II OSK 2042/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 241/16 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w P. na zarządzenie pokontrolne Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie wykonania przykrycia zbiorników na gnojowicę oraz terminowości przekazywania wyników pomiaru hałasu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Olsztynie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 5 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako "Spółka") na zarządzenie pokontrolne Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2015 r. w przedmiocie wykonania przykrycia zbiorników na gnojowicę oraz terminowości przekazywania wyników pomiarów hałasów. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Olsztynie zarządził: 1) wykonanie szczelnego przykrycia zbiorników na gnojowicę, zaopatrzonego w otwory wentylacyjne oraz zamykane otwory wejściowe (w terminie do 1 marca 2016 r.); 2) terminowe przedkładanie właściwym organom ochrony środowiska wyników pomiarów poziomu hałasu emitowanego do środowiska (w terminie 30 dni od dnia zakończenia pomiaru). Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.). W uzasadnieniu zarządzenia organ wskazał, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej od 29 września do 23 października 2015 r., stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W trakcie kontroli ustalono, że nawóz naturalny magazynowany jest w kanałach gnojowych pod budynkami inwentarskimi oraz w trzech zbiornikach betonowych typu laguna, przy czym jeden z tych zbiorników wyłączony jest z użytkowania. Zbiorniki te nie są zbiornikami zamkniętymi, nie posiadają szczelnych pokryw, wylotów wentylacyjnych oraz zamykanych otworów wejściowych, co jest niezgodne z art. 25 ust. 1 ustawy z 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz.U. z 2015 r., poz. 625 – dalej jako "ustawa o nawozach i nawożeniu) oraz z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014 r., poz. 81 – dalej jako "rozporządzenie"). W ocenie organu, uzasadniało to nałożenie obowiązku, o którym mowa w pkt 1 zarządzenia pokontrolnego. Ponadto organ przedstawił stanowisko uzasadniające nałożenie obowiązku terminowego przedkładania właściwym organom ochrony środowiska wyników pomiarów poziomu hałasu emitowanego do środowiska. Pismem z 4 grudnia 2015 r. Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i uchylenia zarządzenia pokontrolnego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Spółka wniosła skargę na zarządzenie pokontrolne do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. W ocenie Sądu I instancji, organ trafnie stwierdził, że stwierdzony w toku kontroli sposób przechowywania nawozu jest niezgodny z art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu oraz z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Gnojówkę i gnojowicę przechowuje się wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu, a zbiorniki te powinny być zbiornikami zamkniętymi, w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. – dalej jako "ustawa Prawo budowlane") dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Zgodnie natomiast z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne, szczelne przykrycie oraz wylot wentylacyjny i zamykany otwór wejściowy. W ocenie Sądu I instancji, dla właściwego odkodowania znaczenia norm prawnych, zawartych w cytowanych przepisach, nie jest wystarczająca jedynie wykładnia gramatyczna, a konieczne jest zastosowanie także wykładni celowościowej. Ustawa o nawozach i nawożeniu weszła w życie 15 listopada 2007 r., z wyjątkiem art. 25 ust. 1, który z mocy art. 53 tej ustawy wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2011 r. i art. 25 ust. 2, który obowiązuje od 1 stycznia 2009 r. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o nawozach i nawożeniu, wymagania, jakie powinny być spełnione przy przechowywaniu gnojówki i gnojowicy, dotyczą wszystkich gospodarstw posiadających te nawozy. Z uwagi na niekiedy duże nakłady inwestycyjne związane z przykryciem zbiorników na gnojowicę i gnojówkę oraz czasem niezbędnym do wykonania stosownych projektów ustanowiono wydłużoną vacatio legis wejścia w życie art. 25 cytowanej ustawy. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że w uzasadnieniu projektu ustawy o nawozach i nawożeniu wyjaśniono także dokładnie motywy i zakres działań oczekiwanych przez ustawodawcę w związku z wprowadzeniem obowiązków wynikających z realizacji prawa unijnego. Podano, że w rozdziale 4 projektu ustawy sprecyzowano ogólne zasady bezpiecznego przewozu i przechowywania nawozów i środków wspomagających uprawę roślin. Regulacje te mają zapobiegać uchybieniom prowadzącym do zagrożenia zdrowia ludzi i zwierząt oraz zanieczyszczenia środowiska. Proponowane przepisy mają także na celu niedopuszczenie do zmian jakościowych tych wyrobów powstałych w obrocie. Nieodpowiednie warunki przechowywania nawozów i środków wspomagających uprawę roślin powodują rozpuszczanie i wymywanie z nich składników, co w konsekwencji może spowodować zanieczyszczenie gleb i wód. Zaproponowane przepisy dotyczące przewożenia i przechowywania