IV SA/Wa 496/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ( Dz. U. z 2010 r., nr 185, poz. 1243 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pn. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe P.P.H.U. A. w K., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł w związku z naruszeniem warunków posiadanego zezwolenia – decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak [...], w zakresie rodzaju dopuszczonych do odzysku odpadów. W uzasadnieniu podano, iż [...] Wojewódzki inspektor Ochrony Środowiska w dniach od [...] do [...] sierpnia 2012 r. przeprowadził kontrolę w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowo-Handlowym P.P.H.U. A. prowadzonym przez A. B., ul. [...], w miejscu prowadzenia działalności, tj. w wyrobisku w miejscowości K. przy ul. [...]. Kontrola została przeprowadzona w wyniku licznych wniosków o interwencję zgłaszanych do Wójta Gminy K. , który przy piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. przekazał Staroście [...], a ten następnie pismem z dnia [...] lipca 2012 r. [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, dokumentację w sprawie przedmiotu wniosku, tj. uciążliwości pochodzących ze zrzutów odpadów do wyrobiska stanowiących zagrożenie dla ziemi i wód oraz uciążliwości dla mieszkańców. W dokumentacji znajdowała się notatka służbowa z wizji lokalnej przeprowadzonej przez pracowników Starostwa Powiatowego w [...] w dniu [...] lipca 2012 r., w trakcie której stwierdzono zaleganie w wyrobisku odpadów komunalnych w postaci makulatury, owoców, tworzyw sztucznych zmieszanych z frakcją mineralną oraz wydzielanie nieprzyjemnego odoru. Stwierdzono również naruszenie warunków decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] w zakresie odpadów poddawanych odzyskowi, tj. stwierdzono, że zdeponowane w wyrobisku odpady nie zostały wymienione w ww. decyzji. W toku przeprowadzonej w dniach od [...] do [...] sierpnia 2012 r. kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ustalił, że zgodnie decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r., A. B. posiadał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne przeznaczonych do wypełnienia wyrobiska po eksploatacji złoża K., w której organ dopuścił odpad o kodzie 19 12 09 - minerały (np. piasek, kamienie) do odzysku metodą R14 - wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy o odpadach. W trakcie kontroli A. B. wskazał, iż w dniach od [...] do [...] lipca 2012 r. przyjął od W. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Wywóz Nieczystości i [...]., ul. [...] pięć dostaw odpadów o kodzie 19 12 09 – minerały, okazując karty przekazania odpadów. W dniach [...] i [...] sierpnia 2012 r. przeprowadzono oględziny terenu prowadzonej przez stronę działalności i stwierdzono, że odzyskowi metodą R14, oprócz odpadów o kodzie 19 12 09 - minerały (jak podano w kartach przekazania odpadów), zostały poddane również odpady tworzyw sztucznych, folii, szkła, styropianu, opakowań po kosmetykach, lekarstwach i frakcji organicznej wymieszanych z minerałami. Wytwórcą tych odpadów, zgodnie z prowadzonym przez stronę "rejestrem przyjmowanych odpadów", był W. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Wywóz Nieczystości i [...]. W związku z tym organ I instancji stwierdził, że kontrolowany nie dopełnia warunków decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r. w zakresie rodzaju przyjmowanych odpadów. Ustalenia powyższe zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...], znak: [...] podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego bez zastrzeżeń w dniu [...] sierpnia 2012 r. oraz w protokołach z oględzin do protokołu z kontroli nr [...]. W dniach od [...] do [...] listopada 2012 r. organ I instancji przeprowadził kolejną kontrolę w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowo-Handlowym P.P.H.U. A., ul. [...]