II GSK 4584/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.H. R. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2542/15 w sprawie ze skargi P.H. R. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rolnictwie ekologicznym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P.H. R. Sp. z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych 600 (sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r. oddalił skargę P.H. R. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2014 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktu niespełniającego wymagań jakości handlowej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 20 maja 2013 r. do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wpłynęło pismo Zastępcy Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 15 maja 2013 r., w którym zlecono przeprowadzenie organowi kontroli w przedmiocie P.H. R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w zakresie zgodności znakowania produktów wprowadzanych do obrotu przez ten podmiot z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego. W wyniku przeprowadzonej w dniach 28 maja 2013 r. oraz 3 czerwca 2013 r. kontroli ustalono, że skarżąca jest producentem ekologicznym w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975) i znajduje się pod kontrolą jednostki certyfikującej E. P. Sp. z o.o. W ramach weryfikacji prawidłowości znakowania produktów konwencjonalnych, 34 partie przypraw o łącznej wartości 67.658,06 zł zostały zakwestionowane z uwagi na zamieszczony w oznakowaniu znak graficzny o treści "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010", zawierający termin "eko". W dniu 4 czerwca 2013 r. do strony zostały wysłane zalecenia pokontrolne jak również wezwano spółkę do niezwłocznego wycofania z obrotu zakwestionowanych partii przypraw. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia [...] września 2013 r. wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną w wysokości 6.000 złotych za wprowadzenie do obrotu 34 partii przypraw jako produktów rolnictwa ekologicznego, które nie spełniały wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE. L 2007, Nr 189, poz. 1 ze zm.). Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Główny Inspektor JHARS uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor JHARS decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 2.500 złotych za wprowadzenie do obrotu 20 partii przypraw w łącznej ilości 5978 sztuk opakowań jednostkowych o łącznej wartości netto 36.756,29 zł jako produktów rolnictwa ekologicznego, niespełniających wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych objętą skargą decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł o wymierzeniu stronie kary pieniężną w wysokości 2.500 złotych za wprowadzenie do obrotu 5978 sztuk opakowań jednostkowych przypraw o łącznej wartości 36.756,29 złotych netto. Rozstrzygnięcie dotyczyło przypraw: Chili rozdrobnionego (30 g) - 411 szt., cena jednostkowa 5,80 zł; Curry 30 g - 298 szt., cena jednostkowa 4,25 zł; Cynamonu w laskach - 659 szt. cena jednostkowa 5,17 zł; Czubricy mielonej - 935 szt., cena jednostkowa 5,52 zł; Garam masali (30 g) - 497 szt., cena jednostkowa 6,50 zł; Grilla o smaku piwa - 130 szt., cena jednostkowa 7,50 zł; Imbiru mielonego (30 g) - 88 szt., cena jednostkowa 6,60 zł; Jałowca całego (20 g) - 46 szt., cena jednostkowa 2,81 zł; Kminu rzymskiego (30 g) - 343 szt., cena jednostkowa 6,40 zł; Kopru włoskiego (30 g) - 243 szt., cena jednostkowa 5,30 zł; Kurkumy (30 g) - 401 szt., cena jednostkowa 4,19 zł; Kwiatu muszkatołowego (15 g) - 31 szt., cena jednostkowa 7,48 zł; Pesto peperoncino - 327 szt., cena jednostkowa 6,53 zł; Pieprzu białego w ziarnach (10 g) -117 szt., cena jednostkowa 8,27 zł; Pieprzu czerwonego (10 g) - 374 szt., cena jednostkowa 6,30 zł; Pieprzu kolorowego - 108 szt., cena jednostkowa 5,60 zł; Pieprzu syczuańskiego (25 g) - 343 szt., cena jednostkowa 7,81 zł; Pieprzu zielonego (20 g) - 72 szt., cena jednostkowa 4,91 zł; Sezamu w ziarnach - 66 szt., cena jednostkowa 2,58 zł; Tandari masali (30 g) - 381 szt., cena jednostkowa 6,50 zł; Wanilii mielonej (20 g) - 108 szt., cena jednostkowa 23 zł. Organ w uzasadnieniu wskazał, że znakowanie produktów