II SAB/Kr 56/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Mariusz Kotulski WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2016 r. sprawy ze skargi K.W. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta R. do rozpoznania wniosku K.W. z dnia 13 czerwca 2013 r. poprzez wydanie aktu lub dokonanie czynności w terminie 14 dni; II. orzeka o istnieniu obowiązku udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem K.W. z dnia 13 czerwca 2013 r.; III. stwierdza, że Burmistrz Miasta R. dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; IV. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; V. wymierza Burmistrzowi Miasta R. grzywnę w wysokości 2000 (słownie: dwóch tysięcy) złotych; VI. oddala w pozostałym zakresie żądanie wymierzenia grzywny; VII. zasądza od Burmistrza Miasta R. na rzecz skarżącego K.W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący K.W. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 13 czerwca 2013 r. - kopii umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2012 roku do dnia 13 czerwca 2013 r. pomiędzy Gminą R. a Kancelarią Adwokat M.W. , domagając się zobowiązania Burmistrza Miasta R. do załatwienia w terminie wyznaczonym przez Sąd wniosku skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 r., orzeczenia w oparciu o art. 149 § 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", o istnieniu obowiązku udostępnienia informacji publicznej żądanej wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 r. obejmującej pełną treść umów o obsługę prawną zawartych przez Gminę R. z Kancelarią Adwokacką Adwokat M.W. , a także o stwierdzenie, że bezczynność której dopuścił się organ w niniejszej sprawie i która trwa aż do dnia dzisiejszego, miała charakter rażącego naruszenia prawa i o wymierzenie Burmistrzowi Miasta R. grzywny z tytułu rażącej bezczynności, ewentualnie, wedle uznania Sądu, przyznanie od Burmistrza Miasta R. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej określonej przez Sąd w trybie art.149 § 2 P.p.s.a. Wniósł również o zasądzenie od Burmistrza Miasta R. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego wywołanego skargą na bezczynność organu. W skardze podniesiono, że wnioskiem z dnia 13 czerwca 2013 r. skarżący wystąpił w oparciu o art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 z późn. zm.), dalej w skrócie "u.d.i.p." z żądaniem udostępnienia informacji publicznej - kopii wszystkich umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia 13 czerwca 2013 r. pomiędzy Gminą R. a Kancelarią Adwokat M.W. W dniu 13 sierpnia 2013 r. Burmistrz Miasta R. wydała decyzję oznaczoną jako[...] odmawiającą udostępnienia skarżącemu przedmiotowej informacji publicznej w oparciu o art. 5 ust.2 u.d.i.p., powołując się na rzekomą potrzebę ochrony tajemnicy przedsiębiorcy - adwokat M.W. świadczącej w oparciu o umowę cywilnoprawną kompleksową obsługę prawną dla organu jednostki samorządu terytorialnego. W wyniku wniesienia odwołania od tej decyzji przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 16 października 2013 r. znak [...] uchyliło odmowę udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej, wskazując przy tym, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.) przesądza w zasadzie o jawności gospodarki finansowej w sferze publicznej, ograniczając ochronę tajemnicy przedsiębiorcy zawierającego umowy cywilnoprawne związane z gospodarowaniem finansami publicznymi, zwracając sprawę odmowy udostępnienia informacji publicznej do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po otrzymaniu w dniu 21 października 2013 r. ww. decyzji organu odwoławczego wraz z aktami sprawy, Burmistrz Miasta R. nie rozpoznała ponownie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 13 czerwca 2013 r. zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji organu odwoławczego w terminie nakazanym art.13 ust. 1 u.d.i.p. (bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni), ale zamiast tego w dniu 20 listopada 2013 r. wydała w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) postanowienie znak [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Przesłanką dla zawieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej w ocenie organu miała być okoliczność, że zatrudniona przez magistrat adwokat M.W. , niezadowolona z decyzji organu odwoławczego wydanej w przedmiotowej sprawie, w