. W trakcie kontroli strona przedłożyła m.in. dokumentację ewidencyjną odpadów odzyskiwanych w wyrobisku, podstawową charakterystykę odpadu o kodzie 19 12 09 ze stycznia 2008 r., opinię ekologiczną o właściwości minerałów - frakcji podsitowej z mechanicznej obróbki odpadów na linii sortowniczej (19 12 09) w K. przy ul. [...] oraz wskaźniki dotyczące odzysku odpadów. W dniu [..] listopada 2012 r. zostały przeprowadzone oględziny wyrobiska K., podczas których stwierdzono miejsca, w których odpady przeznaczone do odzysku określane przez stronę jako minerały, nie były przesypane warstwą rodzimego gruntu. Odpady te stanowiły mieszaninę minerałów z odpadami komunalnymi w postaci kawałków tworzyw sztucznych, szkła, styropianu, folii i różnych opakowań oraz odpadów organicznych, w tym obierków, liści, trawy itp. Ustalenia powyższe odnotowano w protokole kontroli nr [...], znak: [...] , podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego w dniu [...] listopada 2012 r. oraz w protokole z oględzin do protokołu z kontroli nr [...]. Kontrolowany do protokołu z kontroli wniósł zastrzeżenia, zgłaszając sprzeciw wobec ustalenia dotyczącego naruszenia warunków decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r. w zakresie rodzaju przyjmowanych odpadów, wskazując, że odpady zostały przyjęte od W. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Prywatny Zakład [...] w K., zgodnie z kartą przekazania odpadów, charakterystyką odpadów wykonaną przez Ośrodka Badań i Kontroli Środowiska Sp. z o.o. w K. w styczniu 2008 r. oraz podstawową kartą charakterystyki odpadów o kodzie 19 12 09 z dnia [..] lipca 2011 r. sporządzoną przez PPBUH "E.". Strona poinformowała również, że nie dysponuje laboratorium, w którym miałaby możliwość wykonania badań w kierunku określenia rodzaju odpadów, natomiast decyzja Starosty [...] nie obliguje jej do takich czynności. Strona podniosła również, że badania wykonane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska podczas wcześniejszej kontroli nie wykazały, że przyjmowane przez stronę odpady nie spełniają wymogów, a co za tym idzie nie stanowią zagrożenia dla środowiska. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] listopada 2012 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach, i wyznaczeniu na dzień [...] grudnia 2012 r. rozprawy administracyjną. W trakcie rozprawy administracyjnej wskazano, że w wyniku dwóch kontroli przeprowadzonych w okresach od [...] do [...] sierpnia 2012 r. i od [...] do [...] listopada 2012 r., ujawniono, że strona prowadziła rekultywację nieczynnego wyrobiska piasku i żwiru na działce o nr ew. [...] w miejscowości K. niezgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] zezwalającą na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne. W toku obydwu kontroli stwierdzono strona, że zgodnie z kartami przekazania strona przyjęła do odzysku metodą R14 odpady zaklasyfikowane pod kodem 19 12 09 - minerały, to faktycznie ta frakcja odpadów stanowiła mieszaninę minerałów wraz z odpadami tworzyw sztucznych, folii, opakowań (w tym opakowań po kosmetykach, lekach), szkła, styropianu, kawałków cegły, metali i frakcji organicznej, co uznano za działanie niezgodne z ww. decyzją Starosty [...]. Strona na rozprawie zaprzeczyła, jakoby działała z naruszeniem warunków posiadanej decyzji, ponieważ odpad o kodzie 19 12 09, jest wytwarzany w wyniku mechanicznego przetwarzania odpadów na sicie o średnicy oczek 4 cm, co jest również wpisane w podstawową kartę charakterystyki odpadów. Strona podniosła, że większość przedsiębiorców stosuje ten odpad do rekultywacji wyrobisk. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, po uprzednim zawiadomieniu strony pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, decyzją z dnia [...] stycznia 2013. wymierzył A. B. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów niezgodnie z posiadaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r. zezwalającej na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne. W odwołaniu A. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezasadnej lub ewentualnie przekazanie do ponownego rozpoznania pod kątem przeprowadzenia dodatkowych czynności dotyczących zbadania składowanych odpadów pod kątem zgodności z kodem 19 12 09. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że odpady o kodzie 19 12 09 zgodnie z kartami charakterystyki odpadów to odpady z mechanicznej obróbki odpadów (np. obróbki ręcznej, sortowania, zgniatania, granulowania) nieujęte w innych grupach, natomiast minerały pochodzące z mechanicznego sortowania odpadów niezawierających substancji niebezpiecznych stanowią frakcję pod sitowy o rozmiarze 0-40 mm. Poddane przetwarzaniu mechanicznemu odpady stanowią mieszaninę substancji mineralnych i organicznych - piasku, drobnych kamieni, popiołu, innych minerałów, drewna, metalu, tkanin, tworzyw sztucznych, pozostałości organicznych. Strona na potwierdzenie prawidłowego prowadzenia odzysku odpadów przytoczyła rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku łub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2006 Nr 49, poz. 356), zgodnie z którym odpad o kodzie 19 12 09 może zostać poddany procesowi odzysku R14. Strona również podniosła, że odpady o kodzie 19 12 09 są wytwarzane ze zmieszanych odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 i odpowiadają dokumentacji dostarczanej przez ich wytwórcę. W ocenie strony w protokole z kontroli nie znajdują się stwierdzenia, że na składowisku stwierdzono również odpady o gabarytach większych niż 40 mm, o czym świadczą stwierdzone na wyrobisku w miejscowości K. odpady opakowań po kosmetykach, butelki pet itp. Ponadto strona zarzuciła niewykonanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska pomiarów składowanych odpadów pod kątem zgodności z kodem 19 12 09 powstałych z mechanicznego przetwarzania odpadów na sicie o średnicy oczek 40 mm ani nieustalenie liczby butelek pet, szczoteczek i innych w masie odpadów zdeponowanych w wyrobisku. Ponadto strona podniosła, że pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. wniosła o uzupełnienie postępowania dowodowego o dokonanie klasyfikacji pobranych próbek pod kątem zgodności z kodem 19 12 09, co w ocenie strony stanowi rażące naruszenie przepisów Kpa. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie na wstępie wskazał, iż w dniu 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, z późn. zm.). która na mocy art. 252 uchyliła dotychczas obowiązującą ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r., nr 185, poz. 1243 z późn. zm.). Art. 246 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach stanowi, iż "w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy kanie oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu co obliguje Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do rozpoznania niniejszej sprawy zgodnie z przepisami karnymi oraz o karach pieniężnych uchylonej ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. Organ podał, iż pismem z dnia [..] października 2015 r., zawiadomił stronę o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu dotyczącym odwołania od decyzji organu I instancji i umożliwił jej zapoznanie się z materiałem dowodowym. Strona z tego prawa skorzystała w dniu [..] października 2015 r., wnosząc uwagi, że w jej ocenie teren wyrobiska w miejscowości [...] należy do grupy C rodzajów gruntów, tj. terenów przemysłowych, użytków kopalnych, terenów komunikacyjnych, a nie, jak oceniły to organy ochrony środowiska i [..] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska - tereny grupy B. Aktualny plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości K., działka nr [...], na której znajduje się wyrobisko, jest przeznaczony pod działalność gospodarczą, w tym składowanie materiałów budowlanych i innych. Strona do akt sprawy dołączyła dodatkowe kopie dokumentów w postaci m.in.: kart przekazania odpadów przyjętych do odzysku w wyrobisku w miejscowości K. z lat 2012-2013, kart charakterystyki odpadu o kodzie 19 12 09, umowy z dnia [..] października 2012 r. zawartej z W. S.prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Prywatny Zakład [...] z siedzibą w K. przy ul. [...] na przyjmowanie odpadów o kodach 19 12 09 i 17 01 01 z przeznaczeniem do wypełnienia wyrobiska w miejscowości K., decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności udzielonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], zapytania skierowanego drogą elektroniczną z dnia [...] sierpnia 2012 r. do Departamentu Gospodarki Odpadami w Ministerstwie Środowiska z prośbą o opinię w sprawie odzysku odpadów o kodzie 19 12 09 w procesie R14. Strona oświadczyła, że do czasu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie dotyczącej cofnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], zaprzestała