II SA/Rz 1019/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Marcin Kamiński /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego B. B. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 roku, nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 roku, nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 złotych, na B.B. (zwanego dalej "skarżącym"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...]. Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 9 marca 2015 roku we [...], na drodze krajowej nr [...], funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z pojazdu marki MAN o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...]. Powyższym zespołem pojazdów kierował W.K., który wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy: B.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...]. Podczas kontroli ustalono, że ostatniego odczytu danych z karty kierowcy dokonano w dniu 3 lutego 2015 r., co oznacza, że odczyt ten miał miejsce 34 dni przed dniem kontroli. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. Pismem z dnia 9 marca 2015 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 roku, nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 92a ust. 1, 6-7 w zw. z pkt 6.3.11 załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.) orzekł o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ust 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006r. ze zm.) przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego, zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. Nr 159,poz. 1128 ze zm.) dane z karty kierowcy podmiot pobiera: co najmniej raz na 28 dni; przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy; przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe; w przypadku utraty ważności karty kierowcy; w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. Organ wskazał w dalszej kolejności, że strona odnośnie do stwierdzonej nieprawidłowości nie złożyła żadnych wyjaśnień i nie przedstawiła dowodów wskazujących na zastosowanie art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a w zgromadzonym materiale dowodowym organ nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za zastosowaniem tego przepisu. W piśmie, które w dniu 23.03.2015 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, przedsiębiorca B.B. wskazał siebie jako osobę zarządzającą transportem odpowiedzialną za powstanie stwierdzonego naruszenia. Zgodnie z art. 92a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, jeżeli czyn będący naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Tym samym wydanie niniejszej decyzji kończy prowadzone w/w zakresie postępowanie. Na tej podstawie stwierdzono naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy i zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 6-7 w zw. z pkt 6.3.11 załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.) orzeczono o wymierzeniu kary w wysokości 500 złotych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowanie, podnosząc następujące zarzuty naruszenia prawa: 1. rażącego naruszenia art. 92a ust. 1 i ust. 6 i przepisu lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym(u.t.d.) poprzez ich bezpodstawne zastosowanie; 2. naruszenia art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego(k.p.a.) poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń; 3. naruszenia art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w skarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego; 4. naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego poprzez złamanie generalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego; 5. naruszenie art. 107 ust. 1, art. 156 ust. 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym "poprzez wydanie decyzji z naruszeniem prawa" w oparciu o rozporządzanie Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, "na podstawie którego brak podstaw do jej nałożenia". Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 roku, nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 roku, nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 4 pkt 22 lit. h) i lit. s) ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych. Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego, oraz zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Według art. 10 ust. 5 lit b) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 5 lit c) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) pkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Organ podniósł w dalszej kolejności, że stosownie do art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe. Na podstawie powyższego przepisu zostało wydane rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159 poz. 1128 ze zm.), które w § 4 stanowi, że dane z karty kierowcy podmiot pobiera: co najmniej raz na 28 dni, przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy, przed upływem terminu rozwiązania umowy na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe, w przypadku utraty ważności karty kierowcy, w oznaczonym terminie w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie o niekierowaniu pojazdem, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). Zgodnie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę nakłada się karę pieniężną w wysokości 500 zł. Organ odwoławczy wskazał, że ponieważ podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 9 marca 2015 r. ustalono, że odczytu danych z karty kierowcy nr 1[...] w osobie: W.K. po raz ostatni przed dniem kontroli dokonano w dniu 3 lutego 2015 r., czyli 34 dni przed kontrolą, dlatego uzasadnione jest