II OSK 2014/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 326/14 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 326/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę A.R. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (GIOŚ) z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak ustalił to WSA w Warszawie w uzasadnieniu swego wyroku, w dniach 8, 13 i 18 sierpnia 2008 r. została przeprowadzona kontrola przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Rzeszowie w [...] w miejscowości [...]. Z zarządzenia pokontrolnego z dnia 28 sierpnia 2008 r. wynika, że skarżący dokonał demontażu dwóch pojazdów sprowadzonych do Polski z USA, celem wykorzystania odzyskanych części do naprawy innych sprowadzonych pojazdów. W czasie demontażu pojazdów skarżący nie posiadał decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej dla stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów. Kontrola została przeprowadzona w związku z pismem Urzędu Celnego w Rzeszowie, w sprawie podejrzenia dokonania nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów w postaci nie nadających się do użytkowania pojazdów oraz ich nielegalnego demontażu. Pismo Urzędu Celnego w Rzeszowie dotyczyło nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów w postaci pojazdów – uszkodzonego Dodge Caliber rok 2007 o numerze identyfikacyjnym pojazdu [...], posiadającego dokument "[...]" oraz uszkodzonego powypadkowo Chrysler Pacifica rok 2005 o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], posiadającego dokument "[...]". A.R. przyznał, że ww. pojazdy zostały sprowadzone do kraju w celu demontażu na części, które posłużyły do naprawy dwóch innych uszkodzonych pojazdów tej samej marki, znajdujących się w posiadaniu właściciela firmy. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: PWIOŚ) poinformował GIOŚ o wynikach kontroli, przedkładając stosowną dokumentację. W odpowiedzi pismem z dnia 23 października 2008 r. GIOŚ poinformował organ wojewódzki, że na podstawie ww. dokumentów – w jego ocenie – można stwierdzić, iż prowadzący działalność gospodarczą A.R. sprowadził do Polski odpady bez uzyskania zgody organu centralnego. Z uwagi na to, że w toku kontroli nie stwierdzono już przedmiotowych pojazdów oraz odpadów związanych z ich demontażem, GIOŚ nie wszczął postępowania administracyjnego w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami w postaci przedmiotowych pojazdów. W dniu 9 stycznia 2009 r. PWIOŚ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie do Polski. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. PWIOŚ nałożył na A. R. administracyjną karę pieniężną w wysokości 50.000 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony od powyższej decyzji, GIOŚ w dniu [...] września 2009 r. wydał decyzję znak: [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu [...] września 2010 r. PWIOŚ wydał decyzję ponownie nakładającą karę pieniężną w wysokości 50.000 zł na A. R., będącego odbiorcą odpadów przywiezionych nielegalnie. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i wniosła odwołanie od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], GIOŚ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na tę decyzję GIOŚ A.R. wniósł skargę do WSA w Warszawie. Skarżący decyzjom obu instancji administracyjnych zarzucił naruszenie przepisów art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz w zw. z art. 25 ust. 1 i art. 26 pkt 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze. zm., dalej "Umpo"), które to naruszenie miało w jego ocenie istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej Ppsa) skarżący wniósł o uchylenie decyzji GIOŚ oraz utrzymanej nią w mocy decyzji PWIOŚ z dnia [...] września 2010 r., wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Na podstawie przepisu art. 61 § 2 pkt 1 Ppsa, wniósł także o wstrzymanie wykonania w całości decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r., z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku przez organ, na podstawie przepisu art. 61 § 3 Ppsa, wniósł o wstrzymanie w całości wykonania obu zaskarżonych decyzji przez sąd I instancji z uwagi na to, że decyzje te mogły wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r., IV SA/Wa 326/14 WSA w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W motywach wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r. oddalającego skargę WSA w Warszawie stwierdził, że zasadnie uznały organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie, że zostały w niej spełnione ustawowe przesłanki, zobowiązujące organy inspekcji ochrony środowiska do wymierzenia skarżącemu kary, o której