taka – bez której obiekt nie może samodzielnie funkcjonować – została faktycznie zrealizowana. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty Sąd podziela. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzeniem postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przyczyna, dla której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 maja 2014 r. uchylił poprzednio wydaną w sprawie decyzję, obecnie już nie istnieje. Sąd bowiem uznał za wadliwy pogląd organu, że pomimo wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wzorcem dla organu architektoniczno – budowlanego w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę kolejnego z wielu etapu inwestycji, pozostaje decyzja o warunkach zabudowy. Sąd stwierdził, że chociaż decyzja o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i udzieleniu pozwolenia na budowę pierwszego etapu wydana została (przed wejściem w życie planu) na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, to kolejne jej etapy muszą już odpowiadać zapisom planu. Po prawomocnym stwierdzeniu (wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 31 stycznia 2014 r. sygn. II SA/Kr 1238/13) nieważności uchwały Rady Miasta K. z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " tak wyrażony pogląd stracił znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Skoro planu nie ma, a nie stwierdzono wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, to przyjąć należy, że decyzja ta nadal pozostaje wzorcem dla organu architektoniczno –budowlanego. Stan taki nie oznacza jednak, że straciły swą aktualność wszystkie pozostałe oceny i wskazania Sądu. W wyroku z dnia 6 maja 2014 r. Sąd poddał krytyce zaskarżoną decyzję także pod względem naruszenia przepisów o postępowaniu tj. art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Wskazał mianowicie, że "organ w sposób pobieżny odniósł się do sformułowanych w odwołaniu zarzutów dotyczących braku zgodności bilansu terenu i dopuszczalnych wskaźników powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, a także ilości miejsc postojowych z zapisami decyzji o warunkach zabudowy i nie objaśnił należycie, dlaczego uznał decyzję organu I instancji za prawidłową w zakresie bilansu terenu, nie zajął także stanowiska wobec zarzutu dotyczącego ilości miejsc postojowych". Jest oczywiste, że tak opisanym i stwierdzonym uchybieniom musi odpowiadać powinność ich wyeliminowania w ponownym postępowaniu, o ile tylko zwolnienie z tej powinności nie będzie wynikało z - mającego pierwszorzędne znaczenie - stanu prawnego. Organ odwoławczy zatem byłby zwolniony od obowiązku usunięcia wskazanych uchybień tylko wtedy, kiedy pozostałby aktualny stan prawny obowiązujący w dacie wyrokowania. Wtedy bowiem porównanie projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy nie miałoby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W okolicznościach zaś rozpoznawanej sprawy, wobec wyeliminowania z obrotu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aktualna pozostawała konieczność odniesienia się do wskazanych przez Sąd uchybień. Tymczasem organ odwoławczy, oprócz tego, że wstrzymał się z rozpatrzeniem odwołania aż do uprawomocnienia się wyroku WSA w Krakowie z dnia 31 stycznia 2014 r. sygn. II SA/Kr 1238/13 o stwierdzeniu nieważności planu, nie wykonał żadnej czynności i wydał – z naruszeniem art. 153 ppsa - decyzję, której uzasadnienie w części odnoszącej się do w/o kwestii stanowi powielenie uzasadnienia uchylonej przez Sąd decyzji z dnia 16 grudnia 2013 r. Sprawa zatem pod względem bilansu powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej i miejsc postojowych w kontekście decyzji o warunkach zabudowy, nadal pozostaje niewyjaśniona. Dodać jedynie można, że wyjaśnieniem tych kwestii nie jest lakoniczne stwierdzenie, że "bilans terenu przedstawiony został na kartach [...] do [...] ". W skardze inicjującej postępowanie w niniejszej sprawie zostały nadto sformułowane, dotychczas niepodnoszone, zarzuty braku analizy przesłaniania i zacieniania dla planowanego obiektu, a także zarzut braku oceny, czy istniejąca infrastruktura techniczna objęta pozwoleniami na budowę innych etapów inwestycji jest wystarczająca dla obsługi obiektu etapu [...] i czy rzeczywiście infrastruktura ta została zrealizowana. Podnosząc pierwszy z wymienionych zarzutów skarżąca Spółka odwołała się do, szeroko cytowanego, poglądu wyrażonego przez Sąd w sprawie II SA/Kr 632/15 dotyczącej Etapu [...] zamierzenia. W sprawie tej, wyrokiem z dnia 24 września 2015 r. WSA w Krakowie uchylił decyzję