VI SA/Wa 2542/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktu niespełniającego wymagań jakości handlowej oddala skargę w całości Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) w związku z art. 2 pkt 8 lit. a, art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975) oraz art. 2 lit. k i art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE. L 2007, Nr 189, poz. 1 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej WIJHRS lub organ I instancji) z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], którą wymierzono stronie karę pieniężną w wysokości 2.500 złotych za wprowadzenie do obrotu przypraw w łącznej ilości 5978 opakowań jednostkowych o łącznej wartości 36.756,29 złotych netto, jako produktów rolnictwa ekologicznego niespełniających wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 postanowił: 1. uchylić decyzję WIJHARS z dnia [...] czerwca 2014 r. w całości oraz 2. wymierzyć stronie karę pieniężną w wysokości 2.500 złotych, za wprowadzenie do obrotu 5978 opakowań jednostkowych następujących przypraw o łącznej wartości 36.756,29 złotych netto: - Chili rozdrobnione (30 g) - 411 szt., cena jednostkowa 5,80 zł, - Curry 30 g - 298 szt., cena jednostkowa 4,25 zł, - Cynamon laski - 659 szt. cena jednostkowa 5,17 zł, - Czubrica mielona - 935 szt., cena jednostkowa 5,52 zł, - Garam masala (30 g) - 497 szt., cena jednostkowa 6,50 zł, - Grill o smaku piwa - 130 szt., cena jednostkowa 7,50 zł, - Imbir mielony (30 g) - 88 szt., cena jednostkowa 6,60 zł, - Jałowiec cały (20 g) - 46 szt., cena jednostkowa 2,81 zł, - Kmin rzymski (30 g) - 343 szt., cena jednostkowa 6,40 zł, - Koper włoski (30 g) - 243 szt., cena jednostkowa 5,30 zł, - Kurkuma (30 g) - 401 szt., cena jednostkowa 4,19 zł, - Kwiat muszkatołowy (15 g) - 31 szt., cena jednostkowa 7,48 zł, - Pesto peperoncino - 327 szt., cena jednostkowa 6,53 zł, - Pieprz biały ziarno (10 g) -117 szt., cena jednostkowa 8,27 zł, - Pieprz czerwony (10 g) - 374 szt., cena jednostkowa 6,30 zł, - Pieprz kolorowy - 108 szt., cena jednostkowa 5,60 zł, - Pieprz syczuański (25 g) - 343 szt., cena jednostkowa 7,81 zł, - Pieprz zielony (20 g) - 72 szt., cena jednostkowa 4,91 zł, - Sezam ziarna - 66 szt., cena jednostkowa 2,58 zł, - Tandari masala (30 g) - 381 szt., cena jednostkowa 6,50 zł, - Wanilia mielona (20 g) - 108 szt., cena jednostkowa 23 zł, które zostały oznakowane jako produkty rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia (WE) nr 834/2007. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym : W dniu [...] maja 2013 r. do WIJHARS wpłynęło pismo Zastępcy Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] maja 2013 r., w którym zlecono przeprowadzenie organowi kontroli w przedmiocie R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w zakresie zgodności znakowania produktów wprowadzanych do obrotu przez ten podmiot z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego. W dniach [...] maja 2013 r. oraz [...] czerwca 2013 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu JHARS w [...], działając na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. przeprowadzili kontrolę w przedsiębiorstwie strony. Celem kontroli była weryfikacja zgodności prowadzonej produkcji z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Inspektorzy WIJHARS w [...] ustalili, że strona jest producentem ekologicznym w rozumieniu ustawy o rolnictwie ekologicznym i znajduje się pod kontrolą jednostki certyfikującej [...] Sp. z o.o. W ramach weryfikacji prawidłowości znakowania produktów konwencjonalnych, 34 partie przypraw o łącznej wartości 67.658,06 zł zostały zakwestionowane z uwagi na zamieszczony w oznakowaniu znak graficzny o treści "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010", zawierający termin "eko", co stanowiło naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Były to następujące partie: 1) Wanilia w laskach 2 szt. - 402 szt., cena jednostkowa 7,29 zł, 2) Anyż gwiazdkowy (10 g) - 369 szt., cena jednostkowa 4,91 zł, 3) Arabiata - 188 szt., cena jednostkowa 7,60 zł, 4) Chili rozdrobnione (30 g) - 411 szt., cena jednostkowa 5,80 zł, 5) Chimichurri sos (50 g) - 70 szt., cena jednostkowa 7,94 zł, 6) Curry 30 g - 298 szt., cena jednostkowa 4,25 zł, 7) Cynamon laski - 659 szt. cena jednostkowa 5,17 zł, 8) Cynamon mielony (20g) - 387 szt., cena jednostkowa 5,70 zł, 9) Czubrica mielona - 935 szt., cena jednostkowa 5,52 zł, 10) Garam masala (30 g) - 497 szt., cena jednostkowa 6,50 zł, 11) Grill o smaku piwa - 130 szt., cena jednostkowa 7,50 zł, 12) Harissa (30 g) - 187 szt., cena jednostkowa 7,60 zł, 13) Imbir mielony (30 g) - 88 szt., cena jednostkowa 6,60 zł, 14) Jałowiec cały (20 g) - 46 szt., cena jednostkowa 2,81 zł, 15) Jałowiec mielony (20 g) - 71 szt., cena jednostkowa 2,93 zł, 16) Kardamon (15 g) - 394 szt., cena jednostkowa 8,73 zł, 17) Kardamon w ziarnach - 415 szt., cena jednostkowa 6,93 zł, 18) Kmin rzymski (30 g) - 343 szt., cena jednostkowa 6,40 zł, 19) Koper włoski (30 g) - 243 szt., cena jednostkowa 