mowa w art. 32 ust. 1 Umpo. Zdaniem tegoż sądu w postępowaniu administracyjnym dochowano obowiązków wynikających z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.), tj. wyjaśniono w wyczerpujący sposób stan faktyczny sprawy, wszechstronnie rozpatrzono zgromadzony materiał dowodowy, a także wyczerpująco uzasadniono faktyczne i prawne przesłanki wydanych rozstrzygnięć. W ocenie sądu I instancji w przedmiotowej sprawie nie można mówić o uzależnieniu działania PWIOŚ przy nakładaniu kary pieniężnej od rozstrzygnięcia GIOŚ w przedmiocie stwierdzenia międzynarodowego przemieszczania odpadów na podstawie art. 25 ust. 1 Umpo. Sąd I instancji uznał, że organ I instancji był organem właściwym do samodzielnego stwierdzenia zaistnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów. Skargą kasacyjną – reprezentowanego przez pełnomocnika – A.R., zaskarżono w całości ww. wyrok i wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniesiono o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Na podstawie art. 174 Ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 Ppsa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ sąd zaniechać miał własnych analiz zastosowanego w sprawie prawa materialnego i w głównych motywach wydanego rozstrzygnięcia poprzestał na poglądach doktryny nie analizując ich, czy są one adekwatne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. przepisów art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz w zw. z art. 25 ust. 1 i art. 26 pkt 3 Umpo. Jednocześnie, mając na uwadze przepisy art. 15 § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 264 § 2 Ppsa, wniesiono o wystąpienie przez skład orzekający do składu powiększonego Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie uchwały mającej na celu "wyjaśnienie przepisu" art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz w zw. z art. 25 ust. 1 i art. 26 pkt 3 Umpo, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, albo o podjęcie uchwały zawierającej rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w niniejszej sprawie. Obszernie rekapitulując stan faktyczny, na tle którego zapadł zaskarżony wyrok, podkreślano, że sąd wojewódzki – uchybiając przepisowi art. 141 § 1 Ppsa ( s. 4 skargi kasacyjnej; zapewne oczywista omyłka autora skargi kasacyjnej – skoro w petitum skargi kasacyjnej i początkowo w jej uzasadnieniu przywoływano przepis art. 141 § 4 Ppsa – uwaga Sądu) pominął w swych rozważaniach, że skarżący działał w zaufaniu do Urzędu Celnego w Rzeszowie, skoro sprowadzone pojazdy zostały odprawione i uiszczono należności celne. Strona skarżąca uważa, że skoro pojazdy zostały poddane odprawie celnej i dopuszczono jej na polski obszar celny, to znalazły się na nim legalnie. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie w kwestionowanym wyroku sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisów Umpo, opierając się jedynie na doktrynalnym poglądzie B. Draniewicza i lakonicznie stwierdził (s. 10 uzasadnienia wyroku), że PWIOŚ był organem uprawnionym do stwierdzenia, że doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów. Sąd I instancji nie uwzględnić miał w ogóle okoliczności, że ustawowe kompetencje organu wojewódzkiego, określone w ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska nie obejmują kompetencji GIOŚ ustawowo przypisanych temu organowi w art. 25 ust. 1 pkt 2 i art. 26 pkt 3 Umpo. Zdaniem skarżącego ogólna kompetencja organu wojewódzkiego nie obejmuje tych uprawnień, które ustawodawca przypisał także w ustawie konkretnemu organowi, w tym przypadku GIOŚ. Dodatkowo wyeksponowano, że w innym wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2009 r., IV SA/Wa 1585/09, w wydaniu którego udział brała sędzia Alina Balicka, również uczestnicząca w wydaniu zaskarżonego wyroku, opowiedziano się za tym, iż to GIOŚ jest organem właściwym do stwierdzenia, czy w danym przypadku mamy do czynienia z nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniem odpadów. Pomimo przywołania powyższego wyroku w skardze, wbrew przepisowi "art. 141 § 1 Ppsa" zobowiązującemu do wyjaśnienia podstawy prawnej, zwłaszcza gdy sąd administracyjny orzeka odmiennie od dotychczasowej wykładni przepisów praw materialnego, nie podjęto w zaskarżonym wyroku rozważań w takim kierunku. Przywołując przesłanki nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 32 ust. 1 Umpo podkreślano kompetencje GIOŚ do oznaczonego sposobu działania w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów, nadto w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji nie istniała w obrocie decyzja GIOŚ wydana na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 