IV SA/Wa 298/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej E. T. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. T. , od decyzji Burmistrza N. nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z częścią usługową (budynek mieszkalny jednorodzinny z częścią usługową przeznaczoną na biuro), budowie dwóch budynków gospodarczych, budowie trzech odstojników na wodę, budowie infrastruktury towarzyszącej projektowanym budynkom, lokalizowanych na nieruchomości usytuowanej we wsi K., gmina N., składającej się z działki nr ew. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż decyzją Burmistrza N. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z częścią usługową (budynek mieszkalny jednorodzinny z częścią usługową przeznaczoną na biuro), budowie dwóch budynków gospodarczych, budowie trzech odstojników na wodę, budowie infrastruktury towarzyszącej projektowanym budynkom, lokalizowanych na nieruchomości usytuowanej we wsi K., gmina N., składającej się z działki nr ew. [...]. W odwołaniu od tej decyzji E. T. zarzuciła błędne określenie zasięgu oddziaływania inwestycji, co skutkowało pozbawieniem jej statusu strony postępowania i niewyjaśnienie rzeczywistego charakteru i rozmiaru inwestycji. Wskazała również na brak podobieństwa inwestycji do otaczającej zabudowy, gdyż inwestycja nie odnosi się ani do zabudowy zagrodowej, ani jednorodzinnej. W obszarze analizowanym nie ma zabudowy mieszkalno - biurowej, czy też usług związanych z cięciem kamienia. W decyzji nie wskazano, którą z działek sąsiednich organ uznał za działkę sąsiednią dostępną z tej samej drogi publicznej, a która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W uzupełnieniu odwołania odwołująca zaznaczyła, iż jej budynek mieszkalny znajduje się ok. 100 - 110 m od działki inwestora. W promieniu 150 m wokół granic działki inwestora znajdują się tereny chronione akustycznie, tym samym ma przymiot strony postępowania, bowiem posiada ona prawo do ochrony przed hałasem. Kolegium wskazało, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że działka stanowiąca własność odwołującej nie graniczy bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, w odległości ok. 50 m znajduje się łąka odwołującej, zaś w odległości ok. 100-110 m inne budynki, w tym budynek mieszkalny, nie znajdują się w obszarze analizowanym, na podstawie którego ustalono parametry zabudowy dla planowanej inwestycji. Odwołująca wezwana do wskazania przepisu prawa materialnego, z którego wywodzi status strony niniejszego postępowania, podała art.112 ustawy Prawo ochrony środowiska, podkreślając, iż ochronie podlega też prawo do zamieszkiwania i prowadzenia gospodarstwa rolnego niezakłóconego czynnikami generowanymi obróbką kamienia, jego cięciem i polerowaniem; zwrócono uwagę na wynikające z produkcji potencjalne zagrożenie zanieczyszczeniem łąk pyłami, co spowoduje ograniczenia tej formy produkcji roślinnej. Kolegium stwierdziło, że przytoczone argumenty nie przemawiają za przyznaniem odwołującej statusu strony postępowania. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi bowiem pierwszy etap procesu inwestycyjnego, przesądza wyłącznie o możliwości zrealizowania określonego zamierzenia inwestycyjnego w kontekście warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego - art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., przy czym kryteria uzyskania przedmiotowej decyzji są wymienione w art. 61 ust. 1 wskazanej ustawy. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich; decyzja ta nie narusza bowiem prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Okoliczności podniesione przez odwołującą (hałas, pylenie) wykraczają zatem poza zakres kwestii rozważanych dla wnioskowanej inwestycji, na etapie ustalania warunków zabudowy. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakładają na organ orzekający w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy obowiązku dokonania szczegółowej oceny wpływu hałasu oraz pylenia na możliwość realizacji inwestycji. Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja w stopniu wystarczającym dla przedmiotowego etapu planowania inwestycji zawiera postawione inwestorowi wymagania, które mają zapewnić osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich nieruchomości. W pkt. 3b oraz w pkt.4 decyzja organu pierwszej instancji określa uwarunkowania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich Dotyczą one m. in. ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby oraz konieczności zachowania norm hałasu i innych uciążliwości, ze wskazaniem iż nie mogą one wykraczać poza granice terenu projektowanej inwestycji. Wyraźnie podkreślono konieczność uwzględnienia wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007r., Nr 120 poz.826 z póz. zm.). Na kolejnym etapie organ architektoniczno – budowlany zobowiązany będzie do zbadania, czy warunki te zostały zachowane i ewentualnie wtedy zostaną podjęte stosowne kroki w kierunku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Kolegium stwierdziło, że postępowanie odwoławcze zainicjowane przez E. T. podlega umorzeniu. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. prawo do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji służy stronie, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Powołując się na orzecznictwo organ podkreślił, iż interes prawny podmiotu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy co do zasady, poza podmiotem składającym wniosek oraz właścicielami (użytkownikami wieczystymi) nieruchomości objętej wnioskiem mają właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości sąsiadujących (graniczących) z terenem inwestycji oraz właściciele i użytkownicy wieczyści gruntów dalej położonych w zależności od zasięgu I stopnia uciążliwości planowanej inwestycji na ich grunty. Tym samym w przypadku nieruchomości nie przylegających w sposób bezpośredni do nieruchomości objętej decyzją o warunkach zabudowy pomimo pozostawania nieruchomości w granicach obszaru analizowanego, możliwość ewentualnego bycia stroną tego postępowania jest w sposób ścisły uzależniona od wykazania się interesem prawnym, czyli wykazania popartego normą prawną szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie. O istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym mówiąc inaczej znaczy to samo co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania budowlany zobowiązany będzie do zbadania, czy warunki te zostały zachowane i ewentualnie dopiero wówczas podjęte zostaną stosowne kroki w kierunku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Kolegium nie jest wystarczające wywodzenie interesu prawnego do bycia stroną niniejszego postępowania - z ogólnej normy ustawy Prawo ochrony środowiska (art. 112 stanowiącej, iż ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie, bądź zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany oraz z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007r.. Nr 120 poz.826 z późn. zm.) z którego wynika, iż działka odwołującej znajduje się w obszarze terenów chronionych akustycznie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, iż planowana inwestycja naruszy obowiązujące normy dopuszczalnego hałasu, bądź spowoduje niebezpieczne dla środowiska pylenie. Zgodnie z pismem Wydziału Środowiska Urzędu Miejskiego w N. z dnia [...].05.2015r. planowana inwestycja w zakresie cięcia i obróbki kamienia nie została też zakwalifikowana jako wymagająca uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uznano, że inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko łub przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazywane przez odwołującą zagrożenia, w zakresie nadmiernego hałasu i pylenia, w ocenie Kolegium, jako hipotetyczne nie mogą przesądzać o interesie prawnym występowania jako strona niniejszego postępowania. Kwestionowana decyzja nie dotyczy uprawnień ani obowiązków odwołującej, nie wpływa bezpośrednio na jej sferę prawną i dlatego E. T. nie ma legitymacji do wniesienia odwołania od tej decyzji, co skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. T. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając jej naruszenie: - art. 7, 77 §1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z § 3 pkt 3 i § 9 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez nieoznaczenie granic obszaru analizowanego na załączniku graficznym decyzji, a także niedołączenie wyników analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, na skutek czego brak jest podstaw faktycznych i prawnych nie tylko do określenia, kto może być stroną postępowania a także w ogólności do określenia warunków zabudowy; - art. 28 k.p.a. w zw. z arrt.138 § 1 pkt 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 112 Prawa ochrony środowiska i przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U. z 2014 r., poz.112 ) oraz art. 85 pkt 1 tej ustawy w odniesieniu do wprowadzania do powietrza i gleby pyłów stanowiących efekt cięcia i polerowania kamienia przez bezpodstawne przyjęcie, że przepisy ustawy z zakresu ochrony środowiska nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do wykazania interesu prawnego strony, skoro zgodnie z treścią art. 64 ust,1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi; - art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. ze wskazanymi wyżej przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r, i § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r, przez pominięcie i nieodniesienie się do opisanego w uzasadnieniu decyzji I instancji obszaru oddziaływania inwestycji "W strefie sąsiadującej ( w promieniu do ok. 150 m wokół działki objętej wnioskiem) istnieją tereny chronione akustycznie o dopuszczalnych poziomach hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. (...)". Powyższe naruszenia, zdaniem skarżącej, miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy uznania jej interesu prawnego, ponieważ ich dostrzeżenie i właściwa ocena przez Kolegium prowadziłaby do rozstrzygnięcia polegającego na uchyleniu decyzji Burmistrza N. nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. i powtórzeniu postępowania z udziałem stron, które mogłyby podnosić zarzuty merytoryczne, a czego zostały pozbawione na skutek wadliwej decyzji Kolegium. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem skarżącej od decyzji Burmistrza N. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji planowanej do realizacji zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia [...] maja 2015 r., zmienianego dwukrotnie pismami z dnia [...] i [...] czerwca 2015 r., na działce ew. nr [...], położnej we wsi K.. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do zagadnienia czy skarżącej przysługuje prawo do bycia stroną w tym postępowania administracyjny, a co za tym idzie czy jest ona uprawniona do złożenia odwołania. Na wstępie wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy są wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana wnioskowana inwestycja. Stronami tego postępowania, co do zasady, są także właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich. Ich interes prawny wynika z art. 140 k.c., który chroni uprawnienia właścicielskie. Mogą to być również działki, które nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności, gdyż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1016/06 ( CBOSA) nie ma w tej kwestii miejsca na żaden automatyzm. Nawet, jeżeli działka danej osoby znajduje się w bliskim sąsiedztwie działki inwestora, nie oznacza to każdorazowo, iż właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tej działki przysługuje status strony postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej na działce sąsiadującej. W każdym przypadku należy bowiem przeprowadzić analizę, czy dany podmiot ma interes prawny, aby uczestniczyć w tym postępowaniu. O przymiocie strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy, innych osób poza inwestorem (właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, której dotyczy postępowanie), decydują zatem okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem, stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania planowanej inwestycji na otoczenie. W związku z tym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy krąg stron powinien być określany możliwie szeroko, z uwzględnieniem zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a stroną w tym postępowaniu będą również, w zależności od okoliczności, właściciele lub użytkownicy wieczyści działek nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji (por. wyroki NSA z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 2105/10; z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 473/11; z dnia 8 września 2004 r. sygn. OSK 394/04, CBOSA). Ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku inwestora z dnia [...] kwietnia 2015 r., zmienianego następnie kolejnymi pismami z dnia [...] i [...] czerwca 2015 r., wynika, że planowana inwestycja ma polegać na budowie budynku mieszkalnego z częścią usługową, dwóch budynków gospodarczych wraz infrastrukturą techniczną. Wnioskodawca wskazał, iż na działce nr [...] o pow. 3000 m2, położonej w K., gm. N., stanowiącej teren planowanej inwestycji zamierza prowadzić działalność usługowo-gospodarczą polegającą na cięciu oraz obróbce kamienia. W sporządzonej dla celów wydania decyzji o warunkach zabudowy analizie jej autor zamieścił uwagę, iż w strefie sąsiadującej - w promieniu do ok. 150 m wokół działki inwestora istnieją tereny chronione akustycznie, o dopuszczalnych poziomach hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczanych poziomów hałasu w środowiska. W szczególności do terenów chronionych akustycznie należy zaliczyć tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy zagrodowej. Dopuszczalny poziom hałasu określony w decybelach wg tabeli nr 1 ww. rozporządzenia wynosi odpowiednio: - 20 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej dla zabudowy mieszkaniowe jednorodzinnej; - 55 dB w porze dziennej i 45 dB w poprzez nocnej dla zabudowy zagrodowej. Autor analizy stwierdził, że projektowana inwestycja w zakresie uciążliwości, w tym hałas, musi zamykać się w granicach terenu działki inwestora. Wskazanie to zostało następnie powtórzone w pkt 3.b) decyzji organu pierwszej instancji w części określającej ustalenia dotyczące ochotni środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego oraz dóbr kultury współczesnej. Jak wskazuje skarżąca nieruchomość jej położona jest we wskazanej wyżej strefie chronionej akustycznie, w której inwestor, po zrealizowaniu wskazanej we wniosku inwestycji, zamierza prowadzić działalność gospodarczą polegającą na cięciu i obróbce kamienia. W tych warunkach nie można zgodzić się z organem odwoławczym, że skarżąca nie ma interesu prawnego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. może bowiem wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego należącej do każdej innej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego. Taką normę stanowi art. 140 k.c. i nie ma przy tym znaczenia czy emisje na poziomie usytuowania działki skarżącej będą miały odziaływanie normatywne, czy ponadnormatywne. Wystarczającą okolicznością dla przyznania statusu strony postępowania jest stwierdzenie, że nieruchomość, stanowiąca jej własność, znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji i zostanie objęta zmianami w zakresie klimatu akustycznego związanymi z istnieniem zakładu kamieniarskiego. Określenie "oddziaływanie" odnosi się również do terenów, na których uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicy norm wynikających z przepisów prawa lub wydanych na ich podstawie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 832/11). Stanowisko to jest zgodne z poglądem wyrażonym w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 310/15 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 października 2010 r. sygn. akt II SA/Bk 301/10, według którego podmiot ma prawo do ochrony swego interesu prawnego nawet wówczas, gdy uciążliwości inwestycji oddziałują w granicach obowiązujących norm. Przy ocenie, czy ktoś jest stroną postępowania nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy taki interes temu podmiotowi przysługuje. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skoro działka skarżącej znajduje się w strefie ochrony akustycznej, to powinna mieć ona prawo do uczestniczenia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji właśnie w tej strefie ochrony akustycznej. Podkreślić przy tym należy, że uznanie właściciela innej nieruchomości za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest równoznaczne z przeszkodą w ustaleniu tych warunków. W ten sposób otwiera się dla właściciela nieruchomości sąsiedniej możliwość udziału w postępowaniu po to, aby mógł wypowiedzieć się co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Organ administracji nie może w żadnym wypadku dążyć do ograniczania kręgu stron postępowania administracyjnego, utrudniając właścicielom nieruchomości dochodzenia swoich praw właścicielskich. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w stanie faktycznym sprawy organ błędnie uznał, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., tym samym nie mogła ona skutecznie wnieść odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 28 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.