III SA/Lu 1344/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. I. C. S.A. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zmiany nieprawidłowych danych zawartych w zgłoszeniu celnym oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpatrzeniu odwołania P. [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej także jako: Spółka), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w sprawie zmiany nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu 19 czerwca 2014 r. przedstawiciel pośredni – P. [...] S.A. działając we własnym imieniu lecz na rzecz N [...] Sp. z o.o., dokonał zgłoszenia celnego w procedurze uproszczonej SAD nr [...] wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu oleju sojowego surowego - jadalnego, pochodzącego z Ukrainy. Towar został zaklasyfikowany do kodu Taric 1507 10 90 00. W zgłoszeniu celnym zadeklarowano, że przedmiotowy towar jest olejem jadalnym, przeznaczonym wyłącznie do celów spożywczych (w piątej części pola 33 dokumentu SAD wpisano kody krajowe: K078 i V010). Zgłoszenie celne zostało przez organ celny przyjęte, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną. W wyniku kontroli zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego w [...] powziął wątpliwości, co do prawidłowości zadeklarowanych w zgłoszeniu danych. Źródłem tych wątpliwości był fakt, że w świadectwach Nr [...] i [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, że importowany olej sojowy nie spełnia wymagań zdrowotnych i nie może być przeznaczony do spożycia przez ludzi. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie zmiany nieprawidłowych danych w ww. zgłoszeniu celnym, a po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] maja 2015 r. zmienił zapis w polu 31 (z wpisu: "Olej sojowy surowy – jadalny" na wpis: "Olej sojowy surowy") oraz zmienił kod krajowy w piątej części pola 33 przedmiotowego zgłoszenia celnego. W odwołaniu od decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalającego najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych (Dz. Urz. UE, seria L, nr 364, s. 5, ze zm.) poprzez uznanie, że przekroczenie poziomu zanieczyszczeń określonych dla towarów do bezpośredniego spożycia, wpływa na ocenę jadalności towaru w rozumieniu tych przepisów. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm.) poprzez uznanie, że surowy olej nie jest olejem jadalnym. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Dyrektor wskazał, że importowany towar opisano w zgłoszeniu celnym jako olej sojowy surowy - jadalny, zawnioskowano o objęcie tego towaru procedurą dopuszczenia do obrotu i zadeklarowano kod CN 1507 10 90 oraz kody dodatkowe K078 i V010, oznaczające, że przedmiotowy olej jest olejem jadalnym i jest przeznaczony wyłącznie do celów spożywczych. W wyniku kontroli zgłoszenia celnego organ I instancji powziął wątpliwości, co do prawidłowości zadeklarowanych w zgłoszeniu danych w zakresie opisu importowanego towaru oraz zastosowaniu kodu dodatkowego V010. Wątpliwości te dotyczyły możliwości uznania importowanego oleju za olej jadalny w świetle wyników granicznej kontroli sanitarnej, zawartych we wspomnianych świadectwach z dnia [...] czerwca 2014 r., w których stwierdzono, że przedmiotowy olej nie spełnia wymagań w zakresie wymagań zdrowotnych i nie może być przeznaczony do spożycia przez ludzi, i jest przeznaczony do dalszego przerobu - rafinacji. Dyrektor Izby Celnej nie podzielił podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia nr 1881/2006, które miało się wyrażać w błędnym jego zastosowaniu, bowiem określone w rozporządzeniu limity stosuje się do olejów rafinowanych, a nie do oleju surowego, który był przedmiotem importu. Organ odwoławczy powołał się na pkt 6.1.1 tabeli stanowiącej załącznik do w/w rozporządzenia, zgodnie z którym najwyższy dopuszczalny poziom wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) w olejach i tłuszczach (z wyłączeniem masła kakaowego i oleju kokosowego) przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub do stosowania jako składnik w produktach spożywczych