2 i art. 26 pkt 3 Umpo. W tym kontekście wywiedziono, że przepisy art. 32 ust. 1 i art. 34 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 Umpo nie stanowią dostatecznej podstawy do wiążącego ustalenia, czy sprowadzenie w przedmiotowej sprawie pojazdów miało cechy nielegalnego przemieszczenia odpadów. Decyzję o nałożeniu kary można wydać dopiero po podjęciu orzeczenia przez GIOŚ. W konsekwencji sąd wojewódzki dopuścić się miał błędnej wykładni wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów. Wniosek o podjęcie postanowienia o skierowaniu wystąpienia celem podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny argumentowano odmiennym potraktowaniu przez WSA w Warszawie kompetencji wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w przywoływanym uprzednio wyroku IV SA/Wa 1585/09, niż w zaskarżonym wyroku. Dodatkowo eksponowano udział w wydaniu obu orzeczeń tego samego sędziego – sędzi Aliny Balickiej. Podkreślano także znaczenie uprzedniej odprawy celnej, z punktu widzenia dopuszczalności wymierzenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. A. W ocenie orzekającego Sądu w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do tego, aby wystąpić z wnioskiem o podjęcie uchwały na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 lub 3 Ppsa, tj. uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności lub też uchwały zawierającej rozstrzygnięcie zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej. Taką okolicznością nie jest – subiektywne w ocenie Sądu – przekonanie skarżącego, że doszło do rozbieżności w orzecznictwie WSA w Warszawie, gdy idzie o wykładnię przepisów Umpo. Nie jest nią także wątpliwość strony skarżącej kasacyjnie, gdy idzie o dopuszczalność wymierzenia kary przez organ ochrony środowiska z tytułu nielegalnego przemieszczenia odpadów w aspekcie skutków uprzedniej odprawy celnej sprowadzonych przedmiotów jako pojazdów. Zdaniem Sądu w tym składzie skarga kasacyjna nie zawiera przekonywującej argumentacji, aby przyjąć, że wystąpiły poważne wątpliwości prawne, który nakazywałyby skorzystać z kompetencji przewidzianej w art. 264 § 2 Ppsa. Jak wskazano w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13, (LEX nr 1421058) o poważnych wątpliwościach prawnych będzie można mówić wówczas, gdy w sprawie pojawią się kwestie prawne, których wyjaśnienie nastręcza znaczne trudności, głównie z powodu możliwości różnego rozumienia przepisów prawnych. Podstawą do przyjęcia, że wystąpiła przesłanka określona w powołanym wyżej przepisie, będzie również pojawienie się w danej kwestii prawnej rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt FPS 2/04, ONSAiWSA 2005, Nr 1, poz. 1 z glosą A. Skoczylasa, opubl. OSP 2005, zeszyt 6, poz. 72). W orzecznictwie wyrażono także pogląd, iż podstawą przyjęcia, że chodzi o poważne wątpliwości może być również przypadek, gdy wątpliwości składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego związane są z kwestią odstąpienia od ustalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu. W takim wypadku skład zwykły Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawiając do wyjaśnienia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości musi podważyć dotychczasową wykładnię sądową i wykazać na czym dana wątpliwość polega (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2006 r. sygn. akt I FPS 3/05, ONSAiWSA 2006, Nr 3, poz. 72, powołane wyżej postanowienie NSA z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 1/07). Na tego typu okoliczności w skardze kasacyjnej nie wskazano. Z tych powodów brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego kasacyjnie. B. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa, wedle którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy zawiera kwestionowany skargą kasacyjną wyrok. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją sądu I instancji odnośnie wykładni przepisów prawa materialnego, jeszcze nie dowodzi naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Przy pomocy zarzutu naruszenia cyt. przepisu nie można skutecznie zwalczać przyjętego przez sąd wojewódzki zarówno stanu faktycznego czy też prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego. Innymi słowy, zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa nie może sprowadzać się do polemiki z wywodami zawartymi w zaskarżonym wyroku, skoro z uzasadnienia wynika jednoznacznie, z jakich powodów sąd wojewódzki oddalił skargę. W skardze kasacyjnej dodatkowo w części odnoszącej się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych najprawdopodobniej omyłkowo przywołano przepis art. 141 § 1 Ppsa, z