II SA/Wa 2095/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Kwiecińska Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej (sprawozdawca) Sędzia WSA – Andrzej Góraj Protokolant – specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K. K. i M. S. na decyzję Szefa Inspektoratu Uzbrojenia z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Szef Inspektoratu Uzbrojenia w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "Kpa", w związku z art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), dalej jako "udip", po rozpatrzeniu wniosku K. K. i M. S. z dnia [...] kwietnia 2015 r., odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie, w jakim został on sformułowany w pkt 2 wniosku. W uzasadnieniu podał, że w pkt 2 wskazanego wniosku wnioskodawcy zwrócili się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym "korespondencji Inspektoratu Uzbrojenia (IU) oraz jednostek organizacyjnych, które IU zastąpił z Instytutem Technicznym Wojsk Lotniczych (ITWL) dotyczącej zawarcia i realizacji umowy nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. podpisanej między [...] a Skarbem Państwa – Ministrem Obrony Narodowej oraz umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. zawartej pomiędzy Skarbem Państwa – Ministrem Obrony Narodowej" W odpowiedzi, pismem nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. IU mając na względzie szeroki zakres żądania sformułowanego we wniosku (wnioskodawcy bowiem zażądali wglądu do dokumentów, które należy wyodrębnić z ogólnego, obszernego zbioru całej korespondencji prowadzonej również z pozostałymi wykonawcami), a także z uwagi na fakt, iż IU nie dysponował na dzień złożenia wniosku gotową informacją we wskazanym zakresie, poinformował wnioskodawców, iż ich żądanie dotyczy informacji przetworzonej oraz wezwał do wykazania, w terminie 7 dni, ze udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W piśmie z dnia 22 czerwca 2015 r. wnioskodawcy zakwestionowali stanowisku IU uznające żądane informacje za informację przetworzoną, a w konsekwencji podważyli konieczność wykazania przez nich szczególnie istotnego interesu publicznego. Uzasadniając odmowę udostępnienia informacji publicznej Szef Inspektoratu Uzbrojenia wskazał, że wnioskowane informacje należy zaliczyć do kategorii informacji przetworzonych, bowiem ich udostępnienie z uwagi na szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (wyselekcjonowania oraz zanonimizowania) oraz z uwagi na konieczność sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, będzie wiązało się ze znacznym zaangażowaniem środków osobowych, które z pewnością zakłócą normalny tok działania Inspektoratu Uzbrojenia i utrudnią wykonywanie przypisanych zadań. Po stronie wnioskodawców brak jest natomiast szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanych informacji. W ocenie organu nie można przyjąć, aby udostępnienie wnioskowanej korespondencji mogło w jakikolwiek sposób wpłynąć na usprawnienie działania organów państwa. Co więcej, w niniejszej sprawie wnioskodawcy wykazali interes indywidualny, bowiem są również pełnomocnikami [...] w sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym w [...] z powództwa [...] przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi Obrony Narodowej – w której Inspektorat Uzbrojenia jest stroną umowy, której dotyczy spór (o zapłatę i wydanie rzeczy) i w tym postępowaniu mogą zawnioskować o przeprowadzenie dowodu z określonych dokumentów (sygn. akt [...]). Taki działania wykraczają poza uprawnienie do żądania uzyskania informacji publicznej przetworzonej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawcy zarzucili powyższej decyzji naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 udip poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że dokumentacja wskazana w pkt 2 wniosku stanowi informację publiczną przetworzoną, której udostępnienie może nastąpić w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, podczas gdy ww. dokumentacja stanowi informację publiczną prostą, do której dostęp nie jest uzależniony od szczególnej istotności dla interesu publicznego. Wnieśli wobec powyższego o jej uchylenie w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zobowiązanie organu pierwszej instancji do udostępnienia żądanej informacji. Na poparcie swojego stanowiska wnioskodawcy powołali orzecznictwo sądów administracyjnych. Szef Inspektoratu Uzbrojenia decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 17 oraz art. 16 ust. 2 pkt 1 udip, po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku K. K. i M. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał,. że pomimo tego, iż ustawodawca nie określił definicji legalnego pojęcia "informacji przetworzonej", czynności konieczne do podjęcia działań zmierzających do udostępnienia wnioskodawcom żądanej informacji spełniają wszystkie przesłanki, na jakie wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, próbujące zdefiniować i określić ww. pojęcie. Zgodnie z powyższym, za informację publiczną przetworzoną uznaje się informację, na którą składa się pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazania przesłanki interesu publicznego. Przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. W wyrokach o sygn. akt II SA/Wa 1048/07 z dnia 22 sierpnia 2007 r. oraz o sygn. akt II SA/Wa 112/07 z dnia 27 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż "(...) w sytuacji gdy organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, polegających na sięgnięciu, np. do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie na proces jej przetworzenia (...)". Ponadto w doktrynie, jak i w orzecznictwie zwraca się uwagę, iż w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna zostać uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2015 r., I OSK 315/14),. Przenosząc powyższe rozważania w realia przedmiotowej sprawy organ wskazał, ze przedmiotowa korespondencja obejmuje ponad 17 segregatorów. W przeważającej większości dokumenty zgromadzone w tych segregatorach sporządzone są w wersji papierowej, bez żadnego podziału czy kwalifikacji na korespondencję prowadzoną z konkretnym wykonawcą (w wersji elektronicznej znajdują się jedynie informacje, których umieszczenie jest obowiązkowe na stronach internetowych Zamawiającego, zgodnie z procedurą przedstawioną w ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013 r. Nr 19, poz. 907 z późn. zm.). W ramach całej dokumentacji znajduje się korespondencja IU oraz jego poprzedników zarówno z wybranym wykonawcą, tj. Instytutem Technicznym Wojsk Lotniczych (ITWL), jak i z pozostałymi podmiotami i instytucjami uczestniczącymi w postępowaniu. Z uwagi na znaczną liczbę takich uczestników wybranie z całej obszernej dokumentacji jedynie tych dokumentów. które zgodnie ze wskazanym przez wnioskodawców kryterium (adresata korespondencji), dotyczą korespondencji prowadzone4j z ITWL, dodatkowo obwarowane koniecznością przeanalizowania dokumentów pod kątem zastrzeżeń dotyczących tajemnicy przedsiębiorstwa oraz informacji zastrzeżonych w ww. umowach, wymaga kilkutygodniowego zaangażowania co najmniej 2 pracowników merytorycznych, a tym samym wiązałoby się z dużymi utrudnieniami w bieżącej pracy Inspektoratu Uzbrojenia. Następnie Szef Inspektoratu Uzbrojenia podniósł, że pojęcie "szczególnej istotności dla interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym i nie posiada zwartej, spisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Z treści licznych orzeczeń sądów administracyjnych wynika jednak, iż interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz jego ciał publicznych jako pewnej całości. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się zatem z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Pozyskanie informacji publicznej przetworzonej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, musi więc być nie tylko istotne dla interesu publicznego, ale istotność ta musi mieć również charakter szczególny. Żądane dane mogą więc być - ogólnie rzecz ujmując – istotne dla interesu publicznego, jednakże w wyniku, np. zestawienia kosztów ich wytworzenia, a przede wszystkim potrzeby ich pozyskania, nie będą miały szczególnie istotnej wartości dla wskazanego interesu publicznego. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie wnioskodawcy wykazali interes indywidualny, bowiem są również pełnomocnikami [...] w sprawie przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi Obrony Narodowej, zawisłej przed Sądem Okręgowym w [...], w której Inspektorat jest stroną umowy, jakiej dotyczy spór (sygn. [...]). Ich status nie zmienił się do chwili wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie organu, takie działania wykraczają poza uprawnienie do żądania uzyskania informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 udip. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. i M. S. zarzucili jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że dokumentacja wskazana w pkt 2 wniosku stanowi informację publiczną przetworzoną, której udostępnienie może nastąpić w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, podczas gdy ww. dokumentacja stanowi informację publiczną prostą, do której dostęp nie jest uzależniony od szczególnej istotności dla interesu publicznego. Mając powyższe na uwadze wnieśli o jej uchylenie w całości i zobowiązanie organu w terminie czternastu dni od doręczenia akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, do udostępnienia informacji wskazanej w pkt 2 wniosku oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podnieśli, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Skarżący nie żądali bowiem od organu udostępnienia informacji, których nie posiadał, a ich udostępnienie wymagałoby podjęcia jakichkolwiek działań przetwarzających wnioskowane informacje. Punkt 2 wniosku ograniczał się do udostępnienia w niezmienionej formie całej dokumentacji dotyczącej zawarcia i wykonywania umowy ITWL oraz umowy [...], w tym korespondencji IU (oraz jednostek, które IU zastąpił) z ITWL, dotyczącej zawarcia i realizacji ww. umów. Korespondencja ta jest w posiadaniu organu nieprzerwanie od wniesienia wniosku przez skarżących. Dlatego punkt 2 wniosku nie wiązał się z żadnymi dodatkowymi czynnościami, które dotyczyłyby żądanej informacji i uzasadniałyby uznanie jej za informację publiczną przetworzoną. Na poparcie powyższych twierdzeń skarżący powołali się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z argumentacją faktyczną oraz prawną przedstawianą w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej "udip". Stosownie do treści pierwszego z wymienionych przepisów, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Ma on zatem zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji publicznej lub umorzenie postępowania, a nadto spełniona jest przesłanka przedmiotowa (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowa (adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji) udip. W myśl art. 1 ust. 1 udip, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, natomiast w przepisie art. 6 ust. 1 udip ustawodawca wymienił przykładowo informacje posiadające walor informacji publicznej. Z uwagi na powyższe w piśmiennictwie i judykaturze utrwalony jest pogląd, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. wyrok NSA z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02, Lex nr 78063). Musi ona dotyczyć sfery istniejących faktów, a nie niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli tylko dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 komentowanej ustawy. Za informację publiczną uznaje się zatem m. in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, 3. wydanie, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 25 – 26). Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 udip, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym ora osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego Szef Inspektoratu Uzbrojenia jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, albowiem Inspektorat Uzbrojenia (IU) zarówno wykonuje zadania publiczne, jak i dysponuje majątkiem publicznym. Został on utworzony na mocy Decyzji Nr Z-91/Org/P1 Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie sformowania IU oraz rozformowania Departamentu Zaopatrzenia Sił Zbrojnych RP, Biura Analiz Rynku Uzbrojenia, Terenowego Oddziału Techniki Morskiej oraz Oddziału Budowy i Modernizacji Okrętów. Inspektorat jest następcą prawnym rozformowanych jednostek organizacyjnych MON, wymienionych w powyższej Decyzji, a także Departamentu Polityki Zbrojeniowej w zakresie prac rozwojowo – wdrożeniowych i nadzoru nad dokumentacją techniczną oraz Departamentu Budżetowego w zakresie działalności Oddziału Wydatków Centralnych. Inspektorat realizuje zadania obejmujące fazę analityczno – koncepcyjną i realizacyjną procesu pozyskiwania uzbrojenia i sprzętu wojskowego na potrzeby Sił Zbrojnych RP, w tym w szczególności zadań realizowanych w ramach programów uzbrojenia ustanowionych w celu pozyskania uzbrojenia i sprzętu wojskowego niezbędnego dla zapewnienia technicznych warunków do osiągnięcia wymaganych zdolności operacyjnych Sił Zbrojnych RP. Szczegółowy zakres działalności IU zawiera Załącznik do Decyzji Nr 84/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 marca 2015 r. sprawie nadania szczegółowego zakresu działania IU. Z kolei żądana w pkt 2 wniosku skarżących informacja w postaci "korespondencji Inspektoratu Uzbrojenia (IU) oraz jednostek organizacyjnych, które IU zastąpił, z Instytutem Technicznym wojsk Lotniczych (ITWL), dotyczącej zawarcia i realizacji umowy nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. podpisanej między [...] a Skarbem Państwa – Ministrem Obrony Narodowej oraz umowy Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. zawartej pomiędzy Skarbem Państwa – Ministrem Obrony Narodowej a TWL", jest informacją, którą Inspektorat Uzbrojenia używał do realizacji przewidzianych prawem zadań publicznych. Drugi z wymienionych w podstawie prawnej decyzji przepisów, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 udip w sposób istotny ogranicza prawo dostępu do informacji publicznej stanowiąc, że uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej jest możliwy w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Powoływana ustawa nie zawiera definicji