wynosi dla benzo(a)pirenu 2 μg/kg, zaś poziom ten dla sumy benzo(a)pirenu, benz(a)antracenu, benzo(b)fluorantenu i chryzenu wynosi 10 μg/kg. Ze świadectwa analizy próbki oleju sojowego jednoznacznie wynika, że współczynniki te zostały przekroczone i wynoszą dla benzo(a)pirenu - 2,4 μg/kg, zaś dla sumy benzo(a)pirenu, benz(a)antracenu, benzo(b)fluorantenu i chryzenu - 10,2 μg/kg. W ocenie Dyrektora Izby Celnej przekroczenie wskazanego wyżej dopuszczalnego poziomu zanieczyszczenia wielopierścieniowymi węglowodorami aromatycznymi uzasadnia stwierdzenie, że na etapie dopuszczenia do obrotu przedmiotowego oleju sojowego nie posiadał on cech jadalności. Organy celne nie kwestionują możliwości przetworzenia importowanego oleju sojowego i dostosowania go do wymogów zdrowotnych w zakresie bezpieczeństwa żywności na dalszym etapie obrotu. W sprawie kluczowe znaczenie ma jednak fakt, iż w momencie obejmowania towaru procedurą dopuszczenia do obrotu nie spełniał on wymagań zdrowotnych i nie mógł być przeznaczony do spożycia przez ludzi. Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny stwierdził w sposób jednoznaczny w świadectwach z [...] czerwca 2014 r., że środek spożywczy surowy olej sojowy nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej każdy towar, który nie spełnia wymagań przewidzianych dla produktu nadającego się do spożycia przez ludzi, jest produktem nienadającym się i nieodpowiednim do spożycia, i tym samym nie posiada cechy jadalności. W świetle przytoczonych wyżej okoliczności organ stwierdził, że przedmiotowy olej sojowy w chwili dopuszczenia do obrotu nie stanowił w rzeczywistości produktu jadalnego i w konsekwencji objęty winien zostać kodem dodatkowym V999 (o brzmieniu: Pozostałe) zamiast kodem V010 (o brzmieniu: Jadalne). Odnosząc się do zarzutu naruszenia ustawy o podatku od towarów i usług organ odwoławczy zauważył, że zarzut ten dotyczy postępowania podatkowego w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług należnej z tytułu importu przedmiotowego oleju sojowego. Niniejsze postępowanie jest postępowaniem celnym i dotyczy zmiany nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym. W sprawie celnej organy celne nie rozpatrują argumentów Stron dotyczących postępowania podatkowego. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik Spółki P. [...] podniósł zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wraz z pozycją 20 załącznika nr 10 do ustawy oraz określonym w pozycji 95 załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie poprzez uznanie, że surowy olej nie jest olejem jadalnym. Ponadto pełnomocnik zarzucił naruszenie punktu 6.1.1. załącznika do rozporządzenia Komisji nr 1881/2006, poprzez uznanie, że przekroczenie poziomu zanieczyszczeń określonych dla towarów do bezpośredniego spożycia, wpływa na ocenę jadalności towaru w rozumieniu naruszonego przepisu. W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik odwołał się do przepisów podatkowych (tj. ustawy o podatku od towarów i usług, i przepisów wykonawczych do tej ustawy) i wywiódł, że w klasyfikacji do kodu taryfy celnej chodzi o "jadalność" jako cechę oleju, nie zaś sposób jego spożytkowania. Olej przemysłowy, spożyty przez człowieka, nie stanie się olejem jadalnym. Innymi słowy faktyczny sposób wykorzystania oleju nie przydaje mu charakteru jadalnego, ani też charakteru tego nie pozbawia. W rezultacie nie ma zatem wpływu na stawkę podatku od towarów i usług. Jeżeli określony towar na gruncie PKWiU klasyfikowany jest jako jadalny, to ten charakter należy przypisać temu towarowi na gruncie CN. Dopiero stwierdzenie, że PKWiU nie pozwala na zakwalifikowanie oleju jako jadalnego, dostarczyłoby podstaw, aby do obrotu tym olejem zastosować wyższą stawkę VAT. Skoro podany przez skarżącą, stosowany w imporcie kod CN obejmował oleje jadalne i jednocześnie jako taki właśnie sklasyfikowany został w oparciu o PKWiU, brak podstaw do kwestionowania jego jadalnego charakteru. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia nr 1881/2006 pełnomocnik wskazał, że powoływany przez organ załącznik określa maksymalne wartości zanieczyszczeń dla olejów i tłuszczów, jednak nie jadalnych, a przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, a zatem dla węższej grupy. Celem rozporządzenia jest ustalenie, czy dany towar może być wprowadzony do obrotu lub czy może być przeznaczony do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub do stosowania jako składnik w produktach spożywczych. Rozporządzenie to nie jest natomiast podstawą do czynienia ustaleń dotyczących stawki podatkowej dla danego towaru. Limity określone w punkcie 6.1.1 załącznika mają zastosowanie do olejów rafinowanych, natomiast importowany olej jest olejem surowym jadalnym przeznaczonym do rafinacji. Poziom zanieczyszczeń decyduje o możliwości przeznaczenia do bezpośredniego spożycia, ale nie przesądza o tym, czy olej jest jadalny czy nie. Sporny towar nie mógł być jedynie wprowadzony do obrotu jako przeznaczony do bezpośredniego spożycia przez ludzi, ale w dalszym ciągu zachował cechę jadalności. Wyniki analiz przedstawione dla dostaw obejmujących sporny towar potwierdzają jego zgodność z wymaganiami prawa żywnościowego. Zdaniem pełnomocnika brak jest podstaw, aby o jadalnym charakterze olejów decydował faktyczny sposób ich użycia przez skarżącą. Istotne jest to, czy produkty te są klasyfikowane jako jadalne. Towar nie traci charakteru jadalności z tego tylko powodu, że zostanie wykorzystany do celów innych niż spożycie przez ludzi i nie zostanie wprowadzony do obrotu jako olej przeznaczony do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub do stosowania w produktach spożywczych. Prawodawcy chodzi o "jadalność" jako cechę produktu, nie zaś sposób jego spożytkowania. Faktyczny sposób wykorzystania wyrobu ani nie nadaje mu charakteru jadalnego, ani tez charakteru tego nie pozbawia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia. Istota sporu prawnego między skarżącą Spółką a organami celnymi sprowadza się do oceny, czy istniały podstawy do zmiany zgłoszenia celnego Spółki z dnia [...] czerwca 2014 r., nr SAD nr [...], w zakresie obejmującym opis towaru (pole 31) i kod towaru (pole 33). Sama podstawa prawna do weryfikacji zgłoszenia celnego już po zwolnieniu towaru nie budzi wątpliwości. Podstawą tą jest art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenie Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny - Dz. U. WE L 302 z 19 października 1992 r. ze zm.; dalej WKC). Zgodnie z tym przepisem, po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Organy celne dokonały zmian w zgłoszeniu celnym Spółki w dwóch polach: 31, dotyczącym opisu towaru oraz 33, dotyczącym klasyfikacji taryfowej (kodu taryfy celnej). Spór miedzy Spółką a organami celnymi dotyczy właśnie przede wszystkim samej klasyfikacji importowanego towaru, przy czym chodzi już o klasyfikację na najniższym poziomie taryfy celnej – o kody dodatkowe. W zgłoszeniu celnym zadeklarowano kod CN 1507 10 90 obejmujący - Olej surowy, nawet odgumowany, - - Pozostałe. Na tym poziomie klasyfikacja towaru nie jest sporna. Do wskazanego kody przypisany jest jednak w taryfie celnej cały szereg kodów dodatkowych. Spółka wpisała w zgłoszeniu celnym kod dodatkowy K078 (Olej sojowy i jego frakcje, nawet rafinowany, ale niemodyfikowane chemicznie - wyłącznie do celów spożywczych) oraz V010 (Jadalne). Spór dotyczy tego ostatniego elementu klasyfikacji. Zdaniem organów celnych właściwym powinien być kod dodatkowy V999 (Pozostałe). Tego rodzaju kody dodatkowe w taryfie celnej (wpisywane jako ostatnie cztery znaki w polu 33 zgłoszenia celnego) przyjmowane są przez zainteresowane Państwa Członkowskie, pojawiają się zatem dopiero na poziomie krajowym, a w przypadku analizowanej pozycji mają związek ze zróżnicowanymi stawkami podatku od towarów i usług. W odniesieniu do kodu zastosowanego przez Spółkę (V010) obowiązuje obniżona, 5% stawka podatku, co wynika z Załącznika nr 10 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – pozycja 20 – "Oleje i tłuszcze zwierzęce i roślinne - wyłącznie jadalne", a także z Załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie wykazów towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie (Dz. U. z 2014 r., poz. 743), w którego pozycji 95 wskazano: "Olej sojowy i jego frakcje, nawet rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie", natomiast przypis 6, odnoszący się do tej pozycji załącznika wskazuje, że chodzi wyłącznie o oleje jadalne. Kluczową kwestią jest zatem ustalenie czy importowany olej sojowy surowy miał charakter "jadalny" w rozumieniu wyżej przytoczonych regulacji klasyfikacji celnej towarów (Nomenklatury scalonej). Zgodnie z ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej (załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz. Urz. UE, seria L, nr 256, s. 1, ze zm.) jedną z podstawowych dyrektyw przy klasyfikacji celnej towaru jest kierowanie się treścią poszczególnych pozycji i podpozycji oraz uwagami do nich, jednak w tym przypadku uwagi zawarte w dziale XV Nomenklatury, odnoszące się do podpozycji 1507 10 nie zawierają żadnych wskazań, mogących służyć rozstrzygnięciu analizowanej kwestii. Argumentacja skarżącej Spółki sprowadza się do twierdzenia, że decydujące znaczenie dla przyjęcia "jadalnego" charakteru importowanego oleju sojowego, na użytek klasyfikacji taryfowej, mają cechy tego produktu, a nie faktyczny sposób jego wykorzystania. Argument ten jest oczywiście trafny, ale nie podważa zasadności stanowiska organów celnych. W ocenie Sądu rzeczywiście rozstrzygające znaczenie mają cechy danego produktu, ale zgodnie z ogólną regułą wynikającą z art. 67 WKC, należy brać pod uwagę cechy tego produktu w momencie przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Należy zwrócić uwagę na procedurę celną zastosowaną w badanej sprawie – jest to najbardziej podstawowa procedura dopuszczenia do swobodnego obrotu. Procedura ta oznacza nadanie towarowi niewspólnotowemu statusu celnego towaru wspólnotowego (art. 79 WKC). To ten właśnie, zgłaszany towar, nie zaś towar powstały w wyniku późniejszych procesów, znajduje się w swobodnym obrocie gospodarczym na wspólnotowym obszarze celnym. Z tego względu rację mają organy celne przyjmując konieczność ustalenia cech produktu w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego, a nie z uwzględnieniem ewentualnych dalszych procesów. Pojęcie "jadalności" w odniesieniu do oleju sojowego nie zostało dookreślone w żadnych elementach Nomenklatury scalonej, ani w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, ani też w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, stanowiącego fundament dla nomenklatury unijnej. Wynika to z faktu, że pojęcie to pojawia się dopiero na poziomie pozycji dodatkowych, które nie są objęte notami wyjaśniającymi. Konieczne jest więc dokonanie interpretacji tego pojęcia, z uwzględnieniem zarówno reguł wykładni językowej, jak i celowościowej oraz systemowej, uwzgledniającej cały system prawny krajowy i unijny. W ocenie Sądu przyjęta przez organy celne wykładnia pojęcia "jadalności" w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej oleju sojowego jest prawidłowa. "Jadalność" musi być w tym wypadku rozumiana jako aktualna w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego możliwość przeznaczenia do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub stosowania jako składnik w produktach spożywczych. Nie determinuje to wcale rzeczywistego przeznaczenia oleju do takich celów. Nie można jednak uznać za olej sojowy jadalny, na gruncie klasyfikacji taryfowej, oleju, który nie może być przeznaczony do bezpośredniego spożycia lub zastosowania w produktach spożywczych, bowiem nie spełnia (jeszcze) wszystkich wymogów prawa żywnościowego). Wbrew argumentom skarżącej Spółki prawidłowo organ powołał się na przepisy rozporządzenia Komisji nr 1881/2006. Jak wynika z preambuły do rozporządzenia, jego celem jest zapewnienie skutecznej ochrony zdrowia publicznego poprzez wyłączenie możliwości wprowadzania do obrotu handlowego produktów zawierających zanieczyszczenia w ilościach przekraczających najwyższe dopuszczalne poziomy lub