II OSK 1964/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 719/15 w sprawie ze skargi A.M. na uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 30 maja 2011 r., nr XII/94/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016 r., II SA/Bk 719/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A.M. na uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 30 maja 2011 r., XII/94/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe orzeczenie wydano w następującym stanie faktycznym. W dniu 30 maja 2011 r. Rada Miejska Białegostoku podjęła uchwałę Nr XII/94/11 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki Białej (odcinek od ul. Jana Pawła II do ul. Antoniukowskiej) w Białymstoku, obejmującego obszar o powierzchni około 33 ha, w tym m.in. działkę oznaczoną geodezyjnym numerem ewidencyjnym [...]. Działka powyższa stanowi współwłasność A.M. i została w planie oznaczona symbolem [...] oraz [...]. Pismem z dnia 18 sierpnia 2015 r. A.M., powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591; obecnie tekst jednolity tej ustawy opublikowano w Dz. U. z 2016 r., poz. 446 – uw. NSA; dalej "u.s.g."), wezwała Radę Miejską Białegostoku, do usunięcia naruszeń prawa w odniesieniu do działki, jednakże jej wezwanie pozostawiono bez odpowiedzi. Następnie A.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku, zarzucając jej niezgodność co do obszaru objętego projektem planu w stosunku do obszaru objętego uchwałą o przystąpieniu do uchwalania planu Rady Miasta w Białymstoku nr XXXII/358/04 z dnia 6 grudnia 2004 r. oraz naruszenie: – zasad sporządzania planu określonych w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. – dalej "u.p.z.p.") w związku z naruszeniem § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (na skutek braku określenia minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek uzyskiwanych w wyniku scalenia i podziału nieruchomości); – art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezastosowanie się do zapisów obowiązującego "Studium zmiany uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Białegostoku". Została wydana w oparciu o nieaktualną mapę zasadniczą. Pominięto zmiany przeznaczenia terenów położonych wzdłuż rzeki Białej (inwestycja MPEC w Białymstoku); – art. 1 ust. 1, 2 u.p.z.p. poprzez niezastosowanie zasad wynikających z tego przepisu przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działki o nr ew. [...], oraz o nr. ew. [...]; – art. 6 u.p.z.p. poprzez ograniczenie i niekorzystny wpływ ustaleń przyjętych w planie na wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości sąsiednich, tj. działek o nr ew. [...], oraz o nr. ew. [...]; – art. 2, art. 21 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji RP, poprzez zarezerwowanie pasa terenu o szerokości 10 m i przeznaczenie tego gruntu pod pas izolacyjny na działce o nr. ew. [...], bez przeznaczenia tego terenu na cel publiczny, co skutkuje brakiem możliwości utworzenia takiego pasa; – art. 140 K.c. i 144 K.c. poprzez naruszenie prawa sąsiedzkiego postanowieniami planu, a mianowicie ustalenie 10 metrowego pasa izolacyjnego pomiędzy częścią usługową, a mieszkaniową wiedząc, że taki pas nie powstanie, ponieważ inwestor posiadający pozwolenie na budowę myjni samochodowej na działce [...] wchodzącej w skład obszaru oznaczonego w planie miejscowym 1.1U nie został zobowiązany do jego zrealizowania; – art. 14 ust. 5 i art. 16 u.p.z.p. w zw. z § 10 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - mapa zasadnicza przyjęta do opracowania planu miejscowego zawiera istotne błędy. Teren położony wzdłuż rzeki Białej powinien być oznaczony jako teren inwestycyjny. Zgodnie z warunkami zabudowy wydanymi 1986 r. zezwalającymi na realizację inwestycji polegającej na budowie kolektora ciepłowniczego, dla MPEC w Białymstoku. Na mapie zasadniczej nie jest naniesiona droga ułożona z płyt betonowych ciągnąca się wzdłuż kolektora ciepłowniczego na całej jego długości. Ponadto, teren na dołączonej do miejscowego planu mapie zasadniczej oznaczony jako obszar 1.1 U, nie jest podzielony na dwie części, tj. na działkę o nr. [...], oraz [...]., oraz pominięto drogę uwidocznioną na mapach zasadniczych; – art. 17 w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.z.p. poprzez niepowtórzenie przez organ czynności planistycznych w wymaganym zakresie mimo naniesionych uwagach do niego przez Prezydenta Miasta Białegostoku. Z uwagi na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi szczegółowo rozbudowano podniesione zarzuty oraz wskazano między innymi, że plan narusza interes prawny skarżącej, bowiem jako współwłaścicielka działki [...] doznaje ona ograniczeń w swobodnym jej zagospodarowaniu. W dniu 22 grudnia 2007 r. uzyskano bowiem pozwolenie na budowę 5 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej na przedmiotowej działce, a plan tego nie uwzględnia. Ponadto wskazano, że zgodnie z pismem z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], w 