dniu 20 listopada 2013 r. złożyła za pośrednictwem Burmistrza Miasta R. podanie o wznowienie postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji oraz uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego, a dodatkowo w tym samym dniu tj. 20 listopada 2013 r. wniosła o zawieszenie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obejmującej umowy o prowadzenie obsługi prawnej zawarte pomiędzy Gminą R. jako zleceniodawcą a Kancelarią Adwokat M.W. jako zleceniobiorcą. W wyniku wniesienia skargi na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącego we wniosku z dnia 13 czerwca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 325/13 zobowiązał Burmistrza Miasta R. do załatwienia w terminie 14 dni przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej, stwierdzając przy tym że dotychczasowa bezczynność Burmistrza Miasta R. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W wyroku tym Sąd w szczególności wskazał organowi, że całkowicie bezpodstawne było zawieszenie postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, gdyż powołana przez organ argumentacja (zarzuty wykreowane przez adwokat M.W. w stosunku do decyzji organu odwoławczego) nie mogą uzasadniać zwłoki w załatwieniu sprawy udostępnienia informacji publicznej: Powyższy wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2014 roku sygn. akt II SAB/Kr 325/13 potwierdzający rażącą bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 r., która to bezczynność miała miejsce w okresie od dnia 21 października 2013 r. do dnia 28 lutego 2014 r., uprawomocnił się zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2409/14 oddalającym skargę kasacyjną wniesioną przez Burmistrza Miasta R. w której to skardze kasacyjnej Burmistrz Miasta R. snuł wywody o rzekomej potrzebie ochrony praw przedsiębiorcy zawierającego umowę o obsługę prawną z jednostką samorządu terytorialnego i którego interesu prawnego miałoby dotykać żądanie udostępnienia informacji publicznej wyrażone przez skarżącego. W dniu 8 września 2014 r. Burmistrz Miasta R. wydała decyzję administracyjną oznaczoną jako [...] i po raz kolejny odmówiła udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej w całości. W decyzji tej powielono zasadniczo argumentację przedstawioną wcześniej w uchylonej przez organ odwoławczy decyzji z dnia 13 sierpnia 2013 r. znak [...] nie ukrywając nawet, że dysponent informacji nie zamierza przejmować się wskazaniami organu odwoławczego co do okoliczności jakie należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy (ewentualna wartość gospodarcza żądanej informacji publicznej czy też ewentualne klauzule umowne gwarantujące przedsiębiorcy zachowanie informacji w tajemnicy), ani nawet orzecznictwem sądów administracyjnych w tym zakresie. Dysponent żądanej informacji publicznej wprost wskazał, że głównym motywem odmowy udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 13 czerwca 2013 r. była ochrona interesu przedsiębiorcy - pozycji rynkowej Kancelarii Adwokat M.W. . W tej sytuacji Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 grudnia 2014 r. znak [...] uchyliło niezgodną z prawem odmowę udostępnienia informacji i umorzyło postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji, wskazując przy tym dysponentowi informacji w uzasadnieniu swojej decyzji, że taka treść decyzji organu odwoławczego oznacza iż przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym Burmistrz Miasta R. nie będzie już mogła powielać swoich pierwotnych wywodów o rzekomej potrzebie ochrony tajemnicy przedsiębiorcy wykonującego usługi na rzecz organu gminy, czy też pozycji rynkowej tegoż przedsiębiorcy i będzie zobowiązana do udostępnienia tej informacji wnioskodawcy. Burmistrz Miasta R. utrzymuje, że organ odwoławczy nie może zmuszać dysponenta informacji do udostępnienia posiadanej informacji publicznej i nie stosuje się do stanowiska organu odwoławczego przedstawionego w ostatecznej i prawomocnej decyzji SKO w N. z dnia 1 grudnia 2014 r. znak [...] uchylającej niezgodną z prawem odmowę udostępnienia informacji i umarzającej postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji. Burmistrz Miasta R., po otrzymaniu w dniu 4 grudnia 2014 r. powyższej decyzji organu odwoławczego nie stosowała się do stanowiska organu odwoławczego tylko podejmowała działania pozornie tylko nakierowane na załatwienie przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej, skarżący w dniu 23 marca 2015 r. wystąpił ze skargą na przewlekłe działanie organu w tej sprawie. Wyrokiem z dnia 31 lipca 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 55/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie potwierdził, że organ proceduje w sposób rażąco przewlekły, podejmując działania nie zmierzające do efektywnego załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej i zobowiązując organ do załatwienia tej sprawy w terminie 14 dni. Burmistrz Miasta R. nadal nie załatwia przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wiążącym ten organ stanowiskiem organu odwoławczego zawartym w ostatecznej i prawomocnej decyzji Kolegium Odwoławczego z dnia 1 grudnia 2014 r. znak [...] uchylającej niezgodną z prawem odmowę udostępnienia informacji i umarzającej postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji, pozostając w całkowitej bezczynności, nawet po doręczeniu organowi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 lipca 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 55/15. Do załatwienia przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej nie skłoniło organu w szczególności ani doręczone temu organowi w dniu 22 lutego 2016 r. wezwanie do niezwłocznego załatwienia sprawy, ani też osobista interwencja skarżącego K.W. u Burmistrz Miasta R. E.P. która miała miejsce w tym samym dniu, gdzie skarżący podkreślał ciążący na organie obowiązek załatwienia tej sprawy. W ocenie skarżącego Burmistrz Miasta R. w sposób ostentacyjnie uporczywy i rażący ignoruje obowiązek załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej, wprost negując w szczególności jednoznaczną ocenę prawną wyrażoną w zapadłej wcześniej w tej sprawie ostatecznej i prawomocnej decyzji organu odwoławczego z dnia 1 grudnia 2014 r. znak [...] uchylającej niezgodną z prawem odmowę udostępnienia informacji i umarzającej postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji, gdzie organ odwoławczy wprost wskazał dysponentowi informacji w uzasadnieniu decyzji, że taka treść decyzji organu odwoławczego oznacza, iż przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym Burmistrz Miasta R. jest zobowiązana do udostępnienia informacji wnioskodawcy. Burmistrz Miasta R. ostentacyjnie ignoruje zapadłe wcześniej w tej indywidualnej sprawie prawomocne wyroki sądowe - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 325/13 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2409/14 przesądzające, że w przedmiotowym postępowaniu w sprawie udostępnienia informacji publicznej wszczętym wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 r. nie stosuje się przepisów ogólnych normujących jurysdykcyjne postępowanie administracyjne, a co za tym idzie, że nieuprawnionym jest stosowanie instytucji zawieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, jak również że nieuprawnionym jest przyjmowanie jakoby stroną postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej miał być jakikolwiek inny podmiot poza wnioskodawcą żądającym udostępnienia informacji publicznej. Burmistrz Miasta R . , celem niezałatwiania przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej, posługiwała się pretekstem zawieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, w dodatku opartego o okoliczność rzekomego pominięcia udziału w tym postępowaniu przedsiębiorcy którego dotyczyła żądana informacja publiczna. Adwokat M.W. , współdziałając z Burmistrzem Miasta R. w niezgodnym z prawem ukrywaniu informacji publicznej, składa bowiem kolejne wnioski zmierzające do wzruszenia prawomocnej i ostatecznej decyzji Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 1 grudnia 2014 r. znak [...] kończącej postępowanie odwoławcze w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej i nie zważając na zasady etyki korporacyjnej, brnie w coraz to bardziej kuriozalne próby podważenia wyniku postępowania którego nawet nie była stroną, a Burmistrz Miasta R. korzystając z tych wniosków składanych przez adwokat M.W. , wywodzi o rzekomej potrzebie zawieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Tymczasem w powołanych wcześniej wyrokach, bezwzględnie wiążących organ przy załatwianiu przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej na mocy jednoznacznego brzmienia art. 153 P.p.s.a., Sąd przedstawił swoje jednoznaczne stanowisko wskazując na brak podstaw prawnych dla stosowania przepisów normujących jurysdykcyjne postępowanie administracyjne przy załatwianiu sprawy wnioskowego udostępniania informacji publicznej. Burmistrz Miasta R. jest przy tym przekonana, że jej działania - a raczej bezczynność - które mają miejsce w okresie od zapadnięcia wyroku z dnia 31 lipca 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 55/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie rozstrzygającego skargę na przewlekłe działania organu w tej sprawie, aż do momentu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny kolejnej całkowicie bezpodstawnej skargi kasacyjnej jaką Burmistrz Miasta R. wniosła od tego wyroku wyłącznie w celu przedłużenia zwłoki w załatwieniu sprawy udostępnienia informacji, są całkowicie wyłączone spod kontroli sądów administracyjnych i dlatego też w sposób ostentacyjny ignoruje obowiązek załatwienia przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej. Takie przekonanie organu wynika ze stanowiska Sądu wyrażonego w prawomocnym postanowieniu sądowym zapadłym wcześniej w tej samej sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej - postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 150/14, gdzie Sąd przyjął stanowisko zgodnie z którym niedopuszczalne jest wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu przed momentem prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się z poprzedniej skargi na bezczynność tego samego organu w tej samej sprawie administracyjnej. Skarżący podkreśla jednak, że sprawa bezczynności Burmistrza Miasta R. w przedmiocie załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 r. w której zapadł wyrok sygn. akt II SAB/Kr 316/13, dotyczyła innego okresu postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej i została już prawomocnie zakończona. Sprawa w której zapadł nieprawomocny wyrok II SAB/Kr 55/15 jest natomiast sprawą dotyczącą przewlekłego działania organu w przedmiocie załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 r. a nie bezczynności organu, obecnie nie ma żadnych przeszkód formalnych dla rozpoznania niniejszej skargi na bezczynność organu. W szczególności przeszkody takiej nie można upatrywać w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. gdyż sprawa bezczynności wszczęta niniejszą skargą dotyczy wprawdzie bezczynności tego samego organu w przedmiocie załatwienia tej samej sprawy udostępnienia informacji publiczne co sprawa prawomocnie osądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 325/13, jednakże dotyczy ona bezczynności organu w innym okresie czasu, która to bezczynność nastąpiła już po zapadnięciu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 325/13 i która to bezczynność do tej pory nie została poddana kontroli sądu administracyjnego. Jednocześnie pozostająca w toku sprawa przewlekłości, w ramach której zapadł nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 lipca 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 55/15 dotyczy zarówno innego okresu niż sprawa z niniejszej skargi (okres oceniany w sprawie ze skargi na przewlekłość kończył się w dniu rozpoznania tej skargi tj. w dniu 31 lipca 2015 r.), jak również innego przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego - bezczynności, a nie przewlekłego procedowania. Skarżący wnosi o dokonanie przez Sąd oceny bezczynności Burmistrza Miasta R. w okresie od dnia 31 lipca 2015 r., kiedy to zapadł wyrok potwierdzający rażąco przewlekłe procedowanie organu przy załatwianiu sprawy udostępnienia informacji publicznej wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 r., aż do dnia rozpoznania niniejszej skargi na bezczynność przez Sąd. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta R. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podano, że wbrew twierdzeniom skarżącego Burmistrz R. udzieliła skarżącemu odpowiedzi na jego pismo z dnia 22 lutego 2016 r. pismem z dnia 21 marca 2016 r. znak: [...] wysłanym do skarżącego przed otrzymaniem jego skargi w dniu 21 marca 2016 r. Stanowisko zawarte w treści tego pisma stanowi równocześnie odpowiedź na skargę w niniejszej sprawie. Burmistrz R. wskazuje, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 1 grudnia 2014 r. znak: [...] uchylającą zaskarżoną decyzję Burmistrza R. w całości i umarzająca postępowanie pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej oraz postanowienie Burmistrza R. z dnia 16 stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania stały się przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku z dnia 31 lipca 2015 r. sygn. akt: II SAB/Kr 55/15, a ten wyrok jest nieprawomocny wobec złożonej przez Burmistrza R. skargi kasacyjnej. Przywołany nieprawomocny wyrok w pkt I-szym zobowiązuje Burmistrza do wydania w terminie 14-stu dni aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku skarżącego K.W. z dnia 13 czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, to wydanie aktu lub dokonanie czynności przez Burmistrza R. jest uzależnione od rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej Burmistrza R. przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przedmiotowy wyrok rozstrzygnie, czy Burmistrz R. prawidłowo zawiesił postępowanie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2015 r. znak: [...] . Wobec zawieszenia postępowania Burmistrz R. nie może podejmować jakichkolwiek rozstrzygnięć. Mając powyższe na uwadze nie jest obecnie możliwe wydanie aktu lub dokonanie czynności przez Burmistrza R. w sytuacji, gdy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 lipca 2015 r. jest nieprawomocny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Kontrola ta obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie udzielania informacji publicznej. Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz pkt 5 lit. c u.d.i.p. informację publiczną stanowią dane publiczne zawarte w dokumentach urzędowych w zakresie jakiegokolwiek dysponowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego lub dokumentach urzędowych, których treść ma wpływ na majątek jednostki samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Funkcjonariuszem publicznym niewątpliwie jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta wykonujący swoje kompetencje w zakresie obejmującym reprezentowanie Gminy w obrocie prawnym. W tej sprawie nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że zakres wniosku skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 r. obejmującego żądanie udostepnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej kopii umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia 13 czerwca 2013 r. pomiędzy Gminą R. a Kancelarią Adwokat M.W. – stanowi informację publiczną podlegająca udostępnieniu z uwzględnieniem ochrony danych osobowych (jeżeli takowe w takich umowach występują). W sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości przesądził to już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 325/13 i taki pogląd został uznany za zgodny z prawem wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2409/14 oddalającym skargę kasacyjną wniesioną przez Burmistrza Miasta R. na wyrok sądu wojewódzkiego. Sąd z urzędu stwierdza, że nie była to pierwsza sytuacja omowy udostepnienia umów zawartych przez Gminę R. z kancelaria prawną obsługującą tę Gminę. Jako przykład można wskazać na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 316/13 utrzymany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1408/14 w których wprost wskazano, że umowy o świadczenie pomocy prawnej zawarte przez Gminę R. z zewnętrzną kancelarią prawną stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione. Skoro zarówno umowy zawarte przez Gminę R. z zewnętrzną kancelarią prawną (adwokacką) na obsługę prawną tej Gminy stanowią informację publiczną a w wydanych ww. wyrokach (o sygn. akt II SAB/Kr 325/13 i sygn. akt I OSK 2409/14) nakazano udostępnienie tych umów – to niewątpliwie stanowi istotne naruszenie prawa brak realizacji wniosku skarżącego, czyli brak udostępnienia tych umów. Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. wyrok sądowy wiąże nie tylko sąd administracyjny i organ, którego bezczynność została zaskarżona, ale także i inne sądy i inne organy administracyjne. Skoro zostało przesądzone, że w tej sprawie wniosek skarżącego podlega załatwieniu, a objęte tym wnioskiem żądanie dotyczy udostępnienia informacji publicznej – to dalsza bezczynność organu w załatwieniu tego wniosku stanowi już nie tylko naruszenie prawa – powołanego art. 170 P.p.s.a., ale jest to także naruszenie konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP), zgodnie z którym organy władzy publicznej działają tylko na podstawie i w granicach prawa. Skoro w zakresie załatwienia wniosku skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 r. prawo zostało w sposób jednoznaczny wyjaśnione i wskazano Burmistrzowi R. sposób załatwienia tego wniosku, to bezczynność Burmistrza nakierowana na odmowę udostepnienia tej informacji nie może być inaczej oceniana jak tylko naruszenie prawa. Żaden organ administracji nie ma prawa do naruszania prawa i w swoim działaniu winien kierować się także i tym prawem, które zawarte zostało w Konstytucji. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP każdy obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim gospodarują mieniem komunalnym. To ten przepis konstytucyjny zawierający konstytucyjnie chronioną zasadę jawności winien dodatkowo wyznaczać kierunek postępowania w tej sprawie. Samodzielność w wykonywaniu zadań publicznych samorządu nie może naruszać konstytucyjnie chronionych praw i wolności. Zasada jawności ma na celu realizacje społecznej kontroli realizacji zadań publicznych i dysponowania środkami publicznymi. Co więcej, sam sposób postępowania w tej sprawie Burmistrza R. czyli długotrwałego nieujawniania umów objętych wnioskiem skarżącego może rodzić podstawy do uznania, że być może umowy te zawierają taką treść, która nie powinna być ujawniona, ale nie z powodu występowania przeszkód prawnych, tylko innych. Nie buduje zaufania mieszkańców wspólnoty samorządowej sytuacja, w której mieszkaniec takiej wspólnoty nie może zrealizować konstytucyjnie chronionego prawa. Sąd nie uznał argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę za uzasadnioną. Jak wyraźnie to stwierdził sam skarżący, jego skarga na bezczynność dotyczy innego okresu niż skarga na bezczynność wniesiona w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 325/13 i wniesiona w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 316/13. W uzasadnieniu skargi wyraźnie skarżący podniósł, że domaga się stwierdzenia bezczynności Burmistrza Miasta R. w okresie od dnia 31 lipca 2015 r. do dnia wydania w tej sprawie orzeczenia. Nie jest to więc sytuacja podobna do tej, objętej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 150/14. W tym okresie czasu Burmistrz R. niewątpliwie był bezczynny i stanu bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie niweczy nawet wydanie przez Burmistrza R. postanowienia o zawieszeniu postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z art. 149 P.p.s.a. wynika, że istota skargi na bezczynność polega na tym, iż sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Uznając, że w tej sprawie stan bezczynności ma miejsce, Sąd w pkcie I-szym wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał Burmistrza R. do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni. W pkcie II-gim wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1b P.p.s.a. o istnieniu obowiązku udzielenia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącego. Sąd uznał bowiem, że w tej sprawie, w której kilkakrotnie sądy administracyjne przesądziły najważniejsze kwestie, należy wyraźnie zobowiązać Burmistrza do podjęcia określonych działań. W pkcie III-cim wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdzając istnienie stanu bezczynności. Podstawą do zawarcia pktu IV-tego wyroku jest art. 149 § 1a P.p.s.a zgodnie z którym Sąd stwierdza, czy bezczynność miała lub nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O okolicznościach tej sprawy Sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bo nie można inaczej ocenić blisko 3-letniego opóźnienia, jeżeli w tym czasie zapadały w tej sprawie wyroki o jednoznacznej treści wprost wskazujące, jak ma stosować prawo organ. W pkcie V-tym wyroku Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości 2000 zł, mając na uwadze niezasadne i długotrwałe opóźnienie w załatwieniu wniosku skarżącego. Niewątpliwie należy także stwierdzić oczywistą niechęć Burmistrza R. w udostępnieniu informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącego. Grzywna ta ma charakter mobilizujący i przywołujący Burmistrza R. do stosowania prawa i dodatkowo także stosowania prawomocnych wyroków sądów. Żądanie wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości sąd jednak oddalił, taka bowiem kwota sięgająca kilkudziesięciu tysięcy złotych nie jest w tej sprawie uzasadniona. W pkcie VII-mym Sąd zasadził, na podstawie art. 200 P.p.s.a, zwrot skarżącemu kwoty wpisu.