5,30 zł, 20) Kurkuma (30 g) - 401 szt., cena jednostkowa 4,19 zł, 21) Kwiat muszkatołowy (15 g) - 31 szt., cena jednostkowa 7,48 zł, ¿ 22) Pesto peperoncino - 327 szt., cena jednostkowa 6,53 zł, 23) Pieprz biały ziarno (10 g) -117 szt., cena jednostkowa 8,27 zł, 24) Pieprz czerwony (10 g) - 374 szt., cena jednostkowa 6,30 zł, 25) Pieprz kolorowy - 108 szt., cena jednostkowa 5,60 zł, 26) Pieprz syczuański (25 g) - 343 szt., cena jednostkowa 7,81 zł, 27) Pieprz zielony (20 g) - 72 szt., cena jednostkowa 4,91 zł, 28) Sezam ziarna - 66 szt., cena jednostkowa 2,58 zł, 29) Shoarma (20 g) - 645 szt., cena jednostkowa 6,20 zł, 30) Skórka cytrynowa posypka (30 g) - 389 szt., cena jednostkowa 5,90 zł, 31) Tandari masala (30 g) - 381 szt., cena jednostkowa 6,50 zł, 32) Trufle cięte (3 g) - 170 szt., cena jednostkowa 28 zł, 33) Wanilia mielona (20 g) - 108 szt., cena jednostkowa 23 zł, 34) Żeń-szeń mielony (10 g) - 198 szt., cena jednostkowa 15 zł. W dniu [...] czerwca 2013 r. do strony zostały wysłane zalecenia pokontrolne. Strona została wezwana do niezwłocznego wycofania z obrotu zakwestionowanych partii przypraw. Następnie w dniu [...] lipca 2010 r WIJHARS wszczął z urzędu postepowanie. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] września 2013r. organ wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 6.000 złotych za wprowadzenie do obrotu 34 partii przypraw jako produktów rolnictwa ekologicznego, które nie spełniały wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Od decyzji organu I instancji strona pismem z dnia [...] października 2013 r. i z dnia [...] października 2013r. wniosła odwołanie zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnego tj.: 1/ art. 25 ust. 3 pkt 1 lit. b w związku z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o rolnictwie ekologicznym, art. 21 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie; 2/ art. 107 § 3 kpa, polegające na niekompletnym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji, oraz art. 8 i 9 kpa. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. (znak: [...]) Główny Inspektor JHARS (dalej Główny Inspektor lub organ odwoławczy) uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, uznając, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem Głównego Inspektora, organ I instancji nie dowiódł, że strona dokonała naruszenia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a. ustawy o rolnictwie ekologicznym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, [...] Wojewódzki Inspektor JHARS decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. (znak: [...]), wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 2.500 złotych za wprowadzenie do obrotu 20 partii przypraw w łącznej ilości 5978 sztuk opakowań jednostkowych o łącznej wartości netto 36.756,29 złotych jako produktów rolnictwa ekologicznego, niespełniających wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Odwołaniem z dnia [...] lipca 2014 r. R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła ww. decyzję organu I instancji zarzucając organowi naruszenie: art. 25 ust. 3 pkt 1 lit. b w związku z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit a oraz art. 26 ust. 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym, art. 107 § 3 kpa, art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.) i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł o wymierzeniu stronie kary pieniężną w wysokości 2.500 złotych za wprowadzenie do obrotu 5978 sztuk opakowań jednostkowych wymienionych na wstępie przypraw o łącznej wartości 36.756,29 złotych netto. Główny Inspektor szczegółowo opisał przebieg postępowania w sprawie i przytoczył treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Stwierdził, że znakowanie produktów terminami związanymi z produkcją ekologiczną, takimi jak "bio" i "eko", w tym znakowanie za pomocą etykiet, może być stosowane tylko do produktów spełniających wymogi określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 lub na jego podstawie. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że inspektorzy działający w imieniu organu I instancji stwierdzili w magazynie strony i poddali kontroli 34 partie przypraw konwencjonalnych i 2 partie przypraw ekologicznych. W ramach kontroli oznakowania, inspektorzy pobrali z ww. partii i załączyli do protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2013 r. 21 etykiet przypraw konwencjonalnych i 2 etykiety przypraw ekologicznych. Na etykietach przypraw konwencjonalnych znajdował się znak graficzny, zawierający sformułowanie "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010", co, zdaniem organu I instancji, stanowiło naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 i uzasadniało wymierzenie stronie kary pieniężnej na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym, ze względu na wprowadzenie tych przypraw do obrotu. Odnosząc się do zarzutu strony, iż nie wprowadziła ona kwestionowanych partii przypraw do obrotu, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 8 lit a ustawy o rolnictwie ekologicznym przez "wprowadzenie do obrotu" należy rozumieć "wprowadzenie na rynek" w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002, które "oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania". Niezasadny jest więc – zdaniem organu odwoławczego - argument strony, iż brakuje definicji legalnej tego pojęcia znajdującej zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Organ nie zgodził się również z interpretacją strony, że w rozumieniu definicji "wprowadzenia na rynek" zawiera się zarówno posiadanie żywności jak i oferowanie jej do sprzedaży spełnione łącznie. Wskazał, iż oferowanie żywności do sprzedaży jest jedną z form wprowadzenia do obrotu, a nie warunkiem wprowadzenia do obrotu. Odnosząc się do zarzutu strony, iż kwestionowane partie przypraw znajdowały się w magazynie w strefie wyrobów niegotowych i mogły podlegać dalszym zabiegom, w tym zniszczeniu i przepakowaniu, co miałoby wskazywać na brak wprowadzenia do obrotu, Główny Inspektor wskazał, iż kwestionowane produkty znajdowały się w magazynie wyrobów gotowych. Jest to okoliczność potwierdzona w protokole kontroli z dnia 3 czerwca 2013 r. Ponadto organ zwrócił uwagę, że zgodnie z protokołem pobrania próbek w celu sprawdzenia oznakowania z dnia [...] maja 2013 r. podpisanym przez upoważnionego pracownika strony, B. Z., próbki zostały pobrane z magazynu wyrobów gotowych. Protokół kontroli oraz oświadczenie prezesa zarządu strony zostały sporządzone z datą późniejszą, tj. z dniem [...] czerwca 2014 r. Strona zaczęła kwestionować fakt pobrania próbek etykiet ze strefy wyrobów gotowych dopiero w drugim dniu kontroli, tj. [...] czerwca 2013 r. W pierwszym dniu kontroli, podczas pozyskiwania etykiet w celu kontroli oznakowania przypraw, strona nie zgłaszała w tym zakresie zastrzeżeń. Okoliczności te zostały dodatkowo wyjaśnione przez organ odwoławczy w trybie art. 136 kpa. Pismem z dnia [...] października 2014 r. organ I instancji przekazał Głównemu Inspektorowi wyniki zleconego postępowania wyjaśniającego. Na podstawie oświadczeń inspektorów, którzy przeprowadzili w zakładzie strony przedmiotową kontrolę, tj. J. W. i J. C., ustalono, że strefy wyrobów gotowych i niegotowych nie były od siebie wyraźnie oddzielone. Oświadczenia złożone przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu JHARS są w tym zakresie przekonujące i spójne ze stanowiskiem przedstawionym w decyzji organu I instancji. Organ I instancji twierdzi, że strefy wyrobów gotowych i niegotowych nie były od siebie fizycznie oddzielone, co miałoby świadczyć o faktycznym braku funkcjonowania takich stref. Ponadto partie były oznakowane, proces produkcji został zakończony i produkty były gotowe do sprzedaży. Organ I instancji wskazał też, że protokół pobrania próbek, w którym określono, że produkt został pobrany ze strefy wyrobów gotowych, został podpisany bez uwag przez B. Z., upoważnionego pracownika strony. Odnosząc się do zarzutu strony, że kwestionowane partie przypraw mogły podlegać wewnętrznej kontroli oznakowania na dalszych etapach przygotowania do sprzedaży i w rezultacie zostać przepakowane lub zniszczone, Główny Inspektor stwierdził, iż teoretyczna możliwość "zniszczenia" źle oznakowanych produktów i ich przepakowania nie może przesłaniać faktu, że partie przypraw skontrolowane przez organ I instancji były już przygotowane do sprzedaży – a więc zostały wprowadzone na rynek w myśl definicji zawartej w art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 – nawet jeśli ewentualnie zostałyby poddane dalszym czynnościom. Odnosząc się do zarzutu strony, iż do protokołu z pobrania próbek z dnia [...] maja 2013 r. B. Z., pracownik strony, nie wniosła uwag, ponieważ nie został on jej udostępniony do zapoznania się i nie mogła go przeczytać, Główny Inspektor podniósł, iż powyższemu przeczy fakt parafowania pierwszych dwóch stron tego protokołu i podpisania ostatniej przez B. Z. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż we wspomnianym protokole z pobrania próbek zapisano też, że pobrane artykuły były przeznaczone na rynek krajowy, co dodatkowo potwierdza oznakowanie etykiet w języku polskim, w tym polski numer telefonu do serwisu konsumenckiego. Poddaje to w wątpliwość twierdzenie strony, że kwestionowane towary były przeznaczone do sprzedaży poza Unią Europejską. Odnosząc się do zarzutu strony, iż zastosowany przez nią znak graficzny "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010" nie odnosi się do kwestionowanych przypraw a tylko do ich opakowania, organ II instancji podniósł, iż powyższe nie wynika z jego treści. Wskazał, iż zastosowanie terminu "eko" w oznakowaniu żywności może niewątpliwie wprowadzić konsumenta w błąd poprzez sugerowanie, że jest to produkt ekologiczny. Nie jest w tym zakresie istotne, jaka była intencja podmiotu dokonującego znakowania ani szczegółowy kontekst, za jaki należy uznać okoliczność, że zastosowany znak graficzny odnosi się do opakowania, a nie do produktu. Nie są