przyjęcie, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązku określonego w art. 10 ust. 5 lit. a) pkt i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w zw. z przepisem § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, który to przepis przewiduje, że dane z karty kierowcy muszą być pobierane co najmniej raz na 28 dni. Konsekwencją naruszenia wskazanego przepisu rozporządzenia jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł stosownie do treści lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy wskazał w dalszej kolejności, że zarzuty zawarte w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kontrolujący nie przekroczył zakresu kontroli. W załączniku nr 5 w części A do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 lipca 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1064) wskazano wykaz podstawowych elementów objętych kontrolą drogową. W pkt 6 części A tego załącznika wskazano kontrolę prawidłowość działania i użytkowania tachografu cyfrowego i karty kierowcy. W ocenie organu odwoławczego kontrola prawidłowości użytkowania tachografu cyfrowego lub karty kierowcy niewątpliwie związana jest z dokonywaniem czynności polegających na terminowym wczytywaniu danych zapisanych w ich pamięci. Ponadto należy zauważyć, że załącznik nr 5 określa jedynie podstawowe elementy podlegające sprawdzeniu podczas kontroli drogowej. Pozostałe elementy podlegają kontroli w związku z przyznanymi na mocy przepisów ustawowych kompetencjami Inspekcji Transportu Drogowego. Obowiązujące przepisy nie przewidują ograniczeń czasowych w przeprowadzeniu kontroli prawidłowości działania i użytkowania tachografu cyfrowego i karty kierowcy. Kontroli podlega bieżący dzień i 28 dni wstecz w zakresie aktywności kierowcy i jego czasu pracy w rozumieniu przepisów rozporządzenia 561/2006. Natomiast kontrola przeprowadzona w dniu 9 marca 2015 r. miała na celu sprawdzenie prawidłowości użytkowania tachografu cyfrowego przez skarżącego przedsiębiorcę, a więc wykonywania obowiązków wczytywania danych. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010 określa maksymalne okresy wczytywania danych, natomiast obowiązujący art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia nr 561/2006 (WE) daje Państwom Członkowskim kompetencję do określenia częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, że dopuszczalne jest określenie krótszych terminów wczytywania danych. Powyższa kompetencja polskiego prawodawcy została zrealizowana w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt. 1 powyższego rozporządzenia dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni, a więc częściej niż wynikałoby to z przepisów rozporządzenia nr 581/2010 Komisji UE. Rozporządzenie z dnia 23 sierpnia 2007 r. zostało wydane na podstawie art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych. Przepisy te określają surowsze wymagania w zakresie wczytywania danych niż czyni to rozporządzenie unijne. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym wtoku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zatem odwoływanie się skarżącego do naruszenia w toku postępowania art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jest niezasadne W skardze z dnia 6 lipca 2015 r. strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. Ponadto strona skarżąca wniosła o zasądzenie od skarżonego organu zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podniósł następujące zarzuty naruszenia prawa: 1. rażącego naruszenia art. 92a ust. 1 i ust. 6 i przepisu lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez ich bezpodstawne zastosowanie oraz pominięcie wytycznych zawartych w rozporządzeniu 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. oraz nieodniesienie się do nich; 2. naruszenia art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego; 3. naruszenia art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnegopoprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w skarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego oraz poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających wpływ na wynik sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie wyłączenia odpowiedzialności skarżącego; 4. naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego poprzez złamanie generalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego; 5. naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 156 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez wydanie decyzji z naruszeniem prawa poprzez pominięcie rozporządzania nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców; 6. naruszenia unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w szczególności wydanie decyzji bez odniesienia się do wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r. w sprawie o sygn. III SA/Kr 745/14; 7. naruszenia wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez wykazania w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia stwierdzonych naruszeń co w niniejszej sprawie nie zostało dopełnione przez organ I instancji. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że wyliczenie obowiązków lub warunków, które zostały określone w przepisach aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, ze przedmiot kontroli Inspekcji Transportu Drogowego w zakresie art. 50 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym nie może obejmować przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z innych przepisów prawa o charakterze powszechnie obowiązującym spoza katalogu zawartego w art.4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącego w powyższym katalogu nie wymieniono rozporządzenia 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców. Powyższe powinno być uwzględnione przez organ I instancji już podczas kontroli z uwagi na fakt, iż dzień kontroli był dopiero 21 dniem aktywności kierowcy od pobrania dokonanego w dniu 3 lutego 2015 roku. Zdaniem skarżącego § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych z dnia 23 sierpnia 2007r. nakazuje pobieranie danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni, nie określając jednak sposobu obliczania tego okresu. Na podstawie tego przepisu nie można więc jednoznacznie określić, jakie dni podlegają zaliczeniu do tego okresu. Ponieważ krajowe rozporządzenie "nie daje odpowiedzi na to pytanie", dlatego zdaniem skarżącego sposób rozumienia tego pojęcia powinien być ustalony na podstawie regulacji unijnych, a więc przede wszystkim na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16), które w punkcie 3 preambuły wskazuje, że "Określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności". Biorąc powyższe pod uwagę, można – zdaniem skarżącego – stwierdzić, że dane z tachografów cyfrowych należy pobierać co najmniej raz na 90 dni zarejestrowanej działalności, a dane z kart kierowców co najmniej raz na 28 dni zarejestrowanej działalności. Należy ponadto wskazać, że zarówno rozporządzenie Komisji (UE) 581/2010 jak i rozporządzenie Ministra Transportu w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych określają takie same terminy. Skarżący wskazał w dalszej kolejności, że istotą pkt. 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 "jest to, że jeżeli pojazd nie rejestruje żadnych parametrów związanych z ruchem, to pamięć masowa nie zostaje zapełniana i bezsensownym staje się pobieranie danych. To samo dotyczy karty kierowcy - brak danych (przy upływających dniach) na karcie kierowcy w żaden sposób nie powoduje zapełnienia pamięci". Punkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji reguluje zatem tę kwestię w sposób logiczny. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.85.370.8 z późniejszymi zmianami), a w szczególności jej załącznikiem IB, pamięć karty kierowcy wystarcza do przechowywania danych dotyczących czynności kierowcy przez przynajmniej 28 dni (przeciętną aktywność kierowcy definiuje się jako 93 zmiany czynności dziennie). Karta kierowcy rejestruje zatem ilość czynności i w żaden sposób ilość dni kalendarzowych nie wpływa na jej zapełnianie. Jeśli chodzi o pojemność pamięci masowej tachografu (365 dni), to zgodnie z wymaganiem 072 załącznika IB w/w rozporządzenia "365 dni" definiowane jest jako "93,440" zmian czynności. Skarżący dodatkowo powołał się na poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych (w tym na wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r. w sprawie o sygnaturze III SA/Kr 745/14 oraz na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015r. w sprawie o sygn. II SA/Rz 1556/14). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wskazanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów k.p.a., organ podniósł, że są całkowicie bezzasadne, przytaczając stosowne fragmenty uzasadnień orzeczeń sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona i jako taka podlega uwzględnieniu, albowiem w sprawie będącej jej przedmiotem doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie relewantnych przepisów prawa polskiego i unijnego, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, który znalazł odzwierciedlenie w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod rozwagę wszelkie naruszenia prawa niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Jednocześnie należy stwierdzić, że kryterium legalności podlega uwzględnieniu w fazie orzekania w granicach wyznaczonych w art. 145-150 p.p.s.a. albo w przepisach szczególnych. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do sposobu wykładni (a w konsekwencji również zastosowania) przepisów prawa polskiego i prawa Unii Europejskiej w sprawie określenia maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z tachografów cyfrowych lub z karty kierowcy oraz w sprawie wymaganej częstotliwości pobierania powyższych danych. Zagadnienie to ma znaczenie prymarne względem wynikającej z prawa polskiego bezpośredniej podstawy normatywnej wymierzenia kary pieniężnej (art. 92a ust. 1, 6-7 w zw. z pkt 6.3.11 załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, u.t.d.). W pierwszej kolejności należy wskazać zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a), h) i s) u.t.d. użyte w ustawie określenia "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" oznaczają m.in. obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 ("rozporządzenie nr 561/2006") przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), zwanego "rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85". Ponadto stosownie do postanowień art. 10 ust. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Na mocy upoważnienia zawartego w art. 10 ust. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Komisja Europejska wydała rozporządzenie nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.10.168.16), zwane dalej "rozporządzeniem Komisji (UE) nr 581/2010". Zgodnie z postanowieniami zawartymi w preambule do rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 obowiązek regularnego wczytywania danych zarejestrowanych przez tachograf cyfrowy i na karcie kierowcy jest niezbędny dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorcę przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku, ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Określenie maksymalnego okresu na wczytanie odpowiednich danych z tachografu i karty kierowcy pozwoli bowiem na ściślejsze ujednolicenie warunków działalności przedsiębiorców wykonujących przewozy drogowe w całej Unii Europejskiej. W celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych przedsiębiorstw transportowych, Komisja Europejska zdefiniowała w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 581/2010 pojęcie "odpowiednich danych", które podlegają obowiązkowi wczytywania. Przez "odpowiednie dane" należy zatem rozumieć wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. Niezależnie od powyższego zgodnie z treścią punktu 3. preambuły oraz art. 