terminami związanymi z produkcją ekologiczną, takimi jak "bio" i "eko", w tym znakowanie za pomocą etykiet, może być stosowane tylko do produktów spełniających wymogi określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 lub na jego podstawie. Wskazał, że kontroli poddane zostały 34 partie przypraw konwencjonalnych i 2 partie przypraw ekologicznych. Na etykietach przypraw konwencjonalnych znajdował się znak graficzny, zawierający sformułowanie "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010", co stanowiło naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 i uzasadniało wymierzenie stronie kary pieniężnej na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym, ze względu na wprowadzenie tych przypraw do obrotu. Powołując się na art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym organ, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra oraz rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, ocenił stopień szkodliwości czynu strony jako średni. Stwierdził, że oznakowanie produktu konwencjonalnego terminami związanymi z produkcją ekologiczną może wprowadzić konsumenta lub nabywcę w błąd i spowodować, że nabędzie on produkt niezgodny z jego oczekiwaniami. Jednocześnie organ wziął pod uwagę okoliczność, że strona posługiwała się w oznakowaniu terminem "EKO" na podstawie przyznanego jej wyróżnienia "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010". Stopień zawinienia strony organ ocenił natomiast jako wysoki. Wskazał w tym zakresie, że skarżąca jako producent ekologiczny powinna znać uregulowania dotyczące rolnictwa ekologicznego i ich nie naruszać, szczególnie w sytuacji, gdy uprzednio nałożono na nią, decyzją z dnia 23 marca 2012 r., karę pieniężna w wysokości 500 złotych na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b) ustawy o rolnictwie ekologicznym za umieszczenie w znakowaniu 4 partii przypraw konwencjonalnych napisu "BIO MAZOWSZE". W odniesieniu do wymiaru kary organ wskazał, że została uwzględniona wielkość obrotów spółki w 2012 r., które wówczas wynosiły 1,4 mln. Organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 2.500 zł, była adekwatna do wagi naruszenia. Stanowiła 6,8% korzyści majątkowej, którą skarżąca mogła uzyskać za wprowadzenie do obrotu kwestionowanych partii przypraw. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że zakwestionowane produkty (przyprawy) mieściły się w definicji produktów rolnictwa ekologicznego zawartej w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, do którego wprost odsyła art. 2 pkt 4 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, naruszenia art. 2 pkt 8 lit. a) ustawy o rolnictwie ekologicznym poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "wprowadzenia do obrotu" i uznanie, że skarżąca wprowadziła na rynek przedmiotowe produkty, Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że w przepisach prawa krajowego brak jest legalnej definicji tego pojęcia. Wskazał, że stosownie do art. 2 pkt 8 lit a) ustawy o rolnictwie ekologicznym pojęcie "wprowadzenie do obrotu" należy rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002, jako "posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania". Oferowanie żywności do sprzedaży jest zatem jedną z form wprowadzenia jej do obrotu, nie jest natomiast warunkiem wprowadzenia żywności do obrotu. Wobec tego organy zasadnie przyjęły, że sporne produkty zostały wprowadzone do obrotu. Sąd nie podzielił również stanowiska strony, iż stosowany przez nią znak graficzny "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010", odnoszący się do samego opakowania produktu, nie naruszał art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Stwierdził, że nawet jeśli zastosowany przez spółkę znak graficzny nie odnosił się do kwestionowanych produktów, a jedynie do ich opakowania, to nie wynikało to z treści znaku, a tylko jasna informacja wynikająca z zastosowanego znaku, że dotyczy on tylko opakowania a nie jego zawartości spowodowałoby brak naruszenia art. 23 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie Sądu I instancji organ wymierzając stronie karę pieniężną uwzględnił, stosownie do treści art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność spółki oraz wielkość