1989 r., na wniosek MPEC w Białymstoku, doszło do podziału działki o nr [...] na dwie działki o nr [...] i [...] i zostało to uwidocznione na mapie zasadniczej. Tym samym inwestor (MPEC w Białymstoku) sam określił, jaki jest mu potrzebny obszar do zrealizowania inwestycji wymienionej w decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] czerwca 1986 r., [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji budowlanej,. Powierzchnia ta wynosi 1136 m2 i powinna zostać wyłączona z produkcji rolniczej działki o nr [...] na podstawie ustawy z dnia 17 maja 2009 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – art. 22 ust. 2 i 3 w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 5. W planie miejscowym fakt ten został pominięty, o czym świadczy jego § 38 ust. 1 i ust. 7. Planista zataił zatem fakt wyłączenia terenów z produkcji rolniczej, na których znajdują się urządzenia ciepłownicze. Zmiana ich przeznaczenia z terenów inwestycyjnych na tereny zielone wymagałaby bowiem ich wykupu. Tym samym planista działał na szkodę współwłaścicieli działki [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze. W piśmie procesowym z dnia 17 marca 2016 r. skarżąca odniosła się szczegółowo do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę i dodatkowo podniosła szereg zarzutów dotyczących między innymi szerokości ul. D. oraz przeznaczenia działek o nr [...], [...], [...], [...]. W ocenie strony skarżącej, działka [...] powinna się znaleźć w planie na obszarze oznaczonym symbolem 1.1U (zabudowa usługowa). Oddalając skargę wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że uchwała Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 30 maja 2011 r., XII/94/11 obejmuje obszar o powierzchni około 33 ha, w tym m.in. działkę oznaczoną geodezyjnym numerem ewidencyjnym [...]. Działka powyższa stanowi współwłasność A.M. i została w planie oznaczona symbolem [...],[...] oraz [...],[...]. Przechodząc do oceny prawidłowości trybu sporządzania kwestionowanego planu Sąd stwierdził, że nie naruszono w sposób istotny trybu jego sporządzenia. Jako niezasadny ocenił zarzut skargi, że występuje niezgodność obszaru objętego planem z obszarem określonym w uchwale intencyjnej z dnia 6 grudnia 2004 r. i wyraził przekonanie, że w obu przypadkach obszar objęty planem jest tożsamy, a od strony południowej, inaczej niż twierdzi skarżąca, granica ta przebiega wzdłuż Al. Jana Pawła II i nie obejmuje tej ulicy (patrz: załącznik graficzny do uchwały z dn. 6 grudnia 2004 r. – k. 11 akt sądowych oraz załącznik graficzny do planu – k. 35 akt adm.). Sąd podzielił także stanowisko organu, że plan jest zgodny zarówno w części tekstowej jak i graficznej z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Białegostoku uchwalonego uchwałą Nr XX/256/99 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 29 listopada 1999 r., zmienionego uchwałami: Nr X/82/03 z dnia 30 czerwca 2003 r., Nr XLIV/502/05 z dnia 27 czerwca 2005 r. ( Nr XLV/520/05 z dnia 25 lipca 2005 r., Nr XXVIII/317/08 z dnia 26 maja 2008 r. oraz Nr XXXI/373/08 z dnia 8 września 2008 r. W tej mierze skarżąca zarzuca, że występuje niezgodność z przeznaczeniem obszaru oznaczonego w planie symbolem 1.1U z przeznaczeniem tego terenu w Studium. Sąd stwierdził natomiast, że obszar oznaczony w planie symbolem 1.1U i obejmujący część działek [...] i [...], w Studium oznaczony jest jako pozostałe tereny niezabudowane do utrzymania i przekształceń. Powyższe oznacza, że organ mógł je przekształcić w tereny o przeznaczeniu usługowym. Uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia było to, że zabudowa usługowa ma oddzielać hałas dobiegający ze zbiegu ulic Aleja Jana Pawła II i Konstytucji 3 Maja od terenów przeznaczonych do zabudowy mieszkaniowej, w tym i do działki o [...]. Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego, właściciel obszaru oznaczonego symbolem 1.1U, jeszcze przez uchwaleniem planu, zlokalizował tam myjnię samochodową na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zresztą, w Studium działka skarżącej położona jest na tym samym obszarze, co działki [...] i [...], a jednak i w stosunku do niej nastąpiło przekształcenie i dopuszczono do częściowej jej zabudowy zabudową mieszkaniową. Zdaniem Sądu jako niezasadny należało także ocenić zarzut dotyczący naruszenia art. 17 w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.z.p. poprzez niepowtórzenie przez organ czynności planistycznych w wymaganym zakresie mimo naniesionych uwagach do niego przez Prezydenta Miasta Białegostoku. Decydującym dla ewentualnej konieczności ponowienia procedury planistycznej jest charakter i rozmiar dokonanych zmian. W sytuacji, gdy będą one miały charakter jednostkowy, niewywierający wpływu na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości, mogą one zostać wprowadzone bez konieczności ponowienia procedury planistycznej. W stanie faktycznym sprawy zmiany dotyczyły działek o nr [...] i [...] i polegały