I OSK 2281/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Adrian Wawer po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1718/15 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1718/15, po rozpoznaniu skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. z siedzibą w W. z [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, (1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] lipca 2015 r., nr [...]; (2) zasądził koszty postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. z siedzibą w W. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1. art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 – dalej: u.d.i.p.) poprzez uznanie, że Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. (ARP), jest uznawana w każdych okolicznościach za podmiot zobowiązany na podstawie przepisów u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznych; 2. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a. w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez bezzasadne uznanie, że żądane przez A. Sp. z o.o. wszelkie dokumenty podpisane bądź parafowanych po 1 sierpnia 2014 r. przy udziale Województw, Ministra Infrastruktury i Rozwoju lub spółki P. posiadają walor informacji publicznej, bowiem stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu powołanych przepisów u.d.i.p. Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz ARP kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów, powołanych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. będąca jednoosobową spółką Skarbu Państwa jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej. Takie stanowisko zajął już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 maja 2018 r., I OSK 1646/16, motywując to między innymi tym, że bez wątpienia w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Dodać do tego należy, że swojego statusu jako państwowej osoby prawnej, spełniającej pozostałe wymagania na gruncie powyższego przepisu skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała. Jest też oczywiste, że Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. wykonuje zadania publiczne, co wynika wprost z przedmiotu jej działalności ujawnionego w KRS (na dzień 5 listopada 2015 r.), jak choćby: zarządzanie mieniem i udziałami Skarbu Państwa na zlecenie organów państwowych; udział w tworzeniu przez organy państwowe oraz samorządowe prawnych i instytucjonalnych rozwiązań dla dalszej transformacji gospodarki; wspieranie procesów restrukturyzacji przedsiębiorstw, między innymi w ramach pomocy finansowej, szkoleniowej i organizacyjnej. Ponadto z dokumentów nadesłanych do sądu wynika, że skarżąca kasacyjnie dysponuje majątkiem Skarbu Państwa oraz wykonuje zadania z zakresu transportu publicznego, a tego wszystkiego, łącznie z wymienionym przedmiotem działalności, dotyczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Słusznie także Sąd I instancji zauważył, że organ powołując się na tajemnicę przedsiębiorcy, a więc akceptując żądanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, nie wyjaśnił – przy uznaniu, że w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną – w sposób wystarczający przesłanki uzasadniającej odmowę udzielenia informacji publicznej i wskazał, że niewystarczającym jest powołanie się na tajemnicę przedsiębiorcy, bez szczegółowego rozwinięcia, w jakim aspekcie tę tajemnicę należałoby oceniać i wskazania przedsiębiorcy, który zastrzegł tajemnicę. Zupełnie niezrozumiałe jest też odwołanie się do art. 4 ust. 3 u.d.i.p., jako że skarżąca kasacyjnie nie zaprzecza, że jest w posiadaniu żądanych informacji, a tylko tego aspektu, w kontekście obowiązku udostępnienia, dotyczy ten przepis. Rację ma za to skarżąca kasacyjnie, że wbrew ocenie Sądu I instancji żądane dokumenty nie spełniają definicji dokumentu urzędowego, jaką posługuje się art. 6 ust. 2 u.d.i.p., gdyż nie pochodzą od funkcjonariusza publicznego w rozumieniu kodeksu karnego. Nie zmienia to jednak oceny, że stanowią one informację publiczną, gdyż przedmiotowo dotyczą tego zakresu, o jakim mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3 lit. b), pkt 5 u.d.i.p. Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Uzasadnienie niniejsze zostało sporządzone stosownie do wymogów wynikających z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a.