II SA/Bd 111/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014r. sprawy ze skargi A. J., W. J. na uchwałę Rady Miejskiej Ciechocinka z dnia 8 września 2003 r. nr VII/74/03 w przedmiocie ustalenia szczegółowych zasad udzielania i cofania zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, liczby punktów i zasad ich usytuowania na terenie Ciechocinka oddala skargę. A. i W. J. złożyli skargę na uchwałę nr VII/74/03 Rady Miejskiej C. z dnia 8 września 2003 r. w sprawie ustalenia szczegółowych zasad udzielania i cofania zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, liczby punktów i zasad ich usytuowania, zarzucając rażące naruszenie – art. 22 i 64 Konstytucji oraz ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, gdyż naruszono konstytucyjne zasady równości, swobody i wolności gospodarczej oraz ustawowe upoważnienia z art. 12 ust. 1 oraz 14 ust. 1,2a i 6 ww. ustawy; w uchwale zapisano o zakazie sprzedaży alkoholu na terenie parków: T., Z., S. i na tej podstawie nie wydano im koncesji na sprzedaż alkoholi, pomimo że sklep który posiadają znajduje się przy ul. T. nr ... w sąsiedztwie P. Z., a to powoduje ich znaczne straty finansowe. Odpowiadając na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, gdyż nie naruszyła Konstytucji i ww. ustawy. Wg Rady zarzuty skarżących nie dotyczą zgodności uchwały z prawem, lecz są przejawem braku akceptacji dla organów stosujących przepisy prawa, w tym również kwestionowaną uchwałę. Rada nie ma możliwości ingerowania w przebieg postępowań administracyjnych a strona postępowania administracyjnego ma możliwość złożenia odwołania od decyzji administracyjnej, a także złożenia skargi do sądu administracyjnego. Nadto skarżący błędnie interpretują art.12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 6 ww. ustawy z dnia 26 października 1982 r. Zgodnie z art. 14 ust. 6 w niewymienionych w poprzednich ustępach miejscach, obiektach lub na określonych obszarach gminy, ze względu na ich charakter, rada gminy może wprowadzić czasowy lub stały zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych. Ww. upoważnienie ustawowe dotyczy możliwości wprowadzenia przez radę gminy zakazów odnoszących się do wszystkich rodzajów napojów alkoholowych, a nie tylko napojów powyżej 4,5% alkoholu, co wynika z treści przepisu, który nie wyłącza spod zakazów napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa. Natomiast przedmiotem regulacji art. 12 ust. 1 ustawy jest wyłącznie ilość punktów sprzedaży napojów alkoholowych, którą gmina ma prawo określać, ale nie w odniesieniu do napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa. W świetle tych przepisów brak podstawy prawnej do odczytywania art. 14 ust.6 w powiązaniu z art. 12 ust. 1 ustawy, bo przepisy te regulują odmienne kwestie. W zakresie zarzutu naruszenia art. 64 Konstytucji zarzut też jest nieuzasadniony. Przedmiot regulacji zaskarżonej uchwały nie odnosi się bowiem do sfery własności, bowiem wprowadziła ona wyłącznie ograniczenia w zakresie prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych. W kwestionowanym przez wnioskodawców § 7 uchwały zawarte są regulacje dotyczące zakazu prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych w określonych miejscach - na terenie parku Z., T. i S.. Zaskarżona uchwała nie ogranicza korzystania przez wnioskodawców z ich własności. Skarżący błędnie interpretują też art. 14 ust. 6 ustawy. Jego celem nie było wprowadzenie zakazu sprzedaży w sklepach napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, lecz zakaz sprzedaży na określonym terenie. Zawarte w § 7 ograniczenie jest zgodne z delegacją ustawową, ponieważ zostało wprowadzone z uwagi na charakter miejsca. We wskazanych miejscach obecność napojów alkoholowych, nie jest pożądana z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa osób z nich korzystających - parki są odwiedzane przez kuracjuszy, turystów, mieszkańców miasta, osoby z małymi dziećmi, co powoduje, że uzasadniony jest zakaz sprzedaży alkoholu w usytuowanych w nich punktach sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Orzeka w m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej – ust. 1 § 2 pkt 5 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona uchwała nr VII/74/03 Rady Miejskiej C. z dnia ... 