na przesunięciu przebiegu linii rozgraniczających (na korzyść właścicieli tych działek), a zatem zmiany te nie naruszyły interesów osób trzecich i nie wymagały ponowienia procedury. Za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący braku określenia w planie minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek uzyskiwanych w wyniku scalenia i podziału nieruchomości. Wyjaśnił, że o ile art. 15 ust. 2 u.p.z.p. stanowi normę o charakterze ius cogens, a organ podejmujący uchwałę planistyczną nie może pominąć żadnego z elementów określonych tym przepisem, to jednak należy zauważyć, że na terenie objętym planem zachodzą okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. należy natomiast rozumieć w ten sposób, iż określenie w planie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości jest obowiązkowe wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność. W stanie faktycznym sprawy potrzeba taka nie zaistniała. Jak wskazano w § 5 planu, obszar objęty planem stanowi fragment otwartego krajobrazu doliny rzeki Białej. W § 16 ust. 1 uregulowano zaś, że na obszarze objętym planem nie wyznacza się obszarów do scalenia i podziału nieruchomości. W ust. 2 tego przepisu postanowiono dodatkowo, że linie rozgraniczające tereny, z wyłączeniem terenów publicznych, nie stanowią podstawy do przeprowadzenia obligatoryjnego podziału w miejscu ich przebiegu. Ust. 3 omawianego przepisu stanowi natomiast, że dopuszcza się podziały geodezyjne oraz łączenie działek służące poprawie warunków zagospodarowania działek sąsiednich. Wskazując na powyższe Sąd stwierdził, że zarówno charakter obszaru objętego planem, polegający na faktycznym zakazie zabudowy przeważającej jego części, jak również brak potrzeby wyznaczania obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, spowodował, że nie było potrzeby określania szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych tym planem. Niezasadne okazały się, w ocenie Sądu, także zarzuty, iż plan sporządzono na nieaktualnej mapie zasadniczej oraz, że pominięto zmianę przeznaczenia terenów położonych wzdłuż rzeki Białej (inwestycja MPEC w Białymstoku). W związku z prowadzonymi pracami planistycznymi dwukrotnie pozyskano arkusze map numerycznych: w formacie DWG w dniu 9 maja 2007 r. oraz w formacie DXF z mapy zasadniczej w dniu 5 marca 2010 r. Skoro więc prace nad sporządzeniem projektu planu trwały w okresie pomiędzy listopadem 2004 r. i majem 2011 r., to pozyskane mapy w 2007 r. i 2010 r. traktowane muszą być jako mapy aktualne. Również wykorzystanie do sporządzenia planu miejscowego urzędowych arkuszy map numerycznych spełnia wymóg ustawowy z art. 16 ust. 1 u.p.z.p.. Wymóg ten jest spełniony, jeśli rysunek planu miejscowego został sporządzony na dokumentach odpowiadających w swej treści urzędowym kopiom tych map, w tym sporządzonych z wykorzystaniem technik komputerowych oraz urzędowych kopii tych map nadesłanych organom gminy w formie elektronicznej. Aktualności mapy, na której sporządzono ostatecznie rysunek planu, nie podważa zarzut skarżącej, że nie uwzględnia ona zmiany przeznaczenia terenów położonych wzdłuż rzeki Białej w zakresie, jaki obejmuje przebieg sieci energetycznej (należącej do MPEC w Białymstoku). Jak wyjaśnił bowiem organ i jak wynika z przedmiotowego rysunku planu, istniejąca i projektowana sieć energetyczna ma przebiegać jedynie na terenach oznaczonych symbolami 3.1ZP,Zz oraz 3.2ZP,Zz. Została ona wybudowana jeszcze w 2004 r., przed podjęciem uchwały intencyjnej i przebiega wzdłuż biegu rzeki Białej. W przypadku działki skarżącej [...], sieć ta przebiegała i nadal będzie przebiegać w południowej jej części, objętej przeznaczeniem o symbolu 3.2ZP,Zz. Plan zaś dla obszaru, po którym przebiega ta linia, wprowadził przeznaczenie "tereny zieleni urządzonej" i "potencjalne tereny zalewowe rzeki Białej", a zatem to te przeznaczenie odzwierciedlać musi rysunek planu. Takie jest zamierzenie autorów planu i taki stan oddaje rysunek planu. Podobnie Sąd ocenił kwestię wyłożonej płytami betonowymi powierzchni przebiegającej wzdłuż istniejącej sieci energetycznej. Brak wykazania jej na rysunku planu nie powoduje, że użyta mapa jest nieaktualna. Powierzchnia ta nie jest bowiem drogą, w stosunku do której zachodziła potrzeba jej wykazywania w przedmiotowym rysunku. Przechodząc do analizy pozostałych zarzutów skargi Sąd wskazał, że sprowadzają się one do tego, że skarżąca nie godzi się z objęciem jej działki [...] w planie obszarami 2.1MN,ZP i 3.2ZP,Zz. Z jednej strony zarzuca organowi, że nie uwzględnił on faktu, że dysponuje ona decyzją ostateczną z 2007 r. o pozwoleniu na budowę na działce 5 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, z drugiej strony twierdzi, że chciałaby, aby w planie jej działka miała przeznaczenie usługowe. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 u.p.z.p., ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę nie podlegają stwierdzeniu ich wygaśnięcia w sytuacji, gdy dla terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Powyższe oznacza, że plan nie wpłynął na realizację uprawnień skarżącej wynikających z posiadanego pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, organ zasadnie nie określił dla działki o nr [...] przeznaczenia określonego symbolem 1.1U, jak to uczynił częściowo dla działek o nr [...]i [...]. W przypadku tych dwóch działek o takim przeznaczeniu zadecydowało ich położenie u zbiegu ulic, potrzeba obniżenia hałasu dobiegającego z tych ulic względem dalszych działek objętych planem, jak również ich faktyczne użytkowanie wynikłe z wydanych wcześniej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu obie działki uzyskały takie przeznaczenie w planie tylko na części swojej powierzchni, bowiem pozostała ich część objęta została przeznaczeniem o symbolu 3.2ZP,Zz. Teren o takim przeznaczeniu zaczyna się od Al. Jana Pawła II i biegnie wzdłuż rzeki Białej po jej stronie północnej, na całej długości obszaru objętego planem. Jest to zabieg celowy, mający za zadanie ochronę tej rzeki i potencjalnych jej terenów zalewowych przed jakąkolwiek degradacją. Twierdzenie więc, że obszar działki [...] objęty symbolem 3.2ZP,Zz, mógłby być inny niż przyjęto w planie, jest niczym nie uzasadnione. Odnosząc się do kwestii objęcia obszaru działki [...] objęty symbolem 2.1MN.Zp Sąd stwierdził, że w tym przypadku o jego wielkości i przeznaczeniu zadecydowały względy faktyczne wynikające z położenia działki. Od północy obszaru przebiega ul. D., za którą znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś od południa obszar ten przylega do obszaru 3.2ZP,Zz, czyli potencjalnych terenów zalewowych rzeki Białej. Na obszarze 2.1MN,ZP działki [...] od ulicy D. dopuszczono zabudowę mieszkaniową z jednoczesnym określeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony południowej, północnej i zachodniej. A zatem stan i przeznaczenie działki na omawianym obszarze wynika wprost z warunków fizycznych położenia tej działki i jest podobny do pozostałych działek znajdujących się na wschód – patrząc w kierunku ul. A. Na wniosek skarżącej organ powiększył obszar podlegający zabudowie celem polepszenia warunków dla tej zabudowy. Powyższe, w ocenie Sądu, wskazuje, że przy uchwalaniu przedmiotowego planu organ nie naruszył względem działki [...] ani zasady równości ani proporcjonalności. Sąd dodatkowo zauważył, że plan przewiduje powstanie na działce [...] pasa zieleni izolacyjnej o szerokości min. 10 m (§ 31 ust. 3 pkt 7 planu). Pas ten oddziela obszar działki [...] o symbolu 2.1MN,ZP od terenu usługowego oznaczonego symbolem 1.1U. W pasie tym zakazano nawet urządzania miejsc postojowych. Zatem zarzut skarżącej, że pas ten powinien stanowić własność Gminy Białystok, jest niezasadny. Niezależnie bowiem kto jest jego właścicielem, teren zieleni izolacyjnej będzie musiał być tam utworzony. Zdaniem Sądu za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące kwestii związanych z ulicą D. Przede wszystkim na wysokości działki [...] ul. D. nie została objęta planem, a jej odcinek objęty planem jest położony w takiej odległości od działki nr [...], że w żadnej mierze kształt i szerokość tej drogi nie może wpływać na naruszenie interesu strony skarżącej. Sąd nie podzielił też argumentów, jakoby działka [...] została prawnie podzielona na dwie - [...] i [...] i że nie zostało to uwzględnione w uchwalonym planie. Skarżąca powołała się w tym zakresie na pismo z dnia 22 stycznia 2013 r., [...], z którego miałoby wynikać, że podział taki nastąpił w 1989 r. W ocenie Sądu, ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, w tym z wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów wynika, że na datę uchwalania przedmiotowego planu działka o nr 1567 nie została podzielona na działki o nr [...] i [...]. W końcowej części uzasadnienia Sąd uznał też za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 6 u.p.z.p. Podkreślił przy tym, że przeznaczenie, jakie zostało ustalone dla działki [...] niczym się nie różni od przeznaczenia pozostałych działek leżących wzdłuż ul. D., patrząc w kierunku wschodnim. Według Sądu plan nie narusza także zasad wynikających z art. 6 u.p.z.p. Skarżąca jako współwłaścicielka działki [...] jest uprawniona do zagospodarowania tej działki w zakresie uwzględniającym zarówno jej uzasadniony interes, jak też interes właścicieli działek sąsiednich i interes publiczny. Kwestia zaś ewentualnej utraty wartości całości lub części tej działki w związku z objęciem jej obszarem zakazującym budowy, może być przedmiotem odrębnego postępowania na mocy art. 36 i 37 u.p.z.p. Wreszcie Sąd końcowo zakwestionował zarzuty naruszenia art. 140 K.c. i 144 K.c. oraz art. 164 Konstytucji RP. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła A.M. Zarzuciła w niej naruszenie: 1) art. 141 § 4 P.p.s.a., przez niewłaściwe zastosowanie i niepełne wyjaśnienie stanu sprawy polegające na błędnym ustaleniu, – że zapisy studium nie są sprzeczne z uchwalonym planem miejscowym, – że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest tożsama z uchwalonym planem miejscowym, – że użyta mapa zasadnicza dołączona do planu jest aktualna, – oraz poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku polegające na nieustosunkowaniu się do wszystkich zarzutów skarżącej i nie podania przyczyn, dla których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności, 2) art. 133 § 1 P.p.s.a. - przez jego niewłaściwe zastosowanie i niezbadanie całokształtu akt sprawy, poprzez pominięcie dowodu znajdującego się w aktach sprawy, a mianowicie korespondencji M.J. z Wydziałem Planowania i Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Miasta w Białymstoku; 3) art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zaakceptowanie niezastosowania się organu do obowiązującego "Studium zmiany uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Białegostoku" przy określeniu obszaru oznaczonego na mapie jako 3.2 ZP.Zz. 4) art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c., poprzez brak przeprowadzenia z urzędu dowodów uzupełniających mających na celu wyjaśnienie, czy doszło do odrolnienia gruntów wzdłuż rzeki Białej, co sugeruje mapa zasadnicza zawarta na karcie 103 akt; 5) art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie i niekorzystny wpływ ustaleń przyjętych w planie na wykonywanie prawa własności przez właścicieli działki [...]; 6) art. 2, art. 21 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji RP, poprzez zarezerwowanie pasa terenu o szerokości 10 m i przeznaczenie tego gruntu pod pas izolacyjny na działce [...] bez przeznaczenia tego terenu na cel publiczny, co skutkuje brakiem możliwości utworzenia takiego pasa; 7) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 140 K.c. i art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP, oraz art. 7 K.p.a. przez nieuwzględnienie, iż plan narusza prawo własności skarżącej poprzez: – nieuwzględnienie pozwolenia na budowę 5 budynków mieszkalnych zabudowie szeregowej; – oddalenie wniosku skarżącej w kwestii przeznaczenia działki [...] na cel inwestycyjny, pomimo udowodnionego ponad wszelką wątpliwość, że pas izolacyjny zaprojektowany na obszarze 1.1U nigdy nie powstanie - z uwagi na wydane pozwolenie na budowę myjni samochodowej, które to nie nakłada takiego obowiązku na inwestora; – uznanie, że brak podział obszaru 1.1U na mapie zasadniczej na dwie odrębne nieruchomości nie miało wpływu na nieuwzględnienie uwag skarżącej wniesionej do miejscowego planu, zważywszy, że wydane pozwolenie na budowę myjni samochodowej dotyczy działki, na której nie przewiduje się tworzenia pasa izolacyjnego o szerokości 10 metrów; 8) art. 14 ust. 5 i art. 16 u.p.z.p. w zw. z § 10 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - ze względu na to, iż mapa zasadnicza przyjęta do opracowania planu miejscowego zawiera istotne błędy. Teren położony wzdłuż rzeki Białej powinien być oznaczony jako teren inwestycyjny. Na mapie zasadniczej nie jest też naniesiona droga ułożona z płyt betonowych ciągnąca się wzdłuż kolektora ciepłowniczego na całej jego długości. Ponadto, teren na dołączonej do miejscowego planu mapie zasadniczej oznaczony jako obszar 1.1 U, nie jest podzielony na dwie części, to jest na działkę [...], oraz [...], a dodatkowo pominięto drogę uwidocznioną na mapach zasadniczych; 9) art. 17 w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.z.p. poprzez niepowtórzenie przez organ czynności planistycznych w wymaganym zakresie mimo naniesionych uwagach do niego przez Prezydenta Miasta Białegostoku. Wskazując na powyższe A.M. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Wystąpiła nadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Gmina Białystok – Rada Miasta Białystok. Wniosła w niej o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się przesłanek nieważności postępowania. Z kolei w granicach podstaw kasacyjnych nie znalazł zarzutów, które uzasadniałyby podważenie zaskarżonego wyroku. Po pierwsze nie może być uznany za skuteczny podniesiony jako samodzielny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. "przez niewłaściwe zastosowanie i niepełne wyjaśnienie stanu sprawy" w zakresie obejmującym: zgodność planu ze studium, relację planu do uchwały o przystąpieniu do jego sporządzania, kwestię aktualności użytej mapy zasadniczej oraz wreszcie kwestię wadliwie sporządzonego uzasadnienia wyroku. Odnosząc się do powyższego należy przypomnieć, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39) "art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia". Motywując tą uchwałę zwrócono między innym uwagę, że naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. polegać może w szczególności na przyjęciu przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny. W uchwale II FPS 8/09 podkreślono też, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest weryfikacja przyjętego stanu faktycznego i jego