IV SA/Gl 757/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania do Domu Pomocy Społecznej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T. działając na podstawie art. 104 kpa (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 106 ust. 1, art. 54 ust. 1, ust. 2, ust. 2a , art.55, art. 56, art. 59 i art. 65 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 201 5r., poz. 163 – dalej "u.p.s.") oraz Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 sierpnia 2012 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz.U. nr 964), po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] odmówił skierowania J.W. na pobyt w Domu Pomocy Społecznej "[...]"w B. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] uchylającą w całości decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. z dnia [...] nr [...] odmawiającą skierowania J.W. do Domu Pomocy Społecznej "[...]" w B. strona w dniu [...] podtrzymała swój wniosek z dnia [...] oraz [...] o skierowanie do Domu Pomocy Społecznej " [...]" w B. uzasadniając swoją prośbę względami religijnymi. Organ pierwszej instancji podniósł, iż w myśl art. 54 ust. 1 u.p.s. osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Osobę o której mowa w ust. 1 kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, w przypadku J.W. do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Strona spełnia przesłanki do umieszczenia jej w domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych. W art.65 ust. 2 u.p.s. ustawodawca przewiduje możliwość korzystania przez jednostki samorządowe z usług niepublicznych DPS-ów bez zlecenia zadań, dotyczy to jednak sytuacji w których osobom wymagającym opieki nie można zapewnić miejsca w placówce publicznej, a warunkiem skierowania do jednostki prywatnej jest brak wolnych miejsc w publicznym DPS o zasięgu lokalnym gminnym i powiatowym. Organ pierwszej instancji stwierdził, że z uwagi na fakt, iż na terenie gminy T. brak jest DPS dla osób przewlekle somatycznie chorych oraz mając na uwadze stan zdrowia J.W., brak możliwości zapewnienia należytej całodobowej opieki w miejscu aktualnego zamieszkania organ widzi konieczność skierowania strony do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych najbliżej miejsca zamieszkania tj. w Domu Pomocy Społecznej w J. Zgodnie z § 5 i 6 rozporządzenia w sprawie domów pomocy społecznej, dom umożliwia mieszkańcowi zaspokojenie potrzeb religijnych, kulturalnych. Mieszkańcom D.P.S. zapewnia się możliwość kontaktu z kapłanem i udział w praktykach religijnych zgodnie z wyznaniem. Wskazany przez organ pierwszej instancji D.P.S. w J. zapewnia zaspokojenie potrzeb religijnych strony zgodnie ze wskazanym rozporządzeniem. Decyzja o odmowie skierowania strony do Domu Pomocy Społecznej " [...]" w B. została wydana równolegle z decyzją o skierowaniu do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w J. Strona złożyła jedno odwołanie od obu decyzji. Zakwestionowała stanowisko organu, co do słuszności skierowania jej do placówki, która jej zdaniem nie gwarantuje jej bezpieczeństwa psychicznego i emocjonalnego ze względu na jej przynależność do określonej grupy wyznaniowej. Stwierdziła, że DPS J. nie zapewnia przyjęcia do trzech miesięcy i nie ma możliwości zapewnienia jej praktykowania jej religii na poziomie, takim, jaki mają mieszkańcy wyznania katolickiego. Zaakcentowała, że tylko DPS "[...]" spełnia wymagane dla niej standardy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, motywy zaskarżonej decyzji oraz zarzuty podnoszone przez stronę w odwołaniu. Kolegium wskazało, że z przedłożonej przez organ pierwszej instancji dokumentacji wynika, iż w dniu [...] J.W. złożyła ustnie do protokołu wniosek o umieszczenie w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w B. We wniosku strona zwróciła się również z prośbą o dofinansowanie jej pobytu w domu pomocy społecznej. W dniu [...] organ pierwszej instancji przeprowadził przewidziany prawem wywiad środowiskowy, w trakcie którego ustalił, że J.W. na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej w dniu [...] przebywała w DPS "[...]" w B. W dniu [...] zrezygnowała z pobytu w domu pomocy społecznej uznając, że ponosi zbyt duże wydatki związane z pobytem tam. Od [...] J.W. zamieszkuje wraz z synem, jego żoną i dzieckiem. Strona posiada własne źródło dochodu - rentę w wysokości [...]zł. W aktach sprawy znajduje się orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia [...] zaliczające stronę do osób całkowicie niezdolnych do pracy i niezdolnych do samodzielnej egzystencji na trwałe. Z opinii pracownika socjalnego z dnia [...] wynika, że J.W. wymaga pomocy