II SA/Ol 1303/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" na uchwałę Rady Miejskiej w "[...]" z dnia 27 sierpnia 2015 r., nr "[...]" w przedmiocie skargi na działalność Burmistrza postanawia odrzucić skargę. Rada Miejska w "[...]", podjęła w dniu 27 sierpnia 2015 r. uchwałę Nr XI/55/15 w sprawie rozpatrzenia skargi nr "[...]"na działalność Burmistrza "[...]", uznając skargę za zasadną. W uzasadnieniu podano, że stwierdzono, iż droga jest w złym stanie i wymaga gruntownej przebudowy, a nie doraźnego podsypywania tłucznia na płyty betonowe. Skarżący mieszkaniec Gminy miał prawo oczekiwać od organu odpowiedzi w formie ustnej lub pisemnej na zadane pytania, dotyczące remontu drogi. W ocenie Komisji Rewizyjnej, interesant został potraktowany niewłaściwie, a Rada Miejska podzieliła stanowisko Komisji o zasadności skargi. Powyższą uchwałę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie "[...]". Skarżący podał, że jest Burmistrzem "[...]"od "[...]"kadencji, a kwestionowana uchwała narusza jego interes prawny, gdyż wskazuje na jego winę. Stwierdził m.in., że nie można zarzucić mu naruszenia prawa. Wywiódł, że mieszkańcy Gminy nie mają kompetencji do decydowania w przedmiocie remontu drogi gminnej. Podał ponadto, że wyjaśniał interesantowi zasadność podjętej w sprawie remontu drogi decyzji. W odpowiedzi na skargę Rady Miejska wniosła o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola sądowa wykazała, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. W rozpoznawanej sprawie, skarżący kwestionuje prawidłowość uchwały Rady Miejskiej w Pieniężnie podjętej w sprawie rozpatrzenia wniesionej przez mieszkańca Pieniężna skargi na działalnie Burmistrza Pieniężna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż określone w punkcie 5 (tj. akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). W niniejszej sprawie, zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, nie można jej także zaliczyć do aktów, o jakich mowa w cytowanym wyżej przepisie. Została bowiem podjęta w związku ze skargą wniesioną przez mieszkańca Gminy w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a. i jest formą zawiadomienia osoby skarżącej o sposobie załatwienia wniesionej skargi na działalność organu gminy. Należy wyjaśnić, że kontroli sądowoadministracyjnej nie podlegają sprawy ze skarg i wniosków, o których mowa w dziale VIII K.p.a. W postępowaniu tam uregulowanym nie rozstrzyga się bowiem żadnej sprawy administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Poglądu tego nie zmienia fakt, że w niniejszej sprawie zaskarżona czynność przybrała formę uchwały, skoro w tej formie wyraża swoje stanowisko rada gminy. Uchwała podjęta przez Radę Miejską w trybie postępowania skargowego, regulowanego przepisami K.p.a., na które wprost powołano się w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały, nie może być więc kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 334/09 i postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1704/00). Przedmiotowa skarga została więc wniesiona w sprawie niepodlegającej kognicji sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.