mieszanin tych produktów z innymi środkami spożywczymi; produkty te nie mogą też być stosowane jako składniki innych środków spożywczych (zob. pkt 6 preambuły). Jak wskazano w art. 1 ust. 1 rozporządzenia, środki spożywcze wymienione w załączniku nie mogą być wprowadzane do obrotu w przypadku, gdy zawierają zanieczyszczenie wymienione w załączniku na poziomie przekraczającym najwyższy dopuszczalny poziom określony w załączniku. Wynika z tego prosta konstatacja: jeśli towar przekracza dopuszczalne poziomy zanieczyszczeń, nie może być wprowadzony do obrotu jako środek spożywczy (lub składnik innych środków spożywczych), zatem nie można uznać, że jest "jadalny". Wbrew zarzutom pełnomocnika skarżącej, do takich wniosków prowadzi wykładnia językowa pojęcia "jadalny". Skoro, jak wskazuje pełnomocnik słowo to w języku powszechnym oznacza "nadający się do spożycia, to olej, który nie spełnia dopuszczalnych norm zanieczyszczeń nie nadaje się do spożycia, nie jest więc "jadalny". Strona skarżąca nie podważyła ustaleń organów celnych co do "niejadalności" importowanego towaru. Ustalenia te opierają się na dokumentach urzędowych w postaci wyników granicznej kontroli sanitarnej. Wyniki tej kontroli, w postaci świadectw z dnia [...] czerwca 2014 r., wydanych przez Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...], potwierdzają, że ze względu na przekroczenie dopuszczalnego poziomu zanieczyszczeń węglowodorami aromatycznymi olej nie spełnia wymagań zdrowotnych i nie może być przeznaczony do spożycia przez ludzi. Spółka nie zakwestionowała również skutecznie argumentacji organów celnych, odwołujących się do świadectwa analizy próbek towarów przeprowadzonej na zlecenie importera (spółki N. [...]) przez laboratorium [...]. Wyniki analiz jasno wskazują na przekroczenie dopuszczalnego poziomu zanieczyszczenia węglowodorami, ponad poziom określony w powoływanym wyżej rozporządzeniu nr 1881/2006. Wobec tego o ocenie Sądu prawidłowe są ustalenia faktyczne organów celnych, wykluczające "jadalny" charakter importowanych olejów, z uwagi na to, że nie spełniają określonych prawem wymogów zdrowotnych, a zatem nie mogą być przeznaczone do spożycia przez ludzi. W konsekwencji: sporny towar nie mógł być zakwalifikowany do kodu dodatkowego V010 (Jadalne), lecz do kodu V999 (Pozostałe). Dokonana przez organy celne weryfikacja i zmiana w zgłoszeniu celnym skarżącej Spółki były zatem prawidłowe. Odwoływanie się przez pełnomocnika skarżącej do krajowych klasyfikacji statystycznych towarów (PKWiU) w warunkach danej sprawy nie stanowi argumentu wspierającego jej stanowisko. Klasyfikacja PKWiU w grupowaniu 10.4 nie wprowadza w ogóle dookreślenia "jadalny". Takie dookreślenie pojawia się natomiast bardzo wyraźnie w przytoczonych wyżej regulacjach podatkowych. Nie budzi żadnych wątpliwości, że wolą prawodawcy było wprowadzenie obniżonej stawki podatku VAT tylko w odniesieniu do olejów jadalnych. Jak wskazano wyżej – kody dodatkowe w taryfie celnej w odniesieniu do spornej pozycji zostały wprowadzone na poziomie krajowym i wynikają ze zróżnicowanej stawki podatku od towarów i usług. Nie można więc próbować odwracać argumentacji i powoływać się na ogólniejsze, krajowe regulacje statystyczne, w sytuacji, gdy źródłem zróżnicowania kodów dodatkowych są regulacje podatkowe, bardzo wyraźnie wprowadzające przesłankę "jadalności" oleju. Całkowicie chybione jest zawarte w podsumowaniu skargi stwierdzenie, że organy celne nie mogą dokonywać samodzielnie klasyfikacji statystycznej usług i towarów. Organy celne nie tworzą klasyfikacji celnej, lecz ją stosują, to zaś obejmuje weryfikację danych podawanych przez importera (podatnika), czyli zbadanie, czy podane przez ten podmiot kody klasyfikacji statystycznej i taryfowej są prawidłowe, czy też nie. Niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów sąd realizując obowiązek kompleksowej analizy zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł żadnych innych uchybień, które powinny były skutkować jej uchyleniem. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).