przyjmowania odpadów o kodzie 19 12 09 od dotychczasowych dostawców. Strona wniosła również o wystąpienie do Starosty [...] o przekazanie informacji dotyczących kontroli działalności gospodarczej pod nazwą Prywatny Zakład [...] prowadzonego przez W. S. w okresie od dnia zawarcia umowy ze stroną do chwili obecnej, w szczególności w zakresie dotyczącym miejsc przekazywania odpadów o kodzie 19 12 09. W ocenie strony za jakość odpadów przekazywanych do odzysku w wyrobisku odpowiedzialność ponosi ich wytwórca, nie zaś strona. Następnie pismem z dnia [...] października 2015 r. strona przekazała opinię dr inż. A. B. z Katedry Biotechnologii Uniwersytetu [...] w O., w formie prezentacji przedstawionej na Forum Dyrektorów Zakładów Oczyszczania Miasta. Powołując się na treść prezentacji strona podniosła, że frakcja po mechanicznym przetwarzaniu na sicie o średnicy oczek 0-40 mm stanowi frakcję podsitową - mineralną, która może być stosowana do rekultywacji terenów niekorzystnie przekształconych. Zdaniem strony działalność prowadzona byłą zgodnie z warunkami decyzji oraz zgodnie z kartami przekazania odpadów, w których był umieszczony kod odpadu 19 12 09, nadany przez ich wytwórcę. W ocenie strony wytwórcy tych odpadów powinni ponieść odpowiedzialność za jakość przekazanych odpadów. Po rozpatrzeniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Naruszenie zostało stwierdzone i udokumentowane w protokołach z kontroli nr [...] i nr [...], podpisanych przez stronę. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy o odpadach odzysk odpadów stanowi "wszelkie działania, niestwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania, określone w załączniku nr 5 do ustawy. Natomiast obowiązek uregulowania stanu formalnoprawnego w zakresie odzysku odpadów wynika wprost z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach. Organ odwoławczy podkreślił, iż nie kwestionuje posiadania przez stronę zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów metodą R14. Jednakże w trakcie przeprowadzonych kontroli w sierpniu 2012 r. i w listopadzie 2012 r., stwierdzono, że strona w sposób nieprawidłowy realizowała obowiązki wynikające z warunków decyzji Starosty [...] oraz przepisów ustawy o odpadach, poprzez wadliwe założenie, że odpad przez nią przyjmowany celem rekultywacji wyrobiska, mimo opisu na kartach przekazania odpadu, stanowił odpad o kodzie 19 12 09 - minerały, podczas gdy w rzeczywistości właściwe było nadanie mu kodu 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11, ze względu na zawartość w jej masie odpadów o charakterze komunalnym, tj. tworzyw sztucznych, opakowań, szkła, substancji organicznej wielkości większej niż 40 mm. W odniesieniu do przedstawionych przez stronę kart charakterystyki odpadu o kodzie 19 12 09, organ wskazał, że w dokumentacji PPBUH E. opisano, że odpad ten charakteryzujące szarą barwą oraz charakterystycznym ziemisto-gnilnym zapachem. Natomiast według opinii Ośrodka Badań i Kontroli Środowiska Sp. z o.o. w K. wskazano, iż odpad o kodzie 19 12 09 ma kolor brązowy, zapach charakterystyczny dla substancji organicznych w warunkach tlenowych oraz konsystencji stałej (ziemia, kamienie). GIOŚ stwierdził, że powyższe opisy nie znalazły odzwierciedlenia w stanie faktycznym, gdyż zgodnie z ustaleniami kontroli i przeprowadzonych w jej trakcie oględzin wyrobiska, wyczuwalny był zapach charakterystyczny dla odpadów komunalnych, co też stanowi o niezgodności z podstawowymi kartami charakterystyki odpadu o kodzie 19 12 09, gdyż jest to cechą charakterystyczną dla strumienia odpadów komunalnych. Organ odwoławczy zgodził ze stroną, że za klasyfikację odpadu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206) odpowiada jego wytwórca. Jednakże wadliwe klasyfikowanie odpadów, poprzez nadawanie im kodu 19 12 09 - minerały, przez ich wytwórców, nie może stanowić usprawiedliwienia dla strony, która świadoma jakości przyjmowanych odpadów, stosowała je w celu rekultywacji wyrobiska w miejscowości K.. Również wyjaśnienia strony, składane w trakcie obydwu kontroli i w toku postępowań prowadzonych przez organu obu instancji, jak i przedstawiana dokumentacja pozytywnie opiniująca odpad o kodzie 19 12 09, nie mogły świadczyć