o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę po wznowieniu postępowania. Kontrolowane przez Sąd postępowanie wznowieniowe wszczęte było wnioskiem Spółki A. , na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a odmowa uchylenia decyzji ostatecznej nastąpiła na skutek uznania przez organ, że wskazana przyczyna wznowienia nie zachodzi. Tego poglądu Sąd nie podzielił wskazując na potrzebę analizy sprawy w kontekście art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Sąd stwierdził, że "jedynie w przypadku jednoznacznego, pewnego stwierdzenia, że zamierzony budynek nie będzie oddziaływać na sąsiednią działkę, a w konsekwencji na jej hipotetyczną zabudowę przez zacienianie i przesłanianie, można stwierdzić, że właściciel sąsiedniej działki z zamiarem przedmiotowej hipotetycznej zabudowy nie jest stroną postępowania zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego". Pogląd Sądu więc w w/w sprawie został sformułowany w nawiązaniu do problemu oddziaływania inwestycji i związanego z tym oddziaływaniem prawa uczestniczenia w postępowaniu podmiotów, którym przysługują prawa do nieruchomości objętych tym oddziaływaniem. Nie ulega jednak wątpliwości, że oddziaływanie projektowanej inwestycji na nieruchomość sąsiednią nie jest tożsame z nielegalnością tej inwestycji. Ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 p.b. To tę zgodność właśnie, a więc spełnienie przesłanek z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b., ma wykazać organ architektoniczno – budowlany. W przypadku zaś, gdy oddziaływanie inwestycji dotyczy sąsiedniej nieruchomości niezabudowanej, przepisy § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, nie mogą mieć zastosowania. Wynika to wprost z ich treści, która umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń i ustaleń w odniesieniu do konkretnie istniejącego obiektu, a nie do niezabudowanej nieruchomości. Zwrócić przy tym trzeba uwagę, że będąca od początku stroną postępowania, Spółka A. zarzut związany z przesłanianiem i zacienianiem jej nieruchomości zaprezentowała dopiero w skardze, która wszczęła niniejsze postępowanie, nie precyzując nawet na tym etapie, w jakim konkretnym zakresie jej prawa do zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej mają być uszczuplone. Jak wyżej wskazano obowiązkiem organu było zbadanie przesłanek art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b. Wynik tego badania musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie to zaś nie może ograniczać się do stwierdzenia, że wszystkie wymagane przesłanki zostały spełnione, zwłaszcza w wypadku tak złożonej, jak przedmiotowa, inwestycji. Potwierdzenie zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami winno nastąpić dopiero po uporządkowaniu i ostatecznym określeniu rzeczywistego zakresu sprawy. Wedle organu odwoławczego decyzją o pozwoleniu na budowę I Etapu zatwierdzony został projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia. Jeśli decyzja zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia funkcjonuje w obrocie i jest ostateczna, to należy po pierwsze na jej podstawie stwierdzić, czy i w jakim zakresie przesądzone zostało usytuowanie obiektu kubaturowego z etapu obecnie analizowanego. Organ jednak nie podał ani daty, ani numeru takiej decyzji. Decyzji takiej w przedłożonych aktach nie ma i nie jest ona opisana w projekcie budowlanym Etapu [...] . Częścią zaś tegoż projektu jest opis projektu zagospodarowania terenu tylko dla Etapu [...] oraz sam graficzny projekt zagospodarowania terenu obejmujący całe zamierzenie, ale bez klauzuli o jego zatwierdzeniu. W przedłożonych aktach zaś znajduje się kopia decyzji z dnia 30 września 2011 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę tylko w zakresie Etapu [...] . Ocena projektu budowalnego Etapu [...], w tym w zakresie kwestionowanym przez stronę skarżącą, musi nastąpić w uwzględnieniu powiązań tego projektu z pozostałymi etapami całego zamierzenia, zwłaszcza, że – jak wynika z akt - wśród nich znajdują się takie, które obejmują samą infrastrukturę. Takiej analizy organ, z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, nie przeprowadził, a bez niej nie jest możliwa weryfikacja zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ponownym postępowaniu organ winien wyeliminować wskazane uchybienia. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 ppkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed mi sądami administracyjnymi, uchylono zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 kpa.