VI SA/Wa 2249/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. M. kwotę 104 (sto cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 2249/15 UZASADNIENIE Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2 art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), dalej u.d.p., lp. 1, lp. 7 pkt 9 lit. d) i e) załącznika nr 2 do u.d.p. oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), dalej: p.r.d. oraz art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), dalej: u.o.z.p.r.d., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: WITD) z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o nałożeniu na A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "P." (dalej: Skarżący lub Przedsiębiorca), kary pieniężnej w wysokości 2.580 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: W dniu [...] września 2012 r. w K. na ul. [...] stanowiącej drogę krajową nr [...], zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz z naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował R. S., który wykonywał przewóz drogowy elementów betonowych w imieniu Przedsiębiorcy. Kontrolowany pojazd poruszał się na drodze, na której dopuszczony był ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t. W przypadku zaś pojazdów silnikowych o podwójnej osi napędowej, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m, na wskazanej wyżej drodze dopuszczalna była maksymalna suma nacisków osi wynosząca do 16 t. Maksymalna długość pojazdu członowego nie powinna przekraczać 16,50 m. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że nacisk na podwójnej osi napędowej pojazdu wynosił 19,85 t., jego długość wynosiła 20,60 m., a szerokość wraz z ładunkiem 2,66 m., przy czym szerokość naczepy ciężarowej marki [...] wynosiła 2,55 m. Ładunek wystawał poza obrys pojazdu o 11 cm. Przejazd był niezgodny z warunkami zezwolenie na przejazd pojazdu nr [...] z dnia [...] września 2012 r., ponieważ pojazd wykazywał wyższą od dopuszczalnej masę całkowitą oraz nacisk na osie. Nacisk na podwójnej osi napędowej pojazdu został przekroczony o 3,85 t, a długość pojazdu przekroczyła dopuszczalne normy o 4,1 m. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] września 2012 r. W dniu [...] października 2012 r. WITD wydał decyzję nr [...], którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.380 złotych. Przedsiębiorca zaskarżył przedmiotową decyzję. Organ odwoławczy decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, WITD w dniu [...] maja 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.380 złotych, od której strona również złożyła odwołanie. GITD, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. Od decyzji tej strona wniosła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2747/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję WITD z dnia [...] maja 2013 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z uwagi na fakt , że skarżący uzyskał zezwolenie nr [...] z [...] września 2012 r. na przejazd pojazdu nienormatywnego nie jest możliwe zakwestionowanie ważności okazanego zezwolenia. Okazane do kontroli kopia zezwolenia i późniejsze przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powoływanie się na nie wskazuje, że opiewało ono na ten pojazd i jego ładunek. Przekroczenia zgodne były ze wszystkimi zmierzonymi parametrami fizycznymi pojazdu za wyjątkiem nacisku osi podwójnej napędowej, gdzie w zezwoleniu określono wartość maksymalną 9,28 oraz 9,15 t., a w wyniku pomiaru ustalono kolejno 9,95 oraz 9,9 t. W tym stanie rzeczy zakwestionowanie całego zezwolenia, nie jest poparte argumentacją organu. Rozpoznając sprawę organ powinien wyjaśnić z jakiego powodu kwestionuje możliwość poruszania się pojazdem nienormatywnym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, WITD decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nałożył na Przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2.580 złotych. Na powyższą kwotę składała się suma kar za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu o 4,1 m. oraz dopuszczalnego nacisku osi na drodze, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t, dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o 3,85 t. W odwołaniu Skarżący zarzucił decyzji, rażące naruszenie prawa materialnego w konsekwencji wadliwego zastosowania przepisów u.o.p., a także naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., GITD utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ zaznaczył na wstępie, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.o.z.p.r.d. w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znalazły odpowiednie przepisy w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej wskazaną wyżej ustawą. GITD przywołał przepisy mające zastosowanie w sprawie, wskazał, że pojazd Skarżącego został zważony w miejscu legitymującym się protokołem z pomiaru równości terenu przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C. Wagi te legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] Pomiaru długości i szerokości pojazdu członowego dokonano przy użyciu przymiaru mieszanego - ruletki, który w dniu kontroli legitymował się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd członowy zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Po dokonaniu pomiarów sporządzono stosowny protokół. Z