to informacje powszechnie znane ani łatwo dostępne i konsument musiałby podjąć niewspółmiernie duży wysiłek, aby ten fakt zweryfikować. Zdaniem organu, powyższe okoliczności świadczą o tym, że strona oznakowała kwestionowane partie przypraw w sposób naruszający art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Organ II instancji uznał również, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość korzyści majątkowej, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym jako sumę cen jednostkowych produktów składających się na zakwestionowane partie. Pogląd strony, jakoby korzyścią majątkową miał być "wynik różnicy pomiędzy kwotą uzyskaną z tytułu sprzedaży a kosztami uzyskania tej ceny" jest nieprawidłowy i nie znajduje oparcia w orzecznictwie sądów administracyjnych. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 247/12. Za niezasadny uznał organ również zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez brak ustaleń faktycznych organu I instancji w celu określenia wysokości korzyści majątkowej. Wskazał, iż organ I instancji nie musiał sprawdzać, jakie są koszty działalności strony. Wystarczające było bowiem ustalenie cen produktów. Następnie Główny Inspektor wskazał, iż nie dostrzegł żadnych okoliczności świadczących o naruszeniu art. 21 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, którego to zarzutu skarżąca nie uzasadniła. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podniósł, że pomimo wyżej omówionych okoliczności zaskarżona decyzja musiała zostać uchylona ze względu na naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji. Organ ten określił bowiem w sposób niejednoznaczny podstawę prawną zaskarżonej decyzji, wskazując w jednej decyzji na trzy przepisy ustawy o rolnictwie ekologicznym, z których każdy opisuje odrębny czyn podlegający sankcji w postaci kary pieniężnej. Powołanie się na art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym można uznać za omyłkę. Nie jest jednak jasne, czy organ I instancji chciał wymierzyć stronie karę pieniężną na podstawie lit. a czy lit. b art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Po drugie, w sentencji zaskarżonej decyzji nie zostały wskazane w sposób jednoznaczny produkty, za których wprowadzenie do obrotu z naruszeniem przepisów prawa została wymierzona kara pieniężna. Dopiero lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji i weryfikacja załączników do protokołu kontroli pozwala na stwierdzenie, jakich produktów dotyczy wymierzona kara pieniężna. Sentencja decyzji powinna być na tyle precyzyjna, by nie wymagała zapoznawania się z tak szerokim kontekstem w celu jej zrozumienia. Dlatego też organ odwoławczy w sentencji wydanej przez siebie decyzji wymienił wszystkie partie przypraw konwencjonalnych, z których organ I instancji pobrał etykiety. Zdaniem organu odwoławczego, wyżej omówione wady są na tyle istotne, że zaskarżona decyzja musiała zostać uchylona w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Wydanie przez organ I instancji decyzji z wewnętrznie sprzeczną sentencją, a ponadto niespójną z uzasadnieniem, należy ocenić krytycznie w świetle zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 8 i 11 kpa. W takim kształcie zaskarżona decyzja nie zawierała też prawidłowego uzasadnienia prawnego i nie wyjaśniała podstawy prawnej decyzji, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa. Ponadto rozstrzygnięcie było niewystarczająco precyzyjne. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji, po uzupełnieniu go w trybie art. 136 kpa, był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, wobec czego nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 kpa. Dlatego sprawa mogła zostać rozpatrzona merytorycznie przez organ II instancji, w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Główny Inspektor powołując się na art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym wskazał, że biorąc pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra oraz rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, ocenił stopień szkodliwości czynu strony jako średni. Oznakowanie produktu konwencjonalnego terminami związanymi z produkcją ekologiczną może wprowadzić konsumenta lub nabywcę w błąd i spowodować, że nabędzie on produkt niezgodny z jego oczekiwaniami. Jednocześnie organ wziął pod uwagę, że strona posługiwała się w oznakowaniu terminem "EKO" na podstawie przyznanego jej wyróżnienia "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010". Zdaniem organu II instancji zakres naruszenia był średni. Organ odwoławczy uwzględnił w tym zakresie liczbę i wartość zakwestionowanych partii produktów (21 partii różnych przypraw, w łącznej ilości 5978 sztuk produktów o wartości 36.756,29 złotych), których oznakowanie mogłoby wprowadzić konsumentów w błąd (ustalenie na podstawie protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., zał. 1 do protokołu). Stopień zawinienia strony organ ocenił jako wysoki. Wskazał, iż strona jako producent ekologiczny powinna znać uregulowania dotyczące rolnictwa ekologicznego i ich nie naruszać. Po drugie, w swej dotychczasowej działalności skarżącej została wcześniej wymierzona decyzją Głównego Inspektora z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...], kara pieniężna w wysokości 500 złotych na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym za umieszczenie w znakowaniu 4 partii przypraw konwencjonalnych napisu "[...]". Strona przy zachowaniu należytej staranności mogła zatem wywnioskować, że zamieszczenie w oznakowaniu produktów konwencjonalnych znaku "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010" również będzie podlegało sankcji. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż przy wymiarze kary została uwzględniona wielkość obrotów strony w 2012 r., które wówczas wynosiły 1,4 mln. Organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 2.500 złotych, biorąc pod uwagę ww. czynniki, jest adekwatna do wagi naruszenia i wystarczająco dolegliwa, aby spełnić swoją rolę represyjną i prewencyjną. Wskazał, że kara pieniężna w wysokości 2.500 złotych stanowi 6,8% korzyści majątkowej, którą skarżąca mogła uzyskać za wprowadzenie do obrotu kwestionowanych partii przypraw (tj. 36.756,29 złotych), a więc mieści się w ustawowych granicach określonych w art. 25 ust.1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Główny Inspektor stwierdził ponadto, iż kwota wymierzonej kary pieniężnej jest taka sama jak w decyzji I instancji, dlatego też wydana decyzja nie jest niekorzystna dla strony w rozumieniu art. 139 kpa. Odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia przez organ I instancji art. 26 ust. 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym poprzez jego niezastosowanie, tj. nieodstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, pomimo niskiej szkodliwości czynu i niewielkiego zakresu naruszenia, Główny Inspektor wskazał, iż ww. przepis stosuje się fakultatywnie, na co wskazuje sformułowanie "można odstąpić". Ponadto organ stwierdził, że nie podziela dokonanej przez stronę oceny przesłanek wymienionych w art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Ze względu na ocenę, że stopień szkodliwości czynu i zakres naruszenia były średnie, stopień zawinienia skarżącej by wysoki, a w dotychczasowej działalności strony stwierdzono istotne uchybienia, organ nie odstąpił od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie ww. przepisu. Skarżąca, niezgadzając się z orzeczeniem Głównego Inspektora wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję dnia [...] listopada 2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie : 1. art. 2 pkt 8 lit. a, art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b I art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym polegające na: a. błędnej wykładni ww. przepisów i ich niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie; b. błędnej wykładni pojęcia "korzyści", o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a i b ww. ustawy i utożsamianie korzyści z ceną sprzedaży towaru możliwą do uzyskania na rynku; 2. art. 26 ust. 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym polegające na braku zastosowania ww. przepisu pomimo wystąpienia przesłanek do takiego zachowania; 3. art. 23 ust. 2 Rozporządzenia Rady WE nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 roku polegające na błędnej wykładni przedmiotowego przepisu i jego niewłaściwym zastosowaniu w rozpatrywanej sprawie. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, ewentualnie o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m. in., iż nie zgadza się z przyjętą przez organ definicją "wprowadzenia do obrotu", które to pojęcie – w jej ocenie – budzi liczne kontrowersje. Na poparcie powyższego spółka przytoczyła uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt I KZP 13/05 (OSNKW Nr 6/2005, poz. 50) oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2005 r., sygn. akt I KZP 29/05. Powołując się natomiast na wskazaną w art. 3 pkt 8 Rozporządzenia nr 178/2002 definicję pojęcia "wprowadzenie na rynek" oraz w art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych definiujący obrót, skarżąca podniosła, iż w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z wprowadzeniem na rynek ww. produktów. Nastąpiłoby to bowiem dopiero w sytuacji gdyby towar został zaoferowany do sprzedaży – co w ocenie skarżącej – w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Jak podkreśliła w dniu przeprowadzanej kontroli towar znajdował się w jej magazynie i nie został zaoferowany do sprzedaży. Strona dodała, iż okoliczność, że kwestionowane produkty znajdowały się w magazynie spółki i opatrzone były cenami, nie jest tożsamym z ich wprowadzeniem do obrotu. Następnie skarżąca podniosła, iż nawet, gdyby uznać, że towar został wprowadzony do obrotu, to brak jest przesłanek do stosowania wobec niej kary pieniężnej ze względu na brak naruszenia przepisów ustawy o rolnictwie ekologicznym. Stosowany bowiem przez nią znak zawierający frazę: "eko" przyznany spółce przez Kapitułę programu Jakość Roku 2010 nie dotyczy sposobu i metody produkcji towarów na opakowaniach których się znajduje, a samego opakowania. Skoro zaś spółka nie rości sobie praw do ekologicznej produkcji, a jedynie do ekologicznego sposobu pakowania produktów, to nie doszło – w ocenie strony - do naruszenia treści art. 23 ust. 2 ww. rozporządzenia. Ponadto spółka zarzuciła organowi, iż ten zaniechał prawidłowego i całościowego wskazania, w jaki sposób dokonał ustalenia kary pieniężnej w wysokości 2.500 złotych. Wskazała, iż – w jej ocenie – na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do twierdzenia o jakiejkolwiek szkodliwości społecznej zarzucanego jej czynu, gdyż do popełnienia tego czynu w ogóle nie doszło. Podniosła ponadto, iż organ w żaden sposób nie wskazał, na podstawie jakich kryteriów uznał, że zakres naruszenia był średni. Skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu, iż stopień jej zawinienia był wysoki. Podniosła, iż wcześniejsze ukaranie jej karą pieniężną w kwocie 500 złotych pozostaje bez znaczenia, gdyż ukaranie to w żaden sposób nie stanowi o winie spółki w rozpatrywanej sprawie. Niedopuszczalne jest bowiem, aby po raz drugi ponosiła odpowiedzialność za czyn, za który została już ukarana. Spółka zanegowała również sposób ustalenia przez organ wysokości kary jaka została na nią nałożona. Podniosła, iż "korzyść" o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym, to nie wysokość ceny uzyskanej z tytułu wprowadzonego do obrotu towaru, a wynik różnicy pomiędzy kwotą uzyskaną z tytułu sprzedaży a kosztami uzyskania tej ceny. Ponieważ – w ocenie strony – w tym zakresie organ nie poczynił żadnych ustaleń, nie można wykluczyć, że orzeczona kara pieniężna w kwocie 2.500 złotych przekracza górną granicę kary pieniężnej jaką można wymierzyć stosownie do ww. przepisu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poz. Dz.U z 2012 r. poz. 270). Stosownie do art. 145 § 1 ppsa Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 kpa lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę prawną wymierzonej skarżącej kary pieniężnej, za wprowadzenie do obrotu wyrobów oznakowanych w sposób sugerujący ekologiczną metodę produkcji, stanowi art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Zgodnie z tym przepisem, osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt, który został oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia nr 834/2007, podlega karze pieniężnej w wysokości do 200% korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mógłby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 500 złotych. Ustawa o rolnictwie ekologicznym zawiera zarówno definicję pojęcia: "produkty" oraz pojęcia: "produkty rolnictwa ekologicznego", które występują w przytoczonym przepisie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b. Z art. 2 pkt 4 tej ustawy wynika, że "produkty" to produkty wymienione w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, a z art. 2 pkt 6, że "produkty rolnictwa ekologicznego" to produkty uznane za ekologiczne w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 834/2007. Aby ustalić zatem legalność nałożonej na skarżącą kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu partii produktu oznakowanego jako produkt rolnictwa ekologicznego, wpierw trzeba dokonać analizy przepisów rozporządzenia nr 834/2007. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ww. rozporządzenia, do którego wprost odsyła art. 2 pkt 4 ustawy o rolnictwie ekologicznym, produkty wymienione w tym przepisie to produkty pochodzenia rolnego, w tym pochodzące z akwakultury, wprowadzone na rynek lub takie, które mają być wprowadzone na rynek, do których ma zastosowanie rozporządzenie nr 834/2007, a mianowicie: a) żywe lub nieprzetworzone produkty rolne, b) przetworzone produkty rolne przeznaczone do spożycia, c) pasze, d) wegetatywny materiał rozmnożeniowy i nasiona do celów uprawy. Nie ulega wątpliwości, że wymienione wyżej produkty, którymi są przyprawy mieszczą się w ww. definicji. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, dotyczącego naruszenia przez organ art. 2 pkt 8 lit. a ustawy o rolnictwie ekologicznym poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "wprowadzenia do obrotu", a tym samym uznanie, że skarżąca wprowadziła na rynek przedmiotowe produkty, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, iż w przepisach prawa polskiego brak jest legalnej definicji pojęcia "wprowadzenia do obrotu". Stosownie bowiem do art. 2 pkt 8 lit a ustawy o rolnictwie ekologicznym pojęcie "wprowadzenie do obrotu" należy rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 - tj. jako "posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania". Oferowanie żywności do sprzedaży jest zatem jedną z form wprowadzenia jej do obrotu, nie jest natomiast warunkiem wprowadzenia żywności do obrotu. Mając na uwadze ww. przepisy organy administracji słusznie przyjęły, że sporne produkty zostały wprowadzone do