II SA/Rz 1214/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. Z. i B. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] zatwierdził projekt budowalny i udzielił A. i M.P. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "budowa/dobudowa do istniejącego budynku mieszkalnego/ budynku gospodarczego z wewnętrzną instalacją elektryczną, przebudowa dachu na budynku istniejącym, przełożenie kabla zasilającego niskiego napięcia na działce nr 884/3 obr. [...] z podjazdem. W ustawowo przewidzianym do tego terminie odwołania złożyli: B. Z. i J. Z. reprezentowany przez pełnomocnika. B. Z. zarzuciła: - przyjęcie parametrów niezgodnych z analizą urbanistyczną, w tym wskaźnika zabudowy wielkości 0.30, w miejsce 0.14, - naruszenie § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, przez znaczące ograniczenie powierzchni biologicznie chłonnej znajdującej się na działce inwestora w pasie bezpośrednio przylegającym do jej nieruchomości i tym samym dokonanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych, - brak uzgodnień z Państwowym Inspektorem Sanitarnym, w związku z zagrożeniem dla gleby, wód opadowych i powietrza atmosferycznego, wiążącym się z przechowywaniem związanych z prowadzonym gospodarstwem rolnym środków i sprzętu rolniczego, - przekroczenie dopuszczalnych norm poziomów hałasu na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz.U. z 2014 r., poz. 112 ) wskutek rozładunków, załadunków produktów, środków, materiałów, narzędzi oraz związanego z tym wzmożonego ruchu pojazdów i maszyn, - zmianę funkcji budynku z mieszkalnej na gospodarczą, - naruszenie art. 64 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.; dalej: "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym"), przez brak oceny zgodności z decyzją ustalającą warunki zabudowy, - brak uzgodnienia decyzji z Państwową Strażą Pożarną w sytuacji zagrożenia wybuchem, pożarem związanych z przechowywaniem płodów produkcji rolnej, nawozów sztucznych, środków ochrony roślin, środków przeznaczanych do niszczenia szkodników oraz przechowywania przetworzonych produktów, - spowodowanie zagrożenia powstania znacznej szkody w postaci obsunięć warstwy powierzchniowej ziemi i uszkodzenia budynku mieszkalnego na działce nr 882/2. Z kolei J. Z. reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił naruszenie prawa materialnego: - art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., w dacie orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23; dalej: "Prawo budowlane"), przez zwiększenie stosunku wielkości części gospodarczej do części mieszkalnej ponad wskazane w tym przepisie 30 % , - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, przez nie uwzględnienie interesów osób trzecich w obszarze oddziaływania obiektu: zagrożenie zalewaniem wodami opadowymi, zacienienie istniejących obiektów, -art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., w dacie orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a."), przez doręczenie decyzji stronie, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, - art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., przez nie dokonanie niezbędnych czynności dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a także niepełne, niespójne i nielogiczne uzasadnienie decyzji. Wojewoda nie podzielił powyższych zarzutów i wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na wstępie wskazał, że sprawa pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, była już przedmiotem postępowania odwoławczego, w wyniku którego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r, znak: [...] Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia było m.in. nieprawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji oraz kręgu stron postępowania, jak również uchybienia, na które organ wskazał w uzasadnieniu decyzji dotyczące m.in. sposobu odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z dachu projektowanego budynku i terenów utwardzonych. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta uzupełnił te braki, na nowo ustalił krąg stron postępowania i pismem z dnia [...] października 2014r, znak: [...] poinformował je o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia ewentualnych zastrzeżeń, wniosków. Dokonując ponownej analizy decyzji organu I instancji organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany projektowanej inwestycji nie spełniał jednak wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U. z 2012 r., poz. 462; dalej: "rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego"), jak również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690; dalej: "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r."). W związku z powyższym, pismem z dnia 6 maja 2015r, znak: [...] wezwał inwestora do doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z przepisami. Po jego uzupełnieniu wyznaczył stronom termin do zapoznania się z materiałem dowodowym. Dokonując oceny zebranego i uzupełnionego materiału dowodowego stwierdził, że załączony do wniosku projekt budowlany odpowiada przepisom prawa, jest kompletny i został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art.12 ust.7 Prawa budowlanego. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Linia zabudowy ustalona w decyzji została zachowana. Maksymalny wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni określonej wnioskiem został wyznaczony w decyzji jako 0.30 w projekcie - 0,27%. Zachowano gabaryty projektowanej zabudowy tj. szerokość elewacji frontowej budynku gospodarczego /południowo-zachodniej/ - 13.00m ± 20% w projekcie -14.88m, wysokość budynku mieszkalnego w kalenicy po przebudowie dachu -do 9.00m mierząc od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, w projekcie - 7.00m. Dach zaprojektowano jako dwuspadowy, przyjęte w projekcie budowlanym nachylenie połaci dachowych dachu wynoszące 34° jest zgodne z wyznaczonym w decyzji nachyleniem połaci dachowych - do 45°. Pokrycie dachu zaprojektowano jako blachodachówkę - tak jak w decyzji o warunkach zabudowy. Inwestycja nie stwarza ograniczeń, ani uciążliwości tak dla zabudowy istniejącej, jak i perspektywicznych zamierzeń inwestycyjnych na działkach sąsiednich. Nie jest zaliczona do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. Nr 213 poz.1397 z 2010r. ze.zm.; dalej: "rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" ). Usytuowanie projektowanego obiektu spełnia przepisy techniczno- budowlane. Budynek gospodarczy zlokalizowany został ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 6.37m od granicy z działką nr 882/2 od strony północno-zachodniej, 3.32m od granicy z działką nr 884/2 od strony południowo-zachodniej oraz 3.00m od granicy z działkami nr 885/11 i 885/2 od strony południowo-wschodniej, zgodnie z §12 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Analiza projektu budowlanego, nie potwierdziła, by lokalizacja projektowanego budynku mieszkalnego wprowadzała ograniczenia wynikające z §13 w/w rozporządzenia dotyczącego zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku zlokalizowanym na działce nr 882/2 i 885/2. Oceny dokonano również pod kątem możliwości zaprojektowania na działkach nr: 882/2, 884/2, 885/11 i 885/2 rozbudowy bądź budowy budynku z otworem okiennym w odległości 4.0m od granicy z działką nr 884/3 z zachowaniem wymogów zawartych w §13, 57 i 60 cyt. wyżej rozporządzenia, dotyczących zapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia. Dokonane przez organ ustalenia w tym zakresie wykazały, że wysokość przesłaniania w każdym przypadku jest większa od odległości obiektu projektowanego do obiektu istniejącego, od strony działki nr 882/2, 884/2, 885/11 i 885/2. Stwierdził również, że zostały zachowane warunki określone w § 271 ust.1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. dotyczące usytuowania obiektów ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Odnosząc się do zarzutu niezgodności "wskaźnika intensywności" wyjaśnił, że o lokalizacji przedmiotowej inwestycji przesądziła decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2013r, znak: [...] ustalająca warunki zabudowy na w/w zamierzenie inwestycyjne. W w/w decyzji w pkt 1 ustalono rodzaj zabudowy, jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś w pkt 2a tiret drugi wskazano, że maksymalny wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni określonej wnioskiem wynosi 0.30. Za nieuzasadnione uznał również zarzuty dotyczące ewentualnego zalewania wodami opadowymi i roztopowymi działki nr 882/2. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu w pkt 4.3. wskazano m.in, że "nie projektuje się zmiany ukształtowania terenu", a na rys. nr Z-02 projektu budowlanego, że nawierzchnia z kostki betonowej na działce inwestora zostanie wykonana ze spadkiem w kierunku własnej działki, a następnie odprowadzona na teren nieutwardzony. Za sprzeczne z wnioskiem uznał również obawy, że projektowany budynek może być wykorzystywany do prowadzonej przez inwestora działalności gospodarczej. Wbrew zarzutom budynek spełnia wymagania dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, warunków higienicznych zdrowotnych i ochrony zdrowia oraz ochrony przed hałasem i drganiami, określonych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002r., w związku z tym za nieuzasadnione uznał zarzuty w tym zakresie. Za chybiony uznał zarzut pełnomocnika, że planowana inwestycja narusza przepisy określone w art.3 ust.2a Prawa budowlanego, z uwagi na to, że w sprawie nie ma mowy o wydzielaniu jakiejkolwiek części istniejącego budynku mieszkalnego ( czego dotyczy przepis). Przedmiotem prowadzonego postępowania jest budowa budynku gospodarczego /dobudowa do istniejącego budynku mieszkalnego/. Nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art.5 ust.1 pkt Prawa budowlanego, ponieważ lokalizacja przedmiotowej inwestycji w żaden sposób nie ogranicza dostępu do drogi publicznej, jak również nie wpływa na sposób korzystania z nieruchomości Skarżącego. Podsumowując stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana po zgromadzeniu i rozpatrzeniu obszernego materiału dowodowego, zaś w jej uzasadnieniu w sposób wyczerpujący organ odniósł się do uwag podnoszonych przez uczestników postępowania, w związku z czym zarzuty naruszenia art.7, art.77 §1, art. 80 i art. 107§3 K.p.a. także okazały się bezskuteczne. Skargę do Sądu wnieśli B. i J. Z. reprezentowani przez pełnomocnika. W skardze zarzucono naruszenie art.: 138 § 2, 7, 8, 11, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze powtórzono argumenty zawarte w odwołaniu. Ponadto zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez wskazanie maksymalnych wartości parametrów, które co do zasady dopuszcza się wówczas jeśli określi się jednocześnie wartości minimalne. Ponadto wskazano, że teren objęty inwestycją jest terenem mieszkaniowym, a nie terenem zabudowy zagrodowej, co ma zasadnicze znaczenie dla oceny przesłanki tzw. " dobrego sąsiedztwa". Zarzucono również, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana i podpisana przez M. D. ( zastępca Dyrektora Wydziału Architektury Miasta [...] ), jako osobę pełniącą funkcje w Urzędzie Miasta. Jednocześnie M. D. jest pracownikiem Urzędu Miasta i architektem wpisanym na listę architektów. Zwrócono uwagę, że obecnie posiada status "zawieszona". Autorstwo urbanisty lub architekta, jak podkreślono, powinno być udokumentowane w aktach sprawy. Niezachowanie tego obowiązku stanowi rażące naruszenia art. 60 ust 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo w piśmie procesowym dołączonym do akt zarzucono organowi naruszenie art. 15 K.p.a., art. 138 K.p.a. w świetle konstytucyjnego prawa wynikającego z art. 78 Konstytucji do kwestionowania rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym, wydanie pozwolenia na budowę w sposób sprzeczny z wnioskiem, nieuwzględnienie przy określaniu powierzchni dojazdu, brak ochrony w zakresie zalewania wodami opadowymi, ponadto wskazano, że na mapie w skali 1:100 rys. 33 odległość od okna dachowego wynosi 400, podczas gdy pomiar linijką wynosi 25 mm, na rys. 34 - 30mm, na rys. 35 - 26 mm. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, że nie jest kompetentny do oceny prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na decyzje administracyjne. Sąd rozpoznający skargę na decyzję dokonuje jej oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne badają, czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Dokonując kontroli w zaskarżonych granicach Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę jest formą ograniczenia wolności budowlanej w fazie przygotowania inwestycji budowlanej. Spełnia trojaką funkcję: regulacyjną określa prawa i obowiązki jednostki w określonej sytuacji faktycznej, nadzorczą - daje możliwość sprawowania nadzoru administracyjnego nad działaniem podmiotów prawa ( przez wymuszenie poddania się procedurze uzyskania aktu zezwalającego) oraz sterowania – steruje zachwianiami jednostek w kierunku pożądanym z punktu widzenia interesu publicznego( elektroniczna wersja komentarza Prawo budowlane, Gliniec Andrzej LexisNexis 2014). Jest zatem pewnego rodzaju kompromisem pomiędzy ryzykiem spowodowania trudno odwracalnych szkód w dobrach podlegających ochronie prawnej, a uzyskaniem przez podmiot występujący o nie, pewności nabytych w drodze tego pozwolenia praw i obowiązków. Wyjaśnienia również wymaga, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną. Organ administracji architektoniczno – budowlanej, rozpoznając wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie jest uprawniony do badania legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie może również wydać decyzji o pozwoleniu na budowę z pominięciem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy czy też w sposób sprzeczny z nimi. W niniejszej sprawie organ I instancji zatwierdził zgodnie z wnioskiem, co należy podkreślić, ze względu na stawiane zarzuty, projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A. i M. P. na budowę inwestycji pn.: "budowa /dobudowa do istniejącego budynku mieszkalnego/budynku gospodarczego z wewnętrzną instalacją elektryczną, przebudowa dachu na budynku istniejącym, przełożenia kabla zasilającego niskiego napięcia na działce nr 884/3 obr. [...] przy ul. R. w R. Organ odwoławczy decyzją tą utrzymał w mocy. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W sprawie inwestorzy złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków, jako działka 884/3 . Powyższe zostało potwierdzone wypisem z ewidencji gruntów, którego podstawą prawną był wpis w Księdze Wieczystej nr [...], co w sprawie nie było kwestionowane. Przedłożyli również decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], która to decyzja stała się ostateczna w dniu 1 października 2013 r. Projekt budowlany został sporządzony przez uprawnione do tego podmioty i odpowiada wymogom formalnym przewidzianym w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zawiera stosowne do potrzeb oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, informację Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji o braku w przedmiotowym rejonie miejskiej sieci kanalizacji deszczowej, opinię Miejskiego Zarządu Dróg o możliwości dostępu do drogi publicznej oraz opinię uzgodnienia dokumentacji projektowej. Jest również zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W świetle powyższego organ obowiązany był wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów dotyczących decyzji o warunkach zabudowy, powtórzyć należy, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ nie jest uprawniony do kontroli decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wznowienie postępowania, czy też wszczęcie postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi w świetle art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. podstawy do zwieszenia postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Podstawę taką mogłaby stanowić dopiero zmiana, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, gdyż do czasu ostatecznego wyeliminowania z obrotu prawnego takiej decyzji przysługuje domniemanie legalności ( wyrok NSA z 24 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 118/2012 ). Sąd z urzędu stwierdza, że przed tutejszym Sądem toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1176/15 Sąd oddalił skargę. Wobec powyższego wszelkie zarzuty dotyczące decyzji o warunkach zabudowy, podnoszone na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, są bezskuteczne. Nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące naruszenia parametrów nowej zabudowy. Na podstawie art. 35 Prawa budowlanego projekt budowlany podlega kontroli między innymi pod względem zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Analiza dokumentów wskazuje, że projekt odpowiada treści tej decyzji. Została zachowana linia zabudowy, stanowiąca przedłużenie budynku mieszkalnego znajdującego się na objętej wnioskiem działce. Szerokość elewacji frontowej płd.- zachodniej określono na 14,88 m w decyzji o warunkach zabudowy 13 m±20 %, wysokość w kalenicy określono 7 m, w decyzji o warunkach zabudowy – do 7 m, kąt nachylenia połaci dachowych 34 %, w decyzji o warunkach zabudowy 45 %, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do wielkości powierzchni określonej wnioskiem określono na 0,27 %, w decyzji o warunkach zabudowy 0,30 %. W świetle powyższego stwierdzić należy, że przyjęte w projekcie parametry mieszczą się w wielkościach określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Za bezpodstawne należy uznać zarzuty dotyczące określenia parametrów w wielkościach maksymalnych, oparte na § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2013 r. ( Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 ) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym jest mowa o wartościach średnich. Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia dotyczy ono sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w decyzji o warunkach zabudowy, a nie pozwolenia na budowę. Nieuzasadniony jest również zarzut, wydania decyzji pozwolenia na budowę inwestycji o przeznaczeniu sprzecznym z terenem w obrębie którego się znajduje, tj. budynku gospodarczego w sytuacji, gdy na terenie tym znajduje się wyłącznie zabudowa mieszkaniowa. Z analizy urbanistycznej wynika, że sąsiednia, istniejąca zabudowa obszaru analizowanego to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolno stojąca oraz gospodarcza, a nie jak twierdzi Skarżący wyłącznie mieszkaniowa. Analiza akt sprawy i uzasadnienie decyzji wskazują również, że zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę nie narusza interesów osób trzecich. Zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności: 1) szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych; 2) hałas i drgania (wibracje); 3) zanieczyszczenie powietrza; 4) zanieczyszczenie gruntu i wód; 5) powodzie i zalewanie wodami opadowymi; 6) osuwiska gruntu, lawiny skalne i śnieżne; 7) szkody spowodowane działalnością górniczą. (ust. 2). Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie przez organ I instancji, jak również uzupełnione przez organ odwoławczy nie nasuwa wątpliwości, że zaprojektowany budynek takiego zagrożenia nie stwarza. Podkreślić przy tym należy, że budynek przeznaczony jest do prowadzenia gospodarstwa rolnego, a nie jak próbują dowieść Skarżący do prowadzenia działalności gospodarczej. W opisie do projektu zagospodarowania wskazano, że przedmiotem inwestycji jest budowa – dobudowa do istniejącego budynku mieszkalnego budynku gospodarczego przeznaczonego na przechowywanie środków i sprzętu w związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Na takie zamierzenie inwestycyjne inwestor otrzymał również warunki zabudowy. W związku z tym jego prawa związane z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę są chronione w zakresie odpowiadającym udzielonemu pozwoleniu. Nie znajduje zatem oparcia w aktualnym stanie sprawy próba uzasadnienia uciążliwości przez pryzmat działalności gospodarczej i niczym nieuzasadnione powołanie się na zwiększenie dopuszczalnych norm. Ponadto z analizy urbanistycznej wynika, że przedsięwzięcie nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga w związku z tym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co znajduje potwierdzenie w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ). Nie mieści, że w żadnej z inwestycji opisanych w § 2 tego rozporządzenia. W projekcie stwierdzono, że przy korzystaniu z obiektu gospodarczego nie przewiduje się zrzucania ścieków i odpadów komunalnych. Nie stwierdzono również uciążliwości związanej z niebezpieczeństwem zalewania działki sąsiedniej wodami opadowymi. W decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie wskazano, że przy projektowaniu rozwiązań dotyczących odprowadzenia wód deszczowych z połaci dachowych, z powierzchni terenu o zmniejszonej chłonności ( parkingi, dojazdy, dojścia, place, itp.) i odwodnienia pozostałej części terenu należy w sposób szczególny uwzględnić co najmniej zachowanie aktualnego stanu stosunków wodnych ( tj. nie pogorszenie) w granicach lokalizacji i w bezpośrednim sąsiedztwie. W projekcie budowlanym w części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano, że nie projektuje się zmiany ukształtowania terenu. Nowe utwardzenie terenu – podjazd – zaprojektowano ze spadami gwarantującymi odprowadzenie wód opadowo – roztopowych na własną działkę. Według projektu nawierzchni z kostki betonowej ma zostać wykonana ze spadkiem w kierunku własnej działki, a następnie odprowadzona na teren nieutwardzony. W ocenie Sądu nie istnieją również obawy dotyczące uciążliwości związanej z hałasem. W projekcie stwierdzono, że zastosowanie materiały budowlane zapewniają właściwą ochronę przed hałasem i drganiami, a zastosowane urządzenia nie powodują zakłóceń elektrycznych i nie generują promieniowania. Emisja hałasu oraz wibracji, promieniowania nie występuje ponad obowiązujące normy. Spełnione zostały również warunki przeciwpożarowe. Inwestycja nie stwarza uciążliwości związanej z ograniczeniem dostępu do światła naturalnego. Przy projektowaniu budynku zachowano określone w § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury wymagania dotyczące usytuowania budynków, a oceny uciążliwości dotyczących dostępu do naturalnego oświetlenia organ dokonał nie tylko na podstawie istniejącego stanu, ale również pod kątem możliwości zaprojektowania na działkach nr 882/2, 884/2, 885/11 i 885/2 rozbudowy bądź budowy budynku z otworem okiennym w odległości 4,0 m od granicy z działka 884/3 z zachowanie wymogów określonych w § 13, 57 i 60 rozporządzenia. W odniesieniu do postawionych zarzutów dotyczących przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych stwierdzić należy, że projekt architektoniczno – budowlany nie podlega kontroli pod względem zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi. Jego kontrola ogranicza się wyłącznie do kontroli zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1). To ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie uchylenia przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.) ust. 2 komentowanego przepisu, który uprawniał (nie zobowiązywał) organ do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b powołanej ustawy z 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 6 kwietnia 2011 r., II SA/Gl 1387/2010, który skład orzekający w pełni akceptuje wskazano: "skoro z pkt 2 art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że kontroli przed wydaniem pozwolenia na budowę podlega jedynie zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, nie podlega natomiast projekt architektoniczno-budowlany, to w tym zakresie odpowiedzialność za prawidłowość przyjętych rozwiązań przyjętych rozwiązań i dokonanych obliczeń ponosi projektant. Organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę nie posiada zatem kompetencji do weryfikacji przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych służących odprowadzaniu wód opadowych. Rozwiązanie to projektant powinien przyjąć w formie i rodzaju odpowiednim do charakteru obiektu i wiedzy technicznej. Jeżeli rozwiązanie to okaże się nieskuteczne i powodujące szkodę na działkach sąsiednich, zaistnieją podstawy do interwencji, brak jest jednak podstaw do negowania i weryfikowania przyjętych rozwiązań w tym zakresie na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. wymaga wyjaśnienia zakresu badania projektu budowalnego". Czyni to bezzasadnymi zarzuty dotyczące przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych, w tym dotyczących odpływu wód opadowych, bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, użytkowania, warunków higienicznych, zdrowotnych i ochrony środowisko, ochrony przed hałasem i drganiami, oszczędności energii i odpowiedniej izolacyjności cieplnej. Przepisy nie przewidują również weryfikacji dołączonych do projektu map sytuacyjnych pod względem zgodności naniesionych na nich odległości mierzonych za pomocą linijki. Niezgodność tak dokonanych pomiarów, nie może mieć znaczenia w sytuacji, gdy faktyczne odległości, odpowiadają naniesionym na mapie wielkościom ( tej samej wartości), a co ważniejsze nie są w sprawie sporne. Za ustalenia w tym zakresie odpowiada projektant. Należy się również zgodzić z argumentacją organu dotyczącą bezzasadności zarzutu naruszenia art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego, który nie ma w sprawie zastosowania. Przepis ten zawiera definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego – i wskazuje na możliwość wydzielenia w nim nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, pod warunkiem zachowania wymogu powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Argumentacja pełnomocnika jest zupełnie niezrozumiała. Z jednej strony powołuję się na słuszne zresztą stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2007 r., II OSK 1569/06, w którym Sąd stwierdził, że sformułowanie użyte w tym przepisie nie odnosi się do dopuszczalnej powierzchni rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, lecz do dopuszczalności wydzielenia lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego w takim obiekcie, z drugiej strony wskazuje że zwiększenie powierzchni o nowo wybudowany budynek gospodarczy spowoduje, że powierzchnia gospodarcza przekroczy wymagane 30 %. W sposób jednoznaczny stwierdzić należy, że przepis ten nie dotyczy dopuszczalnej powierzchni rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, która była przedmiotem postępowania. W opozycji do stawianych zarzutów udzielenia pozwolenia niezgodnie z wnioskiem wskazać należy, ze zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć nie tylko wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe w pełni uzasadnia podjętą decyzję. Postępowanie przeprowadzono z zachowanie prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu, a uchybienia na które powoływali się Skarżący, w tym niedoręczenie decyzji organu I instancji pełnomocnikowi, zostały w toku postępowania usunięte. Nie mają również racji Skarżący, że organ odwoławczy naruszył konstytucyjne prawo do zaskarżenia rozstrzygnięć – art. 78 Konstytucji oraz art. 15 i 138 K.p.a. Przeprowadzone przez Wojewodę postępowanie czyni zadość obowiązkowi ponownego przeprowadzenia postępowania. Organ odwoławczy stwierdzając uchybienia przedłożonego do wniosku projektu wezwał inwestora do jego uzupełnienia i na podstawie tak zebranego i uzupełnionego materiału dowodowego dokonał ponownej jego oceny. Zachowana została zatem zasada dwuinstancyjnego postępowania – art. 15 K.p.a. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organ postępowanie daje gwarancje, że decyzja o pozwoleniu na budowę realizuje z jednej strony prawo inwestora do zabudowy, z drugiej chroni osoby trzecie przed wykraczającą poza dopuszczalne normy uciążliwością, związaną z realizacją inwestycji. Trafnym podsumowanie powyższych rozważań jest stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/2005, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której te osoby trzecie, a nie inwestor – właściciel nieruchomości, na której ma powstać planowana inwestycja, będą decydować o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów czy ich rodzaju i przeznaczeniu. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.