stałej i powinna być skierowana na pobyt stały do domu pomocy społecznej. Natomiast z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] wynika, że J.W. wymaga całodobowej opieki na stałe; powinna być skierowana do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych. Strona wymaga stałej pomocy w trakcie codziennych czynności i toalety. Z zaświadczenia lekarskiego wynika zatem, że stan zdrowia strony wymaga umieszczenia jej w DPS dla osób przewlekle somatycznie chorych. Analizując stan prawny sprawy Kolegium wskazało na brzmienie art. 54 u.p.s. Stwierdziło, że w myśl art. 59 ust. 1 u.p.s., decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. Natomiast wybór domu pomocy społecznej, do którego wydawane jest skierowanie winien odbyć się z poszanowaniem przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych. Wobec istnienia wolnych miejsc w DPS publicznych prowadzonych przez organy samorządu terytorialnego lub na zlecenie organów samorządu terytorialnego skierowanie i umieszczenie strony w Domu Pomocy Społecznej [...] w B., stanowiłoby naruszenie przepisów prawa. Kolegium przyznało, że Dom Pomocy Społecznej "[...]" w B. jest domem pomocy społecznej odpowiedniego typu dla strony, jednakże stwierdziło, że zgodnie z art. 54 ust. 2a u.p.s., w przypadku, gdy przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej danego typu zlokalizowanego najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej wynosi ponad 3 miesiące, osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się na jej wniosek do domu pomocy społecznej tego samego typu zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, w którym przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie jest krótszy niż 3 miesiące. Jednakże w przedmiotowej sprawie przepis ten nie ma zastosowania, gdyż są wolne miejsca w domach pomocy społecznej odpowiedniego dla strony typu o zasięgu gminnym lub powiatowym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.W. oświadczyła, że powinna być skierowana do wybranego przez nią domu pomocy społecznej. Przedstawiła obszerną argumentację mającą na celu wykazanie, że dokonany przez nią wybór placówki był słuszny i konieczny. Wniosła o uwzględnienie jej potrzeb duchowych, które powinny być traktowane jako szczególna okoliczność w rozumieniu art. 54 ust. 1 u.p.s. Skarżąca stwierdziła, że DPS w J., do którego ją skierowano nie spełnia standardu usług, zasad w czynnościach i obrzędach religijnych, obowiązujących ją jako Świadka Jehowy. Skarżąca do skargi dołączyła kserokopie części strony internetowej, na której to przedmiotowy DPS w J. przedstawia plan imprez kulturalno - oświatowych na 2014 r. oraz kalendarium wydarzeń z 2015 r. i na planie tym zaznaczyła znakiem "tak" lub "nie" imprezy, w których może uczestniczyć lub nie z uwagi na swoje przekonania religijne. Nie zgodziła się z twierdzeniem organów obu instancji, że w DPS w J. będzie miała możliwość praktykowania swojej religii, bowiem dom ten uwzględnia potrzeby religijne katolików. Ponadto skarżąca podniosła, że nie ma gwarancji, aby w DPS w J. wolne miejsce pojawiło się do 3 miesięcy. Skarżąca stwierdziła, że czuje się dyskryminowana ze względu na swoje wyznanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, przytaczając na uzasadnienie argumentację przytoczoną w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje; Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Po myśli art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta T. w sprawie odmowy skierowania J.W. na pobyt w Domu Pomocy Społecznej "[...]"w B. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 12 marca 2014 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013r. poz. 182 - dalej "u.p.s."). Art. 54 ust. 1 u.p.s. stanowi, że osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Umieszczenie osoby w placówce zapewniającej właściwą ze względu na indywidualne potrzeby opiekę -jako prawo tej osoby- realizowane jest na jej wniosek, a dobór placówki dokonany przez właściwy organ wymaga akceptacji ze strony osoby umieszczanej w tej placówce.