pojęcia "informacji przetworzonej", jednakże w judykaturze przyjmuje się, że charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu innych, niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać, np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. wyrok NSA z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14 – Lex nr 1770329). Podzielając w pełni powyższy pogląd należy zgodzić się z organem, iż w niniejszej sprawie ma miejsce wymieniona wyżej sytuacja. Żądana korespondencja obejmuje bowiem bardzo obszerny materiał zgromadzony w formie papierowej w 17 segregatorach. W ramach całej dokumentacji znajduje się korespondencja Inspektoratu (oraz jego poprzednika – Departamentu Zaopatrzenia Sił Zbrojnych) zarówno z wykonawcą wskazanym we wniosku, tj. Instytutem Technicznym Wojsk Lotniczych, jak i z pozostałymi podmiotami i instytucjami uczestniczącymi w przedmiotowych postępowaniach. Z uwagi na znaczną liczbę uczestników tych postępowań, przeszukanie i wydobycie z całego zasobu dokumentacji jedynie tych dokumentów, które zgodnie ze wskazanym przez skarżących kryterium, tj. adresata korespondencji, dotyczą korespondencji prowadzonej z ITWL, a następnie analiza dokumentacji pod kątem występowania w niej tajemnicy przedsiębiorstwa oraz ewentualnych innych ustawowo chronionych tajemnic, wymagałoby wysiłku tak intelektualnego, jak i fizycznego, pracowników merytorycznych przez szereg dni, co niewątpliwie negatywnie wpłynęłoby na bieżące wykonywanie zadań IU. Zatem ze względu na czasochłonność koniecznych działań, rozmiar koniecznej do przeanalizowania dokumentacji oraz ich wpływ na pracę IU, żądana informacja posiada charakter informacji przetworzonej. Możliwość uzyskania informacji publicznej przetworzonej uzależniona jest od istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnie istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu. Podobnie jak pojęcie "informacji przetworzonej", termin "szczególnie istotny interes publiczny" nie posiada legalnej definicji. W myśl orzecznictwa pojęcie "szczególnego interesu publicznego" jest znaczeniowo węższe od funkcjonującego w powszechnym użyciu pojęcia interesu społecznego. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz jego ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie zaś łączy się z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu (zob. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., I OSK 865/14, Lex nr 1677565). Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika jednoznacznie, że wnioskodawca nie musi wykazać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednakże z uwagi na okoliczność, że konieczność zaistnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego de facto ogranicza dostęp do informacji publicznej, to na podmiocie obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania braku tej przesłanki ustawowej w przypadku odmowy udostępnienia informacji przetworzonej. Organ sprostał wymienionemu obowiązkowi wskazując, że dotychczasowe działania skarżących nie dają podstaw do twierdzenia, że wykorzystają oni zebrane informacje dla potrzeb realizacji interesu publicznego. Sąd podziela stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie skarżący posiadają interes indywidualny w uzyskaniu żądanej informacji, albowiem są również pełnomocnikami [...] w sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym w [...] z powództwa [...] przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi Obrony Narodowej, w której Inspektorat Uzbrojenia jest stroną umowy, której dotyczy spór o zapłatę i wydanie rzeczy (sygn. akt [...]). Takie działania wykraczają poza uprawnienie do żądania informacji publicznej przetworzonej na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 udip. W tym stanie rzeczy jako całkowicie chybiony jawi się zarzut skargi naruszenia powyższego przepisu poprzez błędną wykładnie i przyjęcie, że żądanie dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Zasygnalizowania wymaga nadto zagadnienie granic korzystania z prawa do informacji, które nie zostały określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, iż z punktu widzenia funkcjonowania wykładni prawa, prawo do informacji publicznej, a w szczególności procesowe instrumenty jej pozyskiwania, "mają służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, związanemu z funkcjonowaniem struktur państwowych i publicznych". Celem ustawy nie jest więc zaspokajanie indywidulanych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych itp. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (zob. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980 – 2005, Warszawa 2005, s. 147 – 149). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 t., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.