o prawidłowym prowadzeniu działalności przez stronę. Zdaniem organu nie można się zgodzić z faktem, że odpad przyjmowany przez stronę do odzysku stanowił czystej postaci minerał - odpad po przetwarzaniu mechanicznym na sicie o średnicy oczka 40 mm, skoro z materiału dowodowego niezbicie wynika, że w masie deponowanych w wyrobisku odpadów znajdowały się cyt. "kawałki szkła, kawałki styropianu, tworzywo sztuczne w postaci kawałków opakowań, zakrętek, opakowania z metalu po dezodorancie, kawałki cegieł, kawałki folii (...) opakowania po lekarstwach" (kontrola przeprowadzone w sierpniu 2012 r.) oraz "drobne kawałki folii, tworzyw sztucznych, kawałki cegły, styropianu, papieru, herbaty ekspresowej, obierki po owocach i warzywach" (kontrola przeprowadzona w listopadzie 2012 r.). Ponadto sporządzona w trakcie obydwu kontroli dokumentacja fotograficzna odkrywek wykonanych w celu ustalenia rodzaju odpadów deponowanych w wyrobisku, stanowi niezbity dowód na to, że odzysk metodą R14 odbywał się z naruszeniem warunków decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r. w zakresie rodzaju odpadów wykorzystywanych do rekultywacji wyrobiska w miejscowości K.. W związku z powyższym odstąpienie organu I instancji od badań próbek odpadów było zasadne, bowiem materiał dowodowy zebrany w sprawie niepodważalnie wskazuje na to, że odpad deponowany w wyrobisku z całą pewnością nie stanowił minerału, a więc odpadu o kodzie 19 12 09. Organ odwoławczy wskazał, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] cofnął A. B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe P.P.H.U. A. zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odpadów innych niż niebezpieczne udzielone decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r.. znak: [...] zmienionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], którą stwierdzono w części jej nieważność. W szerokim uzasadnieniu decyzji Starosta [...] wskazał na liczne kontrole i wizje lokalne przeprowadzane w latach 2012-2013 w ramach posiadanych kompetencji. W trakcie wizji lokalnych konsekwentnie wykazywano, że strona przyjmowała niewłaściwe odpady do rekultywacji wyrobiska w miejscowości K., tj. odpady o cechach odpadów komunalnych, zawierających w swym składzie fragmenty szkła, tworzyw sztucznych, odpadów biodegradowalnych, elementy odpadów budowlanych, charakteryzujących się zapachem właściwym dla gnijących odpadów komunalnych. Zgodnie z oświadczeniem strony, sprawa ostatecznie została skierowana do Naczelnego Sądu Administracyjnego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt III SA/G1 1521/13, który podtrzymał stanowisko Starosty [...] oraz SKO w C. co do stwierdzonych naruszeń będących podstawą cofnięcia zezwolenia na odzysk odpadów. GIOŚ stwierdził, że materiał dowodowy sprawy zebrany przez organ I instancji niezaprzeczalne wskazuje na naruszenie warunków decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r. kwalifikujące do nałożenia na stronę kary pieniężnej z trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach. Zgodnie z treścią tego przepisu organ I instancji zobligowany był z mocy prawa do wydania zaskarżonej, zaś organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do uwzględnienia odwołania i odstąpienia od wymierzonej kary. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. B. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, dając podstawę do wznowienia postępowania. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że składowane przez niego odpady są zgodne z kodem odpadem, które zostały wskazane jako możliwe do składowania na danym terenie w pozwoleniu Starosty [...]. Z przedłożonej do akt sprawy analizy odpadów dokonanej przez biegłego inż. A. B. z Katedry Biotechnologii w Ochronie Środowiska U[...] w O. wynika, że używany przez niego odpad do zasypywania wyrobiska zgodny jest z kodem odpadu, na który uzyskał zezwolenie. Zdaniem skarżącego, jako odbiorca nie jest obowiązany badać jego składu w związku z czym zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne, iż stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1674 ze zm.) - sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany żądaniami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja została oparta na art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, mającym zastosowanie w niniejszej sprawie w związku z treścią art. 246 nowej ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy, jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwienia odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska ( art. 79d ust.1). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że przeprowadzone w dniach od [...] do [...] sierpnia 2012 r. i w dniach [...] listopada 2012 r. kontrole ujawniły, że skarżący prowadził odzysk odpadów wykorzystywanych do rekultywacji nieczynnego wyrobiska piasku i żwiru na działce ew. nr [...] w K. niezgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r., zezwalającej na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne. W toku oględzin wyrobiska stwierdzono, że przyjmowane przez skarżącego odpady do odzysku zakwalifikowane na kartach jako odpady o kodzie 19 12 09 – minerały, w rzeczywistości były odpadami o kodzie 19 12 12 – inne odpady ( w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11, gdyż w deponowanych odpadach znajdowały się kawałki szkła i styropianu, tworzywo sztuczne w postaci części opakowań i zakrętek, opakowania z metalu po dezodorantach, kawałki cegieł i folii, opakowania po lekarstwach, kawałki styropianu, papieru, herbaty ekspresowej, obierki po owocach i warzywach. Te ustalenia kontrolujących potwierdza znajdująca się w aktach administracyjnych dokumentacja fotograficzna. W tych okolicznościach, wbrew twierdzeniom skarżącego, słusznie uznały organy, że skarżący wadliwie kwalifikował odpady przyjmowane do deponowania w wyrobisku, nadając im kod 19 12 09, mimo że nie mogły być uznane za minerały. Zauważyć przy tym należy, że Starosta [...] stwierdzając w wyniku licznych kontroli wyrobiska, że skarżący do rekultywacji przyjmował niewłaściwe odpady, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. cofnął zezwolenie udzielone decyzją z dnia [...] maja 2012 r., zmienionej decyzją z dnia [...] września 2012 r. WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1521/13, oddalił skargę skarżącego na decyzję SKO w [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2561/14, oddalił skargę kasacyjną A.B.. W ocenie Sądu ujawnione w toku kontroli nieprawidłowości w zakresie nieprzestrzegania warunków udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, spowodowały po stronie organów obowiązek nałożenia na skarżącego sankcji karnej przewidzianej w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Wskazać należy, iż odpowiedzialność, o której mowa w art. 79b ust. 2 pkt 5 tej ustawy, ma charakter obiektywny, co oznacza to, że w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, że posiadacz odpadów lub transportujący odpady dopuścił się naruszenia polegającego na zbieraniu, transporcie, odzysku lub unieszkodliwianiu odpadów w warunkach braku zezwolenia na dany rodzaj działalności, lub w sytuacji posiadania stosownego zezwolenia na dany rodzaj działalności, lecz zezwolenie to nie obejmowało ono danego rodzaju odpadu, albo dokonania jednego z tych działań niezgodnie z warunkami udzielonego zezwolenia, to nakłada karę pieniężną w wysokości określonej w tym przepisie przez ustawodawcę. Zadaniem Sądu treść powołanego przepisu należy rozumieć w ten sposób, że dla wymierzenia kary wystarczającą przesłanką jest stwierdzenie, że podmiot dopuścił się naruszenia w zakresie chociażby jednej ze wskazanych w tym przepisie form działalności obejmującej odpady. Z powołanego przepisu wynika również, że ustawodawca nie dał podstawy do miarkowania wysokości kary, skoro określił jej wysokość w kwocie 10.000 zł, zaś ze sformułowania "podlega karze pieniężnej" wynika, że organ ma obowiązek jej nałożenia w przypadku stwierdzenia, że posiadacz odpadów lub transportujący odpady dopuścił się naruszenia wskazanego w pkt 5 art. 79b ust. 2 ustawy o odpadach. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że podniesione zarzuty w skardze jako niezasadne nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie naruszają ww. przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów procesowych przez oba organy orzekające w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.