jej obrotów. Organ oceniając stopień szkodliwości czynu skarżącej wziął, bowiem pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra oraz rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, przyjmując, że oznakowanie żywności jest dla konsumenta podstawowym źródłem informacji o produkcie i na jego podstawie konsument określa, czy dany produkt jest zgodny z jego oczekiwaniami. Wziął również pod uwagę fakt, że spółka posługiwała się w oznakowaniu terminem "eko" na postawie przyznanego jej wyróżnienia "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010". Oceniając zaś zakres naruszenia, organ wziął pod uwagę liczbę i wartość zakwestionowanych partii produktów (21 partii różnych przypraw, w łącznej ilości 5978 szt. produktów o łącznej wartości 36.756,29 zł). Odnosząc się do stopnia zawinienia strony, organ wziął natomiast pod uwagę, że spółka jest producentem ekologicznym, a co za tym idzie powinna znać uregulowania dotyczące rolnictwa ekologicznego i ich nie naruszać oraz okoliczność wcześniejszego ukarania spółki na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b) ustawy o rolnictwie ekologicznym. Przy wymierzaniu sankcji organ uwzględnił również wielkość obrotów strony w 2012 r. Sąd I instancji nie uznał również zarzutu skarżącej, że przy wymierzeniu wysokości kary organ pominął kryteria wynikające z treści art. 25 ust. 1 pkt 5 lit b) ustawy o rolnictwie ekologicznym. Wskazując na pojęcie "korzyści majątkowej", które należy rozumieć jako cena towaru wprowadzona do obrotu, za prawidłowe Sąd uznał przyjęcie przez organ ustalenia ceny niezgodnego z normami artykułu dla określenia wartości korzyści majątkowej uzyskanej z wprowadzenia tegoż artykułu do obrotu. Za niewadliwe Sąd I instancji uznał wymierzenie skarżącej kary w kwocie 2.500 zł stanowiące 6,8% korzyści majątkowej, którą strona mogła uzyskać za wprowadzenie do obrotu kwestionowanych partii przypraw - kwoty 36.756,29 zł, co mieściło się w ramach określonych w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b) ustawy o rolnictwie ekologicznym. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). P.H. R. Spółka z o.o. w W. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. art. 2 pkt 8 lit. a), art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b) i ar t26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym polegające na: a) błędnej wykładni przedmiotowych przepisów i ich niewłaściwym zastosowaniu w niniejszej sprawie; b) błędnej wykładni pojęcia "korzyści", o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a) i b) ww. ustawy i utożsamienie korzyści z ceną sprzedaży towaru możliwą do uzyskania na rynku; 2. art. 26 ust. 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym polegające na braku zastosowania ww. przepisu pomimo wystąpienia przesłanek do takiego zachowania; 3. art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady WE nr 834/2007 polegające na błędnej wykładni przedmiotowego przepisu i jego niewłaściwym zastosowaniu w niniejszej sprawie. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie, względnie uwzględnienie skargi kasacyjnej poprzez uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz o zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia przepisów bez wskazania czy w ocenie autora skargi kasacyjnej jest to naruszenie przepisów prawa procesowego, czy materialnego. Nie powołano także w podstawach prawnych skargi kasacyjnej żadnego z punktów art. 174 p.p.s.a. oraz nie wskazano na naruszenie przez Sąd I instancji jakiegokolwiek przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jedynie z użytego niektórych zarzutach skargi kasacyjnej terminu "błędna wykładnia" można wywieźć, iż autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego. Podkreślić należy, iż skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym, co do którego sporządzenia i wniesienia ustawodawca ustanowił tzw. "prymus adwokacki". Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie może za kasatora uzupełniać i poprawiać zarzutów skargi kasacyjnej, ani domyślać się jego intencji. Wskazane braki analizowanej skargi kasacyjnej utrudniają jej rozpatrzenie. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej podnieść trzeba, iż nie zawiera ona zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procesowych przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów pomieszczonych w punktach 1-3 petitum skargi kasacyjnej. Rację ma Sąd I instancji, iż podstawę prawną wymierzonej skarżącej kary pieniężnej, za wprowadzenie do obrotu wyrobów oznakowanych w sposób sugerujący ekologiczną metodę produkcji, stanowi art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Zgodnie z tym przepisem, osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt, który został oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia Rady WE nr 834/2007, podlega karze pieniężnej w wysokości do 200% korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mógłby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 500 złotych. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady WE nr 834/2007, do którego wprost odsyła art. 2 pkt 4 ustawy o rolnictwie ekologicznym, produkty wymienione w tym przepisie to produkty pochodzenia rolnego, w tym pochodzące z akwakultury, wprowadzone na rynek lub takie, które mają być wprowadzone na rynek, do których ma zastosowanie rozporządzenie Rady WE nr 834/2007, a mianowicie: a) żywe lub nieprzetworzone produkty rolne, b) przetworzone produkty rolne przeznaczone do spożycia, c) pasze, d) wegetatywny materiał rozmnożeniowy i nasiona do celów uprawy. Zatem produkty, którymi są przyprawy mieszczą się w ww. definicji. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej kasacyjnie dotyczącego naruszenia przez organ art. 2 pkt 8 lit. a ustawy o rolnictwie ekologicznym poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "wprowadzenia do obrotu", a tym samym uznanie, że skarżąca wprowadziła na rynek przedmiotowe produkty, zasadnie Sąd I instancji uznał, że stosownie bowiem do art. 2 pkt 8 lit a ustawy o rolnictwie ekologicznym pojęcie "wprowadzenie do obrotu" należy rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002, tzn. jako "posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania". "Oferowanie żywności do sprzedaży jest zatem jedną z form wprowadzenia jej do obrotu, nie jest natomiast warunkiem wprowadzenia żywności do obrotu. Mając na uwadze ww. przepisy organy administracji słusznie przyjęły, że sporne produkty zostały wprowadzone do obrotu. Powyższego nie zmienia również wyjaśnienie skarżącej, iż zakwestionowane produkty znajdujące się w jej magazynie, były sukcesywnie przepakowywane oraz to, że w dniu kontroli nie zostały nikomu zaoferowane do sprzedaży. Fakt wprowadzenia spornych produktów do obrotu potwierdzają także oświadczenia złożone przez inspektorów WIJHARS w W., przekazane organowi odwoławczemu w trybie art. 136 kpa z których wynika, że produkty strony znajdowały się w magazynie, były oznakowane, zaopatrzone w etykiety z kodami kreskowymi i innymi stosownymi elementami i przyporządkowanymi cenami oraz protokół z pobrania próbek z dnia 28 maja 2013 r., które zostały pobrane przez inspektorów z magazynu wyrobów gotowych w przedsiębiorstwie spółki." (s. 14-15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także zdanie Sądu I instancji, iż stosowany przez stronę skarżącą znak graficzny "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010" nadany spółce przez Kapitułę Programu Jakość Roku 2010 odnoszący się do samego opakowania produktu, jako że nie dotyczy sposobu i metody produkcji towarów, nie narusza art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Przepis ten bowiem zakazuje stosowania terminów związanych z produkcją ekologiczną w znakowaniu produktów niespełniających wymogów rozporządzenia. Pojęcie znakowania, zgodnie z art. 2 lit. k rozporządzenia obejmuje m. in. terminy zamieszczane na opakowaniach i etykietach. O naruszeniu art. 23 ust. 2 ww. rozporządzenia przesądza obecność terminu związanego z produkcją ekologiczną w znakowaniu produktu niespełniającego wymogów rozporządzenia, chyba że nie są one używane w odniesieniu do produktów rolnych w żywności lub wyraźnie w żaden sposób nie łączą się z produkcją ekologiczną. Zatem nawet jeśli, jak twierdzi strona skarżąca kasacyjnie, zastosowany przez spółkę znak graficzny nie odnosi się do kwestionowanych produktów, a jedynie do ich opakowania, to nie wynika z treści znaku. Racje ma Sąd