rozpatrzenie w kontekście całego materiału dowodowego. Brak któregokolwiek z tych elementów skutkuje naruszeniem przez sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pozbawia sąd administracyjny możliwości subsumcji stanu faktycznego z wzorcem ustawowym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w obecnym składzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. w sposób, który pozwala na uwzględnienie tego zarzutu stosownie do uchwały II FPS 8/09. Żadna z okoliczności podanych na poparcie naruszenia tego przepisu nie dotyczy kwestii, do których Sąd pierwszej instancji nie odniósł się i których nie ustalił. W zaskarżonym wyroku przedstawiono stosowne wyjaśnienia dotyczące zgodności planu ze studium, relacji planu do uchwały o przystąpieniu do jego sporządzania oraz kwestii aktualności użytej mapy zasadniczej. Nie można więc twierdzić o brakach w uzasadnieniu wyroku uzasadniających skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. "przez jego niewłaściwe zastosowanie i niezbadanie całokształtu akt sprawy, poprzez pominięcie dowodu znajdującego się w aktach sprawy, a mianowicie korespondencji M.J. z Wydziałem Planowania i Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Miasta w Białymstoku" wskazać należy, że dotyczy on okoliczności nie mających istotnego znaczenia z punktu widzenia prawidłowości kontrolowanej uchwały. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy [...]". Anna Malewicz uzasadniając zarzut naruszenia tego przepisu w części szczegółowej uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że w piśmie procesowym z dnia 17 marca 2016 r. zwracała uwagę i przedstawiała pismo M.J. z dnia 29 grudnia 2006 r. wraz z odpowiedzią pracownika Urzędu Miejskiego w Białymstoku z dnia 26 stycznia 2007 r., [...]. W drugim z wymienionych pism udzielono informacji, że "część północna działki nr.geod.[...] nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki Białej w Białymstoku (odcinek od ul. Jana Pawła II do ul. Antoniukowskiej), zaś jej część południowa na odcinku stanowiącym przedłużenie ul. D., wchodzi w skład tego opracowania i jest niezbędna do realizacji jej docelowego przebiegu". Według skarżącej z treści wskazanej odpowiedzi wynika, że nie można stwierdzić wzajemnej zgodności uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu (uchwała z dnia 6 grudnia 2004 r., Nr XXXII/358/04) i uchwały o jego uchwaleniu z dnia 30 maja 2011 r. Uchwalony plan nie obejmuje ul. D. w bezpośrednim sąsiedztwie działki [...], oraz działki skarżącej [...]. Odnosząc się do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż bardzo wnikliwa analiza załącznika graficznego do uchwały Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 6 grudnia 2004 r., XXXII/358/04 (k. 3 verte akt administracyjnych) o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki Białej (odcinek od ul. Jana Pawła II do ul. Antoniukowskiej) w Białymstoku wskazuje, iż rzeczywiście granica tej uchwały objęła ulicę D. na odcinku znajdującym się wzdłuż działki [...] i działek sąsiednich. Ustalenie to potwierdza przywoływane przez A.M. pismo z dnia 26 stycznia 2007 r., [...]. Powyższe prowadzi do konkluzji, że rację ma skarżąca, iż wskazane dokumenty mogą świadczyć o rozbieżnościach co do obszaru uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu oraz samego planu, a w toku postepowania sądowoadministracyjnego pierwszej instancji nie odniesiono się do tych dokumentów. W tym miejscu należy jednak podkreślić, że ewentualna rozbieżność pomiędzy granicami określonymi w załączniku graficznym do uchwały Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 6 grudnia 2004 r., XXXII/358/04 a granicami planu mieści się w granicach marginesu błędu związanego z niedokładnością graficznych elementów tej pierwszej uchwały. Co więcej, podkreślenia wymaga, że w opisie tekstowym granic uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu (zamieszczonym w ogłoszeniu o przystąpieniu do sporządzania planu) nie przesądzono o objęciu planem ulicy D., a jedynie ograniczono się do wskazania, że jego granice wyznaczone są między innymi tą ulicą. Z wymienionych względów Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zidentyfikowana przez skarżącą rozbieżność pomiędzy granicami określonymi w uchwale z dnia 6 grudnia 2004 r., XXXII/358/04 oraz granicami planu ma charakter marginalny i nie może stanowić wystarczającej podstawy do jego podważenia. Dodać wreszcie należy, że podnosząc wskazane wyżej okoliczności A.M. ogranicza się do przedstawienia zarzutu naruszenia art. 133 P.p.s.a., natomiast nie wyjaśnia z jakiego (prawnego) powodu kwestie te miałyby rzutować na ważność uchwały. Nie wnosi także nic do sprawy stwierdzenie, że ma to "bezpośredni wpływ na sytuację prawną skarżącej", a "dowodem tego są postępowania prowadzone przed WSA w Białymstoku sygn. akt II SA/Bk 217/15, NSA sygn. akt II OSK 2167/15, WSA w Białymstoku sygn. akt II SA/Bk 95/16 - które dotyczą bezpośrednio ulicy D.". A.M. nie wyjaśniła bowiem w jakiej relacji przedmiot wymienionych spraw pozostaje do sprawy uchwalenia planu miejscowego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zaakceptowanie niezastosowania się organu do obowiązującego "Studium zmiany uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Białegostoku" przy określeniu obszaru oznaczonego na mapie jako 3.2.ZP,Zz. Odnosząc się do powyższego należy przede wszystkim zauważyć, że kwestię powyższej niezgodności A.M. rozpatruje w kontekście zagospodarowania działek nie należących do niej – [...] i [...] oznaczonych jako symbol 1.1U, a poparcia dla swego argumentu upatruje w ograniczeniu zagospodarowania innej, również nie należącej do niej, działki [...]