II GZ 902/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Sp. z o.o. w S.u na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2795/15 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie Pismem z dnia [..] września 2015 r. P. Sp. z o.o. w S. reprezentowana przez pełnomocnika, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2015r., utrzymującą w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2015r., w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "[...]" położonej w S. przy ul. S. 1. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2015r., pismem z dnia 10 listopada 2015r., doręczonym pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] listopada 2015r., skarżąca spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: złożenie dokumentu określającego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej na dzień wniesienia skargi, w postaci wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego oryginału pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub odpisu powyższego dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez pełnomocnika strony skarżącej oraz złożenie oryginału pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii, jeżeli jej zgodność z oryginałem została poświadczona przez pełnomocnika strony skarżącej - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia [...] grudnia 2015r., pełnomocnik skarżącej spółki przedłożył odpis pełnomocnictwa udzielonego mu przez stronę skarżącą w dniu [...] września 2015r. oraz wydruk komputerowy informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców skarżącej pobrany w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, obrazujący stan na dzień [...] grudnia 2015 r. Z powyższego wydruku wynika, że w dniu [...] października 2015r. został dokonany ostatni wpis. Jednocześnie skarżąca spółka wniosła o zwolnienie od wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016r. odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów na podstawie art. 247 p.p.s.a, zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Sąd w uzasadnieniu podniósł, iż w sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na nieprawidłowe uzupełnienie braku formalnego skargi, tj. przedłożenie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Sąd uznał, iż przedłożony przez pełnomocnika skarżącej odpis KRS nie obejmuje swym zakresem dnia, w którym zostało udzielone pełnomocnictwo. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącej, zaskarżając je w całości i domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku skarżącej spółki o zwolnienie jej od ponoszenia kosztów postępowania. Nadto, skarżący wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenia art. 247 p.p.s.a poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie przez Sąd Wojewódzki, że wystąpiła oczywista bezzasadność skargi, co do której skarżąca wnioskowała o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych, co miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżąca uzupełniając brak formalny załączyła aktualny odpis KRS, z którego wynikał zakres przedmiotowy i podmiotowy reprezentacji skarżącej. Z przedstawionych dokumentów jednoznacznie wynika, że Piotr Pepliński przez cały czas trwania spółki jest upoważniony do jej reprezentacji. Potwierdzono również fakt udzielenia pełnomocnictwa, co było zgodne z danymi z KRS. W zażaleniu wskazano, że skarżąca zaskarżyła postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi, a więc postanowienie w przedmiocie zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych jest przedwczesne. Wraz z zażaleniem przedłożono poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Przedsiębiorców, pobraną na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że braki formalne skargi mogą być uzupełniane, w następstwie wezwania przez sąd, w terminie i ze skutkiem określonym w art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. Oczywistym jest, że strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest bowiem nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe, czy niepełne wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzystała w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w treści art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 47 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a. Z powołanych przepisów wynika, że każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. W świetle akt niniejszej sprawy bezsporne jest, że pełnomocnik skarżącej nie wykonał w sposób prawidłowy zarządzenia Przewodniczącego wyzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi, ponieważ nie przedłożył pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Strona złożyła pełnomocnictwo – nie wykazując dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana w dacie udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania strony, tym samym strona nie wypełniła warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu. W rozpoznawanej sprawie podstawą odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych była zdaniem Sądu I instancji oczywista bezzasadność skargi określona w art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. W przeciwnym razie mogłoby dojść do naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodzić przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (patrz: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; por. Postanowienie NSA z dnia 20.07.2016r. w spr. o sygn. akt II OZ 698/16). Podzielając ten pogląd stwierdzić trzeba, że słusznie Sąd I instancji przyjął dopuszczalność zastosowania w sprawie art. 247 p.p.s.a. Skoro skarżąca nie uzupełniła w sposób prawidłowy, w wyznaczonym terminie istotnego braku formalnego skargi, co kwalifikuje tę skargę do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, to zaistniały przesłanki by uznać, że zachodzi oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na uwzględnienie nie zasługuje zawarte w zażaleniu żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).