I instancji podkreślając, iż tylko jasna informacja wynikająca z zastosowanego znaku, że dotyczy on jedynie opakowania a nie jego zawartości spowodowałoby brak naruszenia art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Nadto zaakcentować trzeba, że przepis ten wyraźnie zakazuje stosowania wszelkich terminów i praktyk w znakowaniu lub reklamie produktów, mogących wprowadzić w błąd konsumenta lub użytkownika poprzez sugerowanie, że produkt lub jego składniki spełniają wymogi tego rozporządzenia. Zastosowanie terminu "eko" w oznakowaniu przypraw niewątpliwie wprowadza konsumenta w błąd poprzez sugerowanie, że jest to produkt ekologiczny. Okoliczności tej sprawy wskazują na naruszenie przez skarżącą kasacyjnie spółkę art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za słuszny także zarzut kasatora, iż organ odwoławczy zaniechał prawidłowego i całościowego wskazania, w jaki sposób dokonał ustalenia kary pieniężnej na kwotę 2.500 złotych. Zasadne Sąd I instancji podzielił zdanie organu administracji, który wymierzając stronie tą karę pieniężną uwzględnił – stosownie do treści art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym – stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność spółki oraz wielkość jej obrotów. "Przesłanki te zostały w sposób szczegółowy wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor oceniając stopień szkodliwości czynu skarżącej wziął pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra oraz rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody. Organ przyjął, że oznakowanie żywności jest dla konsumenta podstawowym źródłem informacji o produkcie i na jego podstawie konsument określa, czy dany produkt jest zgodny z jego oczekiwaniami." (s. 16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Oceniając zakres naruszenia jako średni, organ wziął pod uwagę liczbę i wartość zakwestionowanych partii produktów, których oznakowanie mogłoby wprowadzić konsumentów w błąd. Oceniając stopień zawinienia strony jako wysoki Główny Inspektor wziął pod uwagę, że spółka jest producentem ekologicznym, a co za tym idzie powinna znać uregulowania dotyczące rolnictwa ekologicznego i ich nie naruszać. Organ zauważył jednocześnie, że skarżącej za podobne naruszenie została już wcześniej wymierzona kara pieniężna. "Zasadnie zatem organ przyjął, iż strona, przy zachowaniu należytej staranności, mogła wywnioskować, że zamieszczenie w oznakowaniu produktów konwencjonalnych znaku "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010", również będzie podlegało sankcji. I właśnie ta okoliczność, a nie – jak twierdzi strona - ponowne karanie jej za to samo, przyczyniło się do uznania, jej stopnia zawinienia za wysoki." (s. 16 zaskarżonego wyroku WSA). Nie można zatem uznać za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji ust. 5 art. 26 ustawy o rolnictwie ekologicznym, który stanowi, że: "W przypadku niskiego stopnia szkodliwości czynu, niskiego stopnia zawinienia, niewielkiego zakresu naruszenia lub braku stwierdzenia istotnych uchybień w dotychczasowej działalności podmiotu dokonującego naruszenia, można odstąpić od wymierzenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 24 i 25.", poprzez jego niezastosowanie, ponieważ wbrew twierdzeniom kasatora nie wystąpiły w tej sprawie przesłanki wymienione w tym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także ocenę Sądu I instancji, iż przy wymierzeniu wysokości kary Główny Inspektor nie pominął kryteriów wynikających z treści art. 25 ust. 1 pkt 5 lit b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Słusznie Sąd ten uznał, że pojęcie "korzyści majątkowej" należy rozumieć jako cena towaru wprowadzonego do obrotu. (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 247/12). Pojęcie wartości korzyści majątkowej odpowiada cenie sprzedaży lub cenie, za którą mogłyby zostać sprzedane zakwestionowane artykuły rolno-spożywcze. Dlatego też za prawidłowe uznać należy przyjęcie przez Sąd I instancji za organami orzekającymi w tej sprawie, iż ustalenie ceny niezgodnego z normami artykułu dla określenia wartości korzyści majątkowej uzyskanej z wprowadzenia tegoż artykułu do obrotu jest prawidłowe. Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.