II OSK 1849/16

Dnia 14 czerwca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1693/15 w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych i kolekcjonerskich 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.B. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wa 1693/15) oddalił skargę M.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych i kolekcjonerskich. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. (nr [...],[...]) odmówił M.B. wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych i kolekcjonerskich. Motywem tego rozstrzygnięcia było ustalenie, iż M.B. prawomocnym wyrokiem sądu w Wielkiej Brytanii – [...] z dnia [...].09.2014 r. (sygn. akt [...]) został skazany za przestępstwa określone w Criminal Justice Act 1988 (CJ88) s.39. Przestępstwa te, według kwalifikacji systemu ECRIS, stanowią: spowodowanie lżejszego uszkodzenia ciała oraz groźby karalne, i należą do przestępstw wymierzonych przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności osobistej, godności osobistej lub innym chronionym dobrom, w tym rasizm i ksenofobia. W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji M.B. zarzucił, że narusza ona art. 7 i 77 § 1 k.p.a poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. W ocenie odwołującego się, zaskarżona decyzja narusza także art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, poprzez błędne zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy nie wykazano, że odwołujący się został skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Podkreślał, iż w systemie prawnym w Wielkiej Brytanii brak jest rozróżnienia pomiędzy przestępstwem, a wykroczeniem. Rozróżnienie takiego nie dokonuje również polski Krajowy Rejestr Karny po otrzymaniu od strony brytyjskiej informacji o karalności. Równocześnie M.B. zaskarżył ponadto postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego o powołanie biegłego z zakresu prawa brytyjskiego, na okoliczność ustalenia czy czyny, za które został ukarany, odpowiadają w prawie polskim przestępstwu czy wykroczeniu. W ocenie odwołującego się, powyższa odmowa naruszała art. 78 § 1 k.p.a. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]), na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Podkreślił, że osoba skazana za przestępstwo umyślne, nie może posiadać pozwolenia na broń. Ustalenie, że M.B. został skazany w Wielkiej Brytanii za dwa umyślne przestępstwa, tj.: spowodowanie lżejszego uszkodzenia ciała i groźby karalne, jest dla krajowych organów Policji wiążące i nakazuje odmówić wydania pozwolenia na broń. W takich przypadkach ustawodawca z góry ustalił, iż przesłanka zagrożenia określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy wynika ze skazania za przestępstwo umyślne. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że w Krajowym Rejestrze Karnym został uruchomiony Europejski system przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS). System ten opiera się na elektronicznej wymianie informacji pomiędzy organami centralnymi państw członkowskich UE. Wymiana informacji o skazaniach odbywa się poprzez szyfrowaną sieć teleinformatyczną. Rodzaj przestępstwa i orzeczonej sankcji transmitowany jest w formie kodów, których znaczenie jest identyczne dla wszystkich państw członkowskich UE. W ten sposób, zautomatyzowane zostało tłumaczenie najważniejszych informacji dotyczących orzeczenia. Jest to jednocześnie metoda, za pomocą której organy Policji czerpią informacje na temat karalności stron postępowania administracyjnego w krajach Unii Europejskiej. Przypisane popełnionym przez M.B. przestępstwom kody: 081100 (spowodowanie lżejszego uszkodzenia ciała) i 090600 (groźby karalne) mieszczą się w kategoriach przestępstw, które wymierzone są przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności osobistej, godności osobistej lub innym chronionym dobrom, w tym rasizm i ksenofobia. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, negowanie przez M.B. rodzaju popełnionych przez niego czynów zabronionych nie jest zasadne. Nie budzi bowiem wątpliwości, że dopuścił się on przestępstw umyślnych, a skazanie za ich popełnienie nie uległo jeszcze zatarciu z mocy polskiego prawa. Ponadto, w przepisie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1036) ustanowiony został katalog danych osobowych, które są umieszczone w rejestrze. Należą do nich m.in.: prawomocne skazanie za przestępstwa lub przestępstwa skargowe. Nie zamieszcza się natomiast informacji o popełnieniu wykroczeń. Komendant Główny Policji wskazał ponadto, że wnioskowany przez odwołującego się dowód (powołanie biegłego z zakresu prawa brytyjskiego aby ustalić, czy popełnione przez odwołującego czyny są przestępstwami czy wykroczeniami) należałoby przeprowadzić jedynie w sytuacji istnienia wątpliwości co do skazania strony i rodzaju czynu, którego się dopuściła. Wątpliwości takich nie ma w ocenianej sprawie. Podkreślił organ odwoławczy, że M.B. w chwili wydawania decyzji figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym za popełnienie dwóch przestępstw umyślnych, co przesądza o wyniku rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezależnie od podniesionych w odwołaniu argumentów. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...].08.2015 r. wniósł M.B. Zarzucił naruszenie: – art. 7 i 77 § 1 kpa, poprzez niezebranie w sprawie całego materiału dowodowego, – art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędne zastosowanie podczas, gdy w przedmiotowym postępowaniu nie wykazano, że wnioskodawca został skazany prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwa, – art. 20 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy z jego treści wynika, iż informacja podana przez biuro nie rozstrzyga co do zasady o kwalifikacji czynu zabronionego, – błąd w ustaleniach faktycznych, iż strona została prawomocnie skazana za przestępstwo. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący zarzucił, że w sprawie istotne było ustalenie czy czyny, za które wnioskodawca został prawomocnie skazany miały charakter umyślny, a także czy stanowiły przestępstwo w rozumieniu polskiego prawa karnego. W systemie prawnym Wielkiej Brytanii nie występuje rozróżnienia pomiędzy przestępstwem i wykroczeniem. Rozróżnienia takiego nie dokonuje również Krajowy Rejestr Karny, w którym gromadzi się dane osób będących obywatelami polskimi, prawomocnie skazanymi przez sądy państw obcych. Skarżący wskazał na kradzieże, których zakwalifikowanie do przestępstw lub wykroczeń w prawie polskim zależy od wartości skradzionego mienia, podczas gdy na gruncie prawa brytyjskiego nie ma to znaczenia, bowiem kradzież zawsze jest kwalifikowana jako przestępstwo. Natomiast za popełnieniem czynu nie będącego przestępstwem przemawia rodzaj ukształtowania kary, tj. grzywna i nawiązka. Właśnie w celu wyjaśnienia tych wątpliwości został złożony wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie znajomości prawa angielskiego, co pozwoliłoby ocenić, czy skarżący dopuścił się umyślnego przestępstwa. Organ administracji nie miał możliwości ustalić okoliczności objętej wnioskiem dowodowym, bowiem zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego zawiera wpisy oparte na informacji przesłanej przez stronę brytyjską. Informacja ta zaś nie przesądza o kwalifikacji czynu jako przestępstwa, a organ nie ma możliwości samodzielnej oceny w tym zakresie. Kompetencji do dokonania takiej oceny nie ma również Krajowy Rejestr Karny, który tylko jedynie gromadzi przesłane informacje, co potwierdza załączone do skargi, zajęte przez Ministerstwo Sprawiedliwości stanowisko, z którego też wynika, iż od dnia [...] września 2015 r. nastąpi zatarcie skazania wobec M.B.. W tej sytuacji nie może być on uznawany za osobę skazaną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. oddalił opisaną wyżej skargę M.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...].08.2015 r. Sąd I instancji powołał art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576). Podkreślił, że organ I instancji ustalił, iż M.B. prawomocnym wyrokiem sądu z dnia 22 września 2014 r. został skazany na terenie Wielkiej Brytanii na kary grzywien i nawiązki za popełnienie przestępstw: groźby karalne – napaść zwykłą oraz lżejsze uszkodzenie ciała – pobicie. Przestępstwa te wg polskiego Kodeksu karnego odpowiadają przestępstwom przeciwko wolności (groźby karalne – art. 190 k.k.) oraz przeciwko życiu i zdrowiu (art. 157 k.k. lub 158 k.k.). Stosownie do art. 8 k.k., przestępstwa stanowią zbrodnie, które można popełnić tylko umyślnie i występki, które mogą być czynami nieumyślnymi, jeżeli ustawa tak stanowi. Przestępstwo groźby karalnej jest występkiem o charakterze wyłącznie umyślnym. WSA w Warszawie podkreślił, że o ile lżejsze uszkodzenie ciała, może być występkiem popełnionym także nieumyślnie (art. 157 § 3 k.k.), to pobicie – określone w art. 158 § 1 k.k. ma charakter wyłącznie umyślny. Z istoty tych czynów wynika, że spowodować rozstrój zdrowia lub naruszenie czynności ciała (także na okres nie dłuższy niż 7 dni) można także nieumyślnie, jednakże przypisane pobiciu lub groźbom karalnym takiej cechy nieumyślności nie jest już możliwe. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organ administracji publicznej, wbrew stanowisku skarżącego ma kompetencje do samodzielnej oceny powyższego aspektu sprawy (art. 80 k.p.a.). Organ ten uzyskał z Krajowego Rejestru Karnego informację o prawomocnym skazaniu skarżącego za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz za groźby karalne, i w wyniku przeprowadzonej analizy porównawczej treści tej informacji z przepisami polskiego prawa karnego dokonał prawidłowej oceny, iż czyny, za które został prawomocnie skazany w Wielkiej Brytanii, są przestępstwami umyślnymi, a nie wykroczeniami. Zauważył sąd I instancji, iż to strona brytyjska, przekazując w ramach europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS) przypisała czynom, za które skarżący został skazany określone kody, których znaczenie jest identyczne dla wszystkich państw członkowskich UE. Nie doszło zatem do naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, gdyż nie wskazane w nim "biuro" nadało kody ustalające, że skarżący dopuścił się przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz wolności. Odmawiając więc przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa karnego brytyjskiego, wg WSA w Warszawie, organ Policji nie naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ustalenia te stanowiły przesłankę odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych i kolekcjonerskich, określoną w normie art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Informacja Krajowego Rejestru Karnego o prawomocnym skazaniu skarżącego za przestępstwa, z których co najmniej jedno na gruncie polskiego prawa karnego ma charakter umyślny, stanowi wystarczającą podstawę do obowiązkowej odmowy udzielenia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. WSA w Warszawie podkreślił również, iż niezasadny jest zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. Jak bowiem wynika z przepisu art. 1a ust. 2 tej ustawy, na potrzeby przekazywania informacji organom centralnym państw członkowskich Unii Europejskiej, za wyrok skazujący uznaje się każde prawomocne orzeczenie wydane przez sąd karny wobec osoby fizycznej w związku z popełnieniem przestępstwa, której dane podlegają przekazaniu. Jak więc z przepisu tego wynika, nawet gdyby prawo brytyjskie uznawało, jak w polskim prawie karnym, niektóre czyny karalne za wykroczenie, to informacja o nich nie byłaby uwzględniona w Krajowym Rejestrze Karnym, gdyż system ECRIS nie obejmuje skazań za wykroczenie, a wyłącznie za przestępstwo. Odnosząc się do zarzutu, iż z dniem [...] września 2015 r. skazanie ulega zatarciu, sąd I instancji zwrócił uwagę, że ocenia on zaskarżoną decyzję według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] sierpnia 2015 r. Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016 r. wniósł M.B.. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie: 1) art. 1 i art. 3 par. 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i 145 par. 1 pkt 1 lit. a) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji poprzez oddalenie skargi, podczas gdy w postępowaniu nie wykazano, że wnioskodawca został skazany prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo; 2) art. 1 i art. 3 par. 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i 145 par. 1 pkt 1 lit. b) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, 77, 84 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie naruszenia wskazanych przepisów gdyż w sprawie nie zostały przeprowadzone wszelkie dowody pozwalające na ustalenie stanu faktycznego; 3) art. 1 i art. 3 par. 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i 145 par. 1 pkt 1 lit. a) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym poprzez oddalenie skargi, podczas z treści tego przepisu wynika, że informacja podawana przez wskazany w nim organ (biuro) nie rozstrzyga, co do zasady, o kwalifikacji czynu zabronionego; 4) art. 1 i art. 3 par. 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i 145 par. 1 pkt 1 lit.a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 106 i art. 107 par. 4a Kodeksu karnego w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez oddalenie skargi, podczas gdy w dniu wydania wyroku doszło do zatarcia skazania; 5) art. 1 i art. 3 par. 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i 145 par. 1 pkt 1 lit. a) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez niezgodne z prawem uznanie za dowód w sprawie adnotacji o orzeczeniach sądów skazujących za czyny, które uległy zatarciu. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. W piśmie z dnia [...].07.2016 r. skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Komendant Główny Policji domagał się oddalenia skargi kasacyjnej oraz zasądzenia kosztów postępowania. Podtrzymał stanowisko dotychczas wyrażone w postępowaniu, aprobując nadto poglądy sądu I instancji podane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zadaniem zostały przez Sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlegała oddaleniu. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – nie został naruszony przez sąd I instancji przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji (Dz. U. 2012 r., poz. 576; dalej u.b.a.). Przepis ten stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie i pewnie wynika fakt prawomocnego skazania skarżącego kasacyjnie przez sąd brytyjski za przestępstwo umyślne. Trafnie bowiem wskazał sąd I instancji, oceniając na gruncie polskiego prawa karnego charakter prawny czynów przypisanych skarżącemu przez [...] (pobicie, groźby karalne), że nie ulega wątpliwości, iż czyny te są przestępstwami (występkami, art. 7 k.k.). Okoliczność ta dodatkowo znajduje potwierdzenie w art. 1a ust. 2 ustawy z dnia 24.05.2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. 2017 r., poz. 678). Z przepisu tego wynika bowiem, że na potrzeby przekazywania informacji organom państw członkowskich Unii Europejskiej, za wyrok skazujący uznaje się każde prawomocne orzeczenie wydane przez sąd karny wobec osoby fizycznej w związku z popełnieniem przestępstwa, której dane podlegają gromadzeniu w rejestrze. Tak więc w przedmiotowym rejestrze znajdują się wyłącznie informacje o fakcie skazania za przestępstwa. Przypisanie zaś czynu, mogącego podlegać odmiennej kwalifikacji (np. jako wykroczenie) – nie jest uwidaczniane w rejestrze karnym. Okoliczność natomiast, że prawo brytyjskie nie dokonuje podziału czynów karalnych na przestępstwa i wykroczenia, nie może mieć dla oceny tej sprawy istotnego znaczenia, skoro prawna kwalifikacja czynów przypisanych skarżącemu kasacyjnie, dokonana na gruncie prawa polskiego jednoznacznie potwierdza, iż skarżący dopuścił się przestępstwa groźby karalnej oraz pobicia (lżejszego uszkodzenia ciała). Nadto, podkreślenia wymaga, że zarówno przestępstwo groźby karalnej (art. 190 k.k.), jak też pobicia (art. 158 k.k.) popełnić można jedynie umyślnie. Oznacza to zatem, iż w kontrolowanym przez sąd I instancji postępowaniu administracyjnym, w sposób niewątpliwy wykazane zostało, że skarżący kasacyjnie wypełnił, określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.b.a., przesłanki uprawniające do odmowy udzielenia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Nie był także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 20 ust. 1a ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. W zakresie zarzutu naruszenia wskazanego wyżej przepisu skarżący kasacyjnie akcentował, że informacja podawana przez biuro, nie rozstrzyga co do zasady o kwalifikacji czynu zabronionego. Wskazany przepis, w zdaniu 2 stanowi, że udzielając informacji z rejestru biuro informacyjne nie dokonuje oceny, czy czyn, za który nastąpiło skazanie, stanowi według prawa polskiego czyn karalny, przestępstwo czy wykroczenie oraz czy został popełniony umyślnie czy nieumyślnie, chyba że okoliczności te można ustalić na podstawie przekazanych informacji dotyczących rodzaju popełnionego czynu, jego kwalifikacji prawnej lub rodzaju orzeczonej kary. Zwrócić zatem należy uwagę na to, że choć wskazana w tym przepisie instytucja (biuro informacyjne Krajowego Rejestru Karnego) nie dokonuje oceny co do kwalifikacji prawnej czynu za który nastąpiło skazanie, to jednak, w kontekście przedstawionych wyżej rozważań, taka kwalifikacja na gruncie ocenianej sprawy nie budzi żadnych wątpliwości. Do rejestru karnego wprowadzone zostały dane (kody przestępstw), przekazane przez stronę brytyjską, które jednoznacznie pozwoliły zidentyfikować rodzaj i charakter przypisanych skarżącemu kasacyjnie czynów. Jak wyżej już wskazano, skarżącego skazano za umyślne przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz wolności. Niezasadny okazał się także zarzut naruszania art. 106 i 107 k.k. poprzez brak ustalenia, iż w dniu wydania wyroku doszło do zatarcia skazania. Trafnie bowiem wskazał WSA w Warszawie, iż sąd administracyjny ocenia stan prawny i faktyczny kontrolowanej sprawy, który istniał w dacie wydania kwestionowanej decyzji. W tej zaś dacie ([...].08.2015 r.) zatarcie skazania względem M.B., bezspornie nie miało jeszcze miejsca. Z przedstawionych względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji). Przepis ten stanowi, że w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę.