VI SA/Wa 293/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi "N." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości "[...]"[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca" ) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD lub organ odwoławczy) z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: WIND) z dnia [...] października 2012r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks podstępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – dalej: k.p.a. oraz art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 i art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (jt. z 2012r. poz. 1265 – dalej: "u.t.d." lib "ustawa"), lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985r.). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] czerwca 2012 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...], został zatrzymany do kontroli samochód [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował A. R. wykonujący przejazd na rzecz "[...]"[...] Spółka z o.o.. Stwierdzono nierejestrowanie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] października 2012 r., nałożył na "[...]"[...] Spółka z o.o. w [...], karę pieniężną w wysokości 5 000 zł. W wyniku złożenia przez skarżącą odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., utrzymał w całości decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż jego zdaniem, naruszenia polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, powodują zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na możliwość ukrywania ograniczeń wynikających z wymaganych przerw oraz dziennych i tygodniowych okresów odpoczynku. Organ wskazał również, że skarżąca nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć, oraz na które nie miała wpływu. Tym samym brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Organ odwoławczy wskazał także, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zabezpieczenie i zorganizowanie zadania przewozowego a następnie jego właściwa kontrola. Na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy, a tym samym obowiązek kontroli kierowcy. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła skargę na wskazaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: • art. 93 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (dalej jako: rozporządzenie 3821/85), poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej na podstawie błędnej podstawy prawnej;  • art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. poprzez uznanie, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do jego zastosowania względem skarżącej; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. : • art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez wszczęcie z urzędu i prowadzenie postępowania administracyjnego przeciw skarżącej, bez poinformowania skarżącej przez organ I instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w jakich okolicznościach i przy jakich dowodach może żądać ewentualnego umorzenia postępowania administracyjnego; • art. 35 § 3 k.p.a. przez przedłużenie terminu rozpatrzenia niniejszej sprawy przez organ I instancji ze względu na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego (konieczność poczynienia niezbędnych wyjaśnień), czego organ nie dokonał; • art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w tym stadium postępowania poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów, w tym uniemożliwienie skarżącej złożenia wniosków dowodowych (przesłuchanie świadków, stron, zgłoszenie dowodu z dokumentów); • art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący; • art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zakwestionowanie przez organ odwoławczy błędnych wyliczeń popełnionych przez organ I instancji, które doprowadziły do uznania takiego stanu faktycznego za naruszenie, a który przy prawidłowej i zgodnej ze sztuką analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ocenie tegoż materiału w oparciu o przepisy rozporządzenia 3821/85, nie powinno zostać uznane za naruszenie stanowiące podstawę do nałożenia kary pieniężnej na skarżącą. Podnosząc wskazane powyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie ewentualnie o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz o zasadzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 31 stycznia 2014r. sygn. VI SA/Wa 1863/13 uznając, że skarga jest zasadna, uchylił skarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012r. w przedmiocie kary pieniężnej za nierejestrowanie jazdy za pomocą tachografu. Skargą kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego zakwestionował w całości wyrok Sądu I instancji. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, oddalenie skargi skarżącej, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W skardze zarzucono naruszenie przepisów: postepowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako " p.p.s.a."), w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 92c u.t.d., 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 92c u.t.d., 3) art. 92c ust. 1 u.t.d., poprzez jego niewłaściwą interpretację. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) uznając, iż skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, uchylił wyrokiem z dnia 30 lipca 2015r. sygn. II GSK 1475/14 wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu sądowi. NSA uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty są uzasadnione. Sąd wskazał, iż analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, że strona nie została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu i wbrew poglądom Sądu I instancji skarżąca została pouczona o przysługujących jej prawach. W zakresie zarzutu materialnego NSA również uznał go za zasadny podnosząc, że na gruncie przepisu art. 92c u.t.d., wykazanie zaistnienia zdarzeń lub okoliczności, których firma wykonująca przewozy nie mogła przewidzieć, a które były przyczyną naruszenia przepisów sankcjonowanych karą pieniężną, a także przedłożenie stosownych dowodów na tę okoliczność, obciąża skarżącą nie organ, tym bardziej w sytuacji, gdy kontrolowany kierowca podpisał bez zastrzeżeń protokół z przeprowadzonej kontroli i nie wnosił o uzupełnienie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego sprawy. Tym samym, zdaniem NSA "racje mają organy administracji utożsamiając "pośpiech i realizację zadań transportowych" z "brakiem staranności". Wobec powołania się przez kierowcę na "pośpiech i realizację zadań transportowych" nie mogły zajść w sprawie przesłanki wyłączające odpowiedzialność skarżącej, ponieważ okoliczności te leżały w granicach wolnej woli działania skarżącej, podobnie jak wybór sposobu wykonywania obowiązków przewozowych. Do sfery "wolnej woli" należy zaliczyć zarówno przyjmowanie zleceń, harmonogram ich wykonywania, jak i prowadzenie działalności w ogóle". Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. 2012r. poz. 270 z późn.zm. – dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią prawa oznacza obowiązek podporządkowania się Sądu w trakcie ponownej kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego sposobem rozumienia interpretowanego przepisu i nie jest możliwe nadanie odmiennego znaczenia prawnego treści tego przepisu. Stosownie zaś do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że zarówno organy administracyjne rozpoznające ponownie sprawę w wyniku uprzedniego uchylenia ich decyzji prawomocnym wyrokiem sądowym, ale także sądy administracyjne przeprowadzające kolejne kontrole w sprawie pozostają związane oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania zawartymi w uprzednio zapadłych wyrokach. Związanie to utrzymuje się tak długo aż nie dojdzie do zmiany stanu prawnego, który zdezaktualizuje wyrażony uprzednio pogląd, wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie lub gdy zajdzie zmiana istotnych okoliczności faktycznych (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyd. 3, Warszawa 2009, str. 403). Związanie, o którym mowa powyżej miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, bowiem w sprawie zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2015r. sygn. II GSK 1475/14. Przystępując zatem do merytorycznego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, będąc związany wskazanym wyżej wyrokiem NSA uznał, że skarga "[...]" sp. z o.o. jest nieuzasadniona. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która w art. 92a ust. 1 ustala odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowym za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, ustalając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych, zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 6 ustawy. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów. Powyższe regulacje powodują, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 ustawy. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. stwarza bowiem domniemanie odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy, którego co należy podkreślić, obciążają skutki działań osób, wykonujących przewóz drogowy na jego rzecz. Zatem, dla ustalenia odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do naruszeń przepisów określających warunki i obowiązki przewozu drogowego. Odpowiedzialność na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy nie jest jednak nieograniczona i możliwe jest jej wyłączenie na podstawie art. 92c ustawy, jak również możliwe jest odstąpienie od nałożenia kary za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 92b ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie w związku z kontrolą drogową pojazdu [...] o nr rej. [...] prowadzonego w dniu [...] czerwca 2012r. przez A. R., organy transportu drogowego stwierdziły naruszenia w zakresie przepisów transportu drogowego polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W tym zakresie organy swoje ustalenia oparły na protokole kontroli drogowej i oświadczeniu które zostało wpisane do protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2012r. Z których wynika, że od czasu uszkodzenia tachografu nie są rejestrowane przez Kierowcę na wykresówkach prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Z oświadczenie Kierowcy wynika również, że mimo naprawienia w dniu [...] maja 2012r. tachografu nie rejestrował on wymaganych parametrów w związku "z ciągłym pośpiechem i realizacją zleconych zadań transportowych". Bezspornym jest również, że w analogowym urządzeniu rejestrującym, nie znajdowała się w dniu kontroli wykresówka, na której kierowca powinien rejestrować swoją aktywność. Kierowca przed podjęciem przewozu powinien włożyć wykresówkę do tachografu i w ten sposób rejestrować swoją aktywność, zgodnie z obowiązującymi przepisami a przedsiębiorca, jak słusznie uznał organ, jest odpowiedzialny za sprawdzenie urządzenia rejestrującego i nie może się uwolnić od tego obowiązku a tym samym również od odpowiedzialności ujętej w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2821/85 Powyższe wskazuje zatem, w sposób jednoznaczny, co przesądził także we wskazanym wyżej wyroku z dnia 30 lipca 2015r. NSA, że "Wobec oświadczeń kierowcy prowadzącego kontrolowany samochód, na które powołał się organ na s. 2 skargi kasacyjnej (ciągły pośpiech, realizacja natłoku zadań transportowych), zbyteczne było prowadzenie dalszego postępowania dowodowego w sprawie, ponieważ skarżąca sama podkreśliła okoliczności, które czynią ją odpowiedzialną za zaniechanie obowiązków w zakresie rejestrowania parametrów pracy kierowcy." Tak wiec dokonane ustalenia organy słusznie przyjęły za wystarczające do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowy. Tym samym za niezasadne również należy uznać zarzuty podnoszone przez skarżącą dot. naruszenia przez organ przepisów postępowania tj. art. 61 § 1, art. 35 § 3 art. 8,77 § 1 oraz 80 k.p.a. a także art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Jak bowiem słusznie wskazał w/w wyroku NSA, z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że organ nie dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej przepisów. Skarżąca została bowiem prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu przeciw niej postępowania administracyjnego pismem z dnia 30 lipca 2012 r., w którym pouczono ją o jej uprawnieniach, w tym o prawie do czynnego udziału w postępowaniu wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a., oraz o prawie przeglądania akt sprawy, czynienia notatek i odpisów zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. Do pisma tego załączona została kopia protokołu kontroli a zatem strona od początku była poinformowana o czynnościach podejmowanych w sprawie. Znała też treść oświadczeń złożonych przez kierowcę. Od wydanej przez organ I instancji decyzji skarżąca wniosła odwołanie również będące formą czynnego udziału w postępowaniu, Natomiast organ odwoławczy słusznie wobec braku wątpliwości w sprawie, dysponując zupełnym i kompletnym materiałem dowodowym do wydania decyzji administracyjnej, po rozważeniu, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki egzoneracyjne zawarte w art. 92c u.t.d., uznał, iż na powstanie naruszenia miało wpływ to, że powstało ono na skutek zdarzeń i okoliczności, które skarżąca mogła przewidzieć, gdyż zdarzenie wynikało z niewłaściwej organizacji zadań przewozowych i niewłaściwego rozplanowania czasu pracy kierowcy, co musiało skutkować stwierdzeniem odpowiedzialności skarżącej. Sąd w tym miejscu wskazuje również, iż bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy jest fakt ewentualnego naruszenia przepisu art. 35 § 3 k.p.a., gdyż bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania skarżąca mogła w odrębnym trybie skarżyć do sądu administracyjnego. Kwestia ta nie może być jednak rozstrzygnięta w niniejszej sprawie i nie wpływa na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Za niezasadny Sąd uznał zarzut odnoszący się do naruszenia prawa materialnego, poprzez uznanie przez organ, że na gruncie art. 92c u.t.d., wykazanie zaistnienia zdarzeń lub okoliczności, których firma wykonująca przewozy nie mogła przewidzieć, a które były przyczyną naruszenia przepisów sankcjonowanych karą pieniężną, a także przedłożenie stosownych dowodów na tę okoliczność, obciąża stronę a nie organ. Należy bowiem w tym zakresie wskazać za NSA, że utrwalony jest w piśmiennictwie i orzecznictwie pogląd, że w pierwszej kolejności okolicznością egzoneracyjną jest siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego nie można było przewidzieć i któremu nie można było zapobiec, mimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność egzoneracyjną uznawana jest również wyłączna wina osoby trzeciej, za której działania osoba naruszająca prawo nie ponosi odpowiedzialności. W obu powyższych sytuacjach w celu uwolnienia się od odpowiedzialności za naruszenie przepisu mającego postać deliktu administracyjnego, przedsiębiorca winien wykazać, że tych następstw nie mógł przewidzieć, ani im zapobiec przy zachowaniu należytej staranności. Z tych powodów, istotną przesłanką dla uwolnienia się skarżącej od odpowiedzialności za delikt administracyjny, z powołaniem się na zdarzenia lub okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., jest wykazanie należytej staranności, a w szczególności wywiedzenie, że pomimo takiego wzorca postępowania zdarzenia będącego przyczyną naruszenia