V SA/Wa 3202/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant ref. staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi W. Spółka Komandytowo-Akcyjna w W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Warszawie z dnia ... października 2014 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez W. z siedziba w W. jest decyzja Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr ...r z dnia ...10. 2014r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia ...07. 2014r. o odmowie przyznania jednolitej płatności obszarowej na rok 2014. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 15. 05. 2014r. do Biura Powiatowego ARiMR w W. (dalej: organ, ARiMR) wpłynął wniosek W. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w W.(dalej: Skarżąca, Spółka, Strona) o przyznanie płatności na rok 2014. W tym samym dniu wpłynął także wniosek o wpis Spółki do ewidencji producentów w celu nadania numeru identyfikacyjnego. W dniu 04. 06. 2014r. do Strony wysłano wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o wpis do ewidencji ; zostało ono skutecznie doręczone w dniu 09.06. 2014r. Z uwagi na brak odpowiedzi na powyższe wezwanie, Kierownik BP ARiMR wydał w dniu 25.06. 2014r. Informację stanowiącą potwierdzenie skutków nie usunięcia braków formalnych we wniosku o wpis do ewidencji producentów w związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie, którą odmówił nadania numeru identyfikacyjnego. Decyzją z dnia ... 07. 2014r. Kierownik BP ARiMR odmówił Stronie przyznania płatności na rok 2014. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał że na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 170 , poz. 1051 ze zm.), dalej: ustawa, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa (JPO) do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia 73/2009 jeżeli spełni warunki wymienione w punktach 1), 2), 2a) i 3). Pkt 3 stanowi, że rolnikowi został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Kierownik podniósł, że w zw. z powyższym, brak numeru identyfikacyjnego uniemożliwia przyznanie wnioskowanej płatności. Po złożeniu przez Stronę odwołania i ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzja z dnia .. .10. 2014r utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Kierownika. W uzasadnieniu organ podkreślił, że na dzień złożenia wniosku o płatność, Strona nie była wpisana do ewidencji. W dniu 31.07. 2014r. Spółka ponownie wystąpiła o wpis do ewidencji producentów i w dniu ...07. 2014r. Kierownik BP zaświadczeniem nadał jej numer identyfikacyjny ... Dyrektor podzielił rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej oraz wskazał, iż zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2012r. poz. 86 z późn. zm.) Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa tworzy i prowadzi krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej ,,systemem’’. Zgodnie z art. 4 i 5 ust. 1 powyższej ustawy składa się on m.in. z ewidencji producentów, gospodarstw rolnych i ewidencji wniosków o płatność. Wykorzystywany jest z zakresie – miedzy innymi – przyznawania i wypłaty płatności, identyfikacji producentów. Zawiera ona imię i nazwisko producenta albo jego nazwę, określenie miejsca zamieszkania i adres albo określenie siedziby z adresem oraz numer identyfikacyjny nadawany jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów (art. 12 ust. 1 ustawy). Według art.11 ust. 1 i 3 ustawy wpisu do ewidencji producentów dokonuje się na wniosek producenta, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. Wniosek składa się nie później niż na 21 dni przed dniem złożenia pierwszego wniosku o przyznanie płatności. Organ podkreślił również, że wymienia podstawowe warunki które należy spełnić. Tylko łączne spełnienie wszystkich przesłanek umożliwia przyznanie wnioskowanej płatności. Dyrektor podkreślił, iż w niniejszej sprawie podstawą odmowy przyznania płatności było brak posiadania przez Spółkę numeru identyfikacyjnego (art. 7 ust. 1 ustawy). . Nadanie numeru identyfikacyjnego jest niezbędne, gdyż umożliwia identyfikację rolników oraz prowadzenie postepowania w zakresie przyznawania płatności. Aby rolnik mógł korzystać z przysługujących uprawnień – na początku powinien dokonać wpisu i zarejestrować się w systemie ARiMR jako producent rolny. Tutaj numer identyfikacyjny został wydany po dacie decyzji Kierownika ARiMR. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do WSA. Rozstrzygnięciu zarzuciła: 1. rażące naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 15 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. polegające na przyjęciu, że organ drugiej instancji może, uzasadniając swoją decyzję zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a., naprawić błędy popełnione w tym zakresie przez organ pierwszej instancji, podczas gdy owo naprawienie błędów w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż w efekcie tego, Skarżąca dopiero z uzasadnienia decyzji II instancji mogła w sposób pewny poznać argumentację faktyczną i prawną, ze względu na którą odmówiono przyznania jej płatności, o którą wnioskowała i kwestionować rozstrzygniecie dopiero w skardze do sądu, 2. rażące naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji w całokształcie jej wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, a ograniczenie się jedynie do polemik z zarzutami podniesionymi w odwołaniu, czym pozbawiono Skarżącą prawa do dwukrotnego merytorycznego załatwienia sprawy. 3. naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 6 i 7 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej poprzez przyjęcie, że w istocie nie ma ona zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ II instancji, gdyż nie jest on zobligowany do uwzględnienia zmian stanu faktycznego sprawy, które nastąpiły od momentu wydania zaskarżonej decyzji do czasu wydania decyzji przez organ II instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie uwzględniono faktu nadania Skarżącej numeru identyfikacyjnego, co nastąpiło po wydaniu decyzji I instancji, a przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, i w konsekwencji uznał, Ze Skarżąca nie spełnia przesłanki przyznania jej płatności, 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art.3 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. poprzez przyjęcie, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w wyniku modyfikacji ogólnych reguł, wprowadzonej art. 3 ust. 2 ww. ustawy, nie obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, ustanowiona art. 7 k.p.a., w zw. z czym bezpodstawne przyjęcie, że organ II instancji, nie musi, rozpatrując sprawę, brać pod uwagę istotnego, znanego faktu, że Skarżącej został nadany numer identyfikacyjny, podczas gdy nawet modyfikacja ogólnych zasad postępowania administracyjnego, ustanowiona art. 3 ust. 2 ustawy, nie daje podstaw do uznania, że organ może zignorować ten istotny znany mu w momencie wydawania decyzji fakt, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w konsekwencji tego organ uznał, że Skarżąca nie spełnia przesłanki przyznania jej płatności w postaci posiadania numeru identyfikacyjnego w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, 5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i bezpodstawne niewzięcie pod uwagę znanego organowi, istotnego faktu, że Skarżącej został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w konsekwencji tego organ uznał, że Skarżąca nie spełnia przesłanki przyznania jej płatności w postaci posiadania numeru identyfikacyjnego w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, 6. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego U. Nr 40 poz. 329 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że niezbędnym warunkiem przyznania płatności jest posiadanie przez wnioskującego o nią rolnika numeru identyfikacyjnego w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów w momencie składania przez niego wniosku o tę płatność, podczas gdy według wykładni prawidłowej warunek ten nie musi być spełniony przez rolnika w momencie składania wniosku o przyznanie płatności, a najpóżniej w momencie wydawania decyzji w sprawie, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż taka wykładnia doprowadziła organ drugiej instancji do przyjęcia, ze pomimo tego, że Skarżąca w momencie wydawania zaskarżonej decyzji posiadała numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, nie należało jej przyznać płatności, o którą wnioskowała, 7. naruszenie przepisów postepowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a i utrzymanie w mocy decyzji I instancji, podczas gdy należało zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – uchylić decyzję organu I instancji i orzec co do istoty sprawy, przyznając Skarżącej płatność o którą wnioskowała, ewentualnie, uznając, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie – na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. – uchylić decyzję organu I instancji i przekazać mu ją do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym, Skarżąca wniosła: 1. w razie uwzględnienia zarzutów rażącego naruszenia prawa (pkt. II 1-2) -o stwierdzenie nieważności decyzji na podst. art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a, 2. w razie uwzględnienia pozostałych zarzutów naruszenia przepisów (pkt. II 3-7) – o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. lub odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a., 3. ewentualnie o uchylenie przy zastosowaniu art. 135 p.p.s.a. również decyzji organu I instancji lub tez stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu kontrolowanej przez Sąd decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga, analizowana w świetle powyższych kryteriów, nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd stwierdza, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w niniejszej sprawie nie została naruszona zasada dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Sprawa z wniosku o przyznanie płatności JPO była rozpatrywana dwukrotnie i podstawą rozstrzygnięcia negatywnego w obu instancjach był brak posiadania przez Spółkę numeru identyfikacyjnego w dniu składania przez nią wniosku o płatność. Uzasadnienie decyzji organu I instancji jest dosyć lakoniczne , tym niemniej wskazuje zarówno podstawę prawną , jak i podstawę faktyczną, którą jest brak wpisu do ewidencji producentów, z czym wiąże się nadanie numeru identyfikacyjnego. Rozstrzygnięcie Dyrektora również spełnia wymogi art. 107 k.p.a. wskazując adekwatne przepisy i omawiając dodatkowe fakty i dowody, które zaistniały już po wydaniu orzeczenia I instancji. Chodzi tutaj o fakt uzyskania przez Stronę w dniu 31 lipca 2014r. wpisu do ewidencji wraz z uzyskaniem numeru identyfikacyjnego. Organ, przeprowadzając ponownie postępowanie administracyjne w ramach kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej podkreślił, że wniosek został złożony przez Spółkę nie posiadającą w dniu jego składania numeru identyfikacyjnego, a więc decyzja Kierownika była prawidłowa w kontekście ustalonego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów. Niezasadny jest zarzut braku ponownego rozpatrzenia sprawy; w uzasadnieniu organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz wyjaśnił podstawę prawna decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Skoro WSA nie podziela zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności, nie doszło w niniejszym postępowaniu administracyjnym do rażącego naruszenia prawa i wobec tego nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Także inne zarzuty skargi nie są zasadne. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 170 , poz. 1051 ze zm.), rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa (JPO) do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia 73/2009 jeżeli spełni warunki wymienione w punktach 1), 2), 2a) i 3). Pkt 3 stanowi, że rolnikowi został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W myśl art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. 2012r. poz. 86 z pózn. zm.) wpisu do ewidencji producentów dokonuje się na wniosek producenta, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. Wniosek składa się nie póżniej niż na 21 dni przed dniem złożenia pierwszego wniosku o przyznanie płatności. W niniejszej sprawie Skarżąca złożyła wniosek o wpis do ewidencji w tym samym dniu, co wniosek o przedmiotową płatność, jednakże z uwagi na nieusunięcie w terminie braków formalnych, nie został on rozpatrzony, co oznacza, że Spółka nie została wpisana do ewidencji producentów i nie nadano jej wymaganego przepisem prawa numeru identyfikacyjnego. Tak więc na datę wydawania decyzji przez Kierownika, brak było numeru ewidencyjnego. Z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że aby otrzymać pomoc JPO rolnik musi łącznie spełnić wszystkie przesłanki zawarte w tym przepisie (3 wymienione), a wśród nich – mieć nadany numer identyfikacyjny, który otrzymuje po zarejestrowaniu się w systemie ARiMR. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 16.02. 2011r. II GSK 208/10 który mówi, że przepisy art. 7 ust. 1 ustawy z 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego określają przesłanki dla ubiegania się zainteresowanego beneficjenta o omawianą płatność, które musi on spełnić na dzień złożenia wniosku, nie zaś na dzień podjęcia decyzji w tym przedmiocie, na co przecież beneficjent nie ma jakiegokolwiek wpływu. Także WSA akceptuje stanowisko WSA w Gorzowie Wielkopolskim wyrażone w wyroku z dnia 18. 10. 2007r. I SA/Go 720/07 iż uprawnionym do uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych jest podmiot, który uzyskał wpis do ewidencji producentów, ponieważ tylko w ten sposób potwierdzony jest status producenta rolnego jako uprawnionego do uzyskania płatności bezpośrednich. Organ II instancji dokonał prawidłowej kontroli decyzji Kierownika BP ARiMR pod względem zgodności z prawem, celowości, racjonalności, słuszności; nie było więc podstaw, do jej uchylenia. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.