2003 r. w sprawie ustalenia szczegółowych zasad udzielania i cofania zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, liczby punktów i zasad ich usytuowana na terenie C., wydana została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) w związku z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.) po zasięgnięciu opinii Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, na wniosek Burmistrza C.. W przepisie art. 18 ww. ustawy o samorządzie gminnym ustawodawca określa kompetencje gminy stanowiąc m.in., że do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działalności gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej (ust. 1), po czym w ust. 2 określa kategorie spraw, które należą do wyłącznej własności rady gminy. Określiwszy te kategorie spraw w pkt 15 stanowi, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy "stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy." Ustawa z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi w art. 12 w ust. 1 i 2, że rada gminy ustala, w drodze uchwały dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz że rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Natomiast w przepisach art. 14 określając miejsca sprzedaży, podawania i spożycia napojów alkoholowych, zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych: na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych i domów studenckich, na terenie zakładów pracy oraz miejsc zbiorowego żywienia pracowników, w miejscach i czasie masowych zgromadzeń, w środkach i obiektach komunikacji publicznej, w obiektach zajmowanych przez organy wojskowe i spraw wewnętrznych, jak również w rejonie obiektów koszarowych i zakwaterowania przejściowego jednostek wojskowych, na ulicach, placach i w parkach, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów, napojów zawierających więcej niż 18% alkoholu w ośrodkach szkoleniowych i w domach wypoczynkowych - dodaje w ust. 6, że w innych niewymienionych miejscach, obiektach lub na określonych obszarach gminy, ze względu na ich charakter, rada gminy może wprowadzić czasowy lub stały zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych. Na marginesie tylko należy zwrócić uwagę, iż ustawodawca uznając życie obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu (vide preambuła ustawy) zobowiązał, organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego do podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów, wskazując na konieczność ograniczenia dostępności alkoholu oraz potrzebę zapobiegania negatywnym następstwom nadużywania alkoholu i ich usuwanie (art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 4 i 6). Tak więc w świetle tych przepisów niewątpliwie Rada Miejska C. uprawniona była do wydania zaskarżonej uchwały i uchwała ta nie narusza wskazanych w niej przepisów. Nie narusza także – wbrew odmiennemu stanowisku skarżących przepisów Konstytucji, bowiem nie ograniczyła w żadnej mierze prawa własności skarżących jak i swobody gospodarczej. Zauważyć w szczególności należy, że Konstytucja w art. 22 dopuszcza ograniczenie swobody gospodarczej w drodze ustawy, co uczyniono w przywoływanej ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Rada Miejska C. wskazała, że we wskazanych w uchwale miejscach obecność napojów alkoholowych, nie jest pożądana z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa osób korzystających z tych terenów. Ww. parki są licznie odwiedzane przez kuracjuszy, turystów, mieszkańców miasta, osoby z małymi dziećmi. Zaskarżona uchwała nie narusza także jakiegokolwiek innego przepisu prawa obowiązującego w chwili jej podejmowania. Rozpoznając skargę rzeczą Sądu było tylko zbadanie czy przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia prawa i winno być rzeczą oczywistą, że poza granicami niniejszej sprawy pozostawała ocena czy sklep prowadzony przez skarżących znajduje się na terenie parku o którym mowa w § 7 ust. 2 skarżonej uchwały oraz czy Burmistrz C. zasadnie skarżącym odmówił wydania koncesji na sprzedaż alkoholu w tym sklepie. Te okoliczności są bowiem przedmiotem zupełnie innego postępowania administracyjnego i rozpoznawanie sprawy w tym kontekście byłoby wyjściem poza granice sprawy i stanowiłoby naruszenie przez Sąd przepisów proceduralnych ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie dopatrując się więc w zaskarżonej uchwale naruszenie prawa na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę jako bezzasadną oddalił.