uwagi na przekroczenie nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu o 3,85 t oraz dopuszczalnej długości pojazdu o 4,1 m WITD nałożył na Przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości: (5 x 120 zł) + 1.080 zł + 900 zł = 2.580 złotych. W zakresie zezwolenia nr [...] z dnia [...] września 2012 r. GITD wyjaśnił, że było ono ważne i wiarygodne. Z uwagi jednak na wartości w nim wskazane nie zezwalało na przejazd pojazdem członowym o parametrach ustalonych w trakcie kontroli. Ponadto, jak zauważył GITD do przekroczenia wskazanych w zezwoleniu parametrów pojazdu członowego doszło, ponieważ przewoźnik zdecydował się przewieźć kontrolowanym pojazdem członowym, jednocześnie dwie belki stropowe. W przypadku gdyby strona przewoziła je pojedynczo, do przedmiotowych przekroczeń najprawdopodobniej w ogóle by nie doszło. Tym samym w ocenie organu, na podstawie zezwolenia nr [...] z dnia [...] września 2012 r, Przedsiębiorca mógł przewieźć belki stropowe zgodnie z prawem z czego jednak nie skorzystał, naruszając tym samym warunki zezwolenia. Dokonanie pomiaru pojazdu za pomocą dwóch wag niepołączonych za pomocą interfejsu, nie miało żadnego wpływu na prawidłowość jego wyników oraz na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Zdaniem GITD postępowanie prowadzone przez WITD spełniało wymogi wynikające z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. ponieważ zgromadzono w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Zdaniem GITD w sprawie nie zachodziła możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.z.p.r.d. gdyż Skarżący nie wywiązał się z podstawowych obowiązków przewoźnika, do których należy bezwzględnie sprawdzenie przed wyjazdem na drogi publiczne, czy pojazd nie narusza dopuszczalnych norm. Skarżący w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Dowodem takim w ocenie GITD nie było nadesłane przez Przedsiębiorcę zezwolenie na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego bowiem, naruszono jego warunki. Na wskazaną wyżej decyzję A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący, kwestionując prawidłowość decyzji zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów u.d.p.; 2. nieprawidłową wykładnię przepisów art. 5 ust. 2 pkt 2 u.o.z.p.r.d.; 3. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego, co miało znaczący wpływ na wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia; 4. naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej; 5. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym. Uzasadniając przyjęte stanowisko Skarżący wskazał, że sposób użycia wag nie spełniał warunków ich atestu, a możliwość połączenia dwóch wag w celu stworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi dotyczyła ważenia kół o tej samej konstrukcji. Na skutek połączenia dwóch wag podziałka na wyświetlaczu powinna podwoić się i z wagi 50 kg wzrosnąć do 100 kg. W wyniku warzenia pojazdu Skarżącego uzyskano jednak pomiar o dokładności do 50 kg, co zdaniem Przedsiębiorcy było niemożliwe po połączeniu wag. Pomiar zaś dwiema wagami bez ich połączenia wymaga dodatkowej homologacji. Argumentując zajęte stanowisko, Skarżący odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazując w konkluzji, że wykonany pomiar nie mógł stanowić dowodu w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Przedsiębiorca wskazał, że nietrafnym było uznanie przez organy braku podstaw do umorzenia postępowania w oparciu o dyspozycję art. 5 ust. 2 u.o.z.p.r.d. gdyż w toku postępowania strona dowiodła, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia i dołożyła należytej staranności. Zdaniem Skarżącego świadczy o tym uzyskanie zezwolenia na przejazd zgodnego ze wskazaniami zleceniodawcy przewozu, właściwe oznakowanie pojazdu i wykonanie przewozu zgodnie z wytycznymi z zezwolenia, jedynym błędem było niewyposażenie kierowcy w oryginał zezwolenia. Organ nie zbadał przy tym z jakiego powodu nadawca nieprawidłowo oznaczył parametry wagowe przewożonego elementu betonowego. Biorąc pod uwagę wadliwość pomiaru wagi pojazdu oraz błędna wykładnia przepisów stanowiło arbitralne działanie organu, które naruszało art. 6 - 9 k.p.a. Dodatkowo w ocenie Skarżącego nietrafnym było przyjęcie przez GITD, że Przedsiębiorca nie przedstawił dowodów wyłączających jego odpowiedzialność. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego GITD wskazał, że wagi zastosowane w czasie kontroli mogły zostać użyte do pomiaru dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. W ocenie Organu nie doszło również do naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2014.1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz.U.2012.270 j.t.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego naruszają bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje ich uchyleniem. Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd nie jest organem odwoławczym od decyzji organów Inspekcji Transportu Drogowego i jego zadaniem nie jest dokonanie ponownej i własnej oceny sprawy. Zadaniem Sądu jest skontrolowanie zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem. W przedmiotowej sprawie wskazana ocena dokonywana była przy uwzględnieniu dyspozycji art.153 p.p.s.a. Zgodnie z art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W wyroku z dnia 7 lutego 2013r. (sygn. akt II OSK 1865/11; LEX nr 1293568) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że " uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania". W wyroku z dnia 6 lutego 2013 r. (sygn. akt II GSK 2101/11) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "1. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. 2. Sformułowanie "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy" (LEX nr 1277944). Z kolei w wyroku z dnia 21 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 5/11) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "naruszenie art. 153 p.p.s.a. może polegać na pominięciu wiążącej oceny i przyjęciu stanowiska odmiennego niż z niej wynikające bądź niewykonaniu wytycznych, co do dalszego postępowania" (LEX nr 1244358). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez niepełne uwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2014r. sygn. akt VI SA/Wa 2747/13. W wyroku tym Sąd wskazał, że: "W dniu kontroli ładunku przedmiotem przewozu były dwie belki betonowe, charakteryzujące się wagą 16,61 t oraz 10,5 t (suma ładunku ok. 27 t). Każda z tych belek charakteryzowała się długością uniemożliwiającą przewóz pojazdem normatywnym. Zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 6 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych, zezwolenie na przewóz pojazdu nienormatywnego może być wydane pod warunkiem, że ładunek jest niepodzielny i nie może być przewieziony pojazdami, których masa, naciski osi i wymiary są dopuszczalne. W tym przypadku przewożony przez pojazd ładunek nie mógł być transportowany odrębnymi normatywnymi środkami transportu z uwagi na ich długość. Skarżący uzyskał zezwolenie nr [...] z [...] września 2012 r. a zostało ono wydane na przejazd pojazdu nienormatywnego o wymiarach: całkowitej długości- 20,60 m, szerokości- 2,80 m, wysokości- 3,50 m, masa ładunku 28,00, masy całkowitej- 54,65 t, nacisku na osie maksymalnie 9,28 t. W trakcie kontroli stwierdzono nacisk podwójnej osi napędowej zespołu pojazdu wynoszący 19,85 t, a rzeczywista masa całkowita wynosiła 56,65 t. W związku z powyższym stwierdzeniem uznano, że doszło do przekroczenia norm wskazanych w niniejszym zezwoleniu. Z uwagi na fakt , że skarżący uzyskał zezwolenie nr [...] z [...] września 2012 r. na przejazd pojazdu nienormatywnego nie jest możliwe zakwestionowanie ważności okazanego zezwolenia. Okazana do kontroli kopia zezwolenia i późniejsze przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powoływanie się na nie wskazuje, że opiewało ono na ten pojazd i jego ładunek. Przekroczenia zgodne były ze wszystkimi zmierzonymi parametrami fizycznymi pojazdu za wyjątkiem nacisku osi podwójnej napędowej, gdzie w zezwoleniu określono wartość maksymalną 9,28 oraz 9,15 t., a w wyniku pomiaru ustalono kolejno 9,95 oraz 9,9 t. W tym stanie rzeczy zakwestionowanie całego zezwolenia, nie jest poparte argumentacją organu. Rozpoznając sprawę organ powinien wyjaśnić z jakiego powodu kwestionuje możliwość poruszania się pojazdem nienormatywnym". Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy dopuściły się zasadniczej obrazy normy prawnej wyrażonej w art. 153 p.p.s.a., a w konsekwencji tego uchybienia - również, mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu w następstwie tego nieprawidłowej (niepełnej) oceny sprawy oraz braku uwzględnienia oceny wyrażonej w powołanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2014 r. Mimo wyraźnego wskazania w uzasadnieniu wyroku, że stwierdzone w przedmiotowej sprawie przekroczenia zgodne były ze wszystkimi zmierzonymi parametrami fizycznymi pojazdu za wyjątkiem nacisku osi podwójnej napędowej oraz, że nie jest możliwe zakwestionowanie ważności tego zezwolenia, organy nie uwzględniły tej okoliczności i wymiarem kary objęły też przekroczenie długości pojazdu. Mimo, iż zmierzona wartość odpowiadała warunkom zezwolenia. Jednocześnie organy nie wyjaśniły w sposób przekonywujący dlaczego wymiar kary obejmują również tę wartość. Ponadto w ocenie Sądu w warunkach niniejszej sprawy, organy niedostatecznie wyjaśniły także kwestię ewentualnego wystąpienia przesłanek z art. art. 5 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.z.p.r.d. w sytuacji kiedy Skarżący dysponował ważnym zezwoleniem na przejazd pojazdu nienormatywnego i doszło do przekroczenia tylko niektórych parametrów w nim określonych organy szczególnie starannie winny wyjaśnić okoliczności na skutek, których doszło do naruszenia, w aspekcie wyjaśnień strony i przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 5 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.z.p.r.d. Tym samym organy administracji, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściły się naruszenia art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa. Naruszenie wspomnianych przepisów miało, w ocenie Sądu, istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy. Należy wskazać, że z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić, jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem. Rzeczą organów Inspekcji Transportu Drogowego będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2747/13, wskazań powyższych, a także odniesienie się do twierdzeń i zarzutów strony. Biorąc powyższe względy pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.