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. określenie maksymalnych okresów na wczytanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy powinno uwzględniać wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, natomiast maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Uwzględniając treść pkt. 3. preambuły należy przyjąć, że okres maksymalny może obejmować tylko sumę dni działalności, która podlegała obowiązkowi rejestracji, a nie ciąg kolejno następujących po sobie dni kalendarzowych, niezależnie od tego, czy działalność rejestrowana była w tych dniach wykonywana. Wniosek taki jest uzasadniony nie tylko treścią pkt. 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 (stanowiącej wyłącznie o "dniach rejestrowanej działalności" w zakresie przewozu drogowego), lecz także wynika logicznie, systemowo i funkcjonalnie z treści z załącznika nr IB rozdział III ("Wymagania odnośnie do konstrukcji i funkcjonalności urządzenia rejestrującego") pkt 12 ("Zapisywanie i przechowywanie w pamięci danych") uchylonego z dniem 2 marca 2016 r. rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), zwane "rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85", które zgodnie z art. 48 w zw. z art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, nadal znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Z treści pkt. 12 ("Zapisywanie i przechowywanie w pamięci danych") rozdziału III rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. wynika, że okres "365 dni" obejmuje "365 dni kalendarzowych przeciętnych czynności wykonywanych przez kierowców w pojeździe", natomiast "przeciętne czynności na dzień w pojeździe definiuje się jako przynajmniej sześciu kierowców lub współkierowców, sześć cykli wkładania-wyjmowania karty i 256 zmian czynności". Przepis ten stanowi dalej, że ostatecznie "365 dni" obejmuje przynajmniej 2.190 współkierowców, 2.190 cykli wkładania-wyjmowania karty i 93.440 zmian czynności". Powyższa definicja musi być zatem odczytywana jako wyraz woli prawodawcy unijnego co do określonego (autonomicznego) sposobu rozumienia okresów zapisywania, przechowywania i wczytywania danych (zgodnie z definicją zawartą w rozdziale I lit. s) załącznika IB rozporządzenia nr Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r.) z pojazdu lub z karty kierowcy. Sposób ten opiera się na odrzuceniu "kalendarzowej" metody obliczania długości okresu (zsumowaniu kolejnych dni kalendarzowych) na rzecz metody "technicznej", polegającej na sumowaniu tylko tych dni, w których wystąpiły określone czynności kierowcy, które dopiero łącznie można uznać za odpowiadające cyklowi 365 dni lub 28 dni (zob. definicja zawarta w pkt. 12 rozdziału III załącznika IB rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85). Powyższe rozumienie dobitnie potwierdzają także inne postanowienia załącznika IB (zob. np. rozdział III, pkt 12.3, 082; pkt 12.4, 084, 085; 12.5, 088). W dalszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 5 lit. a) pkt i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem powyższego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Polski prawodawca ustanowił w art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych podstawę prawną do określenia częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców, upoważniając ministra właściwego do spraw transportu do wydania tego rodzaju unormowania w drodze rozporządzenia. Jednocześnie ustawodawca nakazał właściwemu ministrowi, aby wydając rozporządzenie kierował się "koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1)". Z przepisu kompetencyjnego wynika zatem zobowiązanie do uwzględnienia w treści polskich przepisów wykonawczych regulacji wynikającej z rozporządzeń unijnych. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. Nr 159,poz. 1128 ze zm.), wydanego na podstawie art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych, dane z karty kierowcy podmiot pobiera: 1) co najmniej raz na 28 dni; 2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy; 3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe; 4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy; 5) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. Z powyższej regulacji (§ 4 ust. 1 pkt 1) wynika zatem, że w świetle polskiego rozporządzenia wykonawczego obligatoryjna częstotliwość pobierania danych (okres, po upływie którego powstaje obowiązek pobrania danych) została określona poprzez odwołanie się do pojęcia "dni", bez wyjaśnienia, czy okres ten ma obejmować nieprzerwany ciąg kolejnych 28 dni, czy też ma on odnosić się do dni "rejestrowanej działalności", a więc ciągu kolejnych dni, w których powstał obowiązek rejestracji danych w związku z podjęciem czynności w zakresie transportu drogowego. Na tle powyższych wątpliwości mogłoby wydawać się, że rację ma organ odwoławczy, który wskazał w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, że przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. wydanego w związku z delegacją wynikającą z art. 10 ust. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 określają jedynie maksymalne okresy wczytywania odpowiednich danych, a państwa członkowskie mogą wyznaczyć te okresy według bardziej restrykcyjnych założeń (przyjmując krótsze okresy obowiązkowego wczytywania danych). Zdaniem organu polski prawodawca zdecydował się na tego rodzaju podejście, przyjmując w cytowanym rozporządzeniu metodę "kalendarzowego" obliczania długości okresu. Pogląd organu nie zasługuje jednak na aprobatę. Proponowana przez organ treść znaczeniowa spornego przepisu na tle uregulowań prawa unijnego nie może być domniemywana lub przyjmowana implicite. Z językowej i bezpośredniej treści § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych nie wynika bowiem sposób rozumienia zwrotu "28 dni" i poza przekonaniem organu brak jest przekonujących argumentów na rzecz tezy, że takie sformułowanie przepisu stanowiło świadome działanie w celu wprowadzenia odrębności w prawie polskim. Ponadto nie sposób odeprzeć argumentu, że prawodawca unijny przyjmując w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. oraz art. 10 ust. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w zw. z załącznikiem IB rozporządzenia nr Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. (rozdział III, pkt 12) określony sposób rozumienia terminu "okres na wczytanie odpowiednich danych" narzucił prawodawcom krajowym własną definicję, a prawodawcy ci mają jedynie swobodę w zakresie określenia długości tak rozumianego okresu (jego skrócenia względem maksymalnego okresu wyznaczonego w unijnym rozporządzeniu). Niezależenie od powyższego należy wskazać na dwa dalsze argumenty, które stoją na przeszkodzie przyjęciu interpretacji odwołującej się do potocznego i intuicyjnego pojmowania zwrotu "28 dni" jako ciągu kolejnych dni kalendarzowych. Po pierwsze, należy uwzględnić zasadę interpretacyjną nakazującą dokonywanie wykładni prawa polskiego (w tym przede wszystkim uregulowań mających charakter wykonawczy względem rozporządzeń i dyrektyw unijnych) w zgodzie z treścią i celem prawa unijnego. Jest to tzw. zasada in dubio pro communitatae. Jeśli więc prawodawca polski nie sformułował wyraźnie autonomicznej definicji "okresu wczytywania danych", to należy przyjąć definicję prawodawcy unijnego. Po drugie, konieczne jest – wobec ewidentnego niedookreślenia treści znaczeniowej w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia z dnia 23 sierpnia 2007 r. – przyjęcie takiej interpretacji, która nie będzie naruszać wiążącej zasady wykładni w obszarze regulacji sankcyjnej prawa administracyjnego, to jest zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na rzecz podmiotu sankcjonowanego (in dubio pro cive). Powyższy pogląd jest również akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z 3 listopada 2015 r., II GSK 2396/14: "Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi"). Mając na względzie powyższą argumentację i uznając, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego w zakresie § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych poprzez nadanie zwrotowi "co najmniej raz na 28 dni" znaczenia niezgodnego z treścią pkt. 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. oraz art. 10 ust. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w zw. z załącznikiem IB rozporządzenia nr Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. (rozdział III, pkt 12), Sąd postanowił uwzględnić skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.s.a. uchylając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego jako wydaną z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 135 p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, uznając że jest to operacja konieczna dla końcowego i szybszego załatwienia sprawy przez organy. Ponieważ wadliwa wykładnia prawa krajowego stanowiła podstawę wadliwego zastosowania art. 92a ust. 1 i ust. 6 i przepisu lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, dlatego w tym zakresie podniesiony zarzut skargi okazał się uzasadniony. Brak jednak podstaw do stawiania organom zarzutu rażącego naruszenia prawa, albowiem stosowanie wyżej wskazanych przepisów budzi wątpliwości w praktyce stosowania prawa i nie jest również jednolicie oceniane przez sądy administracyjne. Nie są natomiast uzasadnione podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 8, art. 10, art. art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3, art. 156 § 2 k.p.a.), albowiem wnikliwa analiza akt administracyjnych jest podstawą do sformułowania wniosku, że organy orzekające w sprawie dochowały nałożonych przez ustawę obowiązków proceduralnych. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia przez organy "zasady demokratycznego państwa prawnego poprzez złamanie generalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego". Rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji zastosuje ponownie wyżej wskazane relewantne przepisy prawa polskiego i prawa unijnego, nadając im treść zgodną z wykładnią ustaloną przez Sąd, odnosząc je do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz formułując właściwe rozstrzygnięcie sprawy. W zależności od ostatecznie ustalonej liczby dni "rejestrowanej działalności" organ wyda stosowną decyzję. W szczególności organ ustali czy istotnie – jak twierdzi skarżący - dzień kontroli "był dopiero 21 dniem aktywności kierowcy od pobrania dokonanego w dniu 3 lutego 2015 roku" i czy w związku z powyższym należy umorzyć postępowanie, czy też wydać decyzję o nałożeniu kary pieniężnej. W związku z koniecznością ostatecznej oceny tej okoliczności przez organ, Sąd nie wydał orzeczenia o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.s.a.