. Skarżąca podnosi więc kwestie pozostające poza sferą jej interesu prawnego. Niezależnie od tego wskazać jednak można, że nawet gdyby przyjąć, iż z własności działki [...] wynika prawo do kwestionowania przez A.M. usługowego przeznaczenia działek [...] i [...], to i tak zgodności tego przeznaczenia ze studium nie można zakwestionować. Skarżąca ma rację, że w zbliżeniu do rzeki Białej zaplanowano w uchwale studialnej nie tylko tereny zieleni urządzonej, ale także obszar systemu przyrodniczego miasta. Ten obejmuje część jej działki [...], jak i podobnie pokrywa działki sąsiednie po stronie wschodniej. Granica "systemu przyrodniczego miasta" przebiega według linii oznaczonej w studium zielonymi punktami. Linia ta ulega załamaniu w stronę południową w krańcowej części obszaru wyznaczonego jako obszar planu zatwierdzonego uchwałą z dnia 30 maja 2011 r., XII/94/11. Gdy przeniesie się przebieg owej linii na obszar planu wyrysowany w większej skali, to można wyprowadzić wniosek, że częściowe przeznaczenie działek [...] i [...] pod zabudowę (konkretnie – usługową) jest dopuszczalne w świetle studium. Zupełnie nietrafny jest zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c., poprzez brak przeprowadzenia z urzędu dowodów uzupełniających mających na celu wyjaśnienie, czy doszło do odrolnienia gruntów wzdłuż rzeki Białej, co sugeruje mapa zasadnicza zawarta na karcie 103 akt sądowych. Podkreślić w tym miejscu należy, że plan miejscowy określa przeznaczenie terenów na przyszłość, a zastany stan zagospodarowania, względnie uwarunkowania formalne gruntów, mogą, ale nie muszą wpływać na rozwiązania planistyczne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego charakter formalny użytków, w granicach których znajduje się sieć ciepłownicza wzdłuż rzeki Białej, nie ma większego znaczenia, gdyż i tak sieć ta znalazła się w obszarze wyłączonych z zabudowy terenów zieleni urządzonej i zalewowych. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP "poprzez ograniczenie i niekorzystny wpływ ustaleń przyjętych w planie na wykonywanie prawa własności przez właścicieli działki [...]". Na poparcie tego zarzutu [...] wskazała, że § 38 ust. 5 pkt 9 oraz ust. 6 planu "praktycznie w 100% ograniczają prawo dysponowania przez właścicieli" w granicach o obszaru 3.2.ZP,Zz. Skarżąca nie dostrzega jednak, że ograniczenie w zabudowie terenów 3.2.ZP.Zz, w każdym razie w części obejmującej jej działkę, odnosi się do obszaru zieleni urządzonej, której zaprowadzenie w danym miejscu związane jest z faktem, iż jest to zarazem obszar zalewowy. Ograniczenie zabudowy działki [...] nie jest zatem arbitralne, ale podyktowane uzasadnioną przyczyną. Wreszcie zauważyć należy, że nie cała działka A.M. została wyłączona z zabudowy, a więc nie można twierdzić, iż doszło do ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości w stopniu podważającym istotę prawa własności. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 2, art. 21 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji RP, poprzez zarezerwowanie pasa terenu o szerokości 10 m i przeznaczenie tego gruntu pod pas izolacyjny na działce [...] bez przeznaczenia tego terenu na cel publiczny, co skutkuje brakiem możliwości utworzenia takiego pasa. Jak już wyżej wskazano, plan miejscowy określa przeznaczenie gruntu na przyszłość, wyznacza kierunki jego zagospodarowania. Przepisy planu zasadniczo nie nakazują ich aktywnego wdrażania właścicielom. Co więcej "tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania". Natomiast dopiero uruchomienie procesu inwestycyjnego aktualizuje potrzebę dostosowania inwestora do uwarunkowań miejscowych. Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia nie można się zatem zgodzić, że wyznaczenie pasa izolacyjnego na działce [...] bez przeznaczenia tego terenu na celu publiczny narusza prawo. Wyznaczenie pasa izolacyjnego uniemożliwia właścicielowi terenu, na którym się ten pas znajduje, jego zabudowę. Jest to skutek planu przewidziany prawem. Zupełnie odrębną kwestią jest natomiast to, w jaki sposób wyegzekwować nasadzenie odpowiedniej roślinności i czy w ogóle można to zrobić. To ostatnie wykracza poza rozważania dotyczące legalności planu miejscowego i jest bliższe dyskusji de lege ferenda dotyczącej skuteczności zapewniania ładu przestrzennego. Z opisanych już względów nie można uznać trafności zarzutu naruszenia grupy przepisów określonych jako art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 140 K.c. i art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP oraz art. 7 K.p.a. Wbrew temu co podnosi [...] plan nie musiał uwzględniać budowy 5 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej; zresztą nie narusza on nawet prawa do ich realizacji. Trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 u.p.z.p. ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę nie podlegają stwierdzeniu ich wygaśnięcia w sytuacji, gdy dla terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Powyższe oznacza, że postanowienia planu nie wpłynęły na realizację uprawnień skarżącej wynikających z posiadanego pozwolenia na budowę. Z opisanych już wyżej względów art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 140 K.c. i art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP oraz art. 7 K.p.a. nie naruszono także przez zaprojektowanie pasa izolacyjnego na obszarze 1.1U. W ocenie Sądu bez znaczenia dla sprawy jest fakt, że na mapie zasadniczej stanowiącej warstwę wyjściową planu nie odnotowano podział obszaru 1.1U na na dwie odrębne nieruchomości. Skarżąca wiąże to zagadnienie ze wspomnianą już możliwością wyegzekwowania od właściciela działki [...] i [...] obowiązku realizacji pasa izolacyjnego. W tym miejscu jeszcze raz z całą stanowczością podkreślić należy, że wyznaczenie owego pasa izolacyjnego stanowi ustalenie na przyszłość i skutkuje zakazem zabudowy części działki nim objętym. Nie ma więc znaczenia, czy dana nieruchomość, na której pas się ten znajdzie, będzie ewidencyjnie jednorodna czy podzielona. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z tezami przedstawionymi na poparcie zarzutu naruszenia art. 14 ust. 5 i art. 16 u.p.z.p. w zw. z § 10 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności, że "teren położony wzdłuż rzeki Białej powinien być oznaczony jako teren inwestycyjny" i że błędem jest, iż na mapie zasadniczej nie naniesiono drogi ułożonej z płyt betonowych ciągnąca się wzdłuż kolektora ciepłowniczego na całej jego długości. Jeszcze raz w tym miejscu wskazać należy, że plan określa założenia przestrzenne na przyszłość, a istniejący sposób zagospodarowania nie musi bezwzględnie wpływać na te założenia. W odniesieniu do kwestii sieci ciepłowniczej, która zdaniem A.M. powinna się zawierać w specjalnie do tego wyznaczonym terenie inwestycyjnym, wskazać należy, że instalacja ta (budowla) nie koliduje z celem terenów oznaczonych jako ZP i ZZ. Dodać trzeba, że przyjęte ustalenie planu nie podważają też legalności sieci ciepłowniczej ze względu na art. 35 u.p.z.p. Jeśli chodzi natomiast o problem ujawnienia drogi wyłożonej płytami betonowymi przebiegającej wzdłuż istniejącej sieci energetycznej, to zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że brak wykazania jej na rysunku planu nie powoduje, że użyta mapa jest nieaktualna. Powierzchnia ta nie jest bowiem drogą, w stosunku do której zachodziła potrzeba jej wykazywania w przedmiotowym rysunku. Wreszcie, gdy chodzi o naruszenie art. 17 w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.z.p. i zgłoszoną przez skarżącą kwestię niepowtórzenia przez organ czynności planistycznych w wymaganym zakresie wskazać należy, że – jak trafnie opisano to w odpowiedzi na skargę kasacyjną – uwzględniając częściowo uwagę współwłaściciela działki 1567 dokonano korekty przebiegu linii rozgraniczającej, tak aby został powiększony teren 2.1 MN,ZP przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną oraz zieleń urządzoną. Uwzględnienie uwagi poprawiało w sposób istotny parametry działek (które były najmniej korzystne w stosunku do pozostałych nieruchomości) umożliwiając w ten sposób prawidłowe zagospodarowanie potencjalnych nowo wydzielanych działek. Faktyczne przeznaczenie nie uległo zmianie, gdyż teren ten był przeznaczony pod zieleń urządzoną o charakterze ekstensywnym na potencjalnych terenach zalewowych (3ZP,Zz), a włączenie fragmentu do terenu 2.1 MN,ZP nadal umożliwiło wykorzystanie tego terenu jedynie pod zieleń urządzoną, jednakże związaną z zabudową mieszkaniową. Teren ten jednak nadal był obszarem bez możliwości realizacji budynków ponieważ pozostał poza wyznaczonymi liniami zabudowy na terenie 2.1 MN,ZP. Zmiana wprowadzona była korzystna dla wnioskodawcy i obejmowała swoim zasięgiem również sąsiednią działkę, która charakteryzowała się tymi samymi parametrami. Zmiana przebiegu linii rozgraniczającej nastąpiła na działkach [...] oraz [...], nie naruszając tym samym interesów innych osób. W związku z powyższym zakres ten nie wymagał ponowienia procedury planistycznej. Mając na uwadze powyższe, zważając, że zarzuty skargi kasacyjnej nie okazały się trafne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił tą skargę na podstawie art. 184 P.p.s.a.