(art. 54 § 2 in fine u.p.s.). Wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, o której mowa w art. 54 § 4 ustawy. Zgodnie z art. 54 ust. 2 u.p.s.. osobę wymagającą całodobowej opieki kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba, że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Przepis ten ustanawia zasadę, w myśl której właściwy organ pomocy społecznej ma obowiązek kierować osoby wymagające całodobowej opieki do domu pomocy społecznej odpowiedniego dla danej osoby kierowanej typu, położonego najbliżej jej miejsca zamieszkania chyba, że termin oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej przekracza 3 miesiące. Unormowanie to ustanawia jeszcze jedno wyłączenie. Otóż nie kieruje się osoby wymagającej całodobowej opieki do domu pomocy społecznej odpowiedniego dla niej typu, leżącego najbliżej miejsca zamieszkania, jeżeli wymagają tego okoliczności sprawy. Przy ocenie, jakie okoliczności sprawy mogą decydować o wyłączeniu powołanej zasady kierować należy się unormowaniem art. 55 ust. 1 i 2 u.p.s. Należy zauważyć, że jakkolwiek przepisy zawarte w art. 54 ust. 2 i 2a u.p.s. określają zasady kierowania do domu pomocy społecznej, to regulacje te mają charakter niepełny i wymagają uwzględnienia postanowień art. 65 ust.2 u.p.s. W przypadku braku miejsc w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym lub powiatowym gmina może kierować osoby tego wymagające do domu pomocy społecznej, który nie jest prowadzony na zlecenie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) lub starosty. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 61-64, z tym że wysokość opłaty za pobyt w takim domu określa umowa zawarta przez gminę z podmiotem prowadzącym dom. Łączne odczytanie norm zawartych w art. 54 ust. 2 i 2a oraz w art. 65 ust. 2 u.p.s. prowadzi do następujących wniosków: Po pierwsze – zasadą jest kierowanie osoby spełniającej wymogi określone w art. 54 ust. 1 u.p.s. do d.p.s. odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, o ile okres oczekiwania na umieszczenie nie jest dłuższy niż 3 miesiące. Umieszczenie w d.p.s. wymaga uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego. Po drugie – okoliczności sprawy, jak stanowi art. 54 ust. 2 u.p.s. mogą wskazywać inaczej; innymi słowy rzecz ujmując, okoliczności sprawy mogą spowodować, że osoba zostanie skierowana do d.p.s., który nie będzie zlokalizowany najbliżej jej miejsca zamieszkania. O jakie okoliczności sprawy chodzi ustawodawca tego nie wyjaśnia, co za tym idzie kwestia ta pozostaje w zakresie dyskrecjonalnych uprawnień organu prowadzącego postępowanie. Nie powinno jednak budzić wątpliwości, iż ten swoisty luz decyzyjny wymaga uwzględnienia interesu (oczekiwań, roszczeń) strony, o ile nie koliduje to wyraźnie z interesem publicznym. Jeśli okoliczności sprawy wskazują "inaczej" to właściwy organ nie musi kierować osoby do d.p.s. zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania; a contraio – może kierować ja do d.p.s. położonego dalej. Po trzecie – jeśli okres oczekiwania na umieszczenie jest dłuższy niż 3 miesiące, osobę zainteresowaną kieruje się na jej wniosek, do d.p.s., zlokalizowanego "jak najbliżej miejsca zamieszkania", w którym przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie jest krótszy niż 3 miesiące. Po czwarte - zasady ustalone wyżej, jak należy wnosić z rezultatów wykładni logicznej art. 54 ust. 2 i 2a w zw. z art. 65 ust. 2 u.p.s., znajdują zastosowanie jeśli zachodzi możliwość kierowania do domu pomocy społecznej, prowadzonego przez podmiot publiczny lub na zlecenie takiego podmiotu, znajdującego się na terenie gminy bądź powiatu. W sytuacji kiedy brak miejsc w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym lub powiatowym, gmina może kierować osoby tego wymagające do domu pomocy społecznej., który nie jest prowadzony na zlecenie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) lub starosty. Jak zauważa I.Sierpowska: "W ust. 2 art. 65 u.p.s. ustawodawca przewiduje możliwości korzystania przez jednostki samorządowe z usług niepublicznych domów pomocy społecznej bez zlecania zadań. Dotyczy to sytuacji, w których osobom wymagającym opieki nie można zapewnić miejsca w placówce publicznej. Warunkiem skierowania do jednostki prywatnej jest brak wolnych miejsc w publicznym domu pomocy społecznej o zasięgu lokalnym (gminnym i powiatowym)." (por. komentarz do art. 65. Lex). Zwroty użyte przez ustawodawcę w art. 54 ust. 2 i 2a – dom pomocy społecznej "zlokalizowany jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej" należy rozumieć jako dom pomocy sp[ołecznej. zlokalizowany jak najbliżej miejsca zamieszkania, pozostający w obrębie gminy lub powiatu właściwych dla miejsca zamieszkania osoby kierowanej. Zasadą, jak należy wnosić z analizy art. 54 ust. 2 i 2a w zw. z art. 65 ust. 1 i 2 u.p.s., będzie kierowanie do d.p.s. prowadzony przez podmiot publiczny lub niepubliczny na zlecenie publicznego, o ile taki działa na terenie gminy lub powiatu. Jeśli zatem na terenie gminy lub powiatu nie ma odpowiedniego domu pomocy społecznej to gmina może kierować osobę do położonego na terenie innego powiatu: publicznego domu pomocy społecznej, niepublicznego domu pomocy społecznej prowadzonego w ramach zadań zleconych bądź też do niepublicznego domu pomocy społecznej prowadzonego bez zadań zleconych. Przy skierowaniu do domu pomocy społecznej, który nie jest prowadzony na zlecenie wójta, nie obowiązuje kryterium związane z bliskością lokalizacji. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt. IV SA/Gl 167/13 (publ. CBOiS) Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości bowiem skarżąca spełnia przesłanki określone w art. 54 ust. 1 u.p.s. do umieszczenia jej w domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych. Skarżąca, ze względów wyznaniowych, żądała skierowania do Domu Pomocy Społecznej "[...]" w B. Z uwagi na fakt, iż na terenie gminy T. brak jest DPS dla osób przewlekle somatycznie chorych oraz mając na uwadze stan zdrowia skarżącej, brak możliwości zapewnienia jej należytej całodobowej opieki w miejscu aktualnego zamieszkania wydano decyzję o skierowaniu skarżącej do DPS w J., a w przedmiotowej sprawie odmówiono skierowania skarżącej do DPS "[...]" w B. Zdaniem Sądu zastosowanie w tej sprawie winien znaleźć art. 65 ust. 2 u.p.s. dopuszczający możliwość skierowania do domu pomocy społecznej prowadzonego przez podmiot prywatny, nie działający w ramach zadań zleconych przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta). W przypadku określonym w art. 65 ust. 2 u.p.s. wybór należy do Gminy. W ocenie Sądu, o podejmowanym rozstrzygnięciu powinny w pierwszym rzędzie decydować okoliczności sprawy, o jakich mowa w art. 54 ust. 2 u.p.s. Skoro ustawodawca dopuszcza, w drodze wyjątku, możliwość skierowania do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, który nie jest lokalizowany najbliżej miejsca zamieszkania kierowanego ze względu na okoliczności sprawy, nie ograniczając w żaden sposób rodzaju domu pomocy społecznej w zależności od podmiotu, który go prowadzi (a więc może to być i podmiot prywatny działający bez zlecenia), to tym bardziej w sytuacji, kiedy chodzi o skierowanie na podstawie art. 65 ust. 2 u.p.s., gdzie nie ma żadnych ograniczeń podmiotowych, należy uwzględniać okoliczności sprawy. Należy podkreślić, że dom pomocy społecznej świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających (art. 55 ust. 1 u.p.s.). Natomiast organizacja domu pomocy społecznej, zakres i poziom usług świadczonych przez dom uwzględnia w szczególności wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa mieszkańców domu oraz stopień ich fizycznej i psychicznej sprawności (art. 55 ust. 2 u.p.s.). Oznacza to, że organ pomocy społecznej dokonując wyboru domu pomocy społecznej, do którego skierowana ma być osoba wymagająca całodobowej opieki, zobowiązany jest brać pod uwagę nie tylko typ domu pomocy społecznej, czas oczekiwania na miejsce w tym domu i zakres świadczonych w nim usług, ale również jej indywidualne potrzeby. W sposób szczególny uwzględnić musi, który z domów pomocy społecznej w sposób najpełniejszy zapewni, zgodnie z jej indywidualnymi potrzebami wolność, w tym swobodę praktyk religijnych, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji poprzestały jedynie na ustaleniu tego, które z placówek leżących w obrębie gminy i powiatu mają możliwość zapewnienia realizacji skarżącej jej praktyk religijnych. Pominęły zaś ocenę, czy wskazywane placówki w pełni odpowiadają indywidualnym potrzebom skarżącej w zakresie swobody realizacji przez nią praktyk religijnych, co wskazuje, że nie zwrócono dostatecznej uwagi na przepis art. 7 kpa, nakazujący organom administracji publicznej przy załatwieniu sprawy uwzględnić tak interes publiczny jak i słuszny interes obywateli. Uwaga ta jest tym bardziej oczywista, jeśli zważyć, że według art. 59 ust. 3 u.p.s. te same zasady obowiązują w razie kierowania do domów pomocy społecznej prowadzonych przez podmioty samorządowe jak i prowadzonych na zlecenie organów jednostek samorządu terytorialnego. W świetle poczynionych wyżej ustaleń brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska, prezentowanego przez organy obu instancji w rozpatrywanej sprawie, zgodnie z którym skierowanie do domu pomocy społecznej prowadzonego przez podmiot niepubliczny, nie działający jednak w ramach zadania zleconego w tym zakresie, nie jest możliwe jeśli Gmina oferuje skierowanie do domu pomocy społecznej prowadzonego przez podmiot publiczny, zlokalizowanego na terenie innej Gminy . Stanowisko takie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa materialnego zawartymi w art. 54 ust. 2 i 2a w zw. z art. 65 ust. 2 u.p.s. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a i c p.p.s.a w związku z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.