V SA/Wa 3084/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi H. U. na postanowienie Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadne zażalenia złożonego w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego nr [...] z [...] maja 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie Zarządu Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z [...] maja 2015 r., zawierające stanowisko wierzyciela, w którym uznano za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny (dalej: "Fundusz"), wykonując obowiązki wynikające z ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 392, ze zm., dalej "ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych"), dokonuje m.in. ustaleń w zakresie objęcia ochroną ubezpieczeniową wynikającą z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu. Postępowanie kontrolne dotyczące spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC przez H. U. (dalej: "skarżąca", "zobowiązana" lub "dłużnik") - posiadacza pojazdu marki Daewoo o nr rej. [...] - zostało zainicjowane otrzymaniem przez Fundusz zawiadomienia Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w Z. z [...] grudnia 2012 r. Poinformowano w nim, że posiadacz wskazanego pojazdu, podczas czynności związanych z jego rejestracją nie wylegitymował się ważną umową ubezpieczenia OC. W toku podjętych przez Fundusz czynności wyjaśniających ustalono, że umowa ubezpieczenia OC została zawarta przez jednego z poprzednich posiadaczy pojazdu na okres od [...] maja 2011 r. do [...] maja 2012 r. i na podstawie art. 28 ust. 2 pkt 1 ustawy ubezpieczeniach obowiązkowych uległa rozwiązaniu ostatniego dnia obowiązywania, na skutek nieopłacenia II raty składki za wskazany okres ubezpieczenia. W tej sytuacji, działając na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Fundusz kolejno w dniach: [...] lutego 2013 r., [...] kwietnia 2013 r. i [...] lipca 2013 r. skierował do skarżącej wezwania do przedstawienia dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia OC, wykazania braku istnienia takiego obowiązku, bądź do uiszczenia za jego niespełnienie opłaty w wysokości 3.000 zł. Wezwania doręczono skarżącej zgodnie z procedurą doręczenia zastępczego, określoną w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016, poz. 23, ze zm., dalej: "k.p.a."). Z uwagi na nieudzielenie przez zobowiązaną odpowiedzi, [...] lipca 2014 r. Fundusz działając na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej:"u.p.e.a.") wystosował do skarżącej upomnienie. Także upomnienie doręczono w trybie zastępczym określonym w art. 44 k.p.a. – ze skutkiem na dzień 29 lipca 2014 r. Ponieważ w zakreślonym przez Fundusz terminie skarżąca nie przedstawiła wymaganych dokumentów, a także nie wniosła dobrowolnie wskazanej opłaty, [...] sierpnia 2014 r. Fundusz wystawił tytuł wykonawczy nr [...] za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC, zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczeń obowiązkowych. Następnie przekazano tytuł wykonawczy organowi egzekucyjnemu - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. – w celu jego realizacji. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] września 2014 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę w Z. Przedsiębiorstwie Energetyki Cieplnej Sp. z o.o., wszczął egzekucję do majątku dłużniczki. Jednocześnie do zobowiązanej przesłano zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Pismem z [...] października 2014 r. skarżąca złożyła zarzuty skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wnosząc o umorzenie wszczętego postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. W uzasadnieniu wskazała, że brak jest podstaw do prowadzenia przeciwko niej postępowania egzekucyjnego z uwagi na nieistnienie obowiązku wniesienia opłaty, bowiem zobowiązana stając się posiadaczem pojazdu marki Daewoo o nr rej. [...], nie posiadała wiedzy o tym, że umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC) poprzedniego posiadacza wskazanego pojazdu uległa rozwiązaniu. W treści zarzutu podniesiono również, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone jest bez uprzedniego doręczenia wezwania. Do zarzutów dołączono m.in. umowę darowizny z [...] listopada 2011 r., w której nie wskazano cech identyfikacyjnych pojazdu oraz umowę darowizny z [...] sierpnia 2012 r., na podstawie której zobowiązana stała się jedynym właścicielem samochodu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., pismem z [...] listopada 2014 r. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie, przedstawiając treść złożonych zarzutów. Postanowieniem z [...] maja 2015 r. wierzyciel - Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego uznał zgłoszone zarzuty za niezasadne. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, w razie przejścia lub przeniesienia prawa własności pojazdu mechanicznego zarejestrowanego, którego posiadacz, wbrew obowiązkowi, nie zawarł umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, posiadacz, na którego przeszło lub zostało przeniesione prawo własności jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w dniu przejścia lub przeniesienia prawa własności pojazdu mechanicznego. Tymczasem z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że skarżąca, stając się [...] sierpnia 2012 r właścicielem pojazdu marki Daewoo o nr rej. [...], spełniła ten obowiązek dopiero [...] listopada 2012 r. Odnosząc się do kwestii wystawienia tytułu wykonawczego bez uprzedniego doręczenia wezwania - organ stwierdził, że wezwanie to zostało skutecznie doręczone zobowiązanej 26 lipca 2013 r., zgodnie z procedurą doręczenia zastępczego, określoną w art. 44 k.p.a. Upomnienie również zostało doręczone w trybie art. 44 k.p.a. Pismem z [...] maja 2015 r. skarżąca złożyła zażalenie na to postanowienie. Wniosła o jego uchylenie w całości oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zakwestionowała