nawozów i środków wspomagających uprawę roślin powinny zapobiec tym zagrożeniom. Wprowadzenie zakazu przechowywania luzem saletry amonowej ma na celu zmniejszenie zagrożenia jej wybuchem. Zagrożenie zanieczyszczenia powietrza stwarzają otwarte zbiorniki na gnojowicę, z których powierzchni następuje emisja amoniaku. Instalacje te są szczególnie uciążliwe dla środowiska, a także niebezpieczne dla zdrowia ludzi przebywających w ich pobliżu. Ze względu na to, że szczelne przykrycie zbiorników daje największą efektywność redukcji emisji amoniaku, ustanowiono obowiązek przechowywania gnojowicy i gnojówki w zamkniętych zbiornikach. Zdaniem Sądu I instancji, z treści tego uzasadnienia wynika, że ustawodawca dokonał wyboru co do sposobu wykonania wymienionego obowiązku uznając, że ma on być realizowany w zamkniętych zbiornikach, a zamknięcie to ma odpowiadać warunkom technicznym, z których wynika, że jest to zamknięcie trwałe i skuteczne, przez co wykluczył inne możliwe wprawdzie, lecz niedopuszczalne, sposoby zabezpieczenia ludzi i środowiska, przed emisją amoniaku. Odesłanie do sposobu zrealizowania tego obowiązku zawarto przez wskazanie, że ma się to odbyć w sposób określony w ustawie Prawo budowlane. W tym zakresie Prawo budowlane upoważniło właściwego ministra do określenia warunków technicznych realizacji tych przedsięwzięć. W ocenie Sądu I instancji, w zgodzie z wykładnią celowościową pozostaje zatem stanowisko organu, że odesłanie w treści art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu do przepisów regulujących proces budowlany miało jedynie służyć zapewnieniu zgodności pojęcia zbiornika zamkniętego z definicją ustaloną w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie ustawy Prawo budowlane. Za wnioskiem takim przemawia także okoliczność, że w art. 49 ustawy o nawozach i nawożeniu, ustawodawca zezwolił w okresie przejściowym (do dnia 31 grudnia 2010 r.) na przechowywanie gnojówki i gnojowicy w zbiornikach, bez obwarowania szczególnymi wymogami, wynikającymi z art. 25 ust. 1 ustawy. Sąd I instancji uznał za nieuzasadniony również zarzut skargi dotyczący przyjęcia przez organ, że Spółka z uchybieniem terminu przedłożyła wyniki okresowych pomiarów emisji hałasu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka. W pierwszej kolejności Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia podstaw prawnych, w tym w szczególności stanowiska w zakresie zarzutów Spółki podniesionych w trakcie rozprawy i przedstawionych w załączniku do protokołu. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 - dalej jako "p.u.s.a."), art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.") oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. W ocenie Spółki naruszenie tych przepisów polegało na niewłaściwym zastosowaniu art. 13 ust. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (Dz. Urz. UE z 17.12.2010 r.; L 334/117), a ponadto § 49 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie w związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz niewłaściwej wykładni art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zarządzenia pokontrolnego Warmińsko-Mazurskiego Inspektora Ochrony Środowiska z 16 listopada 2015 r. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia podstaw prawnych, w tym w szczególności stanowiska w zakresie zarzutów Spółki podniesionych w trakcie rozprawy i przedstawionych w załączniku do protokołu. Wbrew twierdzeniom Spółki, Sąd I instancji wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podstawę tę stanowiły art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu oraz z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Poza powołaniem tych przepisów Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił, z jakich powodów znajdują one zastosowanie w tej sprawie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy uzasadnienie to nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie dotyczy rozstrzygnięcia, którego nie ma w sentencji orzeczenia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Nakłada to na wojewódzki sąd administracyjny obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10). W drodze zarzutu naruszenia omawianego przepisu można więc kwestionować "techniczną kompletność" uzasadnienia, a nie prawidłowość merytoryczną, bowiem temu celowi służą zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt I GSK 2343/15 oraz z 8 marca 2018 r. II OSK 2165/17). Wyrok Sądu I instancji w zakresie odniesienia się do zarzutów wskazanych w załączniku do protokołu jest niewątpliwie lakoniczny, jednak jednocześnie Sąd I instancji odniósł się szczegółowo do przepisów znajdujących zastosowanie w tej sprawie. Wskazał także na uzasadnienie projektu ustawy o nawozach i nawożeniu, gdzie wyjaśniono dokładnie motywy i zakres działań oczekiwanych przez ustawodawcę w związku z wprowadzeniem obowiązków wynikających z realizacji prawa unijnego. Na tej podstawie można zrekonstruować stanowisko Sądu I instancji w zakresie konieczności zastosowania w tej sprawie przepisów prawa krajowego i braku możliwości bezpośredniego zastosowania przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE. Po drugie, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. W ocenie Spółki naruszenie tych przepisów polegało na niewłaściwym zastosowaniu art. 13 ust. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych. Zgodnie z art. 13 ust. 7 dyrektywy, w oczekiwaniu na przyjęcie odpowiedniej decyzji zgodnie z ust. 5, konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik z dokumentów referencyjnych BAT przyjęte przez Komisję przed datą, o której mowa w art. 83, mają zastosowanie jako konkluzje dotyczące BAT na użytek niniejszego rozdziału z wyjątkiem art. 15 ust. 3 i 4. Dyrektywa 2010/75/UE weszła w życie 6 stycznia 2011 r. i jest ujednoliconą wersją dyrektywy Rady 96/61/WE z 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257 z 10 października 1996, s. 26). Dyrektywy te zostały zaimplementowane do polskiego porządku prawnego w ustawie z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 – dalej jako "p.o.ś."), a dyrektywa 96/61/WE także w ustawie z 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2001 r. Nr 100, poz.108). Należy przy tym zauważyć, że z art. 3 pkt 11 p.o.ś. wynika właściwa dla systemu przepisów dotyczących ochrony środowiska zasada, zgodnie z którą, przez oddziaływanie na środowisko rozumie się również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Norma ta koresponduje z art. 1 ust. 1 pkt 5 ustawy o nawozach i nawożeniu, który stanowi, że ustawa ta reguluje zapobieganie zagrożeniom zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska, które mogą powstać w wyniku przewozu, przechowywania i stosowania nawozów oraz środków wspomagających uprawę roślin. Formą tej ochrony jest obowiązek wynikający z art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu. Wbrew stanowisku Spółki, konkluzje BAT nie miały wpływu na treść zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, ponieważ dokument referencyjny o Najlepszych Dostępnych Technikach (BREF) jest jedynie zaleceniem, a zatem aktem niewiążącym. Ponadto, w dacie podjęcia zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, projekt dokumentu referencyjnego dotyczącego najlepszych dostępnych technik dla intensywnego chowu lub hodowli drobiu lub świń nie miał jeszcze opracowanego tekstu ostatecznego. Natomiast obowiązywał art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu, który znajdował zastosowanie w tej sprawie oraz upłynął okres dostosowawczy przewidziany w art. 49 tej ustawy. Stąd też niemożliwe było bezpośrednie zastosowanie przepisów dyrektywy, nawet przy zastosowaniu prounijnej wykładni przepisów ustawy o nawozach i nawożeniu. Po trzecie, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia § 49 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie w związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz niewłaściwej wykładni art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że odesłanie w treści art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu do przepisów regulujących proces budowlany ma jedynie służyć zapewnieniu zgodności pojęcia zbiornika zamkniętego z definicją ustaloną w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie ustawy Prawo budowlane. Odesłanie to miało również służyć doprecyzowaniu pojęcia "szczelnego zbiornika", co nastąpiło w § 6 rozporządzenia. Uwzględniając szczegółowość regulacji w tym zakresie oraz delegację wynikającą z przepisów ustawy Prawo budowlane, tego rodzaju rozwiązanie prawodawcy było zgodne z zasadami techniki legislacyjnej. Oznacza to, że zastosowania w tej sprawie nie znajdzie wyłączenie z § 49 rozporządzenia, zgodnie z którym przepisów rozporządzenia nie stosuje się do budowli rolniczych, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub został złożony wniosek o wydanie takiej decyzji lub jeśli budowę niewymagającą pozwolenia rozpoczęto przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. Obowiązek przechowywania gnojówki i gnojowicy wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu, wynikał bowiem bezpośrednio z art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu i brak było podstaw do wyłączenia tego obowiązku przepisem rangi podustawowej. Przepisy rozporządzenia znajdowały zastosowanie w tej sprawie tylko w takim zakresie, w jakim określały warunki przechowywania gnojówki lub gnojowicy. Po czwarte, z powyższych względów na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli działalności organu administracji publicznej w tej sprawie. Natomiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie znajdował i nie mógł znaleźć zastosowania w tej sprawie, ponieważ stanowi on podstawę uwzględnienia przez Sąd I instancji skargi na decyzję lub postanowienie. Natomiast zarządzenie pokontrolne jest aktem administracji publicznej, o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a więc odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Podstawą uwzględnienia skargi na zarządzenie pokontrolne może być ewentualnie art. 146 § 1 p.p.s.a., którego niezastosowanie przez Sąd I instancji nie zostało zakwestionowane w ramach zarzutów kasacyjnych. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.