II SA/Wa 1685/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Iwona Dąbrowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia przewodu habilitacyjnego - oddala skargę - Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] maja 2014 r. utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., którą to uchwałą Rada Wydziału odmówiła A. K. wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja stwierdziła, że dorobek naukowy A. K. jest niewystarczający, co potwierdzili recenzenci powołani przez Centralną Komisję. Wskazała, że jedyna praca opublikowana w piśmie o charakterze międzynarodowym (IF 3.548) dotyczy tematyki niezwiązanej z głównym nurtem naukowym dorobku kandydatki, a habilitantka jest w niej piątym spośród ośmiu autorów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej przez nią w mocy uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, podniosła, że spełnia wszystkie warunki do wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Wskazała, że w postępowaniu Rady Naukowej dopatrzyć się można braku obiektywizmu, nadto, że procedura postępowania przed Centralną Komisją została naruszona. Podniosła też, że do chwili obecnej nie zostały jej przedstawione opinie recenzentów. Podkreśliła, że zarzuty odnoszące się do pracy habilitacyjnej zostały zgłoszone w sposób ogólnikowy bez umotywowania. Skarżąca twierdziła, że Dziekan ukrył przed Radą Wydziału liczbę posiadanych przez nią punktów MN i SW oraz fakt uzyskania po otrzymaniu tytułu doktora punktów IF w tym 2,508 za artykuły oryginalne pochodzące z rozprawy habilitacyjnej. Zarzuciła, że decyzja Centralnej Komisji nie została właściwie podpisana. Twierdziła też, że w stosunku do jej osoby nie zastosowano obowiązującego na Wydziale regulaminu, nadto, iż inne reguły zastosowano w stosunku do J. K., który w 2013 r. obronił pracę habilitacyjną, legitymując się 80 punktami za prace pierwszoautorskie. Zdaniem skarżącej, powyższy przykład stoi w sprzeczności z art. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że kandydatka nie spełnia przesłanek art. 18 ust. 1 ustawy do uzyskania stopnia naukowego. Podniosła, że z woli ustawodawcy uprawnienia osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego sprowadzają się do prawa złożenia wniosku o wszczęcie przewodu habilitacyjnego i prawa odwołania – w przypadku odmowy. A zatem kandydat decydując się na wszczęcie określonej procedury poddaje ocenie swój dorobek naukowy przez środowisko naukowe i musi przyjąć taką, a nie inną jego ocenę. Podkresliła, że dorobek naukowy i rozprawy habilitacyjne nie zostały pozytywnie ocenione przez dwóch recenzentów, jak i samą Centralną Komisję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 18a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. 2014 r., poz. 1852 z późn. zm.), osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego od uchwały Rady Wydziału może wnieść odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. W rozpoznawanej sprawie termin ten został dochowany, albowiem pouczenie o ośrodkach zaskarżenia uchwały doręczono skarżącej w dniu [...] września 2013 r. i od tej daty rozpoczął się bieg miesięcznego terminu do jej zaskarżenia. Na wstępie należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08 publikowany w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać przy tym należy, iż czynności przewodu habilitacyjnego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej, co wynika z art. 18 ust. 2 ustawy. Poszczególne uchwały głosowane są oddzielnie. Przejście do kolejnego etapu postępowania habilitacyjnego uzależnione jest od pozytywnego wyniku głosowania uchwały dotyczącej etapu poprzedzającego. W przypadku ustalenia na danym etapie postępowania, iż nie zostały spełnione ustawowe warunki do uzyskania stopnia doktora habilitowanego, możliwe jest podjęcie uchwały negatywnej, która zamyka drogę do kolejnego stadium postępowania kwalifikacyjnego. Zasada ta odnosi się także do etapu dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter wynikający ze specyfiki tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 29 ust. 1 ww. ustawy, w postępowaniu tym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Oznacza to, że jeżeli omawiana ustawa zawiera szczególną regulację (lex specialis), to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdują w tym postępowaniu zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1661/06 publikowany jak wyżej). Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest wyłącznie do uzyskania recenzji, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy. Z obowiązujących przepisów nie wynika też wymóg zapoznania habilitanta, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów. Wbrew podniesionym w skardze zarzutom, Rada Wydziału, odmawiając wszczęcia przewodu habilitacyjnego, nie naruszyła art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 ustawy, przewód habilitacyjny przeprowadza i stopień doktora habilitowanego nadaje: 1. w szkole wyższej - rada wydziału lub rada innej jej jednostki organizacyjnej; 2. w innej placówce naukowej - rada naukowa. Art. 18 ust. 2 stanowi zaś, iż czynności przewodu habilitacyjnego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie: 1. wszczęcia przewodu habilitacyjnego, 2. wyznaczenia recenzentów; 3. dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego; 4. przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. W świetle powyższych unormowań prawidłowym działaniem Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] było poddanie pod głosowanie wniosku, dotyczącego wszczęcia przewodu habilitacyjnego, który w przypadku skarżącej nie uzyskał bezwzględnej większości. Jak wynika z akt sprawy, na posiedzeniu Rady Wydziału [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., której przedmiotem było wszczęcie przewodu habilitacyjnego przez skarżącą, w głosowaniu tajnym Rada podjęła uchwałę o odmowie wszczęcia przewodu habilitacyjnego na stopień doktora habilitowanego nauk [...]. Uchwała w tym przedmiocie ma charakter aktu samodzielnego właściwej rady jednostki organizacyjnej podejmowanej w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za podjętą uchwałą. Czynności przewodu, o których mowa w art. 18 ust. 2 ustawy, kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej, które są samodzielnym aktem będącym wynikiem oceny dorobku naukowego habilitanta. Reasumując, samo spełnienie wymogów formalnych przez kandydata jest niewystarczające do wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Inna wykładnia podważałaby sens głosowania rady nad uchwałą w przedmiocie wszczęcia przewodu habilitacyjnego. W tej sytuacji bez znaczenia pozostają rozważania, czy skarżąca spełniła wszystkie wymogi formalne, skoro Rada Wydziału w głosowaniu tajnym, po zapoznaniu się z dokumentacją, dorobkiem naukowym, podjęła uchwałę o odmowie wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Odnosząc się do zarzutu braku podpisania decyzji wydanej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów, stwierdzić należy, iż zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Integralną częścią zaskarżonej decyzji (str. 3 decyzji) stanowią podpisy Prezydium Centralnej Komisji. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowej oceny dorobku naukowego skarżącej, stwierdzić należy iż Sąd nie był uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących m. in. podstawę wydania uchwały przez Radę Wydziału i decyzji Centralnej Komisji. W ocenie Sądu, w postępowaniu nie doszło też do naruszenia przepisów k.p.a. w zakresie w jakim miały one zastosowanie w tym przedmiocie. Tym samym stwierdzić należy, iż analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż Centralna Komisja nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Konkludując, stwierdzić należy iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane reguły proceduralne, regulujące postępowanie w sprawach stopni naukowych. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.