VI SA/Wa 522/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania omyłki w decyzji dotyczącej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę w całości . Sygn. akt VI SA/Wa 522/16 . UZASADNIENIE . Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Prezydent m. st. Warszawy w pkt 1 orzekł o wymierzeniu B. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "C." z siedzibą w [...], kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi wojewódzkiej [...] w rejonie nr [...] i umieszczenie w nim dwóch dwustronnych diodowych reklam typu LED emitujących ruchome obrazy, zamocowanych prostopadle do elewacji frontowej budynku przy [...], o łącznej powierzchni reklamowej: a) mała tablica LED - 0,30 m2 (1,00 m2), b) duża tablica LED-3,48 m2 w okresie od dnia 20.05.2014 r. do dnia 18.08.2014 r. W pkt 2 ustalił wysokość kary na kwotę 40 768,00 zł, natomiast w punkcie 3 decyzji wskazał, że opłatę karną w wysokości 160,00 zł należy wpłacić na rachunek Zarządu Dróg Miejskich w terminie 14 dni. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. wydanym na podstawie art. 113 § 1kpa Prezydent [...] sprostował z urzędu oczywistą pomyłkę pisarską w w/w decyzji w ten sposób, iż pkt. 3 zamiast: 3. Karę w wysokości 160,00 zł należy wpłacić na rachunek Zarządu Dróg Miejskich nr [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna. Przy dokonywaniu wpłaty należy podać numer decyzji. Wpisuje się: 3. Karę w wysokości 40 768,00 zł należy wpłacić na rachunek Zarządu Dróg Miejskich nr [...]w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna. Przy dokonywaniu wpłaty należy podać numer decyzji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 144 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. 2015 r. poz. 1659), po rozpatrzeniu zażalenia B. K. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 113 § 1 kpa i wyjaśnił, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w pkt 3 decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].07.2015 r. zamiast: "3. Karę w wysokości 40 768,00 zł należy wpłacić na rachunek Zarządu Dróg Miejskich nr [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna. Przy dokonywaniu wpłaty należy podać nr decyzji." omyłkowo wpisano: "3. Karę w wysokości 160,00 zł należy wpłacić na rachunek Zarządu Dróg Miejskich nr [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna. Przy dokonywaniu wpłaty należy podać nr decyzji." Potwierdzeniem powyższego jest zarówno treść pkt 2 decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w którym ustalono wysokość kary oraz treść uzasadnienia tego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego w ocenie organu nie sposób uznać, by na skutek sprostowania decyzji doszło do merytorycznej zmiany orzeczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. K. wniósł o o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i postanowienia Prezydenta [...] z [...] listopada 2015 roku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., że w drodze sprostowania nie można zmienić tej części decyzji, która rozstrzyga o jej treści. Decyzja, w której organ wzywa skarżącego do zapłaty kwoty 40.768 zł jest decyzją merytorycznie odmienną od decyzji, w której organ wzywa do zapłaty 160 zł. Organ przeoczył, iż przy ocenie dopuszczalności sprostowania rozważyć należy nie tylko oczywistość pomyłki, ale nadto znaczenie prostowanej części decyzji. Tymczasem określenie wysokości kary pieniężnej podlegającej zapłacie jest istotą i celem decyzji prezydenta [...] z [...] lipca 2015 roku. Zdaniem skarżącego brak podstaw do przyjęcia, iż określenie w pkt 3 decyzji wysokości kary na kwotę 40.768 zł zamiast na kwotę 160 zł stanowi zmianę nieistotnej części decyzji. Skarżący podkreślił, że adresat decyzji wiedzę o rozmiarze nałożonego na niego obowiązku uzyskuje z sentencji rozstrzygnięcia, a nie z analizy uzasadnienia. To w zależności od treści sentencji bądź decyzję zaskarża, bądź też rezygnuje z jej zaskarżenia. Skoro w pkt 3 decyzji z [...] lipca 2015 roku wysokość kary, która miała być wpłacona na rachunek ZDM określona została na kwotę 160 zł skarżący nie miał ani obowiązku dociekania, skąd wynikła rozbieżność pomiędzy kwotą określoną w pkt 2 i pkt 3 decyzji i która z tych kwot jest prawidłowa, ani podstaw do "interpretacji" decyzji w sposób ostatecznie określony w zaskarżonym postanowieniu. Skarżący stwierdził, że o ile nie zamierzałby zaskarżać decyzji określającej wysokość przypadającej do zapłaty kary na 160 zł, o tyle zaskarżyłby decyzję określającą tę kwotę na 40.768 zł. W ocenie skarżącego przyjęta przez organ koncepcja "sprostowania" stanowi działanie nielojalne, które w swym ostatecznym efekcie naruszyło prawo skarżącego do odwołania się od niekorzystnej dla niego decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości wyrażoną dotychczas argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W postępowaniu administracyjnym organy wydają decyzje i postanowienia. Zgodnie z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji w sytuacji, gdy rozstrzyga sprawę, co do jej istoty w całości lub w części, albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Decyzja administracyjna może być dotknięta wadami o różnym ciężarze gatunkowym, co prowadzi do zróżnicowania ich następstw prawnych. Błędy i omyłki znajdujące się w decyzji oraz opuszczenie jej fragmentów, a więc uchybienia formy, należą w zasadzie do wad nieistotnych, które są usuwane w trybie rektyfikacji decyzji (art.111- 113 kpa). Zgodnie z art. 123 § 1 i 2 k.p.a. postanowienia wydawane w toku postępowania dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Powoduje to występowanie zasadniczej różnicy pomiędzy materią rozstrzyganą w drodze decyzji i w drodze postanowienia. Zgodnie z art. 113 § ust. 1 organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania może być decyzja, postanowienie (art. 126 k.p.a.) i ugoda (art. 122 k.p.a.). Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica pomiędzy zmianą decyzji a jej sprostowaniem wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną czy też nieistotną i decyduje to również o formie rozstrzygnięcia, które następuje odpowiednio decyzją lub postanowieniem. Oczywista omyłka pisarska to widoczne, wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie. Oczywistość błędu czy omyłki polega zatem na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwość faktów. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji administracyjnej lub akt sprawy. Jeżeli oczywistość błędów można było stwierdzić porównując treść decyzji z jego uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek. Bezspornie sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (tak: NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398). Nie podlegają zatem sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki NSA z: dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/863/00, LEX nr 77522; z dnia 24 września 1988 r., sygn. akt I SA 152/97, 24 września 1999 r., IV SA 1184/97, z dnia 1 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1067/97 niepubl.). Merytoryczny błąd rozstrzygnięcia nie może być prostowany jako oczywista omyłka, a zmiana merytorycznej treści decyzji poprzez sprostowanie oczywistej omyłki stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki NSA z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. IV SA 618/96, z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. II GSK 498/08). W rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Prezydent [...] orzekł o wymierzeniu B. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "C." z siedzibą w [...], kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi wojewódzkiej Al. [...] w rejonie nr [...] i umieszczenie w nim dwóch dwustronnych diodowych reklam typu LED emitujących ruchome obrazy, zamocowanych prostopadle do elewacji frontowej budynku przy Al. [...], o łącznej powierzchni reklamowej: a) mała tablica LED - 0,30 m2 (1,00 m2), b) duża tablica LED-3,48 m2 w okresie od dnia 20.05.2014 r. do dnia 18.08.2014 r. w wysokości 40 768,00 zł. W punkcie 3 decyzji poinformował, że karę w wysokości 160,00 zł należy wpłacić na rachunek Zarządu Dróg Miejskich nr [...]w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna. Przy dokonywaniu wpłaty należy podać nr decyzji Przepisy art. 40 ust. 3, 4 i ustawy o drogach publicznych stanowią, iż za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, którą ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Art. 40 ust. 12 pkt 1 w/w ustawy stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego. Zgodnie zaś z art. 40 ust. 13 termin uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 3, oraz kary, o której mowa w ust. 12, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 13a. Mając na uwadze powyższe, Sąd podzielił stanowisko organu, że zarówno treść pkt 2 decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r., w którym ustalono wysokość kary za samowolne zajęcie pasa drogowego na kwotę 40 768,00 zł oraz treść uzasadnienia tego rozstrzygnięcia w którym organ wyjaśnił, że wysokość kary wynika z łącznej powierzchni reklamowej 4,48 m2, ustalonej stawki opłaty w wysokości 10,00 zl/m2 powiększonej dziesięciokrotnie i 91 dni zajęcia terenu , potwierdzają, że wpisanie w punkcie 3 opłaty karnej w wysokości 160 zł ma charakter oczywistej omyłki, którą sprostować można w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W konsekwencji nie jest trafnym przekonanie skarżącego, że na skutek sprostowania decyzji w pkt 3 doszło do merytorycznej zmiany orzeczenia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ----------------------- 6