prawa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec. Podzielając zatem w całości pogląd zaprezentowany przez NSA w wyroku z dnia 30 lipca 2015r., że rację mają organy administracji utożsamiając "pośpiech i realizację zadań transportowych" z "brakiem staranności". Wobec powołania się przez kierowcę na "pośpiech i realizację zadań transportowych" nie mogły zajść w sprawie przesłanki wyłączające odpowiedzialność skarżącej, ponieważ okoliczności te leżały w granicach wolnej woli działania skarżącej, podobnie jak wybór sposobu wykonywania obowiązków przewozowych. Do sfery "wolnej woli" należy zaliczyć zarówno przyjmowanie zleceń, harmonogram ich wykonywania, jak i prowadzenie działalności w ogóle, tym bardziej w sytuacji, gdy kontrolowany kierowca podpisał bez zastrzeżeń protokół z przeprowadzonej kontroli i nie wnosił o uzupełnienie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego sprawy. A także w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, gdy w analogowym urządzeniu rejestrującym, w które został wyposażony kontrolowany pojazd nie było wykresówki, na której kierowca powinien rejestrować prędkość jazdy, aktywność i przebytą drogę a w pozycji drugiego kierowcy znajdowała się niewypisana wykresówka z zapisem aktywności "dyspozycja" spełniająca rolę podkładki zapobiegającej uszkodzeniu rysika. Powyższe zdaniem Sądu wskazuje, iż organy prawidłowo ustaliły, iż w niniejszej sprawie miało miejsce nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi. Tym samym zasadnie przyjęto w oparciu o przepis art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d., że spełniona została przesłanka do nałożenia kary określonej w pkt 6.2.1. załącznika nr 2 do u.t.d. w wys. 5.000 zł i że brak było podstaw faktycznych do zastosowania wobec skarżącego przepisów art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy. W ocenie sądu organy prawidłowo uznały, że skarżący nie przedstawił dowodów na zaistnienie jakichkolwiek okoliczności, których jako przedsiębiorca, nie mógł przewidzieć, a więc zdarzeń nagłych takich jak np. awaria, nagły atak choroby, czy inne zdarzenie losowe. Nie wykazał również, że nie miał żadnego wpływu na powstałe naruszenie. W tym zakresie dla wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy nie jest wystarczające np. twierdzenie, że to pracownik dopuścił się naruszeń. Z założenia odpowiedzialności określonej w art. 92a ust. 1 ustawy przedsiębiorca jest bowiem odpowiedzialny za działania kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Powinnością przedsiębiorcy jest zatem organizować tak pracę kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu ich pracy oraz sprawowanie kontroli co do prawidłowego i zgodnego z prawem wykonywania obowiązków przez kierowców. Istotne jest w tym zakresie m. in. wydawanie kierowcy odpowiednich poleceń i organizowanie bieżącej pracy, a także przeprowadzanie na bieżąco regularnych kontroli dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnych dowodów wskazujących na prawidłowe zorganizowanie pracy kierowcy w dniach, w których doszło do ustalonych naruszeń. Sam bowiem fakt przypominania, przez osobę działającą na rzecz przedsiębiorcy, kierowcy o konieczności włożenia do urządzenia rejestrującego tarczki bez odpowiedniego skontrolowania tej czynności nie wskazuje, iż przedsiębiorca dołożył starań by zorganizować w sposób należyty pracę kierowcy i kontrolować na bieżąco dokumentację rejestrującą m. in. czas pracy kierowcy. Sąd uznał również za niezasadny zarzut dot. naruszenia art. 93 u.t.d. w związku z art. 15 ust.2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r, choć zgodzić się trzeba ze skarżącym, że wskazane rozporządzenie Rady nie zawiera sankcji w postaci możliwości nałożenia kary pieniężnej za naruszenie w postaci nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce, na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Trzeba jednak dodać, że w niniejszej sprawie kara pieniężna na stronę skarżącą została nałożona w oparciu o art. 92a ust. 6 u.t.d. a ściślej w oparciu o lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy. Natomiast w świetle ustalonego stanu faktycznego, o którym mowa była wyżej, nie ulega zdaniem sadu żadnej wątpliwości, że nie włażenie przez kierowcę tarczy tachografu do urządzenia rejestrującego jest równoznaczne z niespełnieniem wymogu, o którym mowa w art. 15 ust.2 w/w rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 bowiem kierowca nie rejestrował swojej aktywności. Powyższe wskazuje, że kara została nałożona w oparciu o prawidłową podstawę prawną , którą w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 92a ust.1, 2 i 6 u.t.d. Reasumując Sąd uznał, że w niniejszej sprawie kara pieniężna została prawidłowo ustalona i wymierzona w odpowiedniej kwocie, stosownie do art. 92a ust. 1 wg. stawek określonych pod lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy. Dokonując oceny organy przeanalizowały przy tym wszystkie ujawnione okoliczności faktyczne i w sposób prawidłowy uzasadniły swoje stanowisko, w tym co do braku okoliczności mogących uzasadniać zastosowania art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.