obrotu. Powyższego nie zmienia również wyjaśnienie skarżącej, iż zakwestionowane produkty znajdujące się w jej magazynie, były sukcesywnie przepakowywane oraz to, że w dniu kontroli nie zostały nikomu zaoferowane do sprzedaży. Fakt wprowadzenia spornych produktów do obrotu potwierdzają także oświadczenia złożone przez inspektorów WIJHARS w Warszawie, przekazane organowi odwoławczemu w trybie art. 136 kpa z których wynika, że produkty strony znajdowały się w magazynie, były oznakowane, zaopatrzone w etykiety z kodami kreskowymi i innymi stosownymi elementami i przyporządkowanymi cenami oraz protokół z pobrania próbek z dnia 28 maja 2013 r., które zostały pobrane przez inspektorów z magazynu wyrobów gotowych w przedsiębiorstwie spółki. Sąd nie podzielił również stanowiska strony, iż stosowany przez nią znak graficzny "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010" nadany spółce przez Kapitułę programu Jakość Roku 2010 odnoszący się do samego opakowania produktu, jako że nie dotyczy sposobu i metody produkcji towarów, nie narusza art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Wskazany wyżej przepis zakazuje stosowania terminów związanych z produkcją ekologiczną w znakowaniu produktów niespełniających wymogów rozporządzenia. Pojęcie znakowania, zgodnie z art. 2 lit. k rozporządzenia obejmuje m. in. terminy zamieszczane na opakowaniach i etykietach. O naruszeniu art. 23 ust. 2 ww. rozporządzenia przesądza obecność terminu związanego z produkcją ekologiczną w znakowaniu produktu niespełniającego wymogów rozporządzenia, chyba że nie są one używane w odniesieniu do produktów rolnych w żywności lub wyraźnie w żaden sposób nie łączą się z produkcją ekologiczną. Stwierdzić zatem należy, iż nawet jeśli zastosowany przez spółkę znak graficzny nie odnosi się do kwestionowanych produktów, a jedynie do ich opakowania, to powyższe nie wynika z treści znaku. A tylko jasna informacja wynikająca z zastosowanego znaku, że dotyczy on tylko opakowania a nie jego zawartości spowodowałoby brak naruszenia art. 23 ust. 2 rozporządzenia. Ponadto podnieść należy, iż omawiany przepis wyraźnie zakazuje stosowania wszelkich terminów i praktyk w znakowaniu lub reklamie produktów, mogących wprowadzić w błąd konsumenta lub użytkownika poprzez sugerowanie, że produkt lub jego składniki spełniają wymogi tego rozporządzenia. Zastosowanie terminu "eko" w oznakowaniu przypraw niewątpliwie wprowadza konsumenta w błąd poprzez sugerowanie, że jest to produkt ekologiczny. Zgodzić się należy zatem z organem, iż powyższe okoliczności wskazują na naruszenie przez spółkę art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej, iż organ odwoławczy zaniechał prawidłowego i całościowego wskazania, w jaki sposób dokonał ustalenia kary pieniężnej na kwotę 2.500 złotych. Zdaniem Sądu organ administracji wymierzając stronie ww. karę pieniężną uwzględnił – stosownie do treści art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym – stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność spółki oraz wielkość jej obrotów. Przesłanki te zostały w sposób szczegółowy wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor oceniając stopień szkodliwości czynu skarżącej wziął pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra oraz rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody. Organ przyjął, że oznakowanie żywności jest dla konsumenta podstawowym źródłem informacji o produkcie i na jego podstawie konsument określa, czy dany produkt jest zgodny z jego oczekiwaniami. Ponadto produkty ekologiczne są zauważalnie droższe od produktów konwencjonalnych. A zatem oznakowanie produktu konwencjonalnego terminami związanymi z produkcją ekologiczną może wprowadzić konsumenta w błąd i spowodować, że nabędzie on produkt który nie spełni jego oczekiwań. Główny Inspektor wziął jednak pod uwagę również fakt, że spółka posługiwała się w oznakowaniu terminem "eko" na postawie przyznanego jej wyróżnienia "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010". Zasadnie zatem organ administracji ocenił stopień szkodliwości czynu jako średni. Oceniając zakres naruszenia jako średni, organ wziął pod uwagę liczbę i wartość zakwestionowanych partii produktów (21 partii różnych przypraw, w łącznej ilości 5978 szt. produktów o łącznej wartości 36.756,29 zł), których oznakowanie mogłoby wprowadzić konsumentów w błąd. Dokonując powyższego ustalenia na podstawie załącznika nr 1 do protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2013 r. Oceniając stopień zawinienia strony jako wysoki Główny Inspektor wziął pod uwagę, że spółka jest producentem ekologicznym, a co za tym idzie powinna znać uregulowania dotyczące rolnictwa ekologicznego i ich nie naruszać. Organ zauważył jednocześnie, że skarżącej za podobne naruszenie została już wcześniej wymierzona kara pieniężna decyzją Głównego Inspektora z dnia [...] marca 2012 r. znak [...] na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Zasadnie zatem organ przyjął, iż strona, przy zachowaniu należytej staranności, mogła wywnioskować, że zamieszczenie w oznakowaniu produktów konwencjonalnych znaku "EKO JAKOŚĆ ROKU Q 2010", również będzie podlegało sankcji. I właśnie ta okoliczność, a nie – jak twierdzi strona - ponowne karanie jej za to samo, przyczyniło się do uznania, jej stopnia zawinienia za wysoki. Przy wymierzaniu sankcji organ uwzględnił również wielkość obrotów strony w 2012 r., która wyniosła wówczas 1,4 mln zł. Powyższe zostało ustalone na podstawie pisma strony z dnia [...] lipca 2013 r. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej argumenty jakie zostały wzięte przez organ pod uwagę przy wymierzaniu wysokości kary, Sąd ocenił, iż zarzut strony o braku w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek określonych w art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym jest bezpodstawny. Tym samym niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 3 kpa dotyczący niekompletności uzasadnienia spornej decyzji. Sąd nie uznał również zarzutu skarżącej, iż przy wymierzeniu wysokości kary Główny Inspektor pominął kryteria wynikające z treści art. 25 ust. 1 pkt 5 lit b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Pojęcie "korzyści majątkowej" należy bowiem rozumieć jako cena towaru wprowadzona do obrotu. Powyższe potwierdza również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 247/12 w którym Sąd ten dokonał interpretacji art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669), będącego podstawą do wymierzania kary pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych nieodpowiadających jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów. Zgodnie z nim pojęcie wartości korzyści majątkowej w rozumieniu art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej odpowiada cenie sprzedaży lub cenie za którą mogłyby zostać sprzedane zakwestionowane artykuły rolno-spożywcze. Ponieważ wskazany przez NSA art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych jest zbieżny z obowiązującym art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym, skład orzekający w przedmiotowej sprawie przyjął i uznał za swój pogląd NSA wyrażony w uzasadnieniu ww. wyroku. Jak wskazał natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 769/10 nie należy przyjmować takiej wykładni pojęcia "korzyści majątkowej", która zmierzać będzie do uwzględnienia kosztów produkcji niezgodnego z normami produktu. Dlatego też za prawidłowe uznać należy przyjęcie przez organ ustalenia ceny niezgodnego z normami artykułu dla określenia wartości korzyści majątkowej uzyskanej z wprowadzenia tegoż artykułu do obrotu. Niezasadny jest również zarzut strony, że wymierzona jej kara w wysokości 2.500 złotych może przekraczać maksymalną granicę kary pieniężnej określoną w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym, tj. 200% korzyści majątkowej. Jak prawidłowo wskazał organ, maksymalną karą jaką można było wymierzyć w przedmiotowej sprawie była kwota 73.512,58 złotych, tj. 200% korzyści majątkowej, przyjętej na podstawie protokołu pobrania próbek stanowiącego załącznik nr 1 do protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2013 r. Zatem wymierzona skarżącej kara pieniężna w kwocie 2.500 złotych stanowiąca 6,8% korzyści majątkowej, którą strona mogła uzyskać za wprowadzenie do obrotu kwestionowanych partii przypraw, tj. 36.756,29 złotych, mieści się w ramach określonych w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Biorąc pod uwagę powyższe nie można uznać za zasadnego zarzutu strony, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia w zakresie ustalenia wysokości kary pieniężnej oraz wyjaśnienia sposobu dokonanej przez organ odwoławczy oceny przesłanek określonych w art. 26 ust. 1 ww. ustawy. A zatem za niezasadny należy również uznać zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 107 § 3 kpa dotyczący niekompletności uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia wysokości kary pieniężnej oraz wyjaśnienia dokonanej przez Głównego Inspektora oceny przesłanek wskazanych w art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Również zarzut naruszenia art. 26 ust. 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym Sąd uznał za bezpodstawny. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż wymieniony przepis stosuje się fakultatywnie. Skoro organ nie podzielił dokonanej przez skarżącą interpretacji ww. przepisu, to tym samym nie miał powodu do zastosowania wobec strony dobrodziejstwa z niego wynikającego. Zasadnie również Główny Inspektor przyjął, iż potencjalna możliwość przepakowania źle oznakowanych towarów nie może przesłaniać tego, iż sporne partie przypraw były wadliwie oznakowane i wprowadzone na rynek, o czym już była mowa wcześniej. Uznając, że stopień szkodliwości czynu strony i zakres naruszenia były średnie, stopień zawinienia był wysoki, a w dotychczasowej jej działalności stwierdzono wcześniejsze naruszenia, Główny Inspektor zasadnie nie zastosował art. 26 ust. 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.