VII SA/Wa 358/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Starosta [...]decyzją nr [...]z dnia [...] października 2012r wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...]prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w [...] przy ul. [...] na działkach nr ew. nr [...]obręb [...]. Następnie Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r, nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] nr [...]z dnia [...] października 2012r. W ocenie organu odwoławczego zasadnie odmówiono inwestorowi pozwolenia na budowę bowiem inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości i braków wskazanych w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] października 2011 r. W szczególności projekt zagospodarowania terenu nie został poprawiony w części dotyczącej dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej (zgodnie z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). W części opisowej do projektu zagospodarowania terenu stwierdzono, że obsługa komunikacyjna inwestycji odbywać się będzie od strony ul. [...]. Do projektu budowlanego inwestor dołączył decyzję Burmistrza Miasta [...] nr [...]z dnia [...] kwietnia 2011 r., zezwalającą na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu o szerokości 3,5 m z drogi gminnej ul. [...] do nieruchomości wnioskodawcy. Ulicą [...] nazwany jest pas terenu składający się, na wysokości działek inwestycyjnych (nr ew. [...]z obrębu [...]), z działek o nr ew. [...]. Z projektu zagospodarowania wynika, iż na środku ulicy znajdują się słupy linii napowietrznej energetycznej. Z wypisu z ewidencji gruntów wynika, że działka nr ew. [...]obręb [...]stanowi własność osób prywatnych w użytkowaniu Gminy [...]. W kierunku południowym w stronę ulicy [...] istniejący dojazd prowadzi przez działkę nr ew. [...]stanowiącą własność Gminy [...]oraz działkę nr ew. [...]będącą własnością osób trzecich. W tym miejscu szerokość działki nr ew. [...]jest równa ok. 3,5 m. Z kolei w stronę północą w kierunku ul. [...]dojazd jest możliwy po działce nr ew. [...], która w tym miejscu ma szerokość ok. 2,5 m. Inwestor nie wskazał jednoznacznie, czy dojazd ulicą [...] będzie prowadził do ulicy [...], czy w stronę ulicy [...]. Inwestor przedstawił co prawda pismo Zastępcy Burmistrza Miasta [...]z dnia [...] listopada 2011 r., w którym wyrażono inwestorowi zgodę na utwardzenie na własny koszt ul. [...] na odcinku od ul. [...] do wysokości działki nr ew. [...], jednak wykonanie prac projektowo-budowlanych uzależnione jest podziałem działki nr ew. [...] obręb [...] pod poszerzenie drogi publicznej ul. [...] i uzyskaniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla przedmiotowej części działki przez Miasto [...]. Do chwili obecnej wymóg ten nie został spełniony. Zdaniem organu odwoławczego z powyższych ustaleń wynika, że oba ww. dojazdy (do ul. [...] lub ul. [...]) ze względu na szerokość i stan własności nie są odpowiednie do obsługi projektowanego budynku wielorodzinnego. Z drogi gminnej co prawda mogą korzystać wszyscy, jednak z uwagi na jej szerokość dla prawidłowego funkcjonowania drogi konieczne jest skorzystanie z działki prywatnej nr ew. [...]lub części działki nr ew. [...]. Ponadto w projekcie nadal nie został wyjaśniony sposób odprowadzenia wód opadowych. Stosownie do § 36 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...]z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...]) do czasu realizacji systemu kanalizacji miejskiej dopuszcza się odprowadzanie ścieków deszczowych z zabudowy mieszkaniowej, usługowej do gruntu we własnym zakresie w przypadku występowania wystarczająco chłonnej powierzchni biologicznie czynnej działki. W związku z nieusunięciem przez inwestora stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej oraz sposobu odprowadzania wód opadowych organ odwoławczy uznał, że Starosta [...] zasadnie odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisaną decyzję wniósł [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/WA 1240/13 oddalił skargę podzielając stanowisko organu, iż inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości i braków wskazanych w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] października 2011 r. Projekt zagospodarowania terenu nie został poprawiony w części dotyczącej dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej i nie został w nim wyjaśniony sposób odprowadzania wód opadowych. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej [...]wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015r, sygn. akt. II OSK 1023/14 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę tutejszemu sądowi do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Podstawowe znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy ma kwestia związania sądu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2015r, sygn. akt. II OSK 1023/14. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zarzucił sądowi pierwszej instancji, iż oddalając skargę wskazał jako główny argument przemawiający za wydaniem takiego rozstrzygnięcia to, że organy administracji słusznie uznały, że inwestor nie wykonał obowiązku usunięcia wskazanych przez organy nieprawidłowości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego inwestor wezwanie organów wykonał zaś okoliczność, że było ono niepełne mogło być podstawą odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn merytorycznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy administracji odmówiły wydania pozwolenia na budowę z przyczyn merytorycznych wskazując, że inwestor nie wykazał, że posiada dostęp do drogi publicznej oraz, że projekt nie zawiera rozwiązań, które gwarantowałyby prawidłowe odprowadzanie ścieków deszczowych z powstałej zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż " w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego inwestor kwestionował ww. stanowisko organów administracji i wskazywał argumenty, które jego zdaniem przemawiają za tym, że inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, oraz że w projekcie budowlanym rozwiązano kwestię odprowadzania wód opadowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie skargę powinien dokonać oceny tych argumentów i przesądzić w uzasadnieniu wyroku, jeśli zostanie sporządzone, czy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego są one zasadne, czy też nie". Wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku wiążą sąd obecnie orzekający w przedmiotowej sprawie. W ocenie sądu skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę stosownie do art. 35 ust 1 Prawa budowlanego sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz jest uprawniony do badania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i kompletności projektu budowlanego. Regulacje dotyczące zawartości projektu budowlanego określone są w art. 34 ust 3 Prawa budowlanego i w obowiązującym w dniu 3 stycznia 2011r tj. w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r wydanym na podstawie art. 34 ust 6 pkt 1 Prawa budowlanego w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać m.in.: usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów, a ponadto układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową. Powyższych warunków przedłożony przez inwestora projekt nie spełnia. Po pierwsze - inwestor nie wykazał, że istnieje urządzony dojazd do działek inwestycyjnych ponieważ nie przedstawił istniejących na tych działkach rozwiązań komunikacyjnych, które taki dostęp by zapewniały, a powinny być dokładnie w projekcie uwidocznione, a po drugie, jeżeli przyjąć, że jest to dojazd planowany, to nie może on być uwidoczniony w projekcie zagospodarowania terenu w jego orientacyjnym przebiegu za pomocą ciągu strzałek, jak ma to miejsce w projekcie przedmiotowej inwestycji. W części opisowej do projektu zagospodarowania stwierdzono, że obsługa komunikacyjna jest zapewniona od ulicy [...]. Do projektu budowlanego dołączono decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]kwietnia 2011r, Nr [...]zezwalającą na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu o szerokości 3,5m z drogi gminnej ulicy [...] do nieruchomości inwestora, pismo Urzędu Miasta [...] z dnia [...] lipca 2011r informujące, że działki nr ew. [...]znajdują się w liniach rozgraniczających ul. [...], która zgodnie z uchwałą nr [...]Rady Miasta [...]z dnia [...].11.2010r została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Z rysunku projektu zagospodarowania wynika, że teren obejmujący działki inwestycyjne nr ew. nr [...]przylega do pasa terenu składającego się na wysokości działek inwestora z działek nr ew. [...]nazwanych ulicą [...], przy czym pomiędzy działkami nr [...]a działką nr [...]czyli pośrodku tej ulicy znajdują się ogrodzenie i słupy linii napowietrznej energetycznej. Ulica [...] jest ulicą wewnętrzną, a istniejący nią dojazd prowadzi w kierunku południowym do ulicy [...] przez działkę nr [...]o szerokości 3,5m stanowiącą własność Gminy [...] i działkę nr [...]stanowiącą współwłasność osób prywatnych, wśród których nie ma inwestora. Natomiast dojazd ulicą [...] w stronę północną w kierunku ulicy [...] możliwy jest obecnie po działce nr [...], która w tym miejscu ma szerokość 2,5m. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...]października 2011r, Nr [...], nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków występujących w projekcie budowlanym poprzez zaprojektowanie dojazdu i dojścia do nieruchomości inwestycyjnej zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazując, że przyjęte rozwiązania powinny uwzględniać stan własności działek na dojeździe i dojściu do nieruchomości inwestora ( np. to, że działka nr [...]stanowi współwłasność osób prywatnych), szerokość i geometrię istniejącego dojazdu, dojścia, aktualne zainwestowanie tego dojazdu , dojścia ( istniejące miejsca parkingowe, linia energetyczna, nośność nawierzchni istniejącej drogi ), zaprojektowany dojazd nie może powodować zagrożenia dla ruchu pieszych, ani hałasu o wartościach ponadnormatywnych. W odpowiedzi inwestor przedstawił pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011r w którym udzielono inwestorowi zgody na utwardzenie na własny koszt ulicy [...] na odcinku od ulicy [...] do wysokości działki inwestycyjnej nr [...] jednak wykonanie prac projektowo-budowlanych uzależnione jest podziałem działki nr [...] pod poszerzenie drogi publicznej ul. [...] i uzyskaniem przez miasto [...] prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla przedmiotowej części działki. Do chwili obecnej działka nr [...] nie została podzielona i w dalszym ciągu stanowi własność osób prywatnych. Organy trafnie oceniły, iż szerokość drogi gminnej ulicy [...] wynosząca na znacznym odcinku około 2,5m i około 3,5m odbiega znacząco od wymagań przewidzianych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].12.2003r, Nr [...]opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...]. Zgodnie z § 43 wskazanego planu dla ulic dojazdowych ustala się szerokość w liniach rozgraniczających minimum 10m, a w wyjątkowych przypadkach dopuszcza się szerokość ulic dojazdowych ca 8m. Zgodzić należy się z organem administracyjnym, iż dla projektowanego budynku wielorodzinnego o 40 lokalach mieszkalnych obecna szerokość ulicy [...] nie jest wystarczająca. Dla prawidłowego korzystania z ulicy [...] w obecnym kształcie niezbędne jest skorzystanie z działki prywatnej nr ew. [...]lub części działki nr [...]. Ponadto dodatkowym utrudnieniem jest aktualne zainwestowanie ulicy [...] na środku której znajdują się słupy linii energetycznej i ogrodzenie, a ulica [...] pozbawiona jest chodników przeznaczonych do ruchu pieszego, co stwarza zagrożenie dla pieszych. Z przedstawionej przez inwestora decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...]z dnia [...] kwietnia 2011 r., zezwalającej na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu o szerokości 3,5 m z drogi gminnej ul. [...] do nieruchomości wnioskodawcy wynika, że decyzja ta wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jej wydania zjazd nie został wybudowany. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę zjazdu i taki zjazd wybudował. W świetle powyższych rozważań i ustaleń stwierdzić należy, że inwestor nie wykazał aby działki objęte projektowaną inwestycją posiadały właściwy dostęp do drogi publicznej. Pozbawiona natomiast podstawy prawnej jest ingerencja organów w rozwiązania projektowe dotyczące sposobu odprowadzania wód opadowych. Ustawą z dnia 27 marca 2003r o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. nr 80, poz 718 ) uchylono ust 2 art. 35 w którym dopuszczono możliwość badania przez organ administracyjny wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Taka zmiana świadczy o tym, że w obecnym stanie prawnym organ nie posiada takiego uprawnienia. Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm). [pic]