skuteczność doręczenia wezwania oraz upomnienia. Podniosła, że pojazd zaczęła użytkować w grudniu 2012 r., kiedy to dokonała jego rejestracji. Tym samym zdaniem skarżącej brak było podstaw do twierdzenia, że podlegała obowiązkowi ubezpieczenia przed tym okresem. Postanowieniem z [...] maja 2015 r. Rada Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego uznała zażalenie za niezasadne i wniosła o kontynuowanie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia ponownie wyjaśniła kwestię doręczenia zastępczego przewidzianego w art. 44 k.p.a. Wskazała ponadto, że to w interesie nabywcy leży stwierdzenie, czy zbywający pojazd miał aktualne ubezpieczenie OC w momencie zawierania transakcji (przejścia posiadania). Organ wyjaśnił również, iż okoliczność, że pojazd nie uczestniczył w ruchu drogowym nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, za szkodę powstałą w związku z ruchem pojazdu mechanicznego uważa się również szkodę powstałą: podczas i w związku z wsiadaniem do pojazdu mechanicznego lub wysiadaniem z niego, bezpośrednim załadowywaniem i rozładowywaniem pojazdu mechanicznego oraz zatrzymaniem lub postojem pojazdu mechanicznego. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na postanowienie Rady Funduszu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Zarządu Funduszu. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 90 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych poprzez brak doręczenia skarżącej wezwania; - prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.15 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., poprzez wystawienie tytułu wykonawczego i skierowanie go do egzekucji w sytuacji, w której skarżącej nie doręczono upomnienia. Rozwijając motywy skargi wskazano, że obowiązek udowodnienia faktów spoczywa na tej ze stron postępowania, która wywodzi z nich korzystne skutki. W konsekwencji to na Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym ciążył obowiązek wykazania, że wezwanie i upomnienie zostały skarżącej skutecznie doręczone przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako bezpodstawnej. Powielił przy tym dotychczasową argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Uzasadniając natomiast wniosek o odrzucenie skargi wskazał, że Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny nie jest organem w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), a zatem sprawa nie jest sprawą administracyjną. Zdaniem Funduszu oznacza to, że rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Rady Funduszu zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów wniesionych przez skarżącą w toku postępowania egzekucyjnego. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny jest instytucją wykonującą zadania określone w tej ustawie. W myśl ust. 2 tego przepisu Fundusz jest właściwy w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych w związku z kontrolą spełnienia obowiązku zawierania umów obowiązkowych ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2 ustawy. Do egzekucji tej zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z kolei art. 34 § 2 u.p.e.a. stanowi, że na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 91 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych od postanowień wydanych przez Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w toku postępowania egzekucyjnego w administracji służy odwołanie do Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Tym samym nie budzi najmniejszych wątpliwości Sądu, że stanowisko wierzyciela w niniejszej sprawie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na które służy zażalenie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. (por. w tym zakresie także np. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt V SA/WA 526/13 z dnia 9 maja 2013 r.). Omawiana działalność Fundusz mieści się przy tym w zakresie pojęcia działalności administracji publicznej, a którym mowa w art. 3 p.p.s.a. (z niezrozumiałych dla Sądu powodów w odpowiedzi na skargę w tym kontekście przywołano natomiast art. 4 k.p.a.). Ponieważ rozpoznawana skarga wpłynęła do Sądu 30 lipca 2015 r., w sprawie ma przy tym zastosowanie treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), obwiązującej od 15 sierpnia 2015 r. (co wynika z art. 2 i 3 ustawy nowelizującej). Tym samym wniosek Rady Funduszu o odrzucenie skargi z uwagi na brak drogi sądowoadministracyjnej uznano za bezzasadny. Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy, Sąd wyjaśnia, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stanowią one dla zobowiązanego podstawowy środek ochronny przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem do jego majątku egzekucji administracyjnej. Podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały enumeratywnie wyliczone w art. 33 u.p.e.a. Skarżąca składając zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jako podstawę prawną żądania wskazała na art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 tej ustawy. Podnosiła jednocześnie okoliczność nieistnienia obowiązku wniesienia opłaty, wskazując że stała się posiadaczem pojazdu marki Daewoo o nr rej. [...], nie mając wiedzy, że umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC) poprzedniego posiadacza wskazanego pojazdu uległa rozwiązaniu (zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia wydanego przez Radę Funduszu w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie powołanych ustaw, tj. badając zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z przepisami ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, k.p.a. oraz u.p.e.a., Sąd nie dopatrzył się w sprawie takich uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uznał, że kontrolowane postanowienie jest prawidłowe, argumenty przedstawione w jego uzasadnieniu przekonujące i właściwe, natomiast podniesione w skardze zarzuty - nieuzasadnione. Odnosząc się zarzutów braku doręczenia wezwania oraz upomnienia, rację należy przyznać organowi, który uznał doręczenie wskazanych pism za skuteczne. W rozpoznawanej sprawie zarówno wezwanie jak i upomnienie zostały doręczone skarżącej w trybie doręczenia zastępczego. Jak stanowi art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Stosownie do treści art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Natomiast z art. 44 § 3 k.p.a. wynika, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W świetle art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przy czym podkreślić należy, że skuteczność tego sposobu doręczania pism uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie. Dlatego też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (tak: NSA w wyroku z 31.5.2012 r., sygn.. akt I OSK 2105/11, oraz w wyroku z 31.1.2012 r., sygn. akt II OSK 2170/10, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). O fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. Przepis art. 44 k.p.a. ma przy tym zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Do przepisów u.p.e.a. odsyła przy tym wprost art. 91 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Jak wynika z akt administracyjnych i znajdujących się w nich dowodów doręczenia przesyłek, wszystkie elementy procedury doręczenia zastępczego zostały zachowane. I tak, odnośnie sporządzonego na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej wezwania z [...] lipca 2013 r., pierwsze awizo miało miejsce 12 lipca 2013., natomiast drugie – 22 lipca 2013 r. Zwrotu przesyłki dokonano 29 lipca 2013 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazano urząd pocztowy, w którym korespondencję pozostawiono do dyspozycji adresata. Podobnie w przypadku upomnienia sporządzonego na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. a wysłanego z [...] lipca 2014 r.: pierwsze awizo miało miejsce 15 lipca 2014 r., drugie awizo – 23 lipca 2014 r. Zwrotu przesyłki dokonano 30 lipca 2014 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru również wskazano urząd pocztowy, w którym korespondencję pozostawiono do dyspozycji adresata. W tej sytuacji Sąd stanął na stanowisku, że doręczenia wezwania oraz upomnienia nie były wadliwe i korzystają z domniemania doręczenia wynikającego z art. 44 k.p.a. Trudno dopatrywać się jakiegokolwiek zaniedbania w działaniu podmiotu dokonującego doręczenia, skoro w przedstawionych aktach brak ku temu jakichkolwiek przesłanek. Zatem zarzuty skarżącej w tym zakresie są całkowicie nieuzasadnione. Nie można również zarzucić organowi nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym. Wynikające z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązki organu, jako gospodarza postępowania administracyjnego, nie zwalniają strony z oferowania dowodów na wykazanie swoich racji. Organy nie muszą poszukiwać w nieskończoność dowodów w sytuacji, gdy ich nie oferuje sama strona. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Trzeba również pamiętać, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje m.in. zasada współdziałania. Jeżeli strona kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu. Nie można w tym zakresie przerzucać ciężaru dowodu na organ. Sąd wyjaśnia ponadto, że zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych ubezpieczeniami obowiązkowymi są: ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, zwane dalej "ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych". W myśl art. 23 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany zawrzeć umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem posiadanego przez niego pojazdu. Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej uważa się za spełniony, jeżeli umowa została zawarta zgodnie z przepisami ustawy (...) - art. 10 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. W sprawie bezspornym jest, że skarżąca stając się [...] sierpnia 2012 r. właścicielem pojazdu marki Daewoo o nr rej. [...], spełniła ten obowiązek dopiero [...] listopada 2012 r. Należy zatem podkreślić, że zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, w razie przejścia lub przeniesienia prawa własności zarejestrowanego pojazdu mechanicznego, którego poprzedni posiadacz wbrew obowiązkowi nie zawarł umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, posiadacz, na którego przeszło lub zostało przeniesione prawo własności jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w dniu przejścia lub przeniesienia prawa własności pojazdu mechanicznego. Zatem to w interesie nabywcy leży stwierdzenie, czy zbywający pojazd miał aktualne ubezpieczenie OC w momencie zawierania transakcji (przejścia posiadania). To, że pojazd nie uczestniczył w ruchu drogowym również nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zgodnie z art. 34 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, za szkodę powstałą w związku z ruchem pojazdu mechanicznego uważa się również szkodę powstałą: podczas i w związku z wsiadaniem do pojazdu mechanicznego lub wysiadaniem z niego, bezpośrednim załadowywaniem i rozładowywaniem pojazdu mechanicznego oraz zatrzymaniem lub postojem pojazdu mechanicznego. Reasumując, w związku z brakiem złożenia wiarygodnego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy OC oraz nieskorzystaniem przez skarżącą z uprawnień wynikających z art. 10 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, który stanowi, iż ustalenia spełnienia lub nieistnienia obowiązku ubezpieczenia można dochodzić przed sądem powszechnym, Fundusz prawidłowo wystawił tytuł wykonawczy i przekazał go do realizacji do właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Następnie prawidłowe było również stanowisko Funduszu, który nie uwzględnił zarzutów zobowiązanej i wniósł o kontynuowanie postępowania egzekucyjnego. Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.