którego wynika tylko tyle, w jakim terminie sporządza się uzasadnienie wyroku z urzędu. Eksponowanie przez skarżącego faktu dokonania odprawy celnej uszkodzonych pojazdów przez Urząd Celny w Rzeszowie, także nie ma wpływu na przyjęcie twierdzenia odnośnie naruszenia przez sąd wojewódzki przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Ta okoliczność została dostrzeżona przez sąd a quo przytaczający stan faktyczny sprawy, który odnosząc się do tej kwestii uznał, że uiszczenie należności celnych nie zmieniło kwalifikacji sprowadzonych z zagranicy przedmiotów jako odpadów, których przemieszczenie nastąpiło z naruszeniem przepisów Umpo. Nie można ponadto podzielić wywodów skarżącego kasacyjnie, jakoby sąd ten zaniechać miał własnych analiz i poprzestał na poglądach doktrynalnych, nie poddając ich analizie i nie rozstrzygając, czy są one adekwatne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Przywołanie przez sąd poglądu doktrynalnego sformułowanego w glosie do wyroku WSA w Warszawie mającego wspierać stanowisko orzekającego w sprawie sądu miało charakter akcesoryjny i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w realiach przedmiotowej sprawy nie stanowiło naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. C. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a to przepisu art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz w zw. z art. 25 ust. 1 i art. 26 pkt 6 Umpo. Z pierwszego z tych przepisów wynika, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł, z kolei art. 2 ust. 1 pkt 4 określa osobę będącą odbiorcą odpadów, co do reguły jest nią każda osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Skarżący nie podniósł zarzutu dokonania błędnej oceny stanu faktycznego i uznania, że sprowadzone przez niego pojazdy nie miały charakteru odpadu, nie czyni tego w skardze kasacyjnej, skoro nie postawiono w niej zarzutu błędnej kontroli przez sąd wojewódzki stanu faktycznego sprawy. Cała argumentacja skarżącego sprowadza się do przywołania obszernych fragmentów wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie IV SA/Wa 1585/09 i wywodzenia, że wyłącznie GIOŚ jest organem uprawnionym w procedurze ustalania charakteru przemieszczenia odpadów. Zdaniem Sądu takie stanowisko strony nie prowadzi do wniosku o trafności sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego. Umyka uwadze strony skarżącej kasacyjnie to, co uwypuklił orzekający w sprawie WSA w Warszawie, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do prowadzenia przez GIOŚ postępowania określonego przepisami art. 25 i 26 Umpo, a to z tego względu, że nie stwierdzono już na terenie firmy A.R. sprowadzonych odpadów. Brak było zatem podstaw do nakładania na niego przez GIOŚ w ramach aktów przewidzianych cyt. przepisami oznaczonych obowiązków odnośnie gospodarowania przemieszczonymi nielegalnie odpadami. Niesporne wszak było – czego również skarżący nie zakwestionował – że nie posiadał zezwolenia na przywóz odpadów, uprzednio dokonał nielegalnego demontażu uszkodzonych pojazdów, a następnie pozbył się części, które z nich pochodziły. Stan faktyczny sprawy administracyjnej poddanej kontroli sądu wojewódzkiego w przedmiotowej sprawie sądowoadministracyjnej odbiegał zatem od stanu faktycznego, w którym zapadł wyrok IV SA/Wa 1585/09. Umknęło dalej uwadze strony skarżącej kasacyjnie, że w stanie faktycznym sprawy, w której zapadł cyt. wyrok istniały w chwili orzekania w przedmiocie kary pieniężnej przedmioty uznawane przez organy ochrony środowiska za odpady, co uzasadniało podejmowanie przez GIOŚ aktów w trybie przepisów art. 25 i 26 Umpo odnośnie zagospodarowania przedmiotu uznanego za odpad. Dodatkowo akty te poddano odrębnej kontroli sądowoadministracyjnej, w ramach której zakwestionowano stanowisko GIOŚ odnośnie takiej kwalifikacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 24 czerwca 2009 r., IV SA/Wa 64/09, CBOSA.nsa.gov.pl). Już chociażby z tych względów posłużenie się argumentacją zawartą w wyroku IV SA/Wa 1585/09 w celu zakwestionowania wykładni art. 32 ust. 1 Umpo uznać należy za nietrafne. W świetle podjętych przez GIOŚ decyzji wydanych w granicach sprawy administracyjnej nie budzi także wątpliwości, że organ centralny podzielał stanowisko PWIOŚ w Rzeszowie odnośnie kwalifikacji sprowadzonych przedmiotów jako odpady. Brak podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego powoduje, że zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Umpo w omawianym zakresie nie mógł zostać uznany za zasadny. D. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa, przyjmując że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić.