VII SA/Wa 1837/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 1837/15 UZASADNIENIE Wojewoda [...] (dalej jako "organ") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") oraz w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po uwzględnieniu wniosku z dnia [...] maja 2015 r. J. K., w sprawie wycofania odwołania od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., umorzył postępowanie odwoławcze od powyższej decyzji. Z akt sprawy wynika, że decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek użyteczności publicznej (pomieszczenie do zajęć o charakterze edukacyjno-literackim) powiązany funkcjonalnie z budynkiem Biblioteki Publicznej z instalacjami wewnętrznymi (obiekt kat. IX) na działkach nr ew. [...] i [...] w [...], gm. [...]. W decyzji tej wskazano m.in., że J. K. złożył pismo z zastrzeżeniami do przedmiotowej inwestycji, dotyczącymi przywrócenia poprzedniego ogrodzenia, pasa ochronnego trawnika szerokości 5m, braku zgody na urządzenie śmietnika w tym rejonie. Starosta Powiatowy w [...] odnosząc się do pisma J. K. wskazał, że wniosek dotyczy przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek użyteczności publicznej i nie dotyczy ogrodzenia. Ponadto usytuowanie pomieszczenia na gromadzenie odpadów stałych jest zgodne z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. J. K. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie wydanej decyzji. Zdaniem skarżącego na terenie, na którym ma być realizowana przebudowa i rozbudowa, znajduje się obiekt budowlany, który został wybudowane samowolnie. Ponadto pismem z dnia [...] maja 2015 r. pełnomocnik J. K. złożyła uzupełnienie odwołania, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania, bowiem J. K. w dniu [...] maja 2015 r. złożył wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Następnie w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. skarżący wskazał "cofam moje odwołanie z dnia [...] maja 2015 r. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, doręczonej w dniu [...] kwietnia 2015 r. i wnoszę o umorzenie postępowania". W piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącego poinformowała o wypowiedzeniu pełnomocnictwa. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. wskazując, że spełnione zostały warunki zawarte w art. 137 k.p.a. tj. wycofanie odwołania nastąpiło przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, a wycofanie odwołania nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo. Skargę na powyższą decyzję złożył J. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez wydanie przez Wojewodę [...] decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, gdy zachodziły przesłanki do uchylenia wskazanej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynika sprawy albowiem uniemożliwiło skarżącemu obronę jego praw w postępowaniu administracyjnym - art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym nie wzięcie pod uwagę i nie zbadanie położenia nieruchomości skarżącego w strefie oddziaływania inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w K.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. 270 z 2012 r., poz.270 ze zm., powoływanej dalej: p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa w stopniu określonym w cytowanym przepisie co czyni skargę zasadną. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] Nr [...] z [...] lipca 2015r. umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...] kwietnia 2015r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminnej Bibliotece Publicznej w [...] pozwolenie na przebudowę i rozbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek użyteczności publicznej na działkach nr ew. [...] i [...] w [...] gm. [...]. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 kpa, który stanowi, że postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Powołany przepis nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec czego w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości. Zasadniczo dwie sytuacje wypełniają przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego: skuteczne cofnięcie odwołania oraz stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa (por. Łaszczyca Grzegorz. art. 138. w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, wyd. III. LEX, 2010). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja dotyczyła przypadku cofnięcia odwołania, które nastąpiło w dniu [...] maja 2015r. , przy czym powodem jego cofnięcia, jak twierdzi skarżący była treść pisma Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2015r. zapewniającą skarżącego, iż w ramach zaplanowanych prac przewidziany jest jedynie remont istniejącego budynku gospodarczego bez jakiejkolwiek rozbudowy. Zgodnie z art. 137 k.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Powyższe oznacza, że organ odwoławczy oceniając dopuszczalność cofnięcia odwołania powinien dokonać oceny decyzji organu I instancji, w zakresie jej zgodności, zarówno z prawem, jak i z interesem społecznym. Organ odwoławczy powinien ocenić zaskarżoną decyzję w kontekście nie tylko jej legalności (zgodności z prawem), ale także jej celowości (zgodności z interesem społecznym) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 182/11, Lex 1127587). Organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie, z naruszeniem art. 7 i 77 kpa w związku z przepisami Prawa budowlanego, w tym art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), nie przeprowadził postępowania co do stwierdzenia istnienia bądź też braku przesłanek negatywnych do uwzględnienia cofnięcia odwołania, tj. naruszenia prawa, a wyników tego postępowania w sposób prawidłowy nie zrelacjonował w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji czym naruszył art. 107 § 3 kpa. Przede wszystkim organ nie dokonał oceny zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2004r( Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) i to w oparciu o tekst planu a nie zaświadczenie wystawione inwestorowi przez Burmistrza Gminy [...]. W dalszej kolejności organ winien ocenić dopuszczalność rozbudowy obiektu budowlanego usytuowanego w granicy z działką ew. nr [...] stanowiąca własność skarżącego, w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwłaszcza ,iż § 12 ust 3 pkt 3 rozp. pozwala na rozbudowę między innymi budynku usytuowanego w granicy z zachowaniem szczególnych warunków, ale wyłącznie w zabudowie jednorodzinnej. Kwestie te nie były przedmiotem analizy organu odwoławczego choć art. 137 kpa taki obowiązek na organ II instancji nakłada. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] dokona oceny decyzji organu I instancji w zakresie jej zgodności, zarówno z prawem, jak i z interesem społecznym. Z tych względów uznając , iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. art. 7 , 77 w związku z art. 137 kpa